เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 2 : กลิ่นหอมๆกับใจที่เต้นแรง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

"เห้อ...เหนื่อยจะตายชัก นี่ถ้ามีมาแบบนี้ทุกวันนะรับรองได้เลยว่าอีลูกเกดต้องไม่แก่ตายคงตายก่อนแก่แน่"
เสียงบ่นไล่ยาวของลูกเกดออกมาทันทีหลังว่างเว้นจากดูแลคนป่วยแล้วมาอยู่ในห้องพักพยาบาลกับเพื่อนสาวสองคน
สายบัวยิ้มขำกับท่าทางและเสียงบ่นยาวๆนั่น คอยดูเถอะถ้าเกิดมีคนไข้มาอีกนะเพื่อนเธอนั่นแหละที่จะถ่อล่อออกไปก่อนคนแรก
"พักแปบนะแกก็อย่าหักโหมมากพักก่อน"
"อือ" สายบัวพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเบี่ยงเข้าห้องน้ำไป


ห้องผู้บริหาร
ผลัก!!! ปึก!!!!
"โอ๊! โทษทีว่ะกูมารบกวนมึงรึเปล่าวะ"
อีธานมองเจ้าของการกระทำพลุกพล่านอย่างหน่ายๆ
"มึงจะถามทำไมวะไอ้คาร์ลอสมึงจะรบกวนหรือไม่รบกวนมึงก็โผล่หัวออกมาละ"
"หึ" คาร์ลอสยักไหล่ทำเสียงในลำคออย่างไม่ได้ใส่ใจนักก่อนจะเชิญตัวเองไปนั่งบนโซฟารับแขกกลางเอง
"แล้วมึงไอ้อีวานมึงหายหัวไปไหนมาวะปล่อยให้กูควบงานบริษัทแล้วยังจะงานโรงพยาบาลอีกไหนยังจะงานที่ไอ้เชี้ยเดนให้ช่วยอีก...."
"มึงจะอะไรนักหนาวะก็มึงรับปากมันเองว่าจะทำให้มัน"
เสียงคนที่นั่งควงปืนเล่นตอบแทรกกลางวงสนทนาของพี่น้องทำให้อีธานถึงกับจิ๊ปากอย่างขัดใจ
"เออกูเสือกเองพอใจมึงยังวะ"
คาร์ลอสยักไหล่อีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจในมือก็ทำหน้าที่ลูบปืนเล่นไปมา
"ไอ้เดนจะมาวันไหน" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบนานนับนาทีก่อนที่อีวานจะเอ่ยถามคนเป็นพี่ทำลายความเงียบ
"อาทิตย์หน้า"
"อาทิตย์หน้าจริงหรอวะทำไมกูรู้สึกว่ามันมาแล้ววะ"
ทั้งอีธานและอีวานหันมองหน้าเพื่อนเป็นตาเดียวกันเพราะไม่ว่าจะครั้งไหนๆที่ไอ้คาร์ลอสพูดออกมาแบบนี้รับรองได้ ไม่เกินห้านาทีไอ้เดนโผล่ออกมาแน่
ผลัก!!! เอี๊ยด!!! นั่นไงพูดไม่ทันขาดคำว่าแต่ทำไมมันมาเร็วจังวะ
ทั้งอีธานและอีวานหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติอย่างรู้กัน
เดนก้าวเข้ามาในห้องผู้บริหารเฮอร์คิวริสด้วยใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก เท้าหนาเดินมาหยุดกลางห้อง แอร์เย็นช่ำในห้องไม่ช่วยดับความร้อนข้างนอกที่เขาได้เผชิญมาเลย เขาไม่ชอบเมืองไทยไม่ชอบเมืองร้อนและทุกครั้งที่มาที่นี่มันทำให้เขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดถึงแม้จะถูกกดด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกนั่นก็เถอะแต่หากใครที่รู้จักเขาจริงๆจะรู้ว่าเขาไม่ชอบจริงๆ
"ทำไมวะแอร์ห้องกูไม่ช่วยให้มึงหายร้อนเลยรึไงวะ"
เจ้าของห้องทำลายความเงียบด้วยคำถามยียวนทำให้ผู้มาใหม่ถึงกับดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มด้วยอารมณ์ขุ่นๆ
"ถ้าไม่ใช่งานกูไม่มาเหยียบถิ่นมึงหรอก"
"เหอะๆ ให้มันจริงเถอะ"
เดนไม่ใส่ใจเจ้าของห้องอีก ร่างสูงหย่อนกายลงบนโซฟาหนังก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำเม็ดบนสุดลงมาสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยลอนเนื้อสวยงามเป็นมัด รอยแผลเป็นยาวแต่ถูกสักทับด้วยดวงตาคมเรียวสีแดงก่ำของพญาอสูรทำให้เจ้าของร่างร่างนี้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก
"เบาได้เบาเว้ยไอ้เดนที่นี่เมืองไทยอีกอย่างนี่มันโรงพยาบาลไม่ใช่บ้านมึง มึงก็เหมือนกันไอ้คาร์ลอสเล่นเอาปืนมาเล่นเกิดลั่นขึ้นมาหมอหนีกระเจิงหมด"
ไม่มีใครสนใจเสียงบ่นยาวของอีธานเลยแม้แต่กับอีวานคนเป็นน้องชายก็ไม่ได้สนใจมานั่งรวมกับเพื่อนอีกสองคนแทน



