เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 16 : ผ้าพันแผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

"ดูแลตัวเองดีๆหน่อยเหอะซุ่มซ่ามซะจริง"
"ขอบคุณนะ"
ลูกเกดเบือนหน้าหนี สายบัวมาหาเธอดึกดื่นๆซึ่งมันไม่ใช่ตัวเธอเลยใจอยากจะถามถึงสาเหตุปลายสายที่มาแต่พอมองใบหน้าหวานของเพื่อนที่เคยมีแต่รอยยิ้มส่งมาให้ตลอดแล้วก็อดที่จะเก็บคำถามพวกนั้นไว้ไม่ได้กลัวจะไปสะกิดแผลทำให้เจ็บยิ่งกว่าเดิม แต่ความห่วงเพื่อนก็มากล้นจนหน่วงใจเหมือนกัน
"บัว แกมีไรจะบอกฉันมั้ย"
"....."
"เรื่องอะไรก็ได้ที่แกบอกแล้วแกสบายใจอะ"
คำถามเลี่ยงๆที่แสดงถึงความห่วงใยของเพื่อนสาวทำเอาน้ำตาคลอ สายบัวก้มนิ่งหยดน้ำที่เหือดแห้งไปเกลือกกลิ้งลงมาอีกครั้ง
เสียงสะอื้นไห้เบาๆของเพื่อนทำให้เธอน้ำตาคลอเหมือนกัน ตั้งแต่รู้จักกันมาเพื่อนเธอเป็นคนที่ร่าเริงเสมอ ก้อนสะอึกมันวิ่งพล่านขึ้นมาจุกตรงคอพูดอะไรไม่ออกเลย
"ไม่...ไม่เป็นไรนะถ้าแกไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร แต่แกอย่าลืมนะว่ามีฉันอยู่ตรงนี้ฉันจะอยู่กับแกเองไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะอยู่กับแกเสมอนะ"
"ขอ...ขอโทษแต่ฉันยังไม่พร้อม ฮึก!"
"อืม ฉันรู้....อย่าร้องสิเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่สวยนะ"
"..."
สายบัวขยับเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาว เธอคือที่พึ่งเดียวที่ยังมีอยู่ตอนนี้ไม่ว่าจะเวลาไหนเพื่อนเธอคนนี้ก็ยังอยู่ข้างๆกายเธอเสมอ
"คืนนี้แกนอนกับฉันละกัน สภาพแบบนี้ฉันไม่มีทางให้แกกลับบ้านคนเดียวหรอก"
"อื้อ!" สายบัวพยักหน้าขึ้นลงถี่ๆเป็นคำตอบขณะที่ยังคงสวมกอดซบอกเพื่อนอยู่
"ไปอาบน้ำไปจะได้มานอนซะที"
"อื้อ!"
ความเงียบเข้ามาปกคลุมทั่วห้องเมื่อคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังบางของเพื่อนสาวไปจนลับขอบประตูก็หันไปคว้าโทรศัพท์มือถือข้างตัวมาต่อสายหาใครบางคน
'ฮัลโหล'
"ฉันอยากพิสูจน์อะไรหน่อยต้องให้คุณช่วย"
'แล้วผมจะได้อะไรตอบแทนล่ะ"
ลูกเกดกรอกตามองบนอย่างหน่ายๆ
"อยากได้อะไร ฉันให้ได้แต่คุณต้องช่วยฉัน"
'หึหึ แล้วเจอกันครับที่รัก จุ๊บ!'
ตืด~ตืด คนบ้าเอ้ย! เสร็จงานได้เห็นดีกันแน่



"คนมุงอะไรกันน่ะ ไปดูกันมั้ย"
"อือ ไปสิ"
เสียงหวานออกไปทางเหนื่อยๆพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ วันนี้สายบัวดูซีดๆผิดปกติแม้จะตกแต่งด้วยเครื่องสำอางแล้วแต่ความซีดที่ออกมาจากข้างในมันยังคงอยู่จนแม้แต่คนที่เดินผ่านกันยังเหลียวมองตามอย่างสงสัยว่าเธอเป็นอะไร
ลูกเกดลากเพื่อนฝ่าฝูงชนเข้ามาถึงหน้าบอร์ดใหญ่ของโรงพยาบาลป้ายประกาศตัวใหญ่โชว์หราต่อหน้า
'ทริปภูเก็ตปันใจ'
"ทริปภูเก็ตปันใจหรอน่าสนุกดีนะบัว"
"ฉันอยากทำงานมากกว่า"
"บัว...."
สายบัวปลีกตัวออกมา เธอไม่อยากทำอะไรที่มันอาจจะทำให้คิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นหากว่าไปทริปนี้ความเงียบความสงบของผืนน้ำอาจทำให้เธอเผลอไปคิดถึงเขาอีก เธออยากจะตัดขาดทุกอย่างถึงแม้เขาจะบอกว่าเธอต้องชดใช้กรรมให้เขาแล้วมันกรรมอะไรล่ะเธอไม่ได้เป็นคนก่อแล้วทำไมต้องชดใช้แล้วยิ่งไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำด้วย
"บัว.."
"ฉันไม่ไปนะเกด ไม่อยาก....."
"ไปเถอะนะถือว่าพักผ่อนไงฉันอยากไป แล้วแกจะปล่อยให้ฉันไปคนเดียวหรอฮึ!"
เสียงออดอ้อนของเพื่อนทำเอาใจสาวอ่อนยวบ ทำไมต้องอ้อนกันด้วยนะรู้ทั้งรู้ว่าเธอเป็คนขี้สงสารหรือเป็นเพราะรู้ก็เลยมาทำน้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสารแบบนี้แล้วยิ่งช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้อ่อนไหวง่ายด้วยจะรอดมั้ยเนี่ยบัว!
"ชวนพี่ดาวไปมั้ยฉันไม่อยากไปจริงๆ"
"พี่ดาวต้องไปลาวกับพี่ไทม์พรุ่งนี้กว่าจะกลับคงเลยทริปไปแล้ว"
ลูกเกดพยายามทำน้ำเสียงกับสีหน้าให้น่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ขอ...ขอคิดดูก่อน"
"จริงนะ! แกอย่าเบี้ยวนะ"
"อือ.."
คนเจ้าแผนการกระโดดโลดด้วยความดีใจ ขอคิดดูก่อนหรอ หึ!ไม่ได้คิดเอาซะหรอกถึงยังไงก็ต้องไปอยู่แล้วอุตส่าห์ลงทุนหาแนวร่วมซะขนาดนี้ถ้าพลาดอย่ามาเรียกเธอว่าลูกเกดเลย


