เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 16 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง-ซาลาเปาร้อนๆแทนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File15 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง
 


ซาลาเปาร้อนๆแทนใจ

 

ปึ่ง

ซวบ

หวืด (หือ? -_-“ )

            สาวๆหอบุหลันลอยลมที่ออกันอยู่หน้าห้องใต้บันไดของต้าเปาแทบกรี๊ดสลบเมื่อเห็นท่าแมนๆของเจ้าของห้อง เจ้าตัวเอาเท้าขึ้นมาตบลงบนเตียงจนฝุ่นฟุ้ง(นั่นคือที่มาของเสียงแรก) เอาสร้อยข้อมือร่วมสาบานของสาวๆที่แอบขโมยมาได้อันนึงมาสวม(นั่นคือที่มาของเสียงที่สอง) สุดท้ายผ้าเช็ดโต๊ะเกือบขาวก็แขวนคล้องที่คอ(นั่นคือที่มาของเสียงที่สาม) เจ้าคนทำเท่ห์ที่หันหลังอยู่หันหน้ามาช้าๆ และโดยไม่รู้ตัว หมวกผ้านิ่มที่เคยปิดหน้าผากไว้ ถูกมือของเจ้าของเลื่อนเปิดออกช้าๆจนเห็นรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เพื่อให้ทุกคนรู้ว่า...

ข้าเอาจริง

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ ห้องไฉ่เตี๋ย สถานที่ฆาตรกรรมเซียวต้าเหริน

ถึงแม้เขาเป็นเปาเจิ่งจริงๆแล้วไง ตอนนี้ก็โง่แล้วนี่ แค่วันเดียวจะไขคดีได้อย่างไร สุดท้ายหนทางเดียวคือตาย เซี่ยซางอดเอ่ยขึ้นมาด้วยความประชดประชันไม่ได้

            ขณะนี้สาวๆทั้งห้ายกเว้นเสี่ยวหมานที่โดนจับไปและเถ้าแก่ต่างนั่งลงที่โต๊ะกลางห้องรับรองด้วยความอัดอั้นใจ มีต้าเปานอนอืดท่าเดียวกับเซียวต้าเหรินที่ตายไปบนตั่ง มีม้วนภาพของไฉ่เตี๋ยม้วนเดียวกับคืนวันฆาตรกรรมวางอยู่บนอก แววตาเลื่อนลอย ส่วนผู้ครองตำแหน่งผู้ที่ฉลาดที่สุดของต้าซงคนปัจจุบันนั่งไม่ร้อนไม่หนาวกับคำเชยชมที่มีต่อตน มือนั้นโบกพัดในมือเบาๆอย่างสบายใจ เปรมสุขที่สาวเกลียดเขาแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว

            นั่นสิ ใครว่านะว่าเป็นผู้ฉลาดที่หนึ่งของต้าซ่งอะไรนั่น ตัวเองหาตัวคนร้ายตัวจริงไม่ได้ ก็ผลักเอาความรับผิดชอบไปให้คนอื่น กลัวอะไรเล่า ถ้าไม่ชอบใจก็ฆ่าข้าไปด้วยเลยสิ ชุนเถาระบายอารมณ์สุดฤทธิ์จังหวะเดียวกับที่มู่หลานยกน้ำชามาให้กงซุนเชอฺกับมืออย่างอ่อนน้อม ทำเอาโดนลูกหลงอารมณ์ของพี่สาวคนโตไปด้วย

            มู่หลานเจ้า เขากำลังจะฆ่าต้าเปาอยู่แล้ว ยังไปทำดีด้วยทำไมกัน ชุนเถาถลึงตาโต มู่หลานรีบโบกมือหยอยๆปฏิเสธ เอานิ้วชี้ไปที่กงซุนเชอฺนิดนึงอย่างน่ารักแล้วส่ายนิ้วไปมาเร็วๆ แล้วใช้สองมือเรียวเล็กซ้อนไปมา ก่อนที่นิ้วชี้ข้างซ้ายจะวางบนฝ่ามือข้าวขาวแล้วลากออกจากกันแนวเฉียง ก่อนจบลงที่ทั้งสองมือกำหมัดแน่นพร้อมด้วยส่งสายตาที่เชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมไปให้ทุกคน

