เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 12 : ความจริว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    17 ต.ค. 63

สายบัวเบือนหน้าจากภาพที่อาจจะฝากฝังในหัวไปอีกนานปากอวบยกยิ้มเยาะตัวเอง ทำไมรู้สึกสมเพชตัวเองจังคนอย่างเขาเนี่ยนะจะมาจริงจังกับเธอสายบัว
มือเล็กคว้าแก้วเหล้าสีฟ้าสวยขึ้นมากระดกลงคอพรวดเดียวหมดจนเพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับตะลึงเพราะโดยปกติแล้วคนที่ต้องเหี้ยวปีกเพื่อนคือเธอแต่ทำไมวันนี้กลับหนักกว่าทุกวัน
"เห้ยบัว! ยกแบบนี้เดี๋ยวก็เมาหรอก"
"เออ รู้ลิมิตตัวเองด้วยสิ"
ทั้งลูกเกดและดาวต่างเยื้อแย่งแก้วในมือสายบัวกันพัลวัน
"อื้อ....คืนนี้ปลดปล่อยมันออกไปให้หมดแล้วพรุ่งนี้ก็กลับมาเป็นตัวเองซะ"
"พูดอะไรเนี่ยเหมือนอกหักงั้นแหละ"
"อกหักหรอ หึ!"
สายบัวยกยิ้มมุมปากกับคำพูดเพื่อน
"สรุปแกจะเมาให้ได้ใช่มั้ย"
"อืม แกก็งดไปก่อนละกัน"
ลูกเกดกรอกตามองบนอย่างเซ็งๆ กะว่าจะมาล่าแต้มซะหน่อยกลับถูกดักซะก่อนอีก เห้อ...ยัยลูกเกดเอ้ย!

เวลาผ่านมาสองชั่วโมงคนที่มัวแต่ยกหมดแก้วตอนนี้้ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูไล่ลงมาเรื่อยๆผ่านลำคอเรียว
"ไหวป่ะเนี่ย ให้เรียกพี่โอมมั้ย"
"ม่ายอาว ฉานหวาย"
"เมาแล้วยังกลัวเหลือเชื่อเลย"
ดาวส่ายหัวเบาๆให้รุ่นน้อง
"เกดไปเข้าห้องน้ำนะพี่ดาว ฝากบัวด้วย"
"อืม"
สายบัวหันมองกลับไปที่โต๊ะที่เคยมีคนที่คอยเข้ามาปั่นป่วนในหัวเธอตลอดหลายวันอีกครั้งแต่กลับพบกับความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เพื่อนเขานั่งอยู่เลย
"พี่ดาว...บัวอยากกลับ"
"อ่อ ได้เดี๋ยวรอเกดก่อนแปบหนึ่ง"
สายบัวพยักหน้าหงึกๆส่งไปให้รุ่นพี่สาวก่อนทีี่จะหันมานั่งเท้าคางหลับตาลงช้าๆ ความรู้สึกมึนหัวเข้ามาจู่โจมจนไม่อยากขยับกายไปไหน
"อ๊ะ!" ระหว่างที่นั่งรอเพื่อนสนิทกลับมาร่างเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มเป็นต้องรีบลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจเพราะตอนนี้ร่างเธอกำลังลอยอยู่เหนืออากาศโดยมีแขนแกร่งของใครบางคนกำลังโอบอุ้มเธออยู่
ดวงตากลมหรี่ตาให้มองเขาชัดๆ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำเอาใจดวงเล็กสั่นระรัว เธอหรี่ตามองเขาชัดๆอีกครั้งมือเล็กยกขึ้นมากอบกุมใบหน้าคมคายที่ใกล้กันเพียงคืบไว้ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงไปเหลือเพียงความมืดที่เข้ามาปกคลุมแทน


