เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 15 : คนใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 ต.ค. 63

"เชิญครับ"
โอเว่นผายมือเชิญผู้หญิงของเจ้านายให้เข้าไปด้านในห้อง คนตัวเล็กกัดปากล่างคิดอย่างหนัก เธอเคยมาที่นี่แล้วเคยเข้าไปในห้องนี้เคยนอนเคยเกือบจะคุ้นชินกับห้องนี้แล้วด้วยซ้ำ
ภาพในวันวานลอยเข้ามาในหัวเป็นฉากๆเมื่อหันไปมองทางไหน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสลัวเพราะมีเพียงแสงไฟจากโคมข้างหัวเตียงที่ยังคงให้แสงสว่างเท่านั้น สายบัวมองเจ้าของห้องที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาเม็ดกระดุมสามเม็ดบนถูกเปิดออกเผยให้เห็นอกขาวที่มีรอยสักดวงตาแดงก่ำของพญาอสูรอยู่บนอก
เดนวางแขนพนักไปกับโซฟาดวงตาคมหรี่มองหญิงสาวด้วยสายตานิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความร้อนของไฟโทสะ
"ต้องให้บอกมั้ยว่าเธอต้องทำตัวยังไง"
"คุณพูดอะไร?"
"คิดจะลองดีกับฉันงั้นหรอ!!!"
เคว้ง!!!! "ว้าย!!!"
แก้วไวน์ใกล้มือถูกโยนลงพื้นอย่างแรงจนแตกละเอียด สายบัวถอยร่นหนีอออกห่างจากคนที่กำลังโมโหเดือดจัดเท้าเล็กก้าวถอยออกห่างเรื่อยๆใบหน้านวลดูหวาดกลัวอย่างไม่ปิดบัง
"จะไปไหน!"
"กรี๊ด!! ปล่อย!!"
เดนรวบร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะรัดเธอแนบอกไว้แน่น
"ไอ้หมอนั่นมันทำอะไรบ้าง!"
"...." เสียงเข้มดังขึ้นข้างหูลมหายใจอุ่นจนร้อนของมาเฟียหนุ่มทำเอาใจสาวเต้นไม่เป็นจังหวะทั้งหวาดกลัวและสับสนในคราวเดียวกัน
"มันทำอะไรเธอ ตอบมาสิวะ!!" จากที่ถามเสียงแข็งคราวนี้เปลี่ยนเป็นตะคอกแทนจนคนตัวเล็กสะดุ้ง
"เปล่า....เปล่า ไม่ได้ทำอะไร"
"อย่ามาโกหกฉันเห็นว่าเธอยืนจูบกับมันหน้าบ้าน ทำไม..ร่านมากรึไงถึงรอไปทำในบ้านไม่ไหวตบะแตกร่านจนจะเอาข้างถนนเหมือนเดรัจฉานเลยรึไง"
"อย่ามาพูดดูถูกกันแบบนี้นะ ฉันไม่เหมือนคุณยิ่งหมอแล้วคุณยิ่งไม่มีสิทธิ์พูดถึง"
สายบัวหันมองมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาแข็งกระด้าง เขาดูถูกเธอเกินไปแล้วครั้งนี้มันเกินไปจริงๆ
"แตะต้องไม่ได้ มันมีดีอะไรหนักหนาวะ!!"
"หมอมีอะไรที่มันกว่าคุณมากโดยเฉพาะความเป็นสุภาพบุรุษที่คุณไม่แม้แต่จะเฉียดเลยสักนิด"
เดนแสยะยิ้มมุมปากใจแกร่งเต้นแรงด้วยไฟที่สุมในอก แค่เห็นเธอยืนกอดกับผู้ชายอื่นเขาก็แทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้วยิ่งมาได้ยินเสียงหวานคอยปกป้องมันทั้งแววตาและคำพูดอารมณ์ที่เดือดจัดตอนนี้มันปะทุจนทั้งร่างสั่นเทิ้ม
"หึ!สุภาพบุรุษ ยืนจูบกับเมียชาวบ้านเขาเรียกสุภาพบุรุษหรอวะ!!!"
"ฉันไม่ใช่เมียคุณ เราไม่ได้เป็นอะไรกันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้นแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ อ๊ะ!"
แรงกอดรัดร่างบางเพิ่มมากขึ้นตามไฟที่สุมในกายแกร่งที่เพิ่มขึ้น สายบัวเบ้หน้าด้วยความเจ็บแต่กลับถูกจับหันมาเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มด้วยความแรงจนหัวเล็กสั่นคลอน
"งั้นมาทวนกันหน่อยว่าผัวเมียเขาเอา! กันท่าไหนบ้าง"
"กรี๊ด! คนบ้าปล่อยนะคุณมันบ้าที่สุด"
ร่างเล็กสะบัดหน้าหนีปากร้อนเป็นพัลวัน ทั้งสองยื้อยุดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
"หยุดดิ้นซะทีสิวะ!!!"
"ว้าย!!!" ปึก!!! เดนสะบัดร่างในอ้อมแขนลงพื้นอย่างแรงตามอารมณ์ตอนนี้โดยลืมไปว่าบนพื้นนั้นยังมีเศษแก้วเล็กใหญ่แตกกระจายเต็มอยู่
สายบัวค้างนิ่งอยู่กับพื้นมือเล็กสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บแรงจะขยับร่างยังไม่มี ใบหน้านวลเบ้ด้วยความเจ็บหยาดน้ำสีแดงสดค่อยๆไหลซึมเปียกออกมาตามมือเล็ก
"ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉัน!"
"....."
"และขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย อย่าคิดจะลองดีกับฉันอีก!"
เดนกดเสียงลงต่ำพูดกับคนที่ยังนั่งนิ่งบนพื้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหาดวงตาคมยังคงไม่ละไปจากร่างเล็กที่นั่งนิ่งตรงนั้นไปไหนแต่ด้วยความที่อารมณ์ยังไม่คงที่เขาจึงเลือกที่จะเมินหน้าหันไปอีกทาง
"ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนาคุณถึงทำร้ายกันขนาดนี้"
"หึ! เธอไม่ได้ทำหรอกแต่เธอเสือกเป็นคนที่ต้องรับกรรมนั้นเอง"
"....."
"กรรมที่ต้องชดใช้"
สายบัวแค่นยิ้มกับตัวเองมือเล็กกำเข้าหากันแน่น ความเจ็บบนฝ่ามือยังไม่เจ็บเท่าแผลในใจที่เขาเป็นคนกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดเป็นแผลลึกลงไปกลางใจ
คนตัวเล็กกล้ำกลืนฝืนลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ เธอเดินผ่านหน้ามาเฟียหนุ่มไปโดยที่ไม่หันมามองหน้าเขาเลยซะนิดเขาเองก็ผินหน้าหนีไม่มองเธอเช่นกัน
"ไอ้แฟรงค์ ไอ้โอเว่นห้ามใครไปส่ง มาเองก็กลับเอง!!"
เสียงเข้มตะโกนไล่ตามหลังมาติดๆหลังจากร่างเล็กออกพ้นขอบประตู โอเว่นมองมือเล็กที่กำเข้าหากันไว้แน่นแวบหนึ่งก่อนจะหันมองพื้นห้องที่มีหยดเลือดสีแดงสดตามหลังออกมาจากในห้อง
"คุณควรทำแผล"
"ฉันดูแลตัวเองได้"
เสียงหวานแข็งกร้าว ใบหน้านวลเชิดขึ้นเล็กน้อยเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเอาได้อีก
สายบัวเดินออกจากคฤหาสน์หลังโตโดยที่มีสายตาลูกน้องของเดนคอยมองตามด้วยความสงสัยแต่ไม่ได้ปริปากอะไรออกมาแม้แต่คนเดียว



