เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 14 : แค่พี่ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 ต.ค. 63

"เห้ย! มึงทำได้ไงวะ"
"......"
"พี่กับน้องมันคนละคนกันนะเว้ยไอ้เดน ถึงมึงจะโกรธจะแค้นพี่เขาแต่มึงก็ไม่ควรไปลงที่น้องเขา"
"...."
"หรือมึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา"
มือหนาที่ยกแก้วไวน์ขึ้นจะจิบหยุดชะงักเพราะคำพูดของเพื่อน ดวงตาคมนิ่งเงียบใบหน้าหล่อเหล่าก้มลงอย่างต้องการหลบสายตาเพื่อน
ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรเขาแอบมองเธอมาตั้งหลายปีตั้งแต่เธอมาฝึกงานแรกๆด้วยซ้ำ จากที่เคยมองว่าเธอน่าสนใจมันค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ยากจะหักห้ามมันรู้สึกหวงไม่อยากให้ใครมองไม่อยากให้เธอส่งยิ้ม พูดหรือทำอะไรที่มันไกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนเลยแต่หากไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้นที่ทำร้ายน้องสาวเขาและหากผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พี่ชายเธอเขาก็คงจะไม่คิดหนักและเจ็บอยู่อย่างนี้
เดนวางแก้วในมือลงบนโต๊ะเขาไม่ได้ตอบคำถามเพื่อนเพราะเขาเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง ร่างสูงลุกขึ้นเดินออกจากห้องผู้บริหารเฮอร์คิวริสนิ่งๆขณะที่อีธานเพื่อนคนสนิทได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักใจ
ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าเพื่อนรู้สึกยังไงกับพยาบาลสาวตน แต่เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและยิ่งกับเดนแล้วเขารักและหวงน้องสาวมากเพราะว่ามีกันแค่สองคนพ่อแม่เขามักจะบอกให้ดูแลน้องเสมอเพราะเธอทั้งบอบบางและเป็นเสมือนแสงสว่างให้กับครอบครัวที่มืดมิดอยู่กับอำนาจมืดอย่างตระกูลเฟอร์เคียโตผู้มีอำนาจควบคุมอเมริกาใต้ทั้งหมดเขาจึงรักน้องมากกว่าทุกสิ่ง
"ถ้ามึงยังไม่ยอมรับใจตัวเองมึงก็เตรียมเจ็บกับสิ่งที่มึงเลือกได้เลย"
อีธานหนักใจแทนเพื่อนยิ่งคิดก็ยิ่งหาทางออกให้เพื่อนไม่ได้นอกจากเจ้าตัวจะยอมเปิดใจรับทุกอย่างเอง

เดนมองแผ่นหลังของสองหนุ่มสาวที่กำลังเดินควงคู่กันไปขึ้นรถเก๋งสีขาวที่จอดรออยู่
"ให้ขวางมั้ยครับ"
โอเว่นมักจะพูดคำนี้เสมอเมื่อมีผู้ชายพยายามจะเข้าหาผู้หญิงของเจ้านาย
"ไม่ต้อง!" เสียงทุ้มเปล่งออกมาเบาๆก่อนเจ้าของร่างจะเดินเลี่ยงออกไปยังรถยุโรปของตน
มือขวาคนสนิทมองตามเจ้านายไปก่อนจะหันมามองรถเก๋งสีขาวที่ขับออกพ้นประตูทางออกด้วยสายตานิ่งๆ



