เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 20 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง--ข้าเชื่อมั่นในตัวท่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File19 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง

 

 

 

ข้าเชื่อมั่นในตัวท่าน

 

                คืนนี้จันทร์กระจ่างฟ้า แต่บรรยากาศเศร้านัก มีสองร่างนอนเบียดแบ่งไออุ่นกันใต้ผ้าห่ม ก่อนเสียงอ่อนหวานจะดังขึ้นทำให้ชายข้างกายได้ตื่นจากพวัง

            "เฮ้อ มีถึงคนตายติดกันในหอบุหลันลอยลม มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าจะเป็นวิญญาณของไฉ่เตี๋ยจริงๆที่กลับมาล้างแค้น" ชุนเถาเบียดร่างเข้าไปซบเถ้าแก่หวงอีก มือทั้งสองบีบกันแน่นเกิดเรื่องมากมาย ข้าว่าหอนี้คงอยู่ได้อีกไม่นานเป็นแน่"

            "คงเป็นอย่างนั้น บางทีอาจอยู่ได้อีกไม่นาน" ชุนเถาได้ฟังเสียงชายคนรักก็ตระหนก

            "ท่านคิดจะจากไปอย่างนั้นหรือ"

            "ใช่ คงต้องจากไป แต่เจ้าวางใจ ข้าได้ตระเตรียมทุกอย่างไว้ให้พวกเจ้าพร้อมแล้ว"

            "ตระเตรียม ฮึ ต้องตระเตรียมอะไรอีกล่ะ ข้าแก่หง่ำเหงือกขนาดนี้แล้ว"

            "เจ้าวางใจได้ ข้าไม่ทิ้งเจ้าแน่นอน"

            "อืม งั้นข้าจะกลับห้องก่อนล่ะ"

            เถ้าแก่หวงเดินกลับมาห้องตนเอง เทียนถูกจุดปักไว้ที่เชิง แสงสว่างนวลทั่วห้องก่อนที่จะอ่อนลงเมื่อถูกโคมอันน้อยครอบไว้ ผ้าเนื้อดีที่พับเรียบร้อยบนเตียงถูกดึงมาปู ก่อนที่มือกร้านนั้นจะหยิบชุดหลายชุดวางบนผ้านั้น เถ้าแก่หวงทหน้าเหมือนปลงได้ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเห็นสิ่งของบนเตียงใต้เสื้อผ้า เมื่อห่อกระดาษสีขาวเปิดออก เถ้าแก่หอบุหลันลอยลมมีเหงื่อเย็นไหลออกมา

           

            จันทร์กระจ่างฟ้าไม่ได้ส่องสว่างที่เดียว ภายในคุกที่ทำการผู้ว่า แสงจันทร์ยังส่องผ่านหน้าต่างให้เห็นร่างผู้คุมที่ถูกแรงเหวี่ยงอย่างไร้ชีวิตก่อนจะลอยตกลงต่อหน้าต่อตาของหวางไฮ่ปา มีชายชุดดำย่องเข้ามาก่อนจะเปิดผ้าคลุมเผยใบหน้าที่แท้จริง หวางไฮ่ปาตาเหลือกก่อนที่จะเอ่ยได้คำเดียวว่า

            "เป็นเจ้า"

 

            "ถ้าจะบอกว่าคนร้ายคือหม่าปิง เขาจะแอบที่ไหนได้ ถ้าอยู่ในหอบุหลันลอยลมแห่งนี้ อย่างนั้นแล้วไฉนพวกเราถึงแม้สัมผัสยังไม่รู้ถึงตัวตนของเขา แต่ถ้าคนร้ายเป็นคนอื่น ที่เข้าใจยากที่สุดคงเป็นการตายของว่านจี๋เสียง ก็คือความสัมพันธ์การตายของเขาล้วนไม่เกี่ยวกับการตายของอันกั๋วไท่หรือเซียวจุนเลยแม้แต่น้อย ยังมีกระดานหมากที่วางตัวหมากไว้สิบสองเม็ดมันหมายความว่าอย่างไร สันนิษฐานที่บอกว่าคนร้ายเป็นเซียนหมากนั้นจริงหรือ ถ้าเช่นนั้นเหตุไรต้องสาดหมากกระจายทั่วพื้นด้วย ยังมีทำอย่างไรถึงฆ่าคนได้ในห้องปิดตาย ทำอย่างไรถึงฆ่าว่านจี๋เสียงได้ ไฮ่ มีปัญหามากมายมากมายมากมายจริงๆเลยท่านพี่ ท่านคิอะไรได้ออกหรือยัง พรุ่งนี้จะถึงกำหนดอยู่แล้ว" กงซุนเชอฺหยุดคิดนิดหนึ่ง

