เงาอสูร #นิยายรักโรแมนติก โรมานซ์

ตอนที่ 10 : การเปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 ต.ค. 63

ท่ามกลางความเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานตลอดค่ำคืน กายแกร่งบนเตียงขนาดคิงไซส์ยังคงขมวดคิ้วมุ่นแม้ในยามที่เปลือกตาทั้งสองปิดสนิทแล้วก็ตามเหงื่อไคลซึมจนเปียกทั่วแผ่นหลัง ความอุ่นจากเครื่องปรับอากาศกลับกลายเป็นร้อนจนร่างกายเกินต้านทาน
'เดนทำไมพี่ไม่ช่วยฉัน พี่หายไปไหนฉันหนาว'
เสียงร้องไห้ดังแว่วเข้ามาพร้อมกับร่างหญิงสาวผมสีทองรูปร่างเล็กน่าทะนุถนอมนั่งชันเข่าท่ามกลางสายฝน เธอร้องไห้ปานจะขาดใจก่อนที่ภาพจะตัดกลับมาที่ร่างไร้วิญญาณของเธอที่นอนอยู่ข้างถนนอย่างน่าเวทนา
"เฮือก!!! ฝันอีกแล้วหรอ"
เดนหลุดออกจากความฝันที่คอยตามติดมาตลอดระยะเวลาสองปี ดวงตาคมยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ปลายหางตามือหนายกขึ้นมานวดหว่างคิ้วเพื่อคลายความกลัวและความเศร้าก่อนจะปาดหยดน้ำปลายหางตาทิ้ง


เธอเป็นอะไรไปเนี่ยทำไมถึงคิดว่าช่วงเวลาที่ไม่มีคนเอาแต่ใจมาคอยกวนมันช่างผ่านไปช้าและความรู้สึกคิดถึงทำไมถึงเกิดกับคนที่รู้จักกันเพียงแค่ไม่กี่วันนะ
สายบัวนั่งเท้าคางอยู่หน้าโต๊ะเล็กข้างเตียงความรู้สึกที่ว่าไม่อยากออกไปไหนมันเข้ามาจู่โจมเธอตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็ม เขาบอกว่าจะไปไม่นานแต่นี่ผ่านไปอาทิตย์หนึ่งแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเลย
ครืด~ครืด
ดวงตากลมละออกจากท้องฟ้ายามเช้าหันมาสนใจโทรศัพท์ที่กำลังแผดเสียงร้อง มือเล็กคว้ามือถือคู่ใจขึ้นมาดูชื่อหน้าจอก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะผุดขึ้นบนใบหน้า
"สวัสดีค่ะพี่โอม"
'ว่าไงตัวเล็กคิดว่าลืมพี่ไปแล้ว'
"ใครจะกล้าลืมพี่ชายสุดหล่อของน้องสาวคนนี้ล่ะคะ"
'หึหึ'
เสียงออดอ้อนที่คุ้นเคยทำเอาคนเป็นพี่ชายอย่างโอมนึกเอ็นดู เธอเป็นเสมือนดวงอาทิตย์ที่เข้ามาส่องแสงให้ใจที่หนาวเหน็บอุ่นขึ้น
'วันนี้ว่างมั้ยครับ'
"สำหรับพี่ชายคนดีของบัว น้องสาวคนนี้ว่างอยู่แล้วค่ะ"
'อืม...งั้นมารับพี่หน่อยสิครับตอนนี้พี่ชายรออยู่สนามบินแล้วครับ'
ดวงตากลมลุกวาวพร้อมกับร่างเล็กที่ลุกขึ้นอัตโนมัติ
"จริงหรอคะ"
'ครับ'
"เอ่อ...งั้นรอแปบนะคะพี่โอมบัวแต่งตัวก่อนรอก่อนนะคะ"
'หึหึ ครับ'
สายบัวลุกลี้ลุกลนรีบอาบน้ำแต่งตัวเพียงแค่ยี่สิบนาทีเธอก็ออกจากบ้านแล้วปลายทางคือ สนามบินสุวรรณภูมิ