หลายวันต่อมา
"กลับถึงบ้านโทรบอกด้วยล่ะ"
"อือ...แกก็กลับได้แล้วพี่แบงค์รอนานแล้ว"
สายบัวบ้วยหน้าไปทางรถเก๋งสีขาวที่จอดรออยู่
"อืมๆ" ลูกเกดโบกมือให้ก่อนจะออกวิ่งเข้าไปหาพี่ชายที่รออยู่

รถเต่าคันเล็กแล่นเข้าสู่ถนนรันเวย์กว่าจะฝ่ามรสุมรถติดก็ปาไปเกือบสองชั่วโมง ช่วงเวลายามเย็นซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของผู้คนส่วนใหญ่จึงทำให้ถนนเต็มไปด้วยแสงไฟท้ายรถสีแดงติดยาวเป็นสาย
สายบัวหักเลี้ยวเมื่อถึงซอยปากทางเข้าบ้านรถเต่าคันเล็กแล่นด้วยความเร็วคงที่ใบหน้าหวานยังคงไว้ซึ่งความอ่อนเพลียแต่จังหวะที่รถกำลังแล่นอยู่นั้นพลันก็มีบางอย่างวิ่งเข้ามาขวางหน้ารถทำให้เธอถึงกับตื่นเต็มตาพร้อมกับเบรกกระทันหัน
ตุ๊บ!! "ว้าย!!! อะไรอ่ะ"
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใจดวงเล็กเต้นแรงระห่ำอย่างกลองชัย หลังจากช็อคไปนานนับนาทีสติที่กระเจิดกระเจิงก็กลับเข้ามาอีกครั้งมือเล็กปลดเข็มขัดออกอย่างเร็วก่อนจะลงจากรถคันเล็กลงมา
"คะ...คุณเป็นอะไรมั้ยคะ"
"...."
สายบัวมองชายตรงหน้าอย่างพินิจ ร่างหนาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำเหนียวๆเต็มไปหมดเขายังคงนอนหายใจอ่อนอยู่หน้ารถ มือเล็กยื่นออกไปแตะคราบน้ำบนตัวชายแปลกหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆแต่ด้วยจรรยาบรรณมันค้ำคอพยาบาลสาวจึงค่อยๆสัมผัสกับรอยคราบเผื่อเขาบาดเจ็บจริงเธอจะได้ช่วยทัน คราบน้ำสีแดงสดเปื้อนตามมือเล็กเป็นปื้นกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมาสายลม
"คุ...คุณบาดเจ็บนี่ฉัน...ฉันเป็นพยาบาลนะคะคุณนอนนิ่งๆนะอย่าเพิ่งขยับ อ๊ะ!!"
เสียงหวานถูกแทนที่ด้วยคำอุทานตกใจร่างเล็กลอยหวือตามแรงดึงตรงแขนของบุคคลปริศนา สายบัวหันกลับมามองเจ้าของการกระทำแต่กลับปะทะเข้ากับอกกว้างที่อยู่ตรงหน้าเข้าอย่างจัง
ปลายจมูกเล็กกดลงบนอกกว้างขณะที่มืออีกข้างที่เป็นอิสระพาดบนอกอีกด้านหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมสะอาดเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลหรืออาจจะเป็นกลิ่นตัวเฉพาะของเขาคนนี้ทำให้ใจดวงเล็กโดดโลดเต้นขึ้นมาอีกครั้ง






เบาได้เบาน้องบั๊ว เราเพิ่งเจอกันเองนะ 555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น