            เจ้ากำลังจะสื่อถึงอะไรหรือมู่หลานกงซุนเชอฺฉงนในท่าทาง

ห๊ะเซี่ยซางร้องอย่างไม่เชื่อก่อนตอบคำถามของกงซุนเชอฺอย่างประชดประชัน

ความหมายของนางคือ ท่านน่ะ กงซุนต้าเหริน ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายต้าเปาจริงๆ แต่กำลังกระตุ้นต้าเปาต่างหาก

            เป็นไปได้อย่างไร พวกเราไม่เชื่อหรอก ใจคนแยกกับหนังท้อง*1 เขาน่ะเหรอ เหอะ  

            กงซุนเชอฺยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนกล่าวกับมู่หลาน ถ้าคนตรงหน้าข้าคือเปาเจิ่งจริง เขาจะต้องค้นหาความจริงมาให้ข้าได้แน่นอน ภายใต้ความกดดัน เกือบจะสิ้นขอบของความหมดหวัง เขาจะสามารถเค้นเอาความจริงออกมาได้ เปาเจิ่งเมื่อก่อนเป็นเช่นนี้

            ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ท่านไม่มั่นใจในตัวเองแล้วงั้นสิ

            ข้าแค่อยากให้เขาฟื้นความจำเท่านั้น ข้าไม่อยากเห็นชั่วชีวิตที่เหลือของเขาโง่บ้าอยู่อย่างนี้ ไม่อยากเชื่อว่า มีแต่เจ้าที่รู้ใจข้า น้ำเสียงอ่อนโยนในประโยคหลังต่างกับประโยคแรกโดยสิ้นเชิง และเป็นเสียงที่ให้แก่มู่หลาน

            มันก็แค่ข้ออ้าง ถ้าต้าเปาให้คำตอบท่านไม่ได้ ท่านก็จะฆ่าเขาอยู่ดีไม่ใช่เหรอชุนเถายังไม่เลิกแขวะ

            ถูก ตายไปอย่างนี้ก็ไม่น่าเสียดายนี่ สมควร ครั้งแรกที่หันมาประจันหน้ากับนางงามทั้งหลาย ตาจ้องตาตอบอย่างมั่นใจ

แกรก

            จั่นเจาทำเสียงประหลาดแทรกแซงเสียงคนทะเลาะกัน กระเบื้องมุงหลังคาที่ตรงกับตั่งที่ต้าเปานอนอยู่ถูกจอมยุทธน้อยเปิดออก

            พร้อมรึยัง ต้าเปาตะเบงถามคนบนหลังคา

            ไม่ได้อะท่านพี่รูมันเล็กไปถ้าจะต้องซัดมีดให้ปักลงโดนภาพล่ะก็ ข้าได้แต่หย่อนลงไปเฉยๆ จั่นเจาทำหน้าไม่มั่นใจ

            งั้นก็ปล่อยลงมาเถอะ

            ถ้างั้นเปาต้าเกอ ท่านเชื่อใจข้ามั้ย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทะเล้น ท่ามกลางเสียงแย้งของสาวๆที่มองอยู่

            ข้าเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว ต้าเปาส่งยิ้มกว้างสว่างไสวไปให้

ฉึก

            มีดถูกปล่อยพร้อมแรงดันกำลังภายในปักกลางม้วนภาพในแนวตั้งพอดี ภาพต้าเปาในตอนนี้ซ้อนเข้ากับเซียงต้าเหรินจนสาวๆร้องกรี๊ด ถลาเข้ามาดูใจต้าเปากัน

            อ้า กรี๊ดดดดดดดดดดดด ต้าเปาลุกขึ้นมาพร้อมดึงมีดออกจากม้วนภาพ ปลายมีเลือดติดออกมาเล็กน้อย สาวๆพัดผ้าในมือให้ต้าเปาทั้งๆที่พัดแล้วมันทำให้หายร้อนไม่ใช่หายเจ็บ

