เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 3 : จูบแรกกับคนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 63

ปัง! "กรี๊ด!!!"
จังหวะที่จมูกเล็กทำหน้าที่สำรวจดอมดมกลิ่นหอมของบุรุษเพศเสียงปืนนัดแรกที่ได้ยินก็ได้ดังขึ้นข้างๆตัวจนคนตัวเล็กถึงกับหลุดกรีดร้องด้วยความตกใจ
"จัดการให้เรียบร้อย"
"ครับ"
เสียงสั่งการด้วยภาษาอังกฤษดังเด่นชัดข้างหูแต่ด้วยความที่ยังคงตกใจสายบัวจึงกำสาบเสื้อสูทแน่นไม่ยอมปล่อย
"ปล่อย!"
"...."
เดนหรี่ตามองผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนซบอกแน่นทั้งๆที่เขาเองก็ปล่อยแขนเธอนานแล้ว
"ปล่อย!!" ปัง!
"นาย!/นาย!"
สายบัวเปิดเปลือกตาบางออกหลังได้ยินเสียงปืนดังขึ้นนัดที่สองพร้อมกับเสียงเรียกคนที่เธอยืนซบอกอยู่ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเจ้านายของชายกลุ่มใหญ่นี้
ดวงตากลมเหลือบมองแขนแกร่งนิ่งขณะที่เลือดสีแดงสดหลั่งไหลลงมาเป็นสาย
"คุ...คุณโดนยิงนี่"
"...."
"ฉัน...ฉันเป็นพยาบาลนะคะคุณอย่าเพิ่งขยับ อ๊ะ!"
"พูดมาก!!"
เดนตวาดสายตาและน้ำเสียงเกรี๊ยวกราดส่งไป เพราะมัวแต่สนใจผู้หญิงตรงหน้าทำให้ไม่ทันระวังตัวเลยโดนลอบกัดจนได้
"แต่คุณโดนยิงนะฉัน...."
"โอเว่น!! ลากตัวไป"
"ครับ"
โอเว่นเดินเข้ามากระชากแขนเล็กออกจากเจ้านายหนุ่มทันทีก่อนจะยัดเธอเข้ารถที่เข้ามาจอดรอใกล้ๆโดยมีลูกน้องนับสิบล้อมวงอย่างระมัดระวัง
เดนกระชากประตูเปิดออกก่อนจะปิดลงด้วยความแรงหันมาส่งสายตาดุดันให้คนที่นั่งอยู่ด้านข้างที่กำลังจะยื่นมือมาอีกครั้ง
"คุณต้องทำแผลนะคะ"
"...."
"ฉันจะทำแผลให้คุณเองแต่ก่อนอื่นฉันขอทราบรายละเอียดก่อนว่าพวกที่ยิงคุณเป็นใครแล้วคุณไปทำอะไรให้ทำไมพวกเขาต้องยิงคุณไหนจะ..."
"อยากรู้ว่าฉันเป็นใคร?"
เสียงถามราบเรียบแต่กลับทำให้คนถามยาวยืดหยุดชะงักได้ ดวงตากลมจ้องมองชายต่างชาติผ่านแสงสรัวและแสงไฟจากข้างทางนิ่งๆ
"พวกที่รู้จักฉันด้านนี้มีเพียงสองพวกเท่านั้น..."
"...."
"หนึ่งคนที่กำลังจะตาย"
"อึก!"
"สองคนที่กำลังจะตาย"
เดนกดเสียงลงต่ำหรี่ตามองเจ้าของใบหน้าหวานด้วยสายตาดุ
"ฉัน...ฉันจะลงค่ะช่วยจอดด้วย"
"..."
"จอดด้วยค่ะ"
น้ำเสียงหวานสั่นเล็กน้อยตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรแล้ว เขามีแผลถึงแม้เธออยากจะดูให้แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างกายไม่ยอมอย่างแรงเพราะฉะนั้นเธอควรลงจากรถคันนี้ เพียงแค่อยู่ใกล้แค่นี้ก็รับรู้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาแล้ว
"ผมรับคำสั่งจากนายคนเดียวครับ"
โอเว่นพูดเสียงเรียบ สายบัวหันกลับมามองคนข้างตัวอีกครั้งเขายังคงนิ่งแถมยังหลับตาหนีอีก
"บอกคนของคุณจอดรถด้วยค่ะ"
"..."
"คุณได้ยินมั้ยว่าฉันจะลงแล้ว"
"..."
สายบัวกรอกตามองบนอย่างหงุดหงิด เมื่อกี้นี้ยังกลัวเขาอยู่เลยทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกโมโหเขาโมโหท่าทางนิ่งๆนั่นนัก
"นี่คุณ!"
"อย่ามาสั่ง"
"คุณก็จอดรถสิฉันจะได้ลง อะไรนักหนาฉันไม่อยากรู้จักคุณแล้วไม่อยากทำแผลให้ไม่อยากอยู่ใกล้แล้วเพราะฉะนั้นจอดรถค่ะ"
เดนเปิดเปลือกตาขึ้นมองเจ้าของเสียงหวานที่แว๊ดๆใส่หูด้วยสายตานิ่งๆก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
"ไอ้บ้า! ฉันจะฆ่านาย"
"หุบปาก"
"ไอ้ฝรั่งบ้าคิดว่าเป็นใครห๊ะ คิดว่าเป็นมาเฟียรึไงไอ้บ้า....."
เสียงหวานถูกกลืนลงไปในลำคอหนา ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก มากจนเธอยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ
เดนดูดดึงกลีบปากอวบที่แว๊ดๆใส่เขาโดยที่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานแต่อย่างใด
"....."
ทั่วทั้งรถตกอยู่ในความเงียบโอเว่นกระตุกคิ้วขึ้นมองเจ้านายก่อนจะขับรถต่อโดยที่ไม่หันมองกระจกหลังอีก

