เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 24 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง--เหล้าสามไห

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File23 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง
 


เหล้าสามไห
 

       อ๊ากกกกก

            ย่ะๆๆๆ

            "ต้าเปา ต้าเปา เจ้าช้าลงหน่อยได้หรือไม่ ข้ากลัวจะแย่อยู่แล้ว"

            "ไม่ได้ เจ้าจับดีๆไว้แล้วกัน ย้า"

            ต้าเปาควบม้าไปทางชายแดนรอบที่สองของวัน เสี่ยวหมานที่ไม่รู้อิโหน่อีเหน่อยากตามมาก็ต้องพลอยทรมานไปด้วยความรีบร้อนของคนที่นางซ้อนอยู่ จึงได้แต่เพียงกอดคนข้างหน้าให้แน่นขึ้นเท่านั้น โดยคนที่ปลายไม่มีทางรู้เลยว่า ตัวอันตรายทางจิตกำลังจะไปเยือนถึงกระโจม

 

            และคนที่กำลังจะซวยกำลังสั่งทหารให้รินเหล้าให้กงซุนเชอฺที่นั่งเฉยด้วยท่าทางน่าหาเรื่องด้วยยิ่งนัก จากนั้นก็กล่าววาจากวนโทสะอีกหลายประโยค ก็ไร้ปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย ทั้งยินดียินร้าย แต่ไม่ได้ทำให้ท่านแม่ทัพอารมณ์เสียได้ ศึกที่จะเกิดขึ้นจะนำชื่อเสียงมาสู่เขา

            "ฮ่าๆๆๆ ท่านกงซุนเชอฺ นี่เป็นเหล้ารสเลิศน้า เป็นเฉินเหนียงบ่มถึงห้าสิบปีเชียว ต้าเหลียวทั้งดินแดนมีแค่สามไหเท่านั้น ครั้งนี้ทั้งสามไหข้านำมาทั้งหมด" กงซุนเชอฺเพียงหันข้างให้พร้อมยิ้มน้อยๆเท่านั้น ปล่อยให้ท่านแม่ทัพได้พล่ามต่อไป

            "ไหแรกนี้ไว้ฉลองก่อนสงคราม ส่วนไหที่สองไว้ข้ารบชนะแล้วค่อยเปิด สุดท้ายเหล้าไหที่สามไว้ปลอบใจที่ข้าได้พลั้งมือฆ่าทหารซ่งมากที่สุด เฮอะๆๆ กงซุนท่านข้าอุตส่าห์ตั้งใจหอบมา ท่านดื่มให้เต็มที่"

            กงซุนเชอฺมือยังไม่เลื่อนไปที่ชามเหล้า กลับกระตุกมุมปากเล็กน้อย "คิดไว้แล้วว่าต้องเตรียมการมาอย่างดี ว่าจะฆ่าล้างเมือง" วงหน้าได้รูปยิ้มเต็มที่มองไปยังเยียลู่จุ้นไฉ ส่วนคนที่ถูกเผยใจเมื่อนิ่งไปอึดใจก็หัวเราะอย่างเบิกบาน "กล่าวได้ไม่ผิด กล่าวไม่ผิดเลย แต่ไม่ต้องกังวลใจไป เมื่อท่านเดินทางข้ามแม่น้ำเหลืองมีคนไปเป็นเพื่อนแน่นอน ใช่ ทั้งหมู่บ้านชวงสีนั่นแหละ จะเป็นของบวงสรวงไปกับท่านไง"

            "งั้นหรือ"

            "แน่นอน หรือว่าท่านยังมีแผนอะไรอีกหรือ"

            "ไม่นี่ ข้าก็แค่ยังไว้ใจเปาเจิ่งเท่านั้น"

            "ฮ่าๆๆๆ หนอนหนังสือก็ยังเป็นหนอนวันยังค่ำ ท่านยังจะเชื่อคนไร้สติเยี่ยงนั้นอีกหรือ"

            "ไม่หรอก แค่เชื่อว่าเรื่องที่มอบหมายไว้เค้าจะต้องทำได้เรียบร้อย"

 