            "ไม่มี ข้ายังคิดอะไรไม่ออกเลย"

            ก๊อกๆๆ

            เมื่อเปิดประตูออก กงซุนเชอฺก็ได้พบกับสาวน้อยพร้อมถาดอาหารอีกแล้ว มู่หลานยกถาดขึ้นพร้อมรอยยิ้มน่ารัก เมื่อเข้าไปวางถาดนห้องจั่นเจาก็หยิบชามขึ้นมา

            "ว้าว เป็นบัวลอยนั่นเอง บัวลอยเม็ดกลม คนและดวงจันทร์กลมเกลียว เอ๋ไม่ได้ๆ เรื่องกลอนเนี่ยข้าไม่ได้เรื่อง ข้าเรียนมาน้อย ต้องให้คุณชายกงซุนถึงจะดี โอ้ย"

            จั่นเจาถูกรองเท้าคุณชายเหยียบเข้าให้จึงถือชามไปนั่งกินอย่างสงบเสงี่ยม ชิ ได้หญิงแล้วลืมน้อง

            "มู่หลาน ข้ามีเงินอยู่นิดหน่อย เจ้ารับไว้ เมื่อถึงพรุ่งนี้เช้า....เจ้าไปจากที่นี่เถอะ เอ่อ คืออย่างนี้ ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงข้ายังหาคนร้ายตัวจริงไม่ได้ ทหารเหลียวคงจะบุกเข้าเมืองมา ถึงตอนนั้นคิดหนีก็คงสายไปแล้ว เจ้าลองคิดหนทางข้างหน้าเถอะ"

            มู่หลานมองตากงซุนเชอฺที่ส่อแววท้อแท้ ก่อนจะประคองมือหนายัดเงินกลับคืนไป

            "ทำไมล่ะ"

            มู่หลานยกมือขึ้นประสานที่ใจ ก่อนจะชี้ไปที่ตัวคนสูงกว่าข้างหน้าตน ก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้นมาเสมอใบหน้า ก่อนค้างเอาไว้ ส่งสายตาที่เชื่อมั่นเต็มเปี่ยมไปให้ เป็นสัญลักษณ์มือที่แม้แต่จั่นเจาที่แอบมองอยู่ยังอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

            "ข้ารู้ ขอบใจเจ้า แต่ว่า"

            "เอ้ย คุณชายกงซุนที่นับถือของข้าน้อย มู่หลานเขาเชื่อมั่นในตัวท่านขนาดนี้แล้ว ท่านยังจะทำให้นางผิดหวังอีกหรือ มู่หลานไม่ไปแล้ว ชีวิตนางก็อยู่นกำมือท่านแล้วนะ"

            "ได้ มู่หลาน ข้าเข้าใจเจ้าแล้ว เจ้าวางใจ ข้าจะจับคนร้ายมาห้ได้ ไม่ให้เยียลู่จุ้นไฉได้ใจไป และคุ้มครองหมู่บ้านชวงสี และคุ้มครองเจ้าด้วย" แล้วคุณชายกงซุนก็ได้รับรอยยิ้มที่หวานที่สุด

            "ไต้เท้า" มือปราบจงเข้ามาในห้องที่เปิดไว้แบบไม่ได้เคาะประตูขัดจังหวะหวาน

            "มีอะไรหรือ"

            "มีคนตาย...อีกแล้วขอรับ"

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น