เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 7 : บังคับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    13 ต.ค. 63

"ฉันไม่กิน!"
"ไม่กินแล้วจะหายมั้ยล่ะคะ"
สายบัวถึงกับฉุนหนัก เธอเดินทางมาถึงทางสุดท้ายแล้วนะถ้าเกิดเขายังคงดื้อไม่ยอมกินแบบนี้คืนนี้เธอจะได้กลับมั้ยเนี่ย
"...."
เดนกระดกน้ำก้นแก้วเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจส่วนมือก็คลายออกจากเอวคอดมาวางพนักโซฟาแทน คนตัวเล็กกรอกตามองตามอย่างหน่ายๆในหัวก็คิดวิธีทำยังไงให้คนดื้อยอมกินยา
สายบัวขยับจะลุกจากตักแกร่งก็ถูกมือหนากกเอวไว้อย่างเร็วเหมือนเขารอเวลาอยู่ก่อนแล้ว
"จะไปไหน"
"ฉันจะไปหาลูกน้องคุณค่ะ"
"หาทำไม"
"จะให้ไปซื้อของให้หน่อย มีอะไรอีกมั้ยคะ"
สายบัวเหล่ตามองอย่างต้องการคำตอบ
"ฉันโทรเองอยากได้อะไร"
"เห้อ....โทรไปเดี๋ยวฉันบอกเองค่ะ"
มือหนาคว้าโทรศัพท์มาถือไว้พลันมองใบหน้านวลครู่หนึ่งก่อนจะกดต่อสายหามือขวา
ตู้ด~ตู้ด 'ครับนาย'
เดนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าคนตัวเล็กบนตักเธอก็รับไว้ มือหนากลับมากอดเอวคอดไว้ดังเดิม
"คุณโอเว่นหรอคะ"
'ครับ คุณใช้โทรศัพท์นาย...'
"อ่อ พอดีบัวอยากได้ของค่ะรบกวนคุณโอเว่นช่วยไปซื้อให้หน่อยได้มั้ยคะ"
สายบัวเลี่ยงที่จะไม่บอกว่าใช้โทรศัพท์เครื่องนี้ได้ยังไงแต่บอกจุดประสงค์ที่ตัวเองจะรบกวนออกไปแทน หลังจากสั่งเสร็จเธอก็ยื่นโทรศัพท์กลับมาให้เจ้าของซึ่งเขาก็นั่งมองเธอเงียบๆ
"คุณจะกอดเอวฉันอีกนานมั้ยคะ แล้วนี่คุณไม่เมื่อยบ้างรึไงฉันก็ไม่ใช่ว่าตัวจะเบาอะไรเลย"
"..." เดนยังคงเงียบแต่ทำทีเป็นหันมองรอบตัวไม่ได้ยินที่เธอพูด จะให้ตอบยังไงล่ะเขายังตอบตัวเองไม่ได้เลยรู้แค่ว่าอยากทำแบบนี้ทั้งๆที่ไม่เคยอยากทำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
"ฉันอึดอัดค่ะ อยากนั่งเอง"
"...." เงียบ!
"เห้อ....ฉันอยากเข้าห้องน้ำค่ะ กรุณาปล่อยด้วย"
"...." เดนยังคงเงียบฟันคมกัดลงบนกลีบปากล่างอย่างหงุดหงิดแล้วปล่อยมือออก
สายบัวลุกขึ้นจากตักแกร่งแล้วเดินตรงดิ่งเข้าหาห้องน้ำทันที เธอขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำยี่สิบนาทีโดยที่ภาวนาขอทุกวินาทีให้โอเว่นรีบกลับมาซะทีเธอจะได้ทำงานแล้วจะได้รีบกลับ
ก๊อก~ก๊อก "นี่ตายแล้วรึไงวะเข้าไปนานขนาดนั้น"
"...." ไม่มีเสียงตอบกลับมาคนรอยิ่งอารมณ์ขุ่นทุบประตูรัวๆ
"ได้ยินมั้ยถ้าเธอยังไม่ยอมออกมาฉันจะพังเข้าไปเดี๋ยวนี้"
สายบัวกระชากประตูเปิดออกจังหวะที่มือหนายกขึ้นจะทุบประตูอีกครั้ง เธอมองหน้าคนที่อารมณ์กรุ่นด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกัน ต่างคนต่างจ้องหน้ากันโดยที่ไม่มีใครยอมหลบจนมีเสียงเคาะประตูหน้าห้องแทรกเข้ามานั่นแหละสายบัวจึงยอมละออกมา
สายบัวกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมถุงเล็กๆในมือทำเอาคนมองถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"อะไร"
"คุณไม่ยอมกินยาเพราะว่ามันขม ฉันเลยให้คุณโอเว่นไปซื้อ....ยาลดไข้เด็กมามันหวานเผื่อคุณจะกิน"
"ห๊ะ!" เดนมองเจ้าของคำพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหู เธอเอาอะไรมาคิดเนี่ยว่าที่เขาไม่กินยาเพราะมันขมเขาแค่อยากถ่วงเวลาอยู่ด้วยก็แค่นั้นหรอกก็เธอเล่นแต่บอกว่าจะกลับลูกเดียว
"อ้าปากค่ะ"
"...."
"อ้า ปาก!"
เสียงหวานกดลงต่ำบ่งบอกอารมณ์ที่เริ่มขุ่นเต็มที่แต่มีหรือที่คนที่ไม่เคยมีใครสามารถบังคับได้จะยอมฟังดีๆ
สายบัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกช้อนเล็กในมือเทน้ำยาสีชมพูเข้าปากตัวเองแล้วจู่โจมเข้าหาเป้าหมาย
"ทำอะไรของเธอ! อึก!"
ปากเล็กใช้จังหวะที่ปากหยักกำลังเปิดอ้าพูดรีบประกบลงไปแล้วค่อยๆส่งน้ำยาออกไปช้าจนหมดแล้วผละออก
"ทีนี้กินน้ำตามลงไปค่ะฉันกลับละ"
"...." เดนมองคนตัวเล็กอย่างอึ้งๆก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากแล้วรีบคว้าตัวคนที่ลุกขึ้นยืนเตรียมที่จะกลับลงมาแล้วรีบดันตัวเองขึ้นคร่อมอย่างไว
"คิดว่ายั่วแล้วจะกลับออกไปง่ายๆงั้นหรอ"
"ฉัน...ฉันไปยั่วคุณตอนไหน"
เสียงกระซิบแหบพร่าข้างกกหูเล็กทำเอาขนอ่อนตามกายสาวลุกชัน เสียงหวานสั่นเล็กน้อยอย่างหวัดหวั่น
เดนไม่พูดพร่ำอะไรนอกจากประกบปากลงบนกลีบปากอวบสีแดงระเรื่อแล้วบดขยี้มันอย่างมันเขี้ยว รสหวานของยาลดไข้ยังคงติดอยู่ในโพรงปากเล็ก ลิ้นสากทำหน้าที่กวาดชิมความหวานของน้ำยากับความหวานในปากสาวไม่รู้ว่าอะไรที่มันหวานกว่ากันแต่ตอนนี้ที่รู้คือเขาไม่สามารถละออกไปไหนได้เลย
ขนอ่อนตามกายสาวลุกชันยามมือหนาขยับลงมากอบกุมเนินสามเหลี่ยมแล้วคลึงมันเบาๆ สติที่เผลอไปกับรสจูบหอมหวานพลันหายไปทันตามือเล็กพยายามดึงมือหนาออกแต่มีหรือที่จะสู้แรงเขาได้
ทุกอย่างดำเนินมาอย่างต่อเนื่องจากที่คิดว่าจะกลับทันทีหลังคนป่วยกินยาเสร็จแต่ตอนนี้เธอกลับคอพับคออ่อนหลับไปก่อนที่บทเพลงรักบนเตียงจะจบลงด้วยซ้ำ
เดนจัดการทำความสะอาดทั้งเธอและตัวเองก่อนจะมาล้มตัวลงนอนข้างๆเธออีกครั้ง คืนนี้เป็นคืนที่สองที่เขานอนร่วมเตียงกับผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่จนถึงเช้าถึงแม้เมื่อวานเขาจะไม่รู้ว่าเธอลุกออกไปตอนไหนแต่ที่สัมผัสได้คือเธอคงจะไปก่อนเขาจะตื่นไม่กี่นาทีแน่