            และคนที่ถูกหวังว่าจะทำเรื่องทุกอย่างได้เรียบร้อย กลับมุ่งตรงมาที่ค่ายทหารและมุดกระโจมมาแล้ว ทั้งต้าเปายังกระดกไหที่แย่งมาจากทหารส่วนตนของเยี่ยลู่จุ้นไฉอีก

            "เจ้า..." เยี่ยลู่จุ้นไฉหมดคำพูดเมื่อไม่รู้จะทำเยี่ยงไรกับคนข้างหน้าเขาดี นอกจากจะลอดทหารเข้ามาได้แล้ว ยังดื่มเหล้าเฉินเหนียงฉลองก่อนออกทัพอีก แล้วยัง...แล้วยัง...

            เพล้ง

            พรูด

            แน่นอนว่าเสียงแรกเป็นไหเหล้าห้าสิบปีที่แตกกระจาย เสียงที่สองคือต้าเปาที่ตาเหลือกพ่นเหล้าออกมาแทบไม่ทัน

            "ท่าน ทำไมมันไม่อร่อยอย่างนี้"

            "ต้าเปา" กงซุนเชอฺลุกขึ้นมาอย่างกังวล แล้วเรื่องที่เขาให้ต้าเปาไปทำล่ะ ต้าเปาจัดการหรือยัง "เจ้ากลับมาทำไม"

            "ข้าแค่กลับมาหาของอย่างหนึ่ง" ต้าเปายังทำตาใสใส่คนถาม

            "ของอะไร"

            "ก็ทองเจรจาไง"

            "ทำไม"

            "ท่านไม่ต้องรู้หรอก" ต้าเปาคว้าไก่ในจานของกงซุนเชอฺ ก่อนจะเดินไปที่ท่านเจ้าของกระโจมที่โดนลูกหลงน้ำเหล้าที่พ่นออกมาจากปากของต้าเปา ทั้งยังพึมพำๆว่าเฉินเหนียงๆห้าสิบปีอะไรอีก

            "เฮ้ย ท่านเอาทองเจรจาออกมาให้ข้า"

            "ไม่ได้"

            "ไม่ได้หัวท่านสิ ไม่มีทองเจรจาจะหาหลักฐานได้ไง" คนแทะขาไก่ก็ยังหน้าระรื่น หน้าไม่แดง ส่วนคนที่หน้าแดงกลับยังไม่ได้ลิ้มรสเหล้าแม้แต่น้อย คนเมาน้ำคำจึงได้แต่อดกลั้นน้ำโหแล้วเปิดหีบให้ต้าเปา

            ทองอร่ามตาเรืองแสงอยู่ในหีบ ต้าเปาเข้าไปหยิบๆดูก็ได้แต่บอกว่า ไม่ใช่ๆ กงซุนเชอฺจึงมานั่งข้างๆพลางกล่าวเบาๆ

            "ทองพวกนี้เป็นทองที่หล่อใหม่ ไม่มีทางที่จะเป็นทองที่หักหรือแตกชำรุดเพราะใช่งานนานเป็นเด็ดขาด มิเช่นนั้นทองจะน้ำหนักลดลงได้ พวกเราก็รู้อยู่แล้ว พวกเหลียวเป็นพวกคิดเล็กคิดน้อย ทั้งยังไร้เหตุผล เราจึงต้องใช้ทองหล่อใหม่ยังไง"

            "อย่างนี้ สามปีที่แล้วก็เหมือนกันก็ต้องเป็น หมิงเต้าเอ้อเหนียน ใช่มั้ย"

            "ก็ใช่น่ะสิ"

            ต้าเปาเอามือกุมหัวแล้วเดินออกจากกระโจมไปอย่างมึนๆ แต่กงซุนเชอฺมึนยิ่งกว่าจะออกไปก็ถูกดาบคู่ของทหารรั้งไว้ จะตะโกนถามเรื่องที่สั่งไว้ต้าเปาก็ทำไม่ได้ยิน ควบม้ากลับไปเสียแล้ว

            แต่แล้วเมื่อกลับไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง เสี่ยวหมานก็ต้องร้องว้าย เพราะต้าเปาชักม้ากลับกะทันหัน เสี่ยวหมานผู้น่าสงสารจะถามอะไรก็ไม่ตอบ