"....."
"....."
มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ส่งผ่านออกมาหลังจากเดนผละออกห่างเล็กน้อยแต่กลีบปากบางยังคงประชิดกับกลีบปากอวบยังไม่ยอมถอยห่าง
"เงียบปากซะเพราะฉันทำได้มากกว่านี้"


"ที่นี่ที่ไหน"
ทันทีที่รถยุโรปคันหรูมาจอดลงหน้าบ้านไม่สิ! หน้าคฤหาสน์หลังโต เดนก็เปิดประตูผละออกก้าวเดินเข้าด้านในทันทีโดยที่ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับแขกที่บังเอิญจับตัวพามาด้วย
"คุณเป็นพยาบาล"
"ก็...ใช่ แล้วทำไมเกีี่ยวอะไรกับที่นี่"
"นายต้องทำแผล"
หือ? นี่เขาคงไม่ให้ฉันเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับเจ้านายเขาหรอกนะ
"แต่..แต่เขาไม่ยอมคุณก็เห็น"
"นายต้องทำแผล"
โอเว่นพูดออกมาอีกครั้งด้วยสีหน้านิ่งๆจริงจัง จ้องมองตากับหญิงสาวตรงหน้าไม่ยอมหลบ
"ฉันจะได้กลับเมื่อไหร่"
"หลังทำแผล"
ในเมื่อไม่มีทางเลือกแล้วผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะทำอะไรได้นอกจากทำตามคำสั่งของคนที่อยู่เหนือกว่า
ดวงตากลมโตลอบสังเกตรอบบริเวณใกล้ๆ พื้นที่นับพันไร่มีแต่คนใส่ชุดดำเดินวนไปวนมาไปหมดขืนเธอขัดใจเจ้าของบ้านเขาจะไม่ฆ่าเธอรึไง
ฆ่า! หรอ? คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เธอขับรถชนกับผู้ชายคนหนึ่งเธอกำลังจะช่วยเขาแล้วแท้ๆแต่หลังจากนั้นเรื่องไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น ต้องถามเขาใช่เธอต้องถามเขาถึงผู้ชายคนนั้น
"เอ่อ...คุณพอจะบอกได้มั้ยคะว่าผู้ชายบาดเจ็บก่อนหน้านี้ไปไหนแล้ว"
โอเว่นหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เร่งฝีเท้าก้าวเดินให้ตามเขาเพื่อที่จะถามคำถามไร้สาระนี่
"ตายแล้ว"
"ตะ...ตาย! อย่าบอกนะว่าเสียงปืนนั่น"
"นายไม่ชอบคนปากมากถ้าไม่อยากหายไปอย่างไร้ร่องรอยก็เงียบปากของคุณไปซะ"
โอเว่นยอมหยุดเดินหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามมากมายซึ่งไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าถามอะไรกับเขาได้มากมายเท่านี้มาก่อน
"อึก!" แล้วฉันต้องทำยังไงต่อล่ะ
"ทำแผลให้นายเสร็จก็กลับได้"
หือ? นี่เขาอ่านใจฉันออกรึเปล่าเนี่ยรู้ได้ไงว่าฉันคิดอะไรอยู่
หลังพูดเสร็จโอเว่นก็ออกตัวเดินอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีก



น้องยอมอยู่นิ่งให้จูบได้ไง! เพิ่งเจอกันเองนะ55555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น