            เปาต้าเกอออออออออ จั่นเจาเหย่งๆมาดูใจอีกคน ท่านพี่รู้ได้ยังไงว่ามีดจะแทงไม่เข้าน่ะ

            ข้าก็ไม่รู้

            หา สาวๆร้องระงมว่ามันเสี่ยงเกินไปแล้ว

            แล้วเสี่ยงขนาดนี้ท่านพี่ได้อะไรบ้าง

            ข้ารู้ว่าคนที่ข้าเซียวจางไม่ได้ใช้มีดแทงลงมา

            หึ เรื่องนี้ทหารเหลียวก็บอกแล้วว่าคืนนั้นไม่เห็นใครปีนหลังคากงซุนเชอฺเอ่ยทักขำๆเพิ่มแรงกดดัน

            ไม่รู้ไม่ชี้ คนเลว คนชั่ว ต้าเปาลุกขึ้นหงุดหงิด แล้วเดินออกไปหน้าห้องของอันกั๋วไท่ทำท่างอหลังคุ้มไหล่

            หมู่บ้านชวงสีทำไมยิ่งมายิ่งแย่ อะแห่กๆ เอ่อ ไม่ใช่ๆ เสียงต้าเปาแหบๆเหมือนพูดกับตัวเอง เสี่ยวหมานกูเหนี่ยง แม้ดุไปนิด แต่เร้าอารมณ์ข้านัก ควรมาลูบทีสองที อะเคี๊ยกๆๆๆ ตุบตับๆ สาวๆทุบก่อนแล้วค่อยถามว่าต้าเปาทำอะไร

            โอ้ยข้าก็แค่จะรำลึกว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างแค่เนี่ย ตอนนี้ต้องเข้าถึงความคิดของคนในวันนั้นให้ได้ก่อน ดีกว่าไม่คิดอะไรเลยมาถึงตอนนี้กงซุนเชอฺยิ้มนิดๆ

            ยังมีเจ้าหวางไฮ่ปา บอกกับข้าว่า ไม่ต้องติดต่อกับข้าบ่อย  อะหุๆ ต้าเปาทำท่าจะเข้าห้องอันกั๋วไท่ ผู้ชมก็ย่างตามติด เว่ย พวกท่านไม่ต้องตามข้านัก ไปได้แล้ว

ปัง

            จากนั้นก็ปิดประตู หันหลัง แล้วพบว่าบนเตียงมีของวางอยู่ เฮือก ต้าเปาใช้ความสามารถพิเศษตกใจได้ด้วยตัวเอง ตกใจหมดเลย มันคืออะไรน่ะ แล้วย่างห่อไหล่คุ้มๆไปที่เตียง พร้อมไอไปด้วย มีมีดปักอยู่บนม้วนภาพ เฮือก ต้าเปาตกใจไร้เอฟเฟคเข้าช่วยเป็นครั้งที่สอง ขณะที่เอามือไปจับมีด ตอนนั้นเขากลัวมาก เอ่อ ต้าเปาเหมือนนึกอะไรออก จึงล้วงมือเข้าไปในเสื้อ แล้วหยิบกระดาษที่เจอบนพื้นห้องหลังเกิดเหตุออกมา

            แล้วเจ้านี่มันมาจากไหนอีกล่ะเนี่ย เคยอยู่บนเตียงหรือเปล่านะ แล้วโยนทิ้ง เฮ้ยๆๆๆคิดไม่ออกช่างมันก่อนต้าเปาเก็บกระดาษสีขาวไว้ในเสื้อเหมือนเดิม ตอนนั้นเขากลัวมาก ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรีบบอกหวางไฮ่ปาสินะ อืมๆเจ้าคนพูดเองเออเองก็เปลี่ยนไปนั่งบนโต๊ะ

สวบ

            พู่กันถูกหยิบขึ้นมา แล้วป้ายหมึกสองที แล้วเขียนอะไรหล่ะ ปลายพู่กันถูกต้าเปาอมเข้าปาก แล้วดูดๆ=_=’’