 

            "คุณชายกงซุน เรามาลิ้มรสเหล้านี้กันต่อ อย่าให้เปาเจิ่งซาละเปาบ้ามาทำให้เราสูญเสียสุนทรีย์นี้กันเลย" เยียลู่จุ้นไฉอาจเป็นผู้ที่ปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วที่สุด เพราะเหล้าไหใหม่ได้ถูกเปิดแล้ว แต่ดูเหมือนกงซุนเชอฺเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ได้แต่ขมวดคิ้วกล่าวเสียกระซิบ "เปาเจิ่ง หรือว่าเจ้าจะพบอะไรอีก"

            "ห้ามเข้า" ทหารเฝ้าหน้ากระโจมเอากระบี่เข้าขวางต้าเปาแล้ะเสี่ยวหมาน แต่ทั้งสองก็ชี้นกชี้ไม้ทำเอาทหารเบลอ แถมต้าเปายังเรียกท่านแม่ทัพอีก ทหารเลยเผลอปล่อยต้าเปาเข้าไปอีกจนได้ เมื่อร่างถลันเข้าไป เยียลู่จุ้นไฉก็กวักมือเหยงๆ เรียกทหารประจำตัวให้รีบเอาเหล้าไหใหม่ที่ทหารถืออยู่มาให้เขา อย่างด่วน แต่ก็ช้าไปเพราะต้าเปาเข้าไปฉวยได้ดื่มไปอึกใหญ่ ขว้างไหแตก แถมหันหน้าแก้มปูดๆไปที่ท่านแม่ทัพเตรียมพ่น ท่านแม่ทัพที่มีประสบการณ์แล้วเอนตัวไปข้างหลังท่าเหนือธรรมชาติเพื่อจะหลบละอองเหล้า แต่ผิดคาดต้าเปาไม่พ่นออกมา จึงได้แต่ยืดตัวตรงอีกครั้ง เพื่อกันพลาดเยียลู่คนเก่งยังเอามือมาป้องหน้าไว้ ต้าเปาจึงได้แต่รอโอกาส และเมื่อโอกาสมาถึงเยี่ยลู่จุ้นไฉเอามือลงเผยให้เห็นเป้าหมายใหญ่ ต้าเปาก็พ่นเหล้าวงสวยๆให้เป็นรางวัล อิอิ

            เหล้าเต็มหน้า คนก็เลือดขึ้นหน้าเช่นกัน ท่านแม่ทัพกระชากคอเสื้อต้าเปา "ข้าจะฆ่าเจ้า"

            "เดี๋ยวค่อยฆ่านะ ก่อนอื่นพินัยกรรมของท่านอ๋องอยู่ที่นี่หรือไม่"

            " เจ้าจะทำอะไรกันแน่"

            "สำคัญมากๆเลยนะ"

            "พินัยกรรมมมมมมมมม" เยียลู่จุ้นไฉตะโกนลั่นสั่งทหารทั้งๆที่กระชากคอเสื้อต้าเปาอย่างนั้นแหละ

            เมื่อได้พินัยกรรมแล้วต้าเปาก็ขี่ม้ากลับไป อีกครั้ง

            กงซุนเชอฺก็ทำหน้าร้องไห้มิได้ หัวเราะมิออก อีกครั้ง

            และแน่นอนท่านเจ้าของกระโจมก็ทำหน้าเขียวหน้ายักษ์ อีกครั้ง

            กงซุนเชอฺเมื่อหันมาเห็นเข้าก็พยายามแก้ไขสถานการณ์ กลัวท่าแม่ทัพจะตามไล่ฆ่าก่อนไขคดีเสร็จ "เอ่อ พวกเรามาดื่มกันต่อสิ" ท่านแม่ทัพหน้าเขียวกว่าเดิม หรือว่ากงซุนเชอฺจะพยามยามเติมเชื้อไฟกันนะ

            ส่วนต้าเปาไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็วกม้ากลับ เสี่ยวหมานเฉยๆแล้วคราวนี้ เหนี่อยจะถาม

 