คนตัวเล็กคอยสอดส่องสายตามองหาพี่ชายในมือก็กดเรียกหาเขาไม่หยุด ขณะที่กำลังสอดสายตามองหาคนของตนอยู่นั้นสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นซีกหน้าคมที่คุ้นเคย เธอจำเขาได้เพราะเขาคือคนที่คอยเข้ามาปั่นป่วนในความคิดเธอตลอดหลายวันที่ผ่านมา
สายบัวกดวางสายของพี่ชายรอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าเล็กน้อยดวงตาวาวเปล่งประกายอาการตื่นเต้นดีใจปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่คิดปกปิด
"คุณ....."
"เดนคะ"
เสียงที่คิดจะเรียกพลันหยุดลงเพียงเพราะมีสาวร่างอรชรหุ่นดีชิงเรียกชื่อที่เธอคิดจะเรียกเป็นครั้งแรกไปซะก่อน
เดนหันหน้ากลับมาทางต้นเสียงก่อนจะสบเข้ากับดวงตากลมที่มองมาทางเขาอยู่แล้วเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นดวงตาคมเรียวก็มองเลยเธอไปด้านหลังเหมือนว่าไม่เคยรู้จักกัน
"จีจี้มารับค่ะ"
เสียงหวานดังขึ้นด้านหลังก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงระหงของนางแบบสาวจีจี้ เดนยิ้มให้นางแบบสาวเล็กน้อยมือหนาเข้ามาจับเอวคอดไว้ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนวลท่ามกลางผู้คนมากมายกลางลานขาออกของสนามบิน
เขาไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบกลับนางแบบสาวแต่โอบประคองเธอเดินผ่านหน้าสายบัวไปตามด้วยลูกน้องนับสิบที่เดินตามด้านหลัง เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลยด้วยซ้ำ
สายบัวยืนนิ่งค้างคล้ายเวลาทั้งหมดหยุดหมุนลงหลังจากเธอได้เห็นเขากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ดวงตากลมแดงก่ำ
"ไงครับน้องสาว"
โอมโอบรัดลำคอเรียวของน้องสาวอย่างหยอกเย้า
"ค่ะ พี่โอม"
"เป็นไรรึเปล่าทำไมตาแดงๆ"
สายบัวหลบสายตาลงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างทั้งน้ำตา
"ดีใจที่พี่ชายกลับมาไงคะคิดถึงมากเลย"
"คิดถึงเหมือนกันครับ"
คนตัวเล็กโผเข้ากอดพี่ชายพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมา ริมฝีปากยังคงเปื้อนรอยยิ้มแต่ใครจะรู้ว่าข้างในใจตอนนี้เหมือนดังคมมีดกำลังค่อยๆบาดลึกลงไปทีละนิดๆ
"โอ๋...นี่ดีใจจนน้ำตาไหลเลยหรอเนี่ย"
"อึก!...ก็ดีใจนี่คะ"
โอมเช็ดคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มนวลเบาๆ
"ไป!กลับเถอะมาร้องไห้กลางสนามบินแบบนี้ไม่อายรึไงโตแล้วนะ"
"....."
สายบัวพยักหน้าเบาๆหยดน้ำยังคงไม่คลายออกจากดวงตา สองพี่น้องเดินเคียงคู่กันมาโดยที่แขนใหญ่ของคนเป็นพี่คล้องคอเล็กไว้มืออีกข้างถือกระเป๋าลากตามหลังมา
จังหวะก่อนถึงรถเต่าคันเล็กดวงตากลมพลันเหลียวไปเห็นร่างที่คุ้นเคยถึงแม้จะเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นแต่เธอก็จำได้ดีว่าเป็นใคร ร่างสูงในชุดเสื้อสูทสีดำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถยุโรปสีดำเขาหันหน้ามาทางเธอแต่เพราะแว่นกันแดดสีดำขลับที่เขาสวมใส่เลยบดบังความรู้สึกภายในดวงตานั้น ว่าตอนนี้เขากำลังมองเธออยู่หรือเขาเพียงแค่บังเอิญหันมาเท่านั้น
เดนโยนบุหรี่ในมือลงพื้นก่อนจะใช้เท้าบี้มันจนละเอียด มือหนายกขึ้นมาโอบไหล่มนของนางแบบสาวขึ้นรถยุโรปคันหรูซึ่งมีโอเว่นเปิดประตูคอยรับอยู่

"เป็นไร รู้จักกันหรอ?"
"เปล่าค่ะ แค่....คุ้นๆ"
"อือ ไม่รู้จักงั้นกลับกันเถอะพี่อยากพักแล้วนั่งเครื่องมาตั้งหลายชั่วโมง"
สายบัวหันมายิ้มให้พี่ชายน้อยๆก่อนจะถูกมือหนาลากออกไปโดยที่เธอหันกลับมามองรถยุโรปคันหรูอีกครั้ง
ทำไมเขาทำเหมือนไม่รู้จักกัน วันนั้นยังบอกให้....เฮ้อช่างเถอะมันดีแล้วบัว


หลังจากวันนั้นที่เจอกันที่สนามบินสายบัวก็ไม่เจอคนที่เข้ามาปั่นป่วนในหัวอีกเลย เวลาผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วแต่เขาไม่ได้มาหาหรือมาให้เธอเห็นเลยด้วยซ้ำคนตัวเล็กดูเงียบลงผิดปกติจนลูกเกดและคนรอบข้างสงสัย
"บัวกลางวันไปกินร้านไหนดี"
"กินในโรงบาลเนี่ยแหละวันนี้คนไข้เยอะจะได้กลับมาทันถ้ามีเคสฉุกเฉิน"
ลูกเกดเงียบลงไป ปากเล็กเปิดอ้าเพื่อที่จะพูดอีกครั้งแต่เพื่อนเธอกลับลุกขึ้นพรวดพราดแล้วเดินดุ่มๆตามหลังคนกลุ่มหนึ่งไป
ไปไหนเนี่ยบัว?




อะไรที่ทำให้พี่เดนเปลี่ยนไปนะ???? มาติดตามตอนต่อไปนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น