"ขอบคุณมากเลยค่ะที่เลี้ยงข้าวบัว"
"พี่เต็มใจครับ ไว้วันหลังไปอีกนะ"
สายบัวมองหมอหนุ่มด้วยรอยยิ้ม ทำไมนะทำไมเธอถึงไม่รู้สึกกับหมอมากไปกว่าพี่ชายทั้งที่หมอก็ดูแลคอยเป็นห่วงเธอเสมอมาต่างจากอีกคนที่เพิ่งเจอกันแถมยังคงทำร้ายเธอตลอดแต่เธอก็ยังรักเขา ทำไมคนคนนั้นถึงไม่ดีกับเธอให้ได้สักครึ่งหนึ่งของหมอก็ยังดี
"บัวครับคิดอะไรอยู่"
"อ่อ...เปล่าค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้วหมอกลับเถอะค่ะขับรถมืดค่ำมันอันตราย"
"ห่วงพี่หรอครับ ฮึ!
ศรัณย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กจนได้กลิ่นถึงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาเรียวหรี่ลงมองกลีบปากอวบที่เผยอขึ้นเล็กน้อยใบหน้าคมค่อยๆโน้มลงมาใกล้อีกจนได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆของดอกไม้มันยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากทำมากกว่านี้
"พี่จูบได้มั้ย"
"คะ!" สายบัวเอ็นหลังหนีใบหน้าคมที่ยื่นเข้ามาใกล้แต่ติดตรงที่มือหนาของเขาเข้ามาโอบเอวเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เพราะมัวแต่ตกใจกับคำขอที่ไม่คาดคิดของเขา
"อย่าค่ะหมอ!!" คนตัวเล็กหันหน้าหลบปากหยักที่โน้มลงมาใกล้ขณะที่มือก็ยันอกเขาไว้ จมูกคมเฉียดเรือนแก้มใสสีชมพูระเรื่อกลิ่นหอมอ่อนๆทำให้หมอหนุ่มอดไม่ได้ที่จะกดจมูกลงบนเรือนแก้มใสหนักๆอีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว
"เมื่อไหร่บัวจะให้พี่เป็นมากกว่าพี่ชายซะที นี่พี่จีบเรามาหลายปีแล้วนะ"
"บัว...คือ..."
"เห้อ!...พี่เข้าใจแล้ว พี่รอได้ครับรอจนกว่าบัวจะยอมเปิดใจให้"
"บัวขอโทษนะคะบัวคิดกับหมอแค่พี่ชายจริงๆ"
สายบัวก้มหลบสายตาคมที่มองมา เธอไม่ได้คิดกับเขาเกินกว่าพี่ชายจริงๆ
"อืม...พี่จะรอนะ"
ศรัณย์ผละออกจากร่างเล็กโบกมือให้เธอก่อนหันหลังกลับเข้าไปในรถ
สายบัวยืนมองท้ายรถเก๋งสีขาวขับออกไปจนลับสายตาจึงหันหลังกลับเข้าประตูรั้วบ้าน ความเงียบเข้ามาปกคลุมแทนที่อีกครั้ง เท้าเล็กก้าวเดินตามทางเดินเล็กเข้ามาหน้าประตูก่อนความสงสัยจะเข้ามาแทนที่
'พี่โอมไปต่างจังหวัดแล้วประตูเปิดได้ไง'
สายบัวหันมองรอบตัวมองหาอาวุธป้องกันตัวก่อนจะเจอเข้ากับท่อนไม้หน้าสามที่วางอยู่รวมกับเศษไม้เล็กใหญ่ที่พี่ชายเธอตัดไว้ มือเล็กคว้าท่อนไม้มาจับไว้แน่นก่อนจะค่อยๆกลับมาประจันหน้ากับประตูไม้ดังเดิม ใจดวงเล็กเต้นแรงมากขึ้นเมื่อประตูค่อยๆเปิดออก
ชายชุดดำสองคนกำลังยืนหันหลังให้มองดูชายอีกคนที่กำลังหยิบจับของในบ้านอย่างใจเย็น
ปึก! ผลั๊ว! ไม่รอช้าท่อนไม้ในมือฟาดเข้าหาร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
"โอ๊ย!!"
"พวกแกเป็นใครออกไปจากบ้านฉันนะไม่งั้นจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!!"
สายบัวยืนจับไม้ชี้ไล่ไปมาขณะที่มืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์ไว้แน่น
"อย่าเข้ามานะ! คราวนี้จะไม่ฟาดใส่ตัวแต่จะเป็นหัว"
"หึหึ! โหดจริงเชียว"
เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นด้านหลังชายสามคนก่อนจะปรากฏร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีดำทับด้วยเสื้อสูทสีเดียวกันอีกทีด้านนอก
"คุณเป็นใคร? ต้องการอะไร?"
"อย่าใจร้อนคนสวยเดี๋ยวได้รู้แน่ เอาตัวไป!"
ชายสามคนตรงหาร่างเล็กทันทีหลังสิ้นเสียงสั่งของคนเป็นหัวหน้า มือเล็กสะบัดไม้ในมือไปมาป้องกันตัว
"อย่าเข้ามานะฉันฟาดจริงๆด้วย อ๊ะ!!"
แผ่นหลังบางปะทะเข้ากับอกของคนด้านหลังอย่างจัง สายบัวค่อยๆหันหลังกลับมาดูเจ้าของอกแกร่ง
"คุณโอเว่น!"
"......"
"ช่วยด้วยค่ะ พวกเขาจะทำร้ายฉัน"
สายบัวรีบวิ่งมาหลบหลังโอเว่น อย่างน้อยๆเขาก็เป็นคนของเดนถึงแม้ตอนนี้ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมแล้วก็ตามแต่
"เลิกเล่นซะทีไอ้แฟรงค์"
"กูเล่นตรงไหนวะ กูกำลังทำงานอยู่"
แฟรงค์ยิ้มยั่วเพื่อนสนิทก่อนจะหันไปยักไหล่ใส่คนตัวเล็ก
"พวกคุณรู้จักกันหรอ"
"นายอยากเจอคุณ มากับผมด้วย"
โอเว่นเลือกที่จะบอกจุดประสงค์ที่มาแทนที่จะตอบคำถามของเธอ
"ทำไมฉันต้องไปด้วย"
"ถ้าไม่อยากโดนอุ้มไปก็เดินตามมาครับ"
น้ำเสียงนิ่งๆกับแววตานิ่งๆของโอเว่นทำให้เธอต้องหันมองรอบตัวอีกครั้งก่อนจะยอมเดินตามไป




เจอกันครั้งแรกก็เล่นแรงเลยนะเฮียแฟรงค์
กดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น