            ในกระโจม เยียลู่จุ้นไฉมองตามสายเหล้าที่รินลงสู่ชามของกงซุนเชอฺ ทหารเจ้าเดิมรินตามประเพณีที่ต้องให้กระฉอกออกจากชามด้วยเล็กน้อย เพื่อให้สมกับเป็นเหล้าชั้นดีของคนชั้นสูง และมันเป็นเหล้าไหที่สามแล้ว ในที่สุดสายตาอันเจ็บปวดรวดร้าวก็ต้องเหออกจากภาพบาดตา แล้วสั่งทหารให้หยุดริน

            "หยุดๆๆๆๆๆๆ ไม่ต้องเทแล้ว เจ้าก็รู้ว่าเขาเป็นบัณฑิตคงไม่ดื่มมากหรอก จริงมั้ย เอามานี่" กงซุนเชอฺมองตามมือของทหารที่ส่งเหล้าไปให้เยียลู่เจียงจุน แล้วต้องยิ้มเยาะอย่างอดไม่ได้ แม้ต้าเปาจะเล่นสนุกอย่างเดียวแต่ก็ทำให้เขาสะใจดี เหล้าแห่งชัยชนะต้องเปิดออกก่อนจะเริ่มศึกซะอีก

            "หยุดนะ" เสียงมารผจญคุ้นหูดังขึ้น ทหารหน้ากระโจมตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะไม่หลงกลสองคนนี้อีก แต่ต้าเปาและเสี่ยวหมานไม่มีแค่กลเดียวนี่ ต้าเปามองหน้าเสี่ยวหมานแล้วผงกหัวหนึ่งครั้ง สาวน้อยข้างกายก็ไร้กระดูกทันทีลงไปนอนอ่อนระโหยโรยแรงที่พื้น ทหารพลอยอ่อนยวบตามไปดูแลสาวน้อย ต้าเปาก็ได้ทีสาวเท้าเข้ากระโจมไปอย่างสะดวกโยธิน

            เยียลู่จุ้นไฉสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามา มือซ้ายโอบไหเหล้า มือขวาถือชาม ต้าเปาเข้ามาโดยเดินฝีเท้าแปลกประหลาด อ้อมหน้าอ้อมหลังมองรอบกระโจมอย่างระแวง เมื่อมาหยุดที่หน้าโต๊ะอาหาร

            "เปาเจิ่ง ข้าจะบอกไว้ก่อน ข้ารู้ว่าต้าซ่งมีสำนวนโบราณหนึ่งกล่าวไว้ 'เมื่อทนจนทนไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องทนต่อไป' เจ้าอย่าบังคับข้าอีก"

            "อืม" ต้าเปายังมีสายตาหวาดระแวง ก้มลงดมอาหาร แล้วทำท่า กัดกินแล้วเอามือจับคอทำตาเหลือกดิ้นทุรนทุราย

            "เจ้าจะบอกข้าว่ามีคนจะวางยาข้าหรือ" เยียลู่จุ้นไฉวางไหวางชามเอามีดเงินทดสอบพิษเข้าเฉือนเนื้อบนโต๊ะทันที กงซุนเชอฺที่ตอนแรกระแวงว่าต้าเปาจะหาเรื่องอะไรอีก เมื่อเห็นต้าเปาหยิบไหเหล้าแล้ว ก็นั่งลงยิ้มกริ่มเพื่อรอดูละครดีๆ

            เยียลู่จุ้นไฉเงยขึ้นมามองเห็นไหเหล้าอยู่ในกำมือมารร้ายแล้วหน้าก็ซีดเผือด "เอ๊ะๆๆๆๆ เปาเจิ่ง"

            "เอ๋ ข้ารู้แล้วน่า ถึงแม้ข้าจะปัญญาอ่อน แต่ก็จำได้นะ เหล้ารสชาติแย่อย่างนี้ ข้าไม่กินหรอก"

            "เจ้าเอามาให้ข้า"

            "เอ๋" ต้าเปารั้งไหเหล้าไปข้างหลังเป็นไหประกัน เยียลูจุ้นไฉจึงมีท่าทีอ่อนลง

            "เปาเจิ่ง ช้าหน่อย นี่เป็นไหสุดท้ายแล้ว"

