เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 6 : พิษคนป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 ต.ค. 63

ก๊อก~ก๊อก
ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำที่ยืนใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชุ่ม
สายบัวมองมาเฟียหนุ่มอย่างอึ้งๆ เป็นไข้แต่ยังอาบน้ำแถมยังให้แผลตัวเองเปียกน้ำอีกนี่ไม่ห่วงตัวเองเลยรึไงและทีี่น่าโมโหไปกว่านั้นคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวจงใจส่งมาให้เธอแม้มันจะแค่แวบเดียวเท่านั้นก็เหอะ
"พามาทำไม"
"นายป่วยก็ต้องมีคนดูแลสิครับ"
เดนจ้องมองดวงหน้าหวานที่หันมองไปด้านข้างแวบหนึ่งก่อนจะหลบทางเป็นเชิงบอกให้เธอเข้ามา
โอเว่นหลบตามเจ้านายรอยยิ้มน้อยๆปรากฏบนใบหน้าหล่อ
"เชิญครับคุณบัว"
"ฉันจะตรวจไข้ให้เจ้านายคุณหลังเสร็จแล้วจะกลับทันที"
"เรื่องนั้นผมแล้วแต่นายผมครับ"
โอเว่นยักไหล่ให้หญิงสาวหนึ่งทีก่อนจะดึงแขนเธอให้ก้าวเข้าไปด้านใน
เดนก้มลงมองมือใหญ่ของมือขวาที่กุมแขนเล็กไว้หลวมๆก่อนจะเงยขึ้นมามองหน้าลูกน้องพร้อมกับดันลิ้นกับกระพุ้งแก้วด้วยอารมณ์ที่เริ่มกรุ่น
"คุณบัวต้องการอะไรครับผมจะหามาให้"
"ขอ...."
"กูหาเองไปได้แล้ว!"
ปึก!!! มาเฟียหนุ่มปิดประตูใส่หน้ามือขวาเสียงดังลั่นก่อนจะเดินไปหย่อนกายลงบนโซฟาโดยมีสายบัวมองตามอย่างสงสัย
"ทำหน้าที่เธอได้แล้วจะได้รีบกลับไป"
"..."
"หรืออยากทำหน้าที่อื่นอีก"
สายบัวมองค้อนใส่อย่างมีอารมณ์ คนบ้าอะไรเนี่ย!คิดว่าอยากอยู่ใกล้นักรึไง
"คุณเป็นไข้ทำไมถึงอาบน้ำแล้วแผลไม่อยากหายรึไงถึงเอาไปแช่น้ำจนเปียกแบบนั้น"
สายบัวยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับเข้าไปตามที่เขาบอก เดนไม่ต่อโต้กลับรินไวน์ใส่แก้วแล้วยกขึ้นจิบเบาๆทำไม่สนใจว่าจะมีใครอยุ่ด้วยรึเปล่า
"หิว" เสียงทุ้มดังออกมาขณะที่คนตัวเล็กกำลังจะก้าวถอยหลังออกไป
"ข้าวอยู่โน้นค่ะกินสิ"
สายบัวละความตั้งใจแรกที่ว่าจะกลับออกไปไว้ตอนนี้ความโมโหหงุดหงิดมันมีมากกว่า
"คุณไม่ห่วงตัวเองแล้วใครจะมาห่วงละ"
"ไม่ใช่เมียอย่ามาสั่ง"
"ใครอยากเป็นเมียคุณกันล่ะ"
คนตัวเล็กบ่นอุบเบาๆกับตัวเองก่อนจะกระแทกเท้าเดินเข้าไปหาคนที่นั่งทำหน้าบุดบึ้งอยู่
"ถอดเสื้อค่ะ" มือเล็กทำหน้าเปิดเสื้อเขาออกเมื่อคนตัวใหญ่กว่าทำเพียงแค่ขยับแขนออกเท่านั้น
สายบัวล้างแผลพร้อมกับดูแผลที่เริ่มอักเสบขณะที่ตาก็ตวัดกลับมามองมาเฟียหนุ่มเป็นระยะอย่างหงุดหงิดที่เขาทำตัวเป็นเด็กพูดไม่รู้จักฟัง
"เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันจะวัดไข้ก่อน..."
"ไม่เช็ดตัว?"
"คุณอาบน้ำแล้วรอวัดไข้ก่อนค่ะ"
เดนถอนหายใจเบาๆก่อนจะดึงแขนเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใหม่ พยาบาลสาวจัดการวัดไข้คนป่วยโดยที่เขาเองก็นั่งนิ่งๆให้เธอทำโดยไม่ปริปากสักคำ

