เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 20 : อ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

"เธอทำฉันเสียงานต้องรับผิดชอบ"
"ฉันทำอะไรคะ"
"เธอหนีมา! ทั้งๆที่ฉันห้ามแล้ว"
สายบัวทำหน้ายู่เดินกระแทกเท้าไปหย่อนกายลงบนโซฟา มาเฟียหนุ่มเดินตามไปนั่งลงข้างๆกันมองใบหน้าบูดบึ้งของคนตัวเล็ก
"ฉันไม่ชอบคนขัดคำสั่ง"
"ทำไมคะถ้าขัดคำสั่งแล้วคุณจะทำอะไรลงโทษหรือจะฆ่าทิ้งเลยล่ะ"
"ถ้าเป็นลูกน้องฉัน ฉันจะลงโทษหนักๆเอาให้มันเข้าไปหยอดน้ำต้มเลย"
เดนพูดเสียงลอดไรฟันมองใบหน้านวลตาไม่กระพริบ
"งั้นลงโทษฉันสิคะถ้ามันทำให้คุณพอใจ แล้วหลังจากนั้นก็ช่วยอยู่ห่างๆฉันด้วยเพราะฉันจะไม่ยอมคุณอีกแล้ว"
"หึ เธอพูดเองนะ"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปาก ดี!รอคำนี้มานานแล้วถ้ารู้ว่ายั่วแล้วเธอจะคล้อยตามขนาดนี้ทำไปนานแล้ว
"แต่การลงโทษเธอมันจะพิเศษกว่าคนอื่นๆซะหน่อย"
"....." สายบัวเอียงคอหลบลมอุ่นจากปากหยักที่เป่าลงมา
"เพราะเธอพิเศษกว่าและคิดว่าการลงโทษเธอคงจะไม่สิ้นสุดง่ายๆ"
"ว๊าย!" ร่างเล็กลอยหวือจากพื้นขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง จมูกคมสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวของสาวเจ้าเข้าเต็มปอดอย่างโหยหา ขณะที่มือหนาเริ่มเลื้อยตามเรือนร่างบอบบางที่ดูเหมือนจะซูบลงไปมาก
"คุณ...คุณจะทำอะไร"
"ทำแบบที่เคยๆไงลงโทษเธอหนักๆ....บนเตียง"
คำพูดสุดท้ายทำเอาขนอ่อนตามกายลุกชันแต่อะไรมันคงไม่เท่ากับเสียงแหบออดอ้อนของมาเฟียหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นการขอกลายๆนั้นทำเอาใจสาวเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้
"แต่ อื้อ....."
ปากหยักประกบลงมาปิดคำพูดที่เอาแต่ปฏิเสธ จูบอ่อนโยนหวานละมุนทำใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะมันไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เขาจูบเธอ เธอรู้สึกได้ถึงความคิดถึงและโหยหาในรสจูบนี้ด้วย
มือเล็กค่อยๆยกขึ้นมาคล้องคอหนาจูบตอบกลับไป ถึงจะพยายามห้ามความคิดถึงที่มีต่อผู้ชายคนนี้ซะแค่ไหนแต่พอได้สัมผัสได้เจอมันก็ทำให้เธอรู้ว่าที่ทำไปมันสูญเปล่าเพราะไม่มีเลยสักวินาทีที่จะทำให้คลายความคิดถึงนี้ลงได้เลย



"อื้อ" แสงตะวันอ่อนสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามากระทบเปลือกตาบางปลุกคนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นมารับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า
"อื้อ...ซีด..." ความหน่วงตามกายเริ่มเข้ามาแทนที่เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาเต็มที่เมื่อคืนกว่าจะได้หลับจริงปาไปกว่าครึ่งค่อนคืนถึงเขาจะไม่รุนแรงเหมือนทุกครั้งแต่ระยะเวลายาวนานขนาดนั้นก็ทำเอาปวดไปทั้งตัวเหมือนกัน
"ตื่นแล้วหรอ มาดื่มน้ำขิงอุ่นๆจะได้สดชื่น"
สายบัวมองมาเฟียหนุ่มที่เปลือยอกโชว์แผงกล้ามเนื้อเป็นลอนตามแขนและหน้าท้องแกร่งส่วนท่อนร่างสวมเพียงกางเกงนอนสีเทาอ่อนตัวเดียวอย่างไม่เชื่อสายตา คนที่โมโหได้ทุกเวลาเมื่อหลายวันก่อนหายไปไหนคนที่บอกว่าเธอต้องรับกรรมที่ไม่ได้ก่อคนนั้นหายไหน
"จะมองอีกนานมั้ย"
"อ้อ...."
สายตาที่มองมาทำเอาเดนไปไม่ถูกจึงต้องแก้เก้อด้วยการส่งเสียงดุๆ
'อะไรวะ! ทำดีมันแปลกขนาดนั้นเลยหรอวะ'