            "ท่านดุข้า"

            "ข้าจะไม่ดุเจ้าแล้ว เจ้าเอาไหมาให้ข้า เด็กดี" ต้าเปาทำหน้างอนแต่ก็ยอมเอาไหออกมาให้ แต่ก่อนที่ท่านแม่ทัพจะจับได้ถนัด ต้าเปาก็ปล่อยมือก่อน ไหประกันก็ร่วงลงสู่พื้นตายในหน้าที่เยี่ยงนั้นแล แต่ที่น่าเจ็บใจกว่าคือไหนั้นไม่ได้ถูกต้าเปาเขวี้ยงแตก แต่เป็นเจ้าของที่จับไม่แน่นปล่อยลงเองไปกับมือ สภาพเจียงจุนเหมือนวิญญาณลอยออกจากร่างไป ต้าเปาเห็นก็สมเพชจึงจับมือที่ยื่นค้างอยู่นั้นแล้วโอ๋ "ท่านเป็นถึงแม่ทัพนะ จะมาดื่มเหล้าที่แย่ขนาดนี้ได้อย่างไร พวกเจ้าทำไมเอาเหล้าห่วยขนาดนี้ให้เขากินเล่า แล้วอย่างนี้จะมีอารมณ์เข้ารบได้อย่างไร" ต้าเปาถูกสะกิดด้านหลัง

            "เปาเจิ่ง"

            "จอมลามก ข้าเคยบอกเจ้าจะไม่ยอมให้เจ้าตาย"

            "ดี มีแค่ประโยคนี้ของเจ้า ข้าก็วางใจที่สุดแล้ว" กงซุนเชอฺยิ้มกว้าง

            "อืม นอนหลับให้เต็มอิ่มนะ" แล้วก็หมุนมาอีกทาง

            "ท่านก็ดื่มเหล้าดีๆหล่ะ ลาก่อนนะ" เหมือนวิญญาณจะเข้าที่เข้าทางแล้ว เมื่อต้าเปาออกไป

            "เปาเจิ่ง เปาเจิ่ง ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น" กงซุนเชอฺหันหน้ามองแล้วพยายามเกลี้ยกล่อมท่านจอมทัพให้หายโกรธ "เยียลู่เจียงจุน พวกเรามาดื่มเหล้ากันเถอะ" แล้วบัณฑิตหน้าหยกก็หยิบชามเหล้าของเขาขึ้นมาแล้วซด "ข้าคารวะหนึ่งจอก ฮ้า อืม เหล้าดีจริงๆ ไม่เสียทีที่เป็นเหล้าเหลียงห้าสิบปี" สาบานได้ว่าที่ขอบตาของเยียลู่เจียงจุนมีน้ำคลอออกมา หรือว่า กงซุนเชอฺจะไม่เคยคิดกล่อมท่านแม่ทัพนะ

            ในกระโจมตอนนี้มีหนึ่งคนที่เข้าสู่ภาวะซึมเศร้า และอีกคนหน้าตายิ้มแย้มและคิดถึงแผนการลดทอนความหึกเหิมอย่างเร่งด่วน

 

            ฝีม้าที่ตรงดิ่งไปที่หมู่บ้านชวงสี มีเสียงหวานๆต้ามลมถามคนขี่ม้า "เมื่อกี้เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่น่ะ"

            "ข้าก็แค่ไม่ชอบเขาเท่านั้นแหละ เป็นแม่ทัพได้ยังไงไม่รู้ แหวะ"

            "เจ้านี่นะ บางทีก็บ้าๆบอ บางทีก็แกล้งฉลาด ยังมีบางครั้งซนยังกะลิง"

            "ข้าก็ผีเข้าผีออกอย่างนี้แหละ"

            "นั่นสิเหนาะ เจ้าหัวหมู" เสี่ยวหมานยิ้มหวานอย่างที่คนควบม้าไม่มีโอกาสได้เห็น แต่มือที่กอดหลวมๆที่เอวกระชับแน่นขึ้น ต้าเปารู้สึกได้เป็นอย่างดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น