[Bleach] New life Shinigami - (ichiruki)

ตอนที่ 3 : Ch.2 [ภารกิจลับ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ก.ค. 62

[ภารกิจลับ]







“อิจิโกะ...” เธอมองมาที่ผม ก่อนที่จะพูดชื่อผมออกมา และรีบวิ่งเข้ามาหาผมทันที


“ลูเคีย...” ผมก็เรียกชื่อเธอออกมาเช่นกัน ตอนนี้ภายในใจของผมรู้สึกเต้นแรงมาก ความรู้นี้มันคือ...อะไร??


ป้าบบบบบ..!! ผลัวะ...!! อั้กกกก...!!


“โอ้ยยย!! ฉันเจ็บนะเว้ย ยัยบ้า!!” ผมก็คิดว่าเธอจะวิ่งเข้ามาหาผมดีๆ ยัยลูเคียรีบวิ่งและกระโดดขึ้นมาพร้อมกับเอาบาทาของเธอมายันที่หน้าของผมซะงั้น จนทำให้ผมล้มลงไปกับพื้น แถมต่อด้วยหมัดของเธออีกด้วย


“เจ้าหน้าโง่อิจิโกะ มานี่กับข้าเดี๋ยวนี้!!” เธอคล่อมลงมาทับร่างบนตัวผม ก่อนที่เธอจะหยิบถุงมือสีแดงที่มีตรารูปหัวกระโหลกรอบๆเป็นเปลวไฟสีฟ้าๆใส่อย่างว่องไว ตราแบบนั้นมัน...


จึกก....ฟรึ่บบบบบ...!!


“สลบไปแล้ว คุโรซากิคุงจะเป็นอะไรมั้ย? / เมื่อกี้คุณคุจิกิลากอะไรไป? / กระโดดลงไปจากชั้น 3 อีกตังหาก..” เสียงซุบซิบดังกระหึ่มภายในห้องเรียน เมื่อพวกนักเรียนในห้องต่างเห็นว่าคุโรซากิ อิจิโกะ ตอนนี้นอนแน่นิ่งไปแล้ว 


“คะ...คุณ คุจิกิ / ละ..ลูเคียจัง” ยกเว้นคนที่รู้เรื่องดี และมองเห็นการกระทำตั้งแต่แรกเริ่มจนจบเรื่องอย่างชัดเจน เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ คือ พอลูเคียกระโดดมาถีบยอดหน้าของอิจิโกะเสร็จ ก็ใช้มือข้างที่มีถุงมือจิกลงไปที่หัวสีส้มๆของอิจิโกะ และต่อมาเธอก็ออกแรงกระชากอย่างแรงจนเจ้าอิจิโกะกลายเป็นยมทูตออกไปทางหน้าต่างห้องเรียนเรียบร้อย ส่วนร่างที่ไม่มีวิญญาณของเจ้าตัวอยู่นั้นก็นอนแน่นิ่งสลบไปเลย


“เฮ้ เงียบๆกันหน่อย ใครก็ได้พาคุโรซากิไปห้องพยาบาลที และก็ยังแนะนำนักเรียนใหม่ไม่ครบเลยนะ” ทุกคนต่างหันมามองกันที่หน้าห้องเรียน ไม่ใช่แค่คุณคุจิกิหรอกหรอเนี่ย


“คุจิกิ เบียคุยะ” โอ้วววว..ใบหน้าของ อิชิดะ แช้ค และอิโนะอุเอะ ในขณะนี้คือเบิกตากว้างออกมาทันที เพราะรู้จักคนคนนี้เป็นอย่างดี ชายรูปร่างสูงสง่า ดวงตาดีเทาที่แสนเย็นชา ท่าทางอวดดี ผมยาวปะบ่าสีดำสนิท ต่างออกไปก็แค่ไม่มีปิ่นปักผมที่แสดงถึงความเป็นลูกขุนนางก็เท่านั้น


“ว้าววว หล่อจังเลยย” สาวๆในห้องต่างพากันกริ๊ดกร๊าดกันยกใหญ่


“คุจิกิงั้นหรอ...? นายเป็นอะไรกับลูเคียจังน่ะห้ะ?” เคโงะที่เดินเข้าไปใกล้ๆอย่างสงสัย และถามขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจที่หมอนี่มันเข้ามาวันแรกก็ป๊อปซะแล้ว แถมยังใช้นามสกุลเดียวกับลูเคียจังอีก