สถานการณ์ภายนอก

            โอ้ย รอตั้งนานแล้วทำไมยังไม่ออกมาอีก

            จะหวังเอาอะไรกับคนบ้าหล่ะ

            ท่านพี่ทำอย่างนี้จะกระตุ้นได้ผลหรือ

            คงยังมีอีกหลายคำถามที่ตามมาให้กงซุนเชอฺตอบ ถ้าไม่ได้ยินเสียงร้องของต้าเปา

อั๊ก

ผลัก

            ภาพที่เห็นในห้องทำให้กงซุนเชอฺแทบหยุดหายใจ ชุนเถาสาวเข้าไปเขย่าร่างที่ต้าเปาอมพู่กันเหมือนกับอันกั๋วไท่ทำคืนนั้นอย่างกับคนบ้า กงซุนเชอฺพอได้สติรีบเข้าไปดูร่างของต้าเปา แล้วตะโกนให้ชุนเถาหยุดตะโกนหยุดเขย่า  มือเรียวขาวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เอื้อมไปด้านหลังศีรษะ จะดึงปลายพู่กันอีกด้านที่แทงทะลุออกมา

หวืด

หา

            ปลายพู่กันแทนที่จะมีเลือดกลับสั่นกุด แค่วางไว้บนผมแค่นั้น แล้วเจ้าตัวก่อเรื่องก็ สะดุ้งเหมือนผีผุดจากหลุมศพ แล้วตะโกนพร้อมกระเด้งออกไปจะกินซาลาเปา รื่นเริงได้ไม่นานก็หงอยๆไปนั่งต่อที่ลานหลังครัว แน่นอนว่ากองเชียร์ก็ตามไปติดเช่นกัน มู่หลานที่รู้ใจที่สุดถือเอาซาลาเปาร้อนๆตะกร้าใหญ่ออกมาว่าตรงหน้าต้าเปา

            จริงด้วยต้าเปากินซาลาเปากี่อันสิ หัวจะได้แล่นไง

            ข้าออกไปข้างนอกเดี๋ยว ต้าเปาปฏิเสธเสียงซึมมือนึงถือตะกร้าซาลาเปา ลากขาเหมือนคนสิ้นหนทางไปทางประตูหลัง

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

ณ จวนผู้ว่า

            โคมไฟหน้าจวนสว่างไสวให้แก่ผู้เดินทางยามค่ำ เสียงเคาะประตูยามวิกาลที่เรือนผู้ว่าไม่ใช่เรื่องน่ายินดีนัก แต่ยามเฝ้าจวนวันนี้กลับได้ยินมัน

            ใครน่ะเฮือก ปรากฏตัวแล้ว ยามประจำประตูหลังจวนเกือบเป็นลมคาธรณีประตู ถ้าคนเคาะประตูไม่เอาผ้าขาวคลุมหน้าลงก่อน ใบหน้าดำๆที่แสนคุ้นเคยทำให้คนหน้าซีดโล่งใจไปเปราะ

            ข้าต้าเปาไง

            ไอ่ย่า ทำอะไรของเจ้า

            ข้ามาหาเสี่ยวหมานเจี่ย น้ำเสียงอ้อนของคนบ้าชวนขนลุกนัก

            อะไรนะ อยากเจอนาง ไม่ได้ๆ กลับไปได้แล้ว ทั้งผลักทั้งดันเจ้าคนดื้อด้านไม่รู้ธรรมเนียมว่านักโทษห้ามเยี่ยมก็ยังไม่ไปไหน เกาะประตูเป็นลูกลิงเกาะแม่อยู่อย่างนั้น

            ม่ายยยยยยยยยยยยปายยยยยยยยยยย แล้วเจ้าลูกลิงก็ผลักบานประตูบานหนึ่งปิดไปแล้วมองซ้ายขวาแปลงร่างเป็นจิ้งจอกทันที หึหึหึ มันหยิบเหรียญขึ้นมาหนึ่งเหรียญ เป่าหนึ่งที แล้วยื่นไปตรงหน้ายาม