"พี่หมอไปด้วยกันนะคะ"
"พี่ยุ่งนะเกดอีกอย่างทริปนี่....มันไม่ใช่แนวพี่"
ลูกเกดถอนหายใจเบาๆอย่างคิดไม่ตก ถ้าศรัณย์ไม่ไปแล้วแผนเธอจะสำเร็จได้ไงล่ะ
"เฮ้อ....เสียดายนะคะเกดอุตส่าห์ไปอ้อนยัยบัวมาคิดว่าจะได้ไปด้วยกันซะอีก แต่ไม่เป็นไรค่ะเกดไปกับบัวสองคนก็ได้ค่ะ งั้นไม่รบกวนเวลางานพี่หมอแล้วนะคะไปนะ"
"เออ...เดี๋ยวเกด!"
คนตัวเล็กหยุดลงกับที่มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
"คะ พี่หมอมีอะไรกับเกดคะ"
"เออ...พี่เพิ่งนึกได้ว่าเพื่อนพี่อยากได้ของทะเลพอดีงั้น....พี่ไปด้วยก็ได้"
"ดีค่ะ งั้นเกดไปก่อนนะคะ"
ศรัณย์พยักหน้าเป็นคำตอบส่งไปให้ ลูกเกดหันหลังกลับพร้อมกันรอยยิ้มของผู้ชนะคราวนี้ล่ะจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นคนที่ทำให้รู้สึกได้มากกว่ากัน



"มึงกลับไปคิดดีๆนะเว้ยไอ้เดน"
"ทำไมกูต้องคิดวะ ทริปโรงพยาบาลมึงมันเกี่ยวอะไรกับกูด้วย"
"ก็ไม่ทำไมหรอก แค่พยาบาลที่ชื่อสายบัวไปด้วยแล้วใครมันจะไปรู้แกอาจจะอยากไปด้วยก็ได้"
เดนหันขวับมองเพื่อน ทริปบ้าอะไรวะ!โรงพยาบาลก็มีด้วยหรอวะ!
"กูจะสนใจทำไมวะ!"
ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่ใครเลยจะรู้ดีเท่าเจ้าตัวเอง ใจแกร่งเต้นแรงด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจบอกได้
"เออ...แล้วแต่มึงละกันกูไม่ได้ว่าอะไร แค่ชวนเฉยๆ"
อีธานลงน้ำหนักกับคำว่า แค่ชวน เน้นย้ำไป
"เออ....แล้วมึงมีรายชื่อคนที่ไปด้วยมั้ย"
"มึงจะเอาไปทำอะไรวะ?"
เดนอึกอักพูดไม่เต็มปากเมื่อเจอกับคำถามของเพื่อนเข้า ใครมันจะไปกล้าบอกวะ! ว่าหวงไม่อยากให้ไปยิ่งถ้ามีผู้ชายไปนะยิ่งไม่อยากให้เฉียดเข้าไปเลย
"เรื่องกู ตกลงมึงมีมั้ย"
"เห้อ! ไม่มีรายชื่อมาส่งพรุ่งนี้มึงก็...รอไปก่อนละกัน"
อีธานยิ้มร่าอย่างเหนือกว่า ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาคิดว่าตนเองเหนือกว่าเพื่อนมาเฟียหนุ่มได้เท่าครั้งนี้เพราะทุกครั้งทุกเรื่องเดนจะจัดการเองได้อย่างเฉียบขาดไร้ที่ติแต่ครั้งนี้เดนต้องพึ่งเขาซึ่งเดนเองก็ทำอะไรไม่ได้นอก 'รอต่อไป'
แค่คิดก็สนุกแล้ว ทริปที่จัดขึ้นมาเพื่อเพื่อนตัวดีโดยเฉพาะอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเลือกอะไรระหว่างหัวใจที่รักกับหัวใจที่ยังรัก




พอจะเดากันได้มั้ยคะว่าใครคือต้นคิดของทริปนี้???”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Sutasinee Nkom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 08:45
    เห้อ..เฮียเดน คนปากแข็ง
    #4
    0