“เคโงะ ฉันว่านายอย่าเข้าไปจะดีกว่านะ” แช้คที่พูดขึ้นมาเรียบๆ


“................” ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร แต่ว่าตวัดสายตามาทางเคโงะนิดนึง ก่อนที่จะปล่อยแรงดันวิญญาณออกมาเล็กน้อย จนทำให้เคโงะถึงกับทรุดลงไปเลย ก็เป็นแค่มนุษย์ที่มีพลังวิญญาณซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากคุโรซากิ อิจิโกะ นี่น่า


“ฉันเตือนนายแล้วนะ” ทุกคนที่รู้จักผู้ชายตรงหน้าดีต่างคิดเป็นเสียงเดียวกัน


[ ย้อนมาฝั่งอิจิโกะ - ลูเคีย ]


“เฮ้...เธอจะพาฉันไปไหนเนี่ย ลูเคีย” ตอนนี้ผมแบกยัยนี่ไว้บนหลัง พร้อมกับวิ่งกระโดดไปตามหลังคาบ้านเรื่อยๆ 


“มาแล้ว!!! หลบซ้ายเจ้าเซ่อ!!” เธอเอาแขนมารัดคอผมเพื่อให้ตัวผมเบี่ยงไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว


ตูมมมม....!!!


“ตัวอะไรฟะเนี่ย!!” พอผมถึงพื้นด้านล่าง เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเจ้าฮอลโลว์ตัวเบ่อเริ่มอยู่ข้างหน้าของผม แถมยังมีหัวงอกออกมา2หัวอีกตังหาก น่าเกียจชะมัด


“จัดการซะ อิจิโกะ” เธอยืนกอดอกอยู่ข้างๆ และก็สั่งการเหมือนทุกที


“รู้แล้วละน่า พูดมากจริงๆนะเธอเนี่ย...ย้ากกกกกก!!!” ผมกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะจับดาบ และวิ่งกระโดดไปข้างหน้าเจ้าฮอลโลว์ พร้อมกับลงดาบไปในคราวเดียวเหมือนทุกครั้ง จนเจ้าฮอลโลว์นั่นโดนผมฟันผ่าครึ่งซีกจนล้มลงไปเรียบร้อยแล้ว


“อิจิโกะ เจ้าตัวนี้มันแยกร่างได้ ระวังด้วยละ” เมื่อได้ยินเธอพูดขึ้นมา เงาดำเหนือหัวของผมก็ปรากฏเจ้าฮอลโลว์2หัว เป็น2ตัวซะงั้น


“แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ละเฟ้ย!!” ผมวิ่งหนีมันเพื่อไปตั้งหลักก่อนที่จะบ่นใส่หญิงสาวหน้าตาย


“ก็ไม่ได้ถามนี่น่า” เจ้าหล่อนยังยืนกอดอกและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ กวนประสาทชะมัดเลยผู้หญิงคนนี้


“เก็ตสึกะ เท็นโช” ผมกระโดดขึ้นไปอีกครั้ง และใช้ท่าไม้ตายปิดฉากไป จนเจ้าฮอลโลว์ทั้ง2ตัวล้มลงอีกครั้ง ก่อนที่จะสลายหายไป


“ไม่เลวนิ อิจิโกะ” เธอเดินเข้ามาพร้อมกับแสยะยิ้มให้ผม


“มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนี่น่า” ผมเดินเข้าไปหาเธอตรงๆ ก่อนจะเก็บดาบเข้าที่เดิม


“ข้าคิดว่าเจ้าที่พึ่งได้พลังกลับคืนมาจะบ่มีไก๊ซะอีก ฮ่าๆ” เจ้าหล่อนหัวเราะร่า แต่ผมก็รู้สึกดีใจละนะที่ได้เจอกับเธออีกครั้ง 


“กลับไปคุยที่โรงเรียนกันเถอะ ทุกคนคิดถึงเธอนะ ลูเคีย” 


“อืม ข้าก็คิดถึงทุกคนเหมือนกัน”


[ณ เวลาพักเที่ยง บนดาคฟ้า]


กึกกก..กึกกก..แกร๊กกก.....


“ลู-เคีย-จ๊างงงง กลับมาแล้วหรอ ทรงผมทรงนี้เหมาะกับคุณมาก คิดถึงที่สุดเลย..คร้าบบบ” เมื่อผมกับลูเคียเปิดประตูออกมา ก็เห็นเจ้าเคโงะวิ่งเข้ามาหา พร้อมกับอ้าแขนของตนเพื่อที่จะกอดลูเคีย


ผลัวะ..!!