"อื้อ!" เสียงหวานแหบพร่าครางอื้ออึงในคอมือเล็กยกขึ้นมาขยี้เปลือกตาอย่างเกียจคร้าน อาการปวดหัวตุบๆเข้าจู่โจมจนเธอต้องยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้วเพื่อคลายความปวด
เปลือกตาบางเปิดออกก่อนที่ดวงตากลมโตจะเหลือบตาขึ้นมองเพดานห้อง
"เป็นไงตัวแสบเมาค้างล่ะสิ!"
เสียงนี้มัน....พี่โอมนี่ ไม่ใช่เดนหรอ?
สายบัวลุกพรวดขึ้นจากเตียงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงของพี่ชายที่นั่งทำหน้ายักษ์อยู่ข้างเตียงเธอถึงรู้ว่าเมื่อคืนไม่ใช่เดนแต่เป็นพี่ชายเธอจริงๆ
"พี่โอม!"
"ใช่พี่เอง เห้ยๆทำอะไรเนี่ย!"
โอมผละตัวออกเล็กน้อยเมื่อน้องสาวพลุกพล่านมาหาตนแถมยังยื่นจมูกมาสูดดมตามตัวอีก
"เป็นบ้ารึไง!"
"เมื่อคืนพี่โอมพาน้องกลับบ้านหรอ"
โอมขมวดคิ้มอย่างสงสัย
"แล้วคิดว่าใครลูกเกดรึไง เพื่อนเราน่ะตัวเล็กอย่างกับอะไรคงจะแบกเราไหวหรอก"
"แล้ว....รู้ได้ไงคะว่าน้องอยู่ที่นั่น"
สายบัวเหลือบมองพี่ชายพลันก้มหน้าไปด้วย
"พี่ไปเที่ยวกับเพื่อนโดยบังเอิญเลยเห็นเด็กไม่รู้จักโตนั่งเมาเอ๋ออยู่เลยพากลับมา แล้ว...นี่ๆไม่ต้องก้มหน้าหลบตาเลยรู้ตัวมั้ยถ้าเกิดพี่ไม่ไปเจอซะก่อนเป็นยังไงเกิดถูกลากไปไหนล่ะจะทำยังไง"
"ขอโทษค่ะ น้องไม่คิดว่าจะเมาขนาดนั้น"
สายบัวตอบเสียงแผ่วอย่างรู้ความผิด
"ถ้ามีครั้งหน้าอีกเจอดีแน่ อะกินซะจะได้หายแฮงค์"
"อือ ขอบคุณค่ะ"
โอมส่ายหน้าให้น้องสาวก่อนจะออกจากห้องไปปล่อยให้เธอได้พัก
"เห้อ! ไม่ใช่สินะ" สายบัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ระบายความอึดอัดในใจ


หลายวันต่อมา เดนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกับลูกน้องคนสนิทกำลังย่างกรายเข้ามาในตัวอาคารที่คุ้นเคย ด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนจะคุมไว้ในโทนนิ่งๆไว้เสมอทำให้เดนดูน่าดึงดูไม่ว่าจะสาวน้อยสาวใหญ่ หมอพยาบาลไม่เว้นแม้แต่คนไข้ยังต้องเหลียวมองตามกันตลอดทาง
"เห้ย!บัวดูสิเพื่อนคุณอีธานมาอีกแล้ว มาทีไรทำเอาใจละลายทุกทีเลย"
สายบัวละสายตาจากชาร์ตในมือหันมองตามทางที่เพื่อนพูดถึงทันที
เขากำลังเดินมาทางนี้ ใบหน้านิ่งๆที่เข้ามาปั่นป่วนในหัวเธอตลอดเวลาแม้จะบอกตัวเองซะกี่ครั้งว่าอย่าไปคิดถึงเขาแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ด้วยความรู้สึกที่คิดว่ามันไม่เคลียร์เลยมันพลอยทำให้คิดถึงเขาขึ้นมาอีกทุกครั้ง
สายบัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ปากอวบเผยยิ้มเล็กน้อยจังหวะที่เดนเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นๆ
"เดน...." มาเฟียหนุ่มเดินผ่านหน้าเธอไปโดยที่ไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ คำพูดที่ตั้งใจจะพูดเป็นอันต้องหยุดลงเมื่อเขาเดินผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน ใจดวงเล็กกระตุกวูบเหมือนโดนกระชากไปกับเขา
"คนอะไรทำหน้านิ่งแล้วยังดูหล่อแกว่ามั้ย...อ้าวบัว! บัว!"
ลูกเกดอ้าปากเหวอค้างกับที่ นี่ปล่อยให้เธอพูดอยู่คนเดียวได้ไงเนี่ย

"เดี๋ยวค่ะ!"
เสียงหวานดังขึ้นมาพร้อมกับเจ้าของเสียงที่วิ่งเข้ามาขวางหน้า เดนหรี่ตามองเธอเล็กน้อย
"ฉันอยากคุยด้วย"
"ขอทางครับคุณพยาบาลเรากำลังรีบ"
โอเว่นตอบแทนเจ้านายที่กำลังจ้องหน้าพยาบาลสาวไม่หันหลบไปไหน
"....ขอเวลาสักครู่ ห้านาทีก็ได้"
โอเว่นหันมองหน้าเจ้านายเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้คัดค้านอะไรเลยเดินออกไปก่อน

"มีอะไร?"
สายบัวใจสั่นกับประโยคธรรมดาๆที่เขาเค้นพูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง
"มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นกับคุณรึเปล่าทำไมคุณถึงเปลี่ยนไป"
"......"
"คุณจำฉันไม่ได้หรอ ก่อนคุณจะกลับอเมริกาคุณยังบอกให้ฉันรออยู่เลยแล้วทำไม...."
"หึ! นี่เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะทำตามอะไรปัญญาอ่อนตามที่เคยพูดรึไง"
"......."
คำพูดยาวยืดประโยคแรกที่เขาใช้มาพูดทำเอาเธอไปไม่ถูก ปัญญาอ่อน หรอ?
"ฉันไม่เคยใช้ผู้หญิงซ้ำหน้า กับเธออาจจะแค่ยังใหม่เลยเผลอซ้ำไป"
"....."
"ทำไม ติดใจรึไง? ถ้าเธออยากฉันสนองให้ได้นะ"
"อ๊ะ!"





อะไรคะพี่เดนเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ มาลุ้นตอนหน้านะคะว่าพี่แกจะทำอะไรกับน้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น