เดนนั่งบนโซฟามองดูแม่บ้านกวาดเศษแก้วบนพื้นด้วยสายตานิ่งอารมณ์เดือดดาลก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความหนักใจแทน เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไปดียิ่งทำร้ายเธอเขาเองยิ่งเจ็บมากกว่าเดิมยิ่งคิดที่จะแก้แค้นกลับกลายเป็นเธอยิ่งวิ่งเข้ามาปั่นป่วนในหัวจนคลุ้งคลั่งเหมือนตอนนี้
ดวงตาคมหลับลงพิงพนักกับโซฟา ในหัวมีภาพของผู้หญิงสองคนสลับกันขึ้นมาตลอดเวลาภาพของสายบัวที่กำลังร้องไห้สลับขึ้นมากับภาพของน้องสาวคนเดียวกำลังกอดเข่าร้องไห้ท่ามกลางสายฝน เสียงหายใจหนักถูกพ่นออกมาอีกครั้ง

"ถึงบ้านแล้วครับ"
"ใครถาม"
โอเว่นก้มหน้าลงมือหนากุมกันไว้กลางกาย ดวงตาคมหรี่มองบนพื้นที่ยังมีเศษแก้วกับหยดเลือดเปื้อนอยู่เล็กน้อย เขารู้ว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนโหดร้ายได้กับทุกคนเสมอเว้นแต่กับคนที่รักและเขาก็มั่นใจเกินร้อยว่าเจ้านายหนุ่มของตนรักผู้หญิงคนนั้นแต่ที่ทำให้สงสัยไม่เข้าใจคือ เจ้านายหนุ่มของตนทำร้ายผู้หญิงคนนั้นจนถึงกับต้องได้เลือดเลยหรอ
"มีอะไร?" เดนเปิดเปลือกตาขึ้นมองมือขวาเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
"นายจะทำยังไงกับเธอต่อไปครับ"
".....ตามแผนเดิม"








วันนี้มาในบทดราม่าเจ็บปวดน้ำตาตกค่ะ???? ทำไมพี่เดนใจร้ายกับน้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #3 Sutasinee Nkom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 12:20
    สงสารสายบัวจัง
    #3
    0