“กู๊ดจ๊อบไปเลยเพื่อน อั๊กก..!!” ตอนนี้เคโงะโดนผมเอาเท้ายันหน้าออกไปเต็มๆ มันยกนิ้วโป้งให้ก่อนที่จะตายอย่างสงบ


“คุโรซากิคุง คุณคุจิกิ กลับมาแล้วหรอคะ” อิโนะอุเอะโบกมือให้อย่างร่าเริง


“อืม อิโนะอุเอะ คิดถึงจังเลยยยย..!” สองสาววิ่งเข้ากอดกัน แน่ละสิ ก็ไม่ได้เจอกันตั้งนานนี่น่า


“ยินดีต้อนรับกลับมานะ คุจิกิ” ทัตสึกิเพื่อนร่วมชั้น และเป็นคนที่รู้เรื่องราวดี ยิ้มต้อนรับ


“รู้มั้ย เจ้าคุโรซากิมันคิดถึงเธอมากนะ” อิชิดะพูดออกมาก่อนที่จะยัดข้าวปั้นเข้าปากไปคำนึง


พรวดดดด...!!! แค่กๆๆ


“หนวกหูน่า!! ฉันไม่ได้คิดถึงยัยนี่สักหน่อยนะ!!” อิจิโกะที่กำลังดื่มน้ำอยู่ พอได้ยินที่อิชิดะพูด ถึงกลับสำลักออกมาเลย


“นั่นสินะครับ เห็นอิจิโกะชอบเหม่อมองออกไปข้างนอกบ่อยๆ คิดถึงคุณคุจิกินั่นเองสินะครับ” เพื่อนชาย มิสึริโระ บุคคลที่เรียบร้อยที่สุดในกลุ่มพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้


“อืมๆ ข้าได้ยินมาจากเจ้าอุราฮาระแล้วละ ว่าเจ้าน่ะ ไปร้องไห้ต่อหน้าเจ้านั่น เพื่อจะขอมาหาข้าที่โซลโซไซตี้ให้ได้” ลูเคียพูดพรางหัวเราะชอบใจไปด้วย


“อะไรนะ!! อิจิโกะร้องไห้งั้นหรอ อุ้บบ..ฮ่าๆๆ” ทุกคนต่างพากันหัวเราะกันยกใหญ่


“ไม่ใช่เว้ยยย!!! และฉันก็ไม่ได้ร้องไห้ด้วยเฟ้ย!! ไอ้เจ้าหมวกเกี๊ยะตัวดี ฉันจะฆ่าแก!!” เจ้านั่นมันวอนหาที่ตายซะแล้ว อุราฮาระ คิสึเกะ


“คุโรซากิ อิจิโกะ” น้ำเสียงแบบนี้มัน...คุ้นๆนะ


“อะไร...ขะ..ของ...เบียคุยะ!!! นายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง!!” พอผมหันไปก็พบกับชายร่างสูงพอๆกับเขา แต่ดูน่าเกรงขามมากกว่าเขาหลายเท่านัก


“ท่านพี่ นึกว่าท่านพี่หายไปไหนมา” ลูเคียวิ่งไปหาทันทีทันใด เหมือนบรรยากาศของสองพี่น้องนี่จะเปลี่ยนไปเลยแหะ


“ข้าไปตรวจดูสถานที่มาน่ะ แต่ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว เจ้าอย่าห่วงเลย” เบียคุยะก้มมองลงมาที่ลูเคีย ก่อนจะยกมือลูบหัวเธอเบาๆ


“มะ..ไม่น่าเชื่อ ว่านายจะเปลี่ยนไปขนาดนี่นะ บะ..เบียคุยะ” อิจิโกะที่ไม่เคยเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ของเบียคุยะก็ได้แต่ตกตะลึง ไม่ใช่แค่อิจิโกะที่ตะลึง อิชิดะ แช้ค และอิโนะอุเอะ ก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ก็รู้สึกแปลกๆตอนที่เบียคุยะลูบหัวลูเคียในเวลาเดียวกัน


“ท่านพี่? คะ..คุณเป็นพี่ชายของลูเคียจังเองหรอครับ ผม อาซาโนะ เคโงะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับผม คุณพี่ชาย” ระวังคอแกจะหลุดออกจากบ่าด้วยเซมบงนะเว้ย


“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?” อิจิโกะเริ่มเปิดประเด็นอย่างจริงจัง


