เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 19 : เจอกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

"ทำไมมายืนอยู่คนเดียวล่ะ ฮึ!"
สายบัวหันขวับไปมองต้นเสียงที่มา เสียงที่คุ้นเคยทำเอาใจดวงเล็กเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
"พี่โอม! มาได้ไงคะ"
"มากับเพื่อนว่าแต่เราเหอะมาได้ไง"
โอมยีหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดูก่อนจะยืนกอดอกมองคนตัวเล็ก
"น้องมากับทริปโรงบาล นี่พี่ไม่อ่านข้อความน้องเลยหรอ"
"อ่อ...โทษทีพี่ยุ่งๆอยู่เลยไม่ได้เปิดอ่านอย่างอนพี่ชายสุดหล่อนะครับ"
คนเป็นพี่ทำน้ำเสียงออดอ้อนยิ่งเห็นใบหน้าบึ้งๆปากเล็กที่ยู่ออกมายิ่งอยากอ้อน
"ก็ได้ค่ะถือว่าทำผิดครั้งแรกน้องให้อภัยก็ได้แต่มีข้อแม้นะ" นิ้วชี้เรียวสวยยกขึ้นมาตรงหน้าพี่ชาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้านวล
"อะไร?" โอมเอียงคอมองดูนิ้วเรียวของคนเป็นน้อง
"พี่ชายคนดีต้องเล่าเรื่องตอนที่อยู่อเมริกาให้น้องฟังทุกเรื่องห้ามปิดบังเด็ดขาดไม่งั้น...โกรธจริงด้วย"
รอยยิ้มบนใบหน้าคมค่อยๆเลือนหายใจแกร่งกระตุกวูบรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาเมื่อนึกถึงอดีตอันเจ็บปวด
"ทำไมคะมีเรื่องอะไรงั้นหรอ?" สายบัวมองมองหน้าพี่ชายแล้วเกิดสงสัย ใบหน้าคมแลดูเศร้าลงถนัดตา
"เปล่าครับ พี่เล่าให้ฟังก็ได้แต่ต้องหลังจากกลับไปแล้วนะ"
"ก็ได้ค่ะ น้องรอได้"
"ตัวแสบ!" โอมยีหัวเล็กอีกครั้ง บางทีการเล่าเรื่องที่เป็นแผลในใจให้คนที่เข้าใจกันดีฟังมันอาจจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บนี้ลงก็ได้
"พักไหนเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง"
"ใกล้ๆนี้ค่ะแต่ให้พี่ชายเดินไปส่งก็ได้ค่ะ"
"หึหึ" สายบัวขยับเข้ามาควงแขนพี่ชายอย่างน้อยๆตอนที่เธออยู่กับพี่ชายมันก็ช่วยทำให้เธอหายคิดถึงใครอีกคนถึงจะแค่ครู่เดียวก็ยังดี



"เข้าไปในห้องมั้ยคะ"
"พี่ส่งแค่นี้แหละ มันจะไม่เหมาะเอา"
"ทำไมจะไม่เหมาะคะก็พี่เป็นพี่ชายบัวนี่"
โอมส่ายหัวให้น้องสาว ความรั้นของเธอไม่มีใครเกินเลยจริงๆ สุดท้ายก็ต้องเดินตามเธอเข้าไปในห้องจนได้หวังว่าน้องสาวคนดีคงจะไม่ได้ลากผู้ชายคนอื่นเข้าห้องแบบนี้ทุกคนหรอกนะ
"เราคงไม่ลากผู้ชายเข้าห้องแบบนี้ใช่มั๊ย"
"บ้าน่าพี่โอม! น้องเป็นผู้หญิงนะจะทำแบบนั้นได้ไงเล่า"
"ให้มันจริงเถอะไม่งั้นนะพี่จะ....."
"จะทำไมคะ!" สายบัวถามกลับด้วยรอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้า นึกสนุกเมื่อได้แกล้งยั่วพี่ชายได้
โอมหยุดเท้าที่จะก้าวลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอกับผู้ที่นั่งตระหง่านอยู่กลางห้อง คนตัวเล็กมองหน้าพี่ชายอย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆหันกลับมาด้านหน้า รอยยิ้มบนใบหน้านวลค่อยๆหุบลงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยสายตาลุ่มลึกยากจะคาดเดา
เดนนั่งไขว่ห้างมองสองหนุ่มสาวด้วยใจที่ร้อนรุ่ม เขาเดินทางมาภูเก็ตทันทีหลังออกจากห้องประชุมหวังจะเจอสาวเจ้านอนอยู่ในห้องเขาอุตส่าห์กันเพื่อนเธอออกไปได้แต่รอแล้วรอเล่าเธอก็ยังไม่กลับมาสักที พอกลับมาก็ดันพาก้างชิ้นใหญ่ที่เขาไม่ถูกใจเอามากๆกลับมาด้วย ความร้อนใจที่นั่งรอมานานยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้น
'ถึงมันจะเป็นพี่ชายแต่ก็ไม่ควรพาเข้าห้องป่าววะ'
"คุณมาได้ยังไง"
"....."
ความเงียบเข้ามาปกคลุมเมื่อต่างคนต่างเงียบ เดนจ้องหน้าชายอีกคนนิ่งซึ่งไม่ต่างจากโอมก็จ้องเขากลับไม่แพ้กัน คนกลางอย่างหญิงสาวคนเดียวได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกแล้วอึกเล่ามองสลับกันไปมาระหว่างพี่ชายกับคนที่เรียกได้ว่าเจ้าชีวิตก็ว่าได้
"รู้จักหรอ"
"เอ่อ...."
"เราเป็นมากกว่ารู้จัก"
ยังไม่ทันที่คนเป็นน้องจะได้ตอบเสียงเย็นยะเยือกของคนที่เงียบมานานก็ตอบแทรกขึ้นมาก่อน
"ใครถามคุณ"
"เสือกเอง"
สายบัวกลืนก้อนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออีกครั้ง ความอึดอัดเริ่มคืบคลานเข้ามาเมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบลงอีกครั้ง

"เห้อ! พี่โอมคะนี่คุณเดนค่ะเป็นเป็นเพื่อนของคุณอีธานเจ้าของโรงพยาบาลที่น้องทำงานอยู่"
"....."
"นี่พี่ชายฉันเองค่ะ พี่โอม"
"......"
คนตัวเล็กทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อไม่มีใครยอมพูด อยากมุดดินหายไปจากตรงนี้ซะจริง!
"คุณเข้ามาในห้องน้องสาวผมได้ไง"
"ฉันต้องบอกหรอ"
"ในฐานะพี่ชายผมของเชิญคุณออกไปด้วย"
"......"
เดนลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวเดินมาหาสองหนุ่มสาวก่อนจะหยุดลงตรงหน้าโดยมีสายบัวยืนคั่นกลางอยู่
"ต้องบอกมั้ยว่าฉันอยู่ในฐานะอะไร"
ดวงตาคมหรี่ลงมามองคนตัวเล็กอย่างต้องการคำตอบซึ่งทำเอาใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่รู้จะโกรธอายหรือโมโหดีแต่ที่รู้ๆตอนนี้คือความกดดันจากสายตาทั้งคนด้านหน้าและหลังส่งมาให้เธอจนฃตอนนี้บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นลง
"พี่..พี่โอมกลับไปก่อนนะคะแล้วน้องจะโทรหา"
"พี่จะกลับพร้อมมัน" โอมตอบกลับเสียงเรียบรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของทั้งคู่ ไหนจะน้องสาวตัวเองที่ทำตัวเลิ่กลักน่าสงสัย
"น้องมีเรื่องจะพูดกับคุณเดนเขาพี่กลับไปก่อนนะคะ"
"เราเป็นน้องใครพี่หรือว่ามัน"
"พี่โอม" สายบัวทำเสียงอ่อนอย่างหนักใจ ทั้งดื้อทั้งรั้นไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไม่มีใครยอมใครเลย
ครืด~ครืด เสียงเรียกเข้าดังมาจากกระเป๋ากางเกง โอมสอดมือเข้าไปคว้าขึ้นมาโดยที่สายตายังไม่ละไปจากหน้าของมาเฟียหนุ่มผู้เคยได้ชื่อว่า'พี่ชายแฟน'
"...."
'อยู่ไหนวะไอ้โอมหลงทางลืมทางกลับรึไงวะ'
"กูยุ่งอยู่"
'มึงกลับมาดูแลคนของมึงเลยอย่ามาทำเป็นยุ่งแล้วทิ้งไว้ให้กูเคลีย'
ปลายสายไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเพื่อนตนยุ่งอะไรเพราะภาระที่มันทิ้งไว้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย โอมถอนหายใจเฮือกใหญ่อยากอยู่สอบสวนน้องสาวต่อแต่อีกทางก็ทิ้งไว้ให้เพื่อนนานไม่ได้
"เออ กูกำลังไป"
'เออ..แค่นี้ละ เร็วๆด้วยกูจะไม่ไหวละ"
"เออ" ตู้ด~ตู้ด
ปลายสายวางไปแล้ว โอมเก็บโทรศัพท์ไว้ตามเดิมถอนหายใจอีกครั้งมองหน้าน้องสาวนิ่งๆ
"มีอะไรคะ"
"พี่มีธุระต้องรีบไปดูแลตัวเองดีๆมีอะไรรีบโทรหาพี่ทันทีเข้าใจมั้ย"
"ค่ะ" สายบัวถอนหายใจคลายความลำบากใจไปเปาะหนึ่ง
"อีกเรื่อง....ห้ามยุ่งกับมันไม่ว่าก่อนหน้านี้จะมีอะไรบ้างพี่ไม่รู้แต่นับจากนี้ไปห้ามใกล้มันเกินกว่าเหตุเข้าใจมั้ย" ใบหน้าคมเลื่อนลงมากระซิบข้างหูเล็กแต่ตากลับมองชายอีกคนนิ่งๆ
เดนดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มด้วยความร้อนรุ่มในใจเสมองไปอีกทาง เป็นแค่พี่ชายต้องใกล้ขนาดนี้เลยหรอวะ
"ค่ะ แต่น้องมีเรื่องจะพูดกับเขา"
"ให้เวลาแค่วันนี้วันเดียว"
"...."
"พี่จะไปก่อนดูแลตัวเองดีๆด้วย"
"ค่ะ" สายบัวมองตาหลังพี่ชายจนหายลับหลังประตูบานใหญ่แล้วจึงค่อยไปหันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคน
"เธอทำฉันเสียงานต้องรับผิดชอบ"






~เธอมาได้ทันเวลาพอดี อย่างกับรู้ใจ
เธอมาได้ตรงเวลาพอดี อย่างกับนัดกันไว้~
เสียงในความคิดน้องบัว 5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น