เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 17 : คำสั่งเด็ดขาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

สายบัวเงยหน้าขึ้นมองลานจอดรถสอดส่ายสายตามองหารถของตัวเองที่จอดอยู่ก่อนจะปะทะกับร่างของชายต่างชาติในชุดสูทสีดำ เขาหันมามองเธอก่อนจะเดินเข้ามาหา ใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นๆมองชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ถึงตัวมากขึ้น
โอเว่นเดินมาหยุดลงตรงหน้าพยาบาลสาว มือหนายกขึ้นมาถอดแว่นกันแดดสีดำออก ดวงตาคมเรียวจ้องมองลงมาบนร่างเล็กด้วยสายตานิ่งๆ
"นายอยากพบคุณ"
"ฉันไม่ไปและไม่ต้องมาหาฉันอีก"
คนตัวเล็กพูดเสร็จก็หันหลังกลับทันทีแต่คำพูดถัดมาของโอเว่นกลับดึงรั้งเธอไว้ก่อน
"ถ้าคุณไม่ไปพี่ชายคุณจะเดือดร้อน"
"....."
"ทุกอย่างมันอยู่ที่คุณเป็นคนเลือก"
สายบัวหันขวับมาเผชิญหน้ากับโอเว่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันมุ่นอย่างสงสัย
"พี่โอมเกี่ยวอะไรด้วย แล้วคุณรู้จักพี่ชายฉันได้ไง"
"เขาคือคนสำคัญผมจะไม่รู้จักได้ไงล่ะครับ"
เสียงทุ้มกดเสียงต่ำเน้นคำว่าสำคัญให้มีน้ำหนักเพื่อกดดันเธอ ใบหน้านิ่งๆกับคำพูดจริงจังของโอเว่นทำเอาเธอคิดไม่ตกเขาทำจริงเหมือนที่พูดแน่และเธอเองก็ไม่อยากให้พี่ชายคนเดียวต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยแค่เรื่องที่เผชิญอยู่ตอนนี้ก็มากพอแล้ว
"ห้ามยุ่งกับพี่ชายฉัน"
"...."
โอเว่นยักไหล่เป็นคำตอบก่อนจะผายมือเชิญพยาบาลสาวให้เดินไปขึ้นรถยุโรปสีดำที่จอดรออยู่แล้ว ครืน~เสียงเปิดประตูรถทำให้คนที่นั่งรออยู่ด้านในละสายตาจากหน้าจอมือถือหันไปมองต้นเสียง
หญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวหน้าตาบูดบึ้งบ่งบอกได้ว่าเธอไม่สบอารมณ์เอามากๆที่มาขึ้นรถคันนี้ คนตัวเล็กมองคนเผด็จการด้วยสายตาเคืองๆแต่อีกฝ่ายกลับกระดิกนิ้วเรียกเธอเข้าไปหาไม่สนใจกับท่าทางที่เธอแสดงออกมาเลย
"มือเธอเป็นอะไร"
"อย่าสนใจเลยค่ะพูดธุระของคุณมาเถอะ"
เดนมองหน้าพยาบาลสาวด้วยสายตาขุ่นๆ คำพูดประชดประชันกับใบหน้าเชิดๆของเธอมันทำให้เขาอารมณ์เสียซะจริง
"พูดดีๆ"
"ฉันพูดไม่ดีตรงไหนคะ ฉันพูดหยาบคายหรอก็ไม่นี่"
"สายบัว"
"คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉันไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉันไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำก็ไม่มีสิทธิ์"
สายบัวหันมาจ้องหน้ามาเฟียหนุ่มกลับอย่างไม่เกรงกลัว
"เธอว่าอะไรนะ ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ!"
ดวงตากลมวูบไหวลงเมื่อเจอกันน้ำเสียงเข้มๆ ใบหน้านิ่งๆของเขาทำเอาใจหายวูบ
"มานั่งนี่"
"....."
"สายบัว"
"....."
"สายบัว!!!!"
"อ๊ะ!" ร่างเล็กลอยหวือจากที่นั่งเบาะรถไปอยู่บนตักแกร่งมือหนากอดรัดเอวคอดไว้แน่นลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างแก้มนวลจนขึ้นสีเลือดฝาด ฟันเล็กกัดกลีบปากล่างไว้แน่นใจเต้นแรงระส่ำ จากที่คิดว่าจะพยศให้ถึงที่สุดแต่พอเจอกับน้ำเสียงเข้มๆสายตานิ่งๆกับอ้อมกอดอุ่นๆก็ทำเอาใจแป้วขึ้นมา
"ไหนลองพูดใหม่สิว่าฉันไม่มีสิทธิ์อะไร"
"...."
"ฉันให้โอกาสเธอแล้วนะ ฟอด!"
"อื้อ...."
