เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 5 : ไม่อยากใกล้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 ต.ค. 63

"บัว! เป็นไร"
"เปล่าแค่เหนื่อยๆ"
มือเล็กกระชับสายกระเป๋าสะพายเข้าหาตัวใบหน้าหวานดูหม่นหมองผิดปกติ จากคนที่ร่าเริงตลอดเวลาตอนนี้ดูหงอยๆจนเพื่อนสังเกตได้
"ทำไมเมื่อคืนไม่โทรหาฉัน"
"....ลืม กลับถึงบ้านก็นอนเลยเลยไม่ได้โทรบอกอย่าโกรธนะ"
สายบัวชะงักเล็กน้อยเมื่อเจอเพื่อนถามเยอะเข้า เหตุการณ์เมื่อคืนพลันย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

"คุณ...คุณทำตัวเองทั้งนั้นฉันแค่ป้องกันตัว"
"หึ..งั้นก็เตรียมรับมือกับสิ่งที่ทำได้เลย"
"กรี๊ด!!!!"
มือหยาบโลนกระชากเสื้อพยาบาลสีขาวจนกระดุมขาดวิ่นเผยให้เห็นสองเต้างามใต้เสื้อลูกไม้สีเนื้ออีกทีหนึ่ง เดนกระชากเสื้อลูกไม้ติดมือออกมาอีกครั้งโดยที่คนใตร่างยังคงกรีดร้องสู้อย่างสุดแรง
"อย่านะ! อึก!"
เดนก้มลงงับยอดเม็ดบัวงามก่อนจะดูดดึงเหมือนเด็กทารกหิวนม ส่วนมืออีกข้างก็ทำหน้าที่บีบเค้นยอดอกอีกข้างอย่างหนัก ปลายลิ้นสากตวัดขึ้นลงสลับกับดูดดึงขบกัดเม็ดบัวงามกลับไปมาจนคนตัวเล็กถึงกับหายใจติดขาด
"อย่า....อื้อ...."
เสียงหวานถูกกลืนหายอีกครั้งด้วยปากร้อนที่เคลื่อนย้ายขึ้นมา หยดน้ำตาไหลรินรดแก้มนวลที่แดงก่ำสองมือจิกลงบนไหล่กว้างเปลือยเปล่าด้วยความแรงจนเกิดรอยเลือดซิบๆ
ฟันคมกัดกลีบปากอวบแรงๆหนึ่งทีจนได้กลิ่นคาวเลือด ก่อนจะดูดซับเลือดบนกลีบปากอวบแล้วกลืนลงไปแล้ววกกลับมาหยอกล้อกับลิ้นเล็กอีกครั้ง
"อึก!" มือหยาบรวบมือเล็กด้วยมือเดียวไว้เหนือหัวก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช่วงล่างที่มีกระโปรงเหนือเข่าสีขาวและกางเกงตัวจิ๋วปกปิดอยู่
"อย่า.." เดนยกยิ้มอย่างเหนือกว่า
"อย่าช้าสินะผู้หญิงมันก็ร่านเหมือนกันหมด"
สายบัวตวัดตามองด้วยความเกลียดชังขณะที่ดวงตากลมยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ปลายหางตา
"ถ้าผู้หญิงมันร่านผู้ชายมันก็มั่วเหมือนกันนั่นแหละเอาได้แม้กระทั่งคนที่ไม่รู้จักทั้งมั่วทั้งชั่ว อึก!"
"ปากดี ชักอยากรู้แล้วสิว่าเธอยังมีอะไรที่ดีกว่าปากรึเปล่า"
เดนกระตุกยิ้มมองสาวเจ้าที่ตัวแดงก่ำ อวดเก่งดีนักจะไม่ยอมให้พักเลยคอยดู
มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นถอดเข็มขัดหนังออกด้วยความเร็วก่อนจะจัดการมัดมือเล็กไขว้กันไว้ส่วนตัวเองถอยร่นลงมาจัดการกับส่วนล่างเธอต่อ
"กรี๊ด! อย่าทำอะไรบ้าๆนะฉันจะฆ่าคุณไอ้คนบ้า...."
เสียงหวานบ่นยาวเหยียดสองมือพยายามสะบัดให้ออกจากพันธนาการทั้งหลายด้านล่างก็เกร็งตัวถอยออกห่างแต่นั่นยิ่งทำให้การถอดปราการปกปิดช่วงล่างหลุดออกอย่างง่ายดาย
"ฮื่อ...ฉันจะฆ่าคุณไอ้คนเลวไอ้ กรี๊ด!!!!"
สวบ!!สายบัวกรีดร้องสุดเสียงบิดตัวเกร็งด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกสิ่งแปลกใหม่ลุกล้ำจุดอ่อนไหวที่ไม่เคยมีสิ่งใดเคยลุกล้ำเข้ามา
"อ่าส์..." เดนเหงนหน้าเปล่งเสียงออกมาด้วยความเสียวซ่านจวนจะแตกยิ่งเธอเกร็งตัวรัดเขามากเท่าไหร่ความเสียวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
"ฉันเกลียดคุณ"
"ไม่ได้ให้รักนี่"
"คุณ...อ๊ะ...จะขยับทำไม...อื้อ..."
สายบัวแทบจะกลั้นเสียงน่าเกลียดนี้ไว้ไม่ได้เขามันน่ารังเกียจที่สุดเลย มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากและตอนที่เอวสอบขยับถี่ขึ้นเธอก็ต้องกัดแขนตัวเองไว้เพราะไม่อยากหลุดเสียงน่าเกลียดออกมาอีก