            เหอะๆๆๆๆๆ ยามก็หยิบเหรียญนั้นมา แล้วเป่าหนึ่งที ย้า ไม่ได้ ออกๆ

            ข้ามีแค่นี้จริง ขอร้องเถอะนะๆๆๆ จิ้งจอกกลายเป็นลูกลิงเหมือนเดิม เกาะ หมับ

ก็ได้ๆๆ เพราะว่าทนสายตาแมวขี้อ้อนไม่ไหว หรืออาจจะทนความทุเรศไม่ได้

ก็ได้ๆๆ เห็นแก่มิตรภาพเก่าก่อน แต่ข้าบอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่ใช่พวกเห็นเงินแล้วตาโต เมื่อสามปีที่แล้วข้ารับเงินเสี่ยงชีวิตช่วยคนมาแล้วนะจะบอกให้ เร็วๆปกติไม่ได้นะเนี่ย

            ขอบคุณว่านต้าเกอ เสี่ยวหมานเจี่ย

            ต้าเปา เจ้าติดหนี้น้ำใจข้าว่านต้าเกอเดินมาส่งถึงหน้าเรือนขัง

            เมื่อยามใจดีเดินออกไปแล้ว ต้าเปาก็ตะโกนเรียกเสี่ยวหมานดังๆ ด้านในเรือนจำมีสาวรุ่นนางหนึ่งวิ่งออกมาด้วยสีหน้าปิติซึ้งใจ

            ต้าเปา ฮิ ต้าเปา เสี่ยวหมานเกาะลูกกรงซอยเท้าด้วยความดีใจ ด้านนอกต้าเปาก็ทำเช่นกัน

            เจ้ามาทำไมเล่า

            ข้าก็มาหาเจ้าไง ข้าห่วงเจ้า ถ้าข้าหาตัวคนร้ายได้ เจ้าก็ไม่ต้องโดนข้งอยู่นี่แล้วต้าเปาหน้าสลดไป

            ต้าเปาเจ้าปัญญาอ่อน อย่าโทษตัวเอง แล้วก็อย่าหลงตัวเองได้มั้ย ข้าก็ไม่ได้โทษเจ้านี่ ทำให้ข้าตกอยู่ในสภาพนี้ไม่ใช่เจ้านี่ แต่เป็นคนร้ายนั้นต่างหาก เจ้าจะโทษตัวเองทำไมกัน

            ก็ข้า ก็ข้าหาตัวคนร้ายไม่ได้เจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ไง หน้าเด็กโข่งแบะจะร้องไห้

            เจ้าเปาบ้า เด็กโง่ อย่าคิดมาเลยสีหน้าคนนอกกรงดูดีขึ้น

            ข้าเอาของขวัญมาให้เจ้าด้วย

            อะไรเหรอ

            หันหลังไปก่อนสิ เสี่ยวหมานหลับตากอดเสาแล้วเอียงตัวไปนิดๆ

            ว้าววววววว ซาลาเปาโต๊โตๆ กำลังร้อนเลย นั่งลงก่อน เสี่ยวหมานเจี่ยกินก่อนนะ กินแล้วจิตใจจะดีขึ้น ยื่นมือมาก่อน ว้าดำปี๋เลยต้าเปาเอาผ้าพันคอมาเช็ดมือเสี่ยวหมานอย่างโอนโยน

            ข้าบอกให้นะ กินลูกเดียวอารมณ์ไม่ดี ก็กินสองลูก กินสองลูกอารมณ์ยังไม่ดีก็กินสี่ลูก ถ้ายังไม่อีกก็กินให้หมดตะกร้าเลย เอาล่ะเรียบร้อยซาลาเปาถูกวางบนมือเสี่ยวหมานอย่างช้าๆ โดยมีมือแข็งแรงซ้อนอยู่ด้านล่าง บังคับให้บีบลูกขาวๆไว้

            กินเร็ว

            เสี่ยวหมานกัดอย่างช้าๆน้ำตาพานจะไหล มือบางเค้นซาลาเปาเน้น แต่ยังยิ้มให้ต้าเปาเห็น