หลายวันต่อมา หลังจากวันนั้นสายบัวเธอก็ไม่ได้เจอกับเดนอีกเลยแม้แต่กับโอเว่นเองเธอก็ไม่เจออีก เธอควรที่จะดีใจไม่ใช่รึไงที่เขาหายไปได้แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกๆเหมือนไม่ชินกับการอยู่แบบนี้ นี่เธอเพิ่งรู้จักเขาสองวันเองนะแค่สองวันเองนะสายบัวเธอจะไปเผลอไผลกับเขามากเกินไปแล้วหรือมันเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางกายนั้นมันเลยทำให้เธอต้องคิดอะไรบ้าๆพวกนี้
"บัว"
"คะ?" เสียงทุ้มของบุคคลมาใหม่ปลุกสายบัวออกจากภวังค์ความคิดที่ตีกันวุ่นในหัว บุรุษร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่ดูยังไงก็เทพบุตรเดินดินชัดๆ
"หมอศรัณย์! กลับมาเมื่อไหร่คะเนี่ย"
"ได้อาทิตย์กว่าแล้วครับแต่ยังยุ่งๆเรื่องเอกสารอยู่เลยยังไม่ได้มาทักเรา แล้วเราล่ะสบายดีนะครับ"
"บัวสบายดีค่ะ"
ศรัณย์ยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆอย่างเอ็นดู เพราะเธอเขาถึงรีบกลับมาและอาจจะเพราะใจตัวเองด้วยเขาถึงมายืนอยู่ตรงนี้ ศรัณย์รู้จักกับสายบัวผ่านลูกเกดเพราะลูกเกดเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทเขาอย่างแบงค์ซึ่งทั้งสองเจอกันตอนที่สายบัวยังคงเรียนอยู่ปีสี่ตอนนั้นเขาก็ได้เป็นหมอแล้ว วันนั้นเป็นงานเลี้ยงวันเกิดลูกเกดเขายังจำได้อยู่เลยว่าครั้งแรกที่สายบัวเดินเข้ามาในงานทุกสายตาต้องจดจ้องอยู่กับใบหน้าหวานที่ยิ้มแย้มส่งมาตลอดและนั่นจึงทำให้เขาตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น





พี่เดนหายไปไหนมีคนจะมาแย่งน้องไปล้าววววววว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น