คนตัวเล็กค่อยๆขยับตัวตาม ดวงตากลมก้มลงมองสำรวจตัวเองอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมาเฟียหนุ่มที่ทำหน้านิ่งๆแต่กลับซ่อนอาการเขินอายไม่มิด สายบัวอมยิ้มน้อยๆตั้งแต่รู้จักเขามาไม่เคยที่จะเห็นอะไรแบบนี้เลยเพิ่งจะรู้ก็วันนี้นะเนี่ยว่าเขาก็มีมุมแบบนี้ด้วย
"เมื่อยจังปวดไปทั้งตัวเลย" มือเล็กทำทีเป็นนวดตามแขนขาไปด้วย
"วุ่นวายจริง"
ถึงจะพูดเหมือนหงุดหงิดแต่เท้ากลับก้าวเข้าไปหาอย่างไว เดนอุ้มคนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอชอบใส่นอนในท่าเจ้าสาวขณะที่แขนเล็กก็ยกขึ้นมาคล้องคอหนาอัตโนมัติ

"หอมจัง"
"รีบดื่มสิเดี๋ยวจะเย็น"
มุมปากอวบอมยิ้มเล็กน้อย อยากให้เขาอยู่ในโหมดนี้ไปนานๆจัง สายบัวเขย่งตัวขึ้นไปแนบปากอวบลงบนมุมปากหยักทีหนึ่งก่อนจะกลับมานั่งที่เดิมแล้วลงมือจิบน้ำขิงอุ่นๆที่ส่งกลิ่นหอมลอยมาล่อ
มาเฟียหนุ่มชะงักมือที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ดวงตาคมเรียวค่อยๆเสมามองร่างเล็กที่ทำตัวไม่รู้ร้อนนั่งจิบน้ำขิงอย่างสบายอารมณ์ ใจแกร่งเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะมุมปากยกยิ้มบางๆอย่างช่วยไม่ได้
ไม่มีเลยสักครั้งที่เธอจะทำแบบนี้ก่อนหากเขาไม่บังคับแต่ครั้งนี้เธอทำให้เขาอึ้งมากแต่ก็ชอบนะ
ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นขอแค่ตอนนี้เธอยังเป็นเธอและเขายังเป็นเขา เป็นคนที่เขารักก็พอแล้ว
"คุณทำดีกับฉันอยากได้อะไรรึเปล่า"
"...." เดนมองคนพูดด้วยความสงสัย
"ก็ปกติคุณใจร้ายกับฉันตลอดนี่มาวันนี้ทำดีด้วยต้องหวังอะไรอยู่แน่"
"แค่ก~แค่ก" เดนสะอึกน้ำลายตัวเอง มัวแต่มองหน้าสวยๆทำให้เกือบลืมเรื่องสำคัญเลยดีนะที่เธอทักขึ้นก่อน
"อืม...ก็ดีงั้นฉันจะพูดเลย"
"....." มือเล็กยกแก้วน้ำขิงขึ้นมาแล้วมองมาเฟียหนุ่มด้วยสายตาอยากรู้
"ฉันยังมีงานค้างอยู่เพราะฉะนั้นฉันจะพาเธอกลับกรุงเทพฯห้ามดื้อห้ามเถียงแล้วก็ห้ามปฏิเสธด้วย"
"คะ! แต่...."
"ก็บอกว่าห้ามปฏิเสธ"
เดนยกนิ้วชี้หน้าคนตัวเล็กที่ไม่ว่ายังไงเขาก็รู้ว่าเธอต้องปฏิเสธแน่ เขาต้องกลับไปสะสางงานที่เหลือไหนจะประชุมกับคนสำคัญไหนจะปัญหาที่ยังแก้ไม่ขาดหากจะไปเลยก็ทำไม่ได้เพราะเขาคงจะเป็นบ้าแน่ๆถ้าหากใครบางคนยังอยู่ที่นี่
"ฉันไม่กลับค่ะ คุณจะกลับก็กลับไปสิไม่มีใครห้าม"
"แต่เธอต้องไปด้วย"
"ไม่กลับ!!"
สายบัวกระแทกเสียงใส่หน้ามาเฟียหนุ่มแล้วลุกขึ้นเดินดุ่มๆเข้าห้องน้ำทันทีปล่อยให้คนที่ตั้งใจเอาใจเธอเพื่อจะได้พาเธอกลับง่ายๆนั่งถอนหายใจอย่างหนักอยู่คนเดียว



"สวัสดีค่ะคุณอีธาน"
"สวัสดีครับ"
อีธานตอนรับพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับคนที่เดินตามหลังมาทำหน้าบอกบุญไม่รับ
เดนเดินมานั่งลงข้างๆเพื่อนซึ่งมีสองสาวนั่งติดกันอีกด้านหนึ่ง
"ทำหน้าอมตีนมาเลย ทำไมเป็นอะไรวะ"
"เสือก!!" เสียงหัวเราะในลำคอทำให้คนหน้าบูดยิ่งเสียอารมณ์ขึ้นไปอีก

"แกมากับคุณอีธานได้ไง แล้วเมื่อคืนแกนอนไหน"
"เอ่อ..เราบังเอิญเจอกันน่ะส่วนเมื่อคืนฉันไปนอน...กับยี่หวามา"
ลูกเกดแก้ตัวข้างๆคูๆทำทีหยิบโน้นจับนี่หลบตาเพื่อนตลอดเวลา
"อ่อ" สายบัวมองเพื่อนอย่างโล่งใจเหมือนกัน ดีที่ไม่ถามว่ามากับเพื่อนผู้บริหารได้ยังไงไม่งั้นคงตอบไม่ได้แน่





บังคับไม่ได้ก็ต้องอ้อนเอาสินะพี่เดน????
พี่เดนสู้ๆค่ะเผื่อน้องมันจะใจดียอมให้ 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น