"ไข้สูงนะคะยังไงก็ทานข้าวแล้วทานยานะคะจะได้หายไวๆ"
สายบัวก้มลงมองปรอทในมือก่อนจะหันมาพูดกับคนป่วยที่นั่งเงียบๆ มือเล็กยกขึ้นมาลูบหัวคนตัวใหญ่เบาๆคล้ายว่าเธอกำลังพูดกับเด็กอยู่ก็ไม่ปานจนเขาถึงกับเหล่ตามอง
"อย่าลามปาม ฉันไม่ใช่เด็ก"
"อ้อ...หรอคะ ก็คุณดื้อไม่ยอมไปหาหมอเหมือนเด็กฉันก็เลยคิดว่าคุณเป็นเด็กซะอีก หึหึ"
"เด็กที่ไหนจะเอาเป็นหรือเธอจำไม่ได้ฉันจะได้ทวนความจำให้ใหม่"
สายบัวถึงกับสะอึกน้ำลายตัวเองท่าทางเขาคงโกรธเธอมากที่ทำเหมือนเขาเป็นเด็ก เอ๊ะหรือเขาจะโกรธที่เธอไปเล่นหัวเขานะเพราะผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ชอบให้คนอื่นมาเล่นหัวนี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ยถึงไปทำแบบนั้น
"เอ่อ...ฉันขอโทษค่ะ"
"...."
"งั้นคุณทานข้าวทานยานะคะฉันจะกลับแล้ว"
"...."
ยังคงไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมาจนสายบัวเองก็เลิ่กลักกลัวเขาจะโกรธสั่งลูกน้องที่อยู่ด้านนอกมาทำร้าย
"ถ้ายังไม่ดีก็ไปโรงพยาบาลนะคะ"
สายบัวลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ไม่สนแล้วจะเป็นไรก็ช่างคนรู้จักก็ไม่ใช่
"อ๊ะ!" จังหวะที่หันหลังกลับคนที่ไม่ยอมพูดไม่ยอมจากลับดึงรั้งแขนเธออย่างแรงจนเธอเซกลับมาล้มลงอีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอล้มลงบนตักแกร่งแทนที่จะเป็นเบาะโซฟานุ่ม
"งานเธอยังไม่เสร็จจะรีบไปไหน"
"...."
น้ำเสียงกรุ่นโกรธทำเอาสายบัวถึงกับกลั้นหายใจไปชั่ววิ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลำคอขาวจนขนอ่อนลุกชันเธอต้องย่นคอหนีเพราะความร้อนจากพิษไข้ของคนตัวใหญ่
"ถ้าไม่อยากมาจะมาทำไมตั้งแต่แรกวะ"
"..."
"ตอบ!"
เดนตะเบ็งเสียงดังลั่นรู้สึกทั้งโมโหทั้งหงุดหงิดใจจนเขาเองก็แปลกใจตัวเอง
"ก็...ก็ลูกน้องคุณเอาเพื่อนฉันมาขู่คิดว่าฉันอยากมามากรึไง"
"..."
"ฉันไม่มีทางยอมให้เพื่อนตัวเองต้องมาเจออะไรเหมือนฉันหรอก"
"หึ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ"
เดนละมือออกจากแขนเล็กแต่กลับไปกอดเอวคอดไว้แทนส่วนมืออีกข้างก็ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ความร้อนจากขาแกร่งทำเอาคนนั่งถึงกับเหงื่อตก คนอะไรป่วยแล้วแรงยังเยอะขนาดนี้แล้วนี่จะกอดอีกนานมั้ยเนี่ย!
"ทำหน้าที่เธอสิ"
"ฉันวัดไข้คุณแล้วยาก็จัดไว้แล้วแค่กินข้าวกินยาแล้วก็นอนพักเยอะๆ"
"ฉันจะให้โอเว่นพาเพื่อนเธอมา เพื่อนเธอชื่ออะไรนะ...ลูกเกดหรอ น่ากินดีนะ"
สายบัวมองเจ้าของคำพูดนิ่งๆขณะที่เขาเองก็ไม่ยอมหลบสายตาเธอเลยสักนิด ดวงตาคมเรียวมันต้องการบอกเธอว่าเขาทำจริงแน่
"คุณอยากให้ฉันทำอะไรล่ะคุณก็บอกมาสิ"
"นั่งเฉยๆฉันทำเอง"
ห๊ะ! คนบ้านี่บ้าไม่พอต้องประสาทด้วยแน่ๆแค่จะให้นั่งเฉยๆต้องบังคับด้วยหรอเนี่ย
เดนดันคนบนตักลุกขึ้นก่อนที่เขาจะลุกตามแล้วเดินไปหยิบถาดอาหารที่แม่บ้านยกขึ้นมาให้ก่อนหน้านี้แล้วเดินกลับมาโดยที่มีดวงตาคู่หนึ่งมองตามตลอดเวลา
เขากลับมานั่งลงตามเดิมก่อนจะวางถาดอาหารลงแล้วคว้าคนตัวเล็กให้ลงมานั่งบนตักแกร่งอีกครั้ง
"ฉันนั่งเองได้ทำไมต้องให้นั่งตรงนี้ด้วย"
"เงียบๆไป"
สายบัวนั่งมองคนป่วยกินข้าวในถาดเงียบๆจนเขากินหมดเธอจึงลุกขึ้นเงียบๆเดินไปหยิบแก้วยาและน้ำแล้วเดินกลับมานั่งลงตามเดิมโดยที่เดนเองก็มองตามตลอด
"อ่ะ กินยาค่ะฉันจะได้เสร็จงานจะได้กลับซะที"
เดนมองยาในมือเล็กเงียบสายตาเขาบ่งบอกถึงความดื้อที่จะไม่ยอมทำตามอีกครั้งหลังจากกินข้าวเสร็จ
"ฉันไม่กิน!"




ไม่รู้ว่าน้องห่วงเพื่อนหรือหวงพี่เดนก็ไม่รู้ 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น