กิจกรรมออกกำลังกายบนเตียงดำเนินมาเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยผ่านมาสามชั่วโมงเดนจึงยอมหยุดพักเพราะเห็นว่าคนตัวเล็กสลบคาอกเขาไปแล้ว
เดนจัดการชำระร่างกายตัวเองเสร็จก็ล้มลงนอนข้างคนตัวเล็กที่นอนหลับไหลอยู่ด้านข้างและหลับไปในที่สุด

"บัวเหม่อไปไหนเนี่ย"
"ห๊ะ...อ่อ..."
เสียงลูกเกดปลูกเธอออกจากภวังค์ความคิดอีกครั้ง สายบัวก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะสะบัดเบาๆสลัดความคิดออก
ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักมาหยุดลงตรงหน้าพอเหมาะกับที่ดวงตากลมเปิดเปลือกตาออกพอดี
รองเท้าหนังแบรนด์ดังสีดำขลับถูกขัดจนเงาวับสะท้อนแสงมาส่องตาจนคิ้วเรียวขมวดมุ่นรีบเงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับเจ้าของรองเท้า
"คุณ!" ดวงตากลมเบิกกว้างจ้องมองเจ้าของรองเท้าด้วยแววตาหวั่นๆ
"นายไม่สบายช่วยไปดูให้หน่อยครับ"
"คะ!" ทั้งสายบัวและลูกเกดอุทานออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกัน สองสาวหันกลับมามองสบตากันอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปมองชายต่างชาติด้านหน้า
"นายไม่สบายไปดูให้หน่อยครับ"
โอเว่นบอกจุดประสงค์ออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดูหนักแน่นจริงจังมากกว่าเมื่อกี้มาก
"ไม่สบายก็พามาหาหมอสิคะมาบอกแต่ปากแต่คนป่วยไม่อยู่แล้วเราจะช่วยยังไงคะ"
ลูกเกดถามคนตรงหน้าด้วยความสุภาพ โอเว่นยังคงไม่ยอมละสายตาไปจากเจ้าของใบหน้าหวานที่เอาแต่ก้มหน้าลงหลังจากเขาบอกจุดประสงค์ที่มา
"นายไม่ยอมมาคุณช่วยไปดูให้หน่อยเผื่อจะทำอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อย"
ลูกเกดหันมามองเพื่อนที่เอาแต่ก้มหน้า ทำไมมันดูแปลกๆวะ
"ฉันจะช่วยอะไรได้คะตัวฉันเองยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย"
"....."
"อีกอย่างฉันไม่อยากใกล้ผู้ชายคนนั้นอีกแค่เฉียดก็ไม่อยาก"
โอเว่นถอนหายใจเบาๆกับผู้หญิงตรงหน้าด้วยความเหนื่อยใจ
"งั้นผมจะพาเพื่อนคุณไปหานายหลังจากนั้นก็ให้นายจัดการเองก็แล้วกัน คุณคงไม่ขัดนะครับ"
ประโยคหน้าเขาพูดกับสายบัวส่วนประโยคหลังเขาหันมาพูดเป็นเชิงถามลูกเกด
"เอ่อ...ค่ะไม่ค่ะ"
ลูกเกดตอบกับอย่างไม่แคลงใจอะไร แค่ไปดูคนป่วยเองมันเป็นหน้าที่อยู่แล้วเธอไม่ขัดหรอก
"ดะ....เดี๋ยวค่ะ"
"...."
ทั้งโอเว่นและลูกเกดที่เตรียมจะเดินออกไปหันกลับมามองคนด้านหลังอีกครั้ง
สายบัวเม้มปากแน่นอย่างข่มใจ
"ฉันไปเองแกกลับบ้านเถอะ ยังไงซะเมื่อวานฉันก็ไปดูเขาแล้ววันนี้ฉันจะไปดูต่อเอง"
โอเว่นยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับคำพูดนั้นจนหญิงสาวหันมาค้อนใส่
"เออ...ไม่มีอะไรกันใช่มั้ย"
ลูกเกดเห็นท่าทางเพื่อนแล้วอดที่จะสงสัยไม่ได้เลยถามออกไปแต่คำตอบที่ได้กลับมาคือการส่ายหัวกับรอยยิ้มฝืนๆของเพื่อนเท่านั้น
"อืม งั้นอย่าลืมโทรมานะ"
"อือ แกกลับเถอะเย็นมากแล้ว"
"อืม บาย"
ลูกเกดบอกลาเพื่อนเสร็จจึงหันไปโค้งหัวให้ชายต่างชาติเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากตัวอาคาร

"อย่ายุ่งกับเพื่อนฉัน"
"ถ้าคุณไม่ดื้อผมคงไม่ต้องใช้เพื่อนคุณ"
โอเว่นตอบกลับเสียงนิ่งๆไม่ได้รู้สึกสะท้านอะไรกับน้ำเสียงขุ่นๆนั้น
"เหมือนกันทั้งเจ้านายลูกน้องฉันไม่น่าช่วยพวกคุณเลยน่าจะปล่อยให้ตายๆไปซะ"




อยากหนีต้องดูก่อนนะคะว่ากำลังเราเหนือกว่ารึเปล่า นี่ขนาดแค่ลูกน้องเฮียนะคะเนี่ยยังเจ้าเล่ห์ขนาดนี้เลย สงสารน้อง????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น