            กินสิ รีบกิน เสี่ยวหมานบิดซาลาเปาให้คนตรงหน้า เจ้ากินเป็นเพื่อนข้าหน่อยซิ น้ำตาหยดแหมะ ถ้าเจ้าไม่กินข้าจะโกรธแล้วนะ เท่านั้นต้าเปาก็หยิบเอาซาลาเปาก้อนนั้นมายัดเข้าปาก แถมดูดนิ้ว=_=’’

            จากนี้ไปข้าไม่สามารถคุ้มครองเจ้าได้แล้วนะ ต่อไปก็อย่าทำโง่งี่เง่าแล้วนะ ต้าเปาที่กำลังหยิบซาลาเปาอีกลูกมากินเองชะงัก

            เจ้าพูดอะไรน่ะ

            ข้าก็ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้

            ไม่ได้เจ้าไม่อยู่กับข้าไม่ได้

            ต้าเปาเจ้าฟังข้าก่อน วันหลังต้องว่านอนสอน....

            ไม่ได้ ข้าจะช่วยเจ้าออกมา ข้าจะช่วยเจ้าออกมาก

            ต้าเปาเจ้าฟังข้า ฟังข้า เสี่ยวหมานตวาด ทำให้คนที่กำลังเขย่าลูกกรงตะโกนเงียบดื้อ

            ข้าก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ข้าไม่อยากจากพวกเจ้าไป เจ้าต้องเชื่อฟังชุนเถาเจี่ย ทำงานต้องระวัง อย่าได้ทำนู้นทำนี่แตก รู้มั้ย ยังมีของมีค่าของเถ้าแก่ถ้าเจ้าทำแตกเขาจะไล่เจ้าออกจากหอ เจ้าก็จะไม่ได้อยู่กับพวกชุนเถาเจี่ยอีก เจ้ารู้บ้างมั้ย

ของมีค่าอะไรอ่ะ เด็กดื้อยังยอมฟังต่อ

            ก็เช่นของในห้องเถ้าแก่เอง ในห้องรับแขกใหญ่ ยังมีแจกันในห้องไฉ่เตี๋ยพวกนี้ไง เย็นวันที่เจ้าขุนนางเหลียวคนนั้นตาย แจกันบนชั้นตกลงมาเกือกแตกอยู่แล้ว ถ้าแตกจริงๆมีหวังเถ้าแก่ได้ข้าทหารเหลียวพวกนั้นจริ....

            ว้อ เสี่ยวหมานพูดไม่จบต้าเปาก็เหมือนนึกอะไรออก

            อะไรหรือ

            ว้อ

            อะไรกันต้าเปาๆ เจ้าคนที่กำลังจะวิ่งออกนอกประตูจวนอยู่แล้วกลับมาสั่งเสีย

            เจ้าจำไว้กำไลนี่สวมติดตัวไว้เสมือนข้าอยู่ข้างเจ้า แล้วเปาเปาพวกนี้จำไว้ต้องกินให้หมดนะ ข้ากลับไปหาแจกันล่ะ ดูแลตัวเองด้วย ว่าแล้วก็วิ่งจาก เสี่ยวหมานไม่รู้ต้าเปาพูดถึงแจกันอะไร แต่คำสั่งเสียของคนบ้ามันฟังแล้วอ่อนโยนเหลือเกิน เสี่ยวหมานได้แต่หยิบซาลาเปามากัดกิน อีกมือก็หยิบอีกลูกมากัดกิน แม้เพียงคนเดียวในเรือนจำนั้นยังคงกินอยู่ แต่ยามเฝ้าจวนสงสัยทำไมยังได้ยินเสียงสะอื้นลอดออกมา ได้แต่รำพึง

            อ่า เสียงเคาะประตูยามดึกมันไม่มีเรื่องดีจริงๆ

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ ห้องไฉ่เตี๋ย

            ต้าเปาไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร แต่เขาต้องกลับมาหาแจกันใบนั้น ข้างพิณโบราณของไฉ่เตี๋ยคือแจกันทรงสูงคอแคบปากบาน ส่วนที่กว้างที่สุดขอแจกันคือส่วนที่ติดกับคอ ต้าเปาหยิบออกมาดูใบหนึ่ง พลิกซ้ายพลิกขวา