ใบหน้าคมก้มหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ก่อนจะละออก
"สรุปมือเธอไปโดนอะไรมา"
"แก้วบาด"
"ตอนไหนเมื่อคืนยังไม่เห็นนี่"
เดนจับมือเล็กขึ้นมามองใกล้ๆ ผ้าพันแผลสีขาวถูกลมจากปากหยักเป่าเข้าใส่จนผ้าขยับไหวตาม สายบัวมองมาเฟียหนุ่มด้วยสายตาไม่เข้าใจกับอารมณ์ของเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนเธอตามไม่ทัน
"คุณจำไม่ได้หรอคะว่าคุณทำแก้วแตกตอนไหนแล้วตอนไหนที่คุณทำให้ฉันเป็นแบบนี้"
เดนชะงักมือทันทีคำพูดของเธอทำให้เขาย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน หยดน้ำสีแดงเข้มบนพื้นที่แท้ก็คือเลือดเธอนี่เอง
"ทำไมคะผีตัวไหนเข้าสิงอีกล่ะผีเจ้ากรรมนายเวรของฉันตัวไหนอีกล่ะ"
"สายบัว!"
"แล้วมันจริงมั้ยล่ะ"
"....." เดนดันลิ้นกับกระพุ้งด้วความหงุดหงิดอีกครั้งใบหน้าคมหันหน้าหลบสายตาที่มองมาน้ำตาคลอ
"ทริปภูเก็ตอาทิตย์หน้าฉันไม่อนุญาตให้เธอไป"
คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย
"คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่ฉันเดาใจไม่ถูกจริงๆ"
"...."
คำสั่งสุดท้ายจบลงก่อนความเงียบจะเข้ามาครอบคลุมอีกครั้ง ดวงตากลมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างไม่โฟกัสจุดใดเป็นสำคัญ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเจ้าของตักแกร่งทำให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขา ใบหน้าคมอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบเปลือกตาบางปิดสนิทใบหน้าเขานิ่งสงบมากเหมือนไม่ได้หลับทั้งคืน
มือเล็กยกขึ้นมาจับแก้มสากช้าๆก่อนจะลูบไล้อย่างเบามือขณะที่รถกำลังแล่นอยู่กลางถนน
ทำไมนะทั้งๆที่เขาใจร้ายกับเธอขนาดนั้นแต่ทุกครั้งเธอกลับละสายตาออกไปจากเขาไม่ได้เลยทั้งยามหลับและยามตื่นใจมันต้องคิดถึงเขาทุกครั้ง
"ทำไมคุณถึงทำใจร้ายกับฉันนักล่ะ บอกเหตุผลฉันมาสิแค่สักนิดเดียวก็ยังดี"
สายบัวกอดเอวสอบไว้ซบศีรษะลงกับอกแกร่ง คงจะมีแต่ยามที่เขาหลับเท่านั้นสินะเธอถึงจะกอดเขาได้ยังสบายใจไม่ต้องกลัวว่าเขาจะหงุดหงิดหรือทำร้ายใส่

โอเว่นมองเจ้านายกับพยาบาลสาวผ่านกระจกหลัง เขาคิดว่าหากเธอคนนี้ไม่ใช่น้องสาวของผู้ชายคนนั้นเจ้านายตนคงจะทำดีกับเธอได้อย่างสนิทใจไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ใครเสียใจถึงแม้คนๆนั้นจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วก็ตาม
สายบัวรู้สึกได้ว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังมองมาทางเธออยู่ ดวงตากลมหันมองตามความรู้สึกและก็ได้เจอกับสายตาของมือขวาคนสนิทที่มองมาอยู่ โอเว่นหันหลบสายตาพยาบาลสาวทำทีเป็นขับรถต่อโดยไม่สนใจเธออีก
"โอเว่น...คุณมีอะไรจะบอกฉันรึเปล่า"
"ไม่มีครับ"
"งั้น....ฉันถามคุณละกัน เดนเขาเป็นอะไรคำพูดเขาดูแปลกๆบางครั้งเขาก็โมโหร้ายใส่ฉันแต่บางครั้งฉันก็รู้สึกได้ว่าเขาห่วงฉัน"
"....."
"ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หลังจากกลับไปอเมริกามีอะไรเกิดขึ้นกับเขารึเปล่า"
โอเว่นเบนสายตากลับมามองเธอผ่านกระจกหลังอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปมองทางข้างหน้า
"ถามพี่ชายคุณสิเผื่อเขาจะบอก"
"พี่โอมหรอ" เสียงหวานแผ่วลงคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
"ผมบอกได้แค่นี้ที่เหลือคุณต้องหาเอาเอง"
พี่โอมเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้แล้วเดนเกี่ยวอะไรด้วยทั้งสองมีเรื่องอะไรกันทำไมพี่ชายเธอไม่เคยพูดหรือบอกอะไรกับเธอเลย
ความคิดในหัวตีกันจนวุ่นไปหมดอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้วพวกเขารู้จักกันตอนไหนหรือจะเป็นตอนอยู่อเมริกา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น