“มาทำภารกิจ” สั้นๆง่ายๆได้ใจความ


“แล้วมันภารกิจอะไรล่ะฟะ?” ผมเริ่มอารมณ์เสียกับการตอบคำถามของเจ้าขุนนางคนนี้จริงๆ


“แล้วทำไมข้าต้องตอบเจ้าด้วย” คำตอบนี้มันยิ่งทำให้เส้นเลือดตรงขมับด้านขวาของผมกำลังจะแตกออก


“เอ่อออ...มันเป็นความลับน่ะ อิจิโกะ จริงๆมันเป็นภารกิจของข้าคนเดียว แต่ท่านพี่เป็นห่วงข้าเลยตามมาด้วย” ลูเคียเห็นว่าบรรยากาศมันมาคุ เลยตอบคำถามเองชะเลย


“ความลับงั้นหรอ? เออๆ ไม่ถามแล้วก็ได้วะ” 


“คุโรซากิ อิจิโกะ ข้าขอฝากลูเคียไว้ที่บ้านของเจ้าด้วย ดูแลนางให้ดี” 


“อะ..อะไรนะ คะ..คุณคุจิกิ / ละ..ลูเคียจัง ยะ..อยู่บ้านเดียวกับอิจิโกะงั้นหรอ!!!” เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆที่ยังไม่รู้ต่างพากันตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ว่าแต่จะตกใจอะไรกันนักหนาฟะ มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่น่า


“นาย อิจิโกะ!! นาย..เจ้าเพื่อนทรยศ!! ไหนบอกว่าไม่ได้มีอะไรกับลูเคียจังไง!!” เจ้าเคโงะเริ่มโวยวายแล้ว น่ารำคาญจริงเว้ยย


“ใจเย็นสิครับ อาซาโนะคุง” ผู้ชายที่เรียบร้อยที่สุดในกลุ่ม มิสึฮิโระ เข้าห้ามปรามเคโงะ


“เรื่องจริงหรอ โอริฮิเมะ!?” ทัตสึกิก็หันไปถามอิโนะอุเอะ


“จะ..จริงละมั้งจ้ะ แหะๆ” อิโนะอุเอะ อิชิดะ และ แช้ค ก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว


“แล้วเธอจะปล่อยไปแบบนี้น่ะหรอ โอริฮิเมะ” ทัตสึกิจังหันมาดึงหูฉันไปกระซิบ


“โอ้ยย..ทัตสึกิจัง เจ็บน๊าา ตะ..แต่ว่ามันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนิจ้ะ” ถึงในใจจะรู้สึกเจ็บปวดก็ตามเถอะนะ


“ไม่นะ คุจิกิจังผู้แสนน่ารักของฉันไปอยู่กับเจ้าบ้าอิจิโกะได้ไง” เพื่อนๆในกลุ่มต่างพากันโวยวายซะเป็นเรื่องใหญ่


“เงียบได้แล้วพวกนายน่ะ!! รำคาญเว้ยยย!!” ผมตะโกนออกมาดังลั่น และหันไปมองเจ้าตัวต้นเหตุที่บอกว่าจะเอาลูเคียมาฝากไว้ที่บ้านของผม


“พวกเจ้าน่ะเข้าใจผิดแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าห่วงไปเลย เอ้า...หันมาทางนี้สิทุกคน”


“เอ๊ะ!?”


ปุ้งง ปุ้งง ปุ้งง ปุ้งง...!!! 


“ทัตสกิจัง / ชิซึรุจัง / เคโงะ / มิสึอิโระ” zzzZZ


               กลายเป็นว่าเพื่อนร่วมชั้นทั้ง 4 คน ที่กำลังโวยวายอยู่สลบคาที่ไปเลย เพราะเจ้าหล่อนใช้อุปกรณ์ของเล่นรูปกระต่ายน้อยที่เอาไว้เปลี่ยนแปลงความทรงจำ นี่เธอยังชอบกระต่ายจั๊ปปี้อยู่เหมือนเดิมสินะ ปัญญาอ่อนชะมัดเลย ไม่บอกก็ไม่รู้เลยว่าอายุเธอจะมากกว่าเรา 10 เท่า 


“เฮ้ย..เล่นแบบนี้เลยหรอเธอ” ผมก้มลงมองเพื่อนร่วมชั้นที่นอนไร้สติอยู่ที่พื้น


“ก็เจ้าไม่อยากให้ใครรู้นี่น่าว่าข้าอยู่บ้านเดียวกับเจ้าน่ะ”