            เอ๋ ต้าเปาต้าเกอ กงซุนเชอฺและจั่นเจารุดมาที่นี่เมื่อทราบว่าต้าเปากลับมาแล้ว

            แจกันคู่กำลังถูกต้าเปาพิจารณาโดยละเอียด  แจกันอีกใบด้านท้องแจกันมีรอยกะเทาะออกเป็นรูปวงรีเรียบเนียนเหมือนกรีดออกโดยจงใจ ส่วนก้นแจกัน มีขีดร่องลึกขนานกันสองเส้น ค่อนไปทางด้านหนึ่งของวงกลม ต้าเปาเอานิ้วมือวัดความกว้างระหว่างเส้นขนานนั้นแล้วทาบไปบนความกว้างของสายพิณ เมื่อเห็นว่าเป็นไปได้ แจกันก็ถูกวางบนสายพิณโดยไม่ตก แล้วต้าเปาก็เริ่มเป่า แจกันโงนเงนไปมาแต่ด้วยร่องที่พาดพอดีกับสายพิณยังรั้งให้แจกันทรงตัวอยู่ได้

            ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ แล้วใครเป็นคนเล่นพิณ ดีดพิณยังไง ทำไม....ต้าเปาเห็นแจกันที่แค่โงนเงนแล้วเริ่มงุ่นง่าน ท่าทีร้อนรนทำให้กงซุนเชอฺบอกให้ต้าเปาใจเย็น

            ไม่ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ต้องมีทางซิน่าต้าเปาโยนแจกันออกไปให้กงซุนเชอฺส่วนตัวเองวิ่งเตลิดไปทางหลังโรงครัว

            ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มึน

            กงซุนเชอฺกับจั่นเจาที่วิ่งตามหลังมาเห็นไวๆว่าต้าเปามุดหัวไปในบ่อน้ำแล้วตะโกน และตอนนี้เจ้าตัวกำลังนั่งหงายหลังปิดหู ตาดูมึนๆ

            เปาเจิ่ง เปาต้าเกอ ลากเข้าไปนั่งบนม้าหินก่อน

            ทำไมเจ้าโง่อย่างนี้ บ่อน้ำก็เล็กนิดเดียว ตะโกนลงไปซะเสียงดัง ทำไม่ดีหูอาจแตกก็ได้ แม้จะด่า แต่น้ำเสียงอ่อนโยนไม่อาจปิดได้

            หืม เสียงทำให้หูแตกได้ ไม่ใช่ไม้แคะหูถึงทำให้หูแตกได้เหรอต้าเปาถามกลับ ตายังดูเขๆ

            เจ้าจำไว้นะ เสียงเมื่อกระทบกับกำแพงจะสะทอนกลับ เมื่อสะท้อนยิ่งมากรอบ เสียงก็จะยิ่งดัง เสียงดังมากเข้าไม่ใช่แค่ทำให้หูแตก ดีไม่ดีเลือดจะออกทั้งเจ็ดทวารได้ วันหลังอย่าทำอีกนะ

            ว้า ว้า ว้า ต้าเปาลองเอามือมาบังเสียงตัวเองแล้วร้องให้สะท้อนไปมา กงซุนต้าเกอ เป็นครั้งแรกที่ต้าเปาเรียกอย่างนี้

            หา

            ท่านช่วยข้าเรียกคนทั้งหมดมาพบได้มั้ย

            ท่านพี่รู้ตัวคนร้ายแล้วหรือ จั่นเจาน้อยถาม

            ไม่รู้เหมือนกัน

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ ห้องไฉ่เตี๋ย

            พิณโบราณของไฉ่เตี๋ยถูกวางบนโต๊ะกลางห้องโดยมือดำๆคู่หนึ่ง ต้าเปาลูบบนสายพิณเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาคนที่จ้องมา

            เว้ย นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่

            ต้าเปาