เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 9 : เพื่อนผู้บริหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 ต.ค. 63

สายบัวแทบจะไม่เป็นตัวเองไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็เหมือนมีคนคอยย้ำเตือนคำว่า 'สิทธิ์ของผัว' อยู่ตลอดเวลา ก็แหง่ล่ะไอ้คนที่พูดคำพูดนี้เล่นมานั่งจิบกาแฟอยู่กลางห้องเขาไม่ได้มาคนเดียวนะยังลากผู้บริหารเฮอร์คิวริสมานั่งร่วมอีกทำเอาหมอพยาบาลเกรงจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
"บัวแกไปทำอะไรให้คุณอีธานไม่พอใจรึเปล่าเนี่ย ดูดิมานั่งดูงานเองเลย"
"ฉันเปล่านะ เขาลงมาเอง"
ลูกเกดเกาะแขนเพื่อนเขย่าเบาๆลำพังแค่ทำงานก็เหนื่อยแล้วยังต้องมาทนสายตาผู้บริหารอีกไหนยังจะเพื่อนผู้บริหารที่หล่อดั่งเทพบุตรลงมาเกิดนั่นอีก
"แกว่าเพื่อนคุณอีธานเขากำลังมองฉันอยู่รึเปล่าวะ"
สายบัวมองตามสายตาเพื่อนไปก็ปะทะเข้ากับดวงตาคมเรียวที่มองมาไม่กระพริบเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปหากว่าเขาเผลอกระพริบตา
"ใช่มั้ง ไม่รู้สิ"
จะถามอะไรมากมายนะทางนั้นก็เหมือนกันมานั่งล่อหน้าล่อตาชะนีแรดอยู่ได้ เอ๊ะ!แล้วเธอจะหงุดหงิดทำไมเนี่ยสายบัวเขาจะทำอะไรมันเกี่ยวกับเธอรึไง
"ทำไมต้องทำเสียงหงุดหงิดด้วยเนี่ย"
"ฉันหงุดหงิดหรอ เปล๊า!" เสียงสูงขึ้นไปอีก
"ย่ะ! พูดกับแกแล้วเสียเวลาชีวิตเปล่าๆไปอ่อยเหยื่อดีกว่า"
ลูกเกดสะบัดตูดเดินตรงดิ่งไปหาท่านผู้บริหารกับเพื่อนทันทีโดยมีสายตาของหลายสิบคู่มองตามไปไม่เว้นแม้แต่สายบัวเองก็อดที่จะมองตามไม่ได้
"สวัสดีค่ะคุณอีธานรับอะไรเพิ่มมั้ยคะ"
เสียงหวานดั่งระฆังแก้วแว่วมาเข้าหูทำให้อีธานที่กำลังตั้งใจดูเอกสารในมือจำต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
ลูกเกดเหลือบตามองเดนแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าที่แดงปลั่งลงแล้วกลับมาหาผู้บริหารหนุ่มอีกครั้ง
"คุณเป็นอะไรพยาบาลหรือเด็กเสิร์ฟในร้านอาหาร"
"คะ?" ตากลมลุกวาวอย่างไม่เข้าใจในความหมายนั้นของผู้บริหารหนุ่มที่ต้องการสื่อ
"ผมจ้างคุณมาเป็นพยาบาลซึ่งมีหน้าที่ดูแลคนป่วยไม่ใช่มาถามเอาใจผู้บริหารว่าต้องการอะไรโดยเฉพาะผู้ชาย ถ้าคุณทำหน้าที่ตัวเองไม่ได้ก็ลาออกไปเป็นเด็กเสิร์ฟตามร้านอาหารน่าจะดีกว่าจะได้คอยถามนู่นนี้นั่นได้"
อืม! ค่ะบ่นมาซะยาวเชียว
ลูกเกดมองหน้าผู้บริหารหนุ่มอีกครั้งหนึ่งก่อนจะยอมเดินออกมาโดยมีสายตาที่มองตามเธออีกเช่นเคย
"คนอะไรก็ไม่รู้ คนเขาอุตส่าห์หวังดีไปถามว่าต้องการอะไรเพิ่มมั้ยแทนที่จะพูดดีๆแต่นี่กลับพูดจาเสียๆหายๆให้เธออีก
"คุณอีธานนี่แปลกคนน้อ คนเขาอุตส่าห์ถามดีๆแต่ดูที่เขาตอบกลับมาสิไม่ไว้หน้ากันบ้างเลย"
"หึหึ นี่เมื่อกี้แกยังกลัวเขาอยู่เลยนะตอนนี้ไม่กลัวแล้วรึไง"
"ไม่กลัว แต่ไม่ชอบ"
สายบัวยิ้มขำเพื่อนสนิท ที่ผู้บริหารหนุ่มพูดมันก็ถูกของเขานะพวกเธอเป็นพยาบาลไม่ใช่เด็กเสิร์ฟหรือคนให้บริการมันก็ถูกแล้วที่เขาว่ามาแต่ไอ้ที่ไม่ไว้หน้ากันนี่เธอว่ามันก็จริงอยู่


"บัวเย็นนี้ไปกินข้าวบ้านฉันนะพี่แบงค์จะจัดปาร์ตี้เล็กๆน่ะ"
"เอ่อ....คือ..."
"เป็นไร" ลูกเกดถามขณะที่มือก็ทำหน้าที่เก็บของไปด้วยเธอไม่ได้หันมาดูหน้าเพื่อนที่ตอนนี้กำลังทำหน้าหนักใจคิดไม่ตกอยู่
สายบัวหันมองรอบตัวนิดหนึ่งอย่างระแวง
นี่เธอมาถึงจุดนี้แล้วหรอเนี่ยจุดที่ต้องคอยหวาดระแวงตลอดเวลาว่าจะมีใครมาได้ยินมาเห็นยิ่งโดยเฉพาะคนของเพื่อนผู้บริหารยิ่งไม่อยากให้มารับรู้
"ว่าไง อ้ำอึ้งอยู่ได้ไปกัน"
ลูกเกดคว้ามือเพื่อนก่อนจะลากไปยังรถของเพื่อนพี่ชายที่จอดรออยู่ สายบัวมองหน้าเพื่อนนิ่งๆอย่างใช้ความคิด
"ฉันไปเองได้ เอ่อ...บัวขับรถไปเองดีกว่าค่ะหมอ"
ศรัณย์ค้างมือที่เปิดประตูฝั่งข้างคนขับไว้อย่างงงๆ ปกติแล้วเธอจะยอมนั่งแต่โดยดีมาตลอดทำไมวันนี้มันดูแปลกๆยิ่งท่าทางลุกลี้ลุกล่นของพยาบาลสาวยิ่งดูแปลกไปอีก
"บัวเป็นไรรึเปล่าครับ"
"นั่นดิ เป็นไร"
ทั้งลูกเกดและศรัณย์ต่างจ้องมองเธออย่างสงสัย
"เปล่า....เปล่าแค่อยากนั่งรถไปเองค่ะยังไงก็ฝากลูกเกดไปด้วยนะคะเดี๋ยวบัวตามไปค่ะ"
สายบัวส่งยิ้มแห้งๆไปให้เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนจะไม่ทักถามอะไรมากกว่านี้ปากอวบจึงเป่าลมออกเพื่อคลายความอึดอัด
ท้ายรถญี่ปุ่นสีดำออกพ้นประตูทางออกไปแล้วคนตัวเล็กจึงหันหลังกลับเพื่อจะไปขึ้นรถตัวเองบ้าง
ปึก!! จังหวะที่หันหลังกลับมาเธอกลับปะทะเข้ากับกำแพงหนามีชีวิตของใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยมันทำให้ใจดวงเล็กโลดเต้นสั่นระรัว
"จะไปไหน"
สายบัวผละออกเล็กน้อยแต่ยังคงก้มหน้าซ่อนพวงแก้มสีแดงระเรื่อไม่อยากให้เขาเห็น
"บ้านลูกเกดค่ะพี่แบงค์...เอ่อ พี่ชายลูกเกดจัดปาร์ตี้เล็กๆเลยชวนฉันไปด้วย"
"ไปสิ!" เสียงเข้มพูดขึ้นเสียงนิ่งๆ
"ค่ะ ฉันกำลังจะไป"
"ฉันให้อิสระเธอแต่เธอต้องรู้ขอบเขตตัวเองว่าควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร"
สายบัวเงยหน้าขึ้นมามองสบดวงตาคมเรียว
"เราเป็นอะไรกันคะทำไมฉันต้องฟังคุณด้วย"
"จำไม่ได้? หรือต้องให้ทวน"
มือหนายกขึ้นมาคว้าเอวคอดไว้หลวมๆขณะที่มือเล็กเริ่มปัดแขนแกร่งออก
"อย่ามาทำอะไรลุ่มล่ามกับฉันนะ"
"หึ! เธอมีสิทธิ์มาสั่งฉันรึไงฮึ"
"...."
"เตือนแล้วนะถ้าไม่ฟังเจอดีแน่"
"อื้อ!" สายบัวสะดุ้งตกใจกับการจู่โจมอุกอาจของคนตัวสูงที่ก้มลงมาประกบปากจูบเธอทั้งๆที่ยังอยู่ในโรงจอดรถอยู่เลย
เดนผละตัวออกเล็กน้อยตาคมหรี่มองริมฝีปากอวบสีแดงบวมเจ่อลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มนวลจนทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีระเรื่อ มือหนายกขึ้นมาลูบริมฝีปากอวบเบาๆอย่างถนุถนอม
สายบัวขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ บางครั้งเขาก็รุนแรงจนเธอไม่อยากเข้าใกล้บางครั้งก็ทำเหมือนเธอเบาะบางหนักหนาจนอยากจะถนอมไว้ไม่ให้เป็นอะไรเธอชักจะตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้ว
"ฉันจะกลับอเมริกาแล้วจะรีบกลับมาระหว่างนี้อย่าทำอะไรนอกลู่นอกทางล่ะไม่งั้นเจอดีแน่"
"มาบอกฉันทำไม"
"...." เดนถอนหายใจหนักๆ เสมองไปทางอื่นก่อนจะหันมากดจมูกลงบนขมับแรงๆหนึ่งทีแล้วผละออกไป
เขาเดินกลับเข้าไปในตัวอาคารโดยที่ไม่หันกลับมามองเธออีกมีเพียงแผ่นหลังหนาที่กำลังจะหายลับไปเท่านั้น
ไม่อธิบายอะไรสักอย่างแค่พูดอธิบายสั้นๆจะทำให้เสียเวลาชีวิตมากมายขนาดนั้นเลยรึไงกัน





จะไปแต่ก็ต้องมารายงานเมียอีกนะคะพี่เดน สงสารคนรักเมียแต่แสดงออกไม่เป็น 5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น