“มะ..มันก็..ใช่ละมั้ง แต่ที่ฉันไม่อยากให้รู้ก็เพราะ...” ผมยืนเกาหัว พร้อมกับพูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ แต่ประโยคหลังผมหันไปกระซิบข้างหูลูเคีย แต่ก็ยังไม่ทันพูดจบ


“เพราะอะไรก็ช่างเถอะ ข้าเข้าใจเจ้าดีอิจิโกะ” เธอยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะยืนกอดอกและยิ้มออกมา


“งั้นข้าไปก่อนนะลูเคีย ส่วนเจ้า คุโรซากิ อิจิโกะ เจ้ายังไม่รับปากข้าเลย” เบียคุยะบอกลาลูเคีย ก่อนจะหันมาจ้องที่ผมและพูดขึ้น


“เรื่องอะไร?” ผมไม่ค่อยถูกกับหมอนี่เลย ดูเข้าถึงยากและน่ากลัวอีกตังหาก ทำหน้าให้มันมีความรู้สึกกว่านี้ก็ได้มั้ง


“เจ้าต้องดูแลน้องสาวของข้าให้ดีที่สุด เพราะลูเคีย...” เบียคุยะเดินมาใกล้ๆและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ประโยคสุดท้ายมันยังพูดไม่จบเลย เพราะลูเคีย..อะไรละวะ!?


“เอ่ออ...ทะ..ท่านพี่คะ ได้เวลาแล้วละคะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ แหะๆ” ลูเคียก็ดันพูดขึ้นมาก่อน รู้สึกสงสัยนิดๆ


“เออรู้แล้วละน่า ฉันจะปกป้องลูเคียเอง นายไม่ต้องห่วงหรอก” 


“ข้าไม่ได้อ่อนแอที่มานั่งรอให้เจ้าคอยปกป้องซะหน่อยนะ เจ้าบ้า”


“งั้นข้าฝากเจ้าด้วยละ ถ้าเจ้าดูแลลูเคียไม่ได้ ข้าจะมาจัดการกับเจ้าด้วยมือข้าเอง” เบียคุยะตวัดสายตามองมาทางผม และใช้ก้าวพริบตาหายไปเลย


“พี่ชายเธอนี่ยังโอหังเหมือนเดิมเลยนะ...” ผมได้ยินที่เบียคุยะพูดแล้วอยากจะตั้นหน้ามันเหลือเกิน ยังชอบทำท่าทางอวดดีเหมือนเดิม 


“เจ้าอย่ามาว่าท่านพี่ของข้านะ” -_-*


ผลัวะะะ....!!!! อั้กกกก..!!


“ฉันเจ็บนะเว้ย ตั้งแต่เจอกันฉันโดนเธอชกกับถีบไปกี่ทีแล้วเนี่ย..!!” แต่พอพูดจบเจ้าหล่อนก็เสยหมัดงามเข้าที่คางผมเต็มๆเลย


“บังอาจมาว่าท่านพี่ และใครมันจะไปนับกันละห้ะ เจ้าหน้าโง่!!”


“เอ่ออ...คุโรซากิคุง คุณคุจิกิ หยุดทะเลาะกันเถอะนะ และก็นะจะเอาอย่างไงกับพวกทัตสึกิจังดีละจ้ะ” ระหว่างที่ทะเลาะกัน ก็มีเสียงๆนึงเรียกความสนใจเราทั้งสองขึ้นมา


“ใช่ ฉันเห็นด้วยกับคุณอิโนะอุเอะ พวกนายหยุดตีกันสักทีเถอะ” อิชิดะใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้นนิดนึง ก่อนจะพูดเสริมขึ้นมา


“อีก 5 ....” แช้คที่เงียบมานานก็พูดเรื่องตัวเลขขึ้นมา


“5 ? ทำไมหรอแช้ค?” ผมกับลูเคียสงบศึกกันก่อนที่ผมจะหันไปถามแช้ค


“5...”


“4...”


“3...”


“2...”


“1...”


กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง......!!!! ออดดังเข้าเรียนคาบบ่ายแล้วนี่ว้า บัดซบเอ้ยย ใช้เวลาคุยกันหรือเรียกว่าทะเลาะดีละ ดูเหมือนว่าจะใช้เวลาไปนานกว่าที่คิดแหะ 


“ชิบ***!!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2 frwefgeggsg (@frwefgeggsg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 00:50
    ชอบมากกกก รออ่านอยู่นะะ<3
    #2
    0
  2. #1 Siliny (@Siliny) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 17:54
    ตอนนี้ฮามากค่ะ555

    รอนะคะ~~ จุ๊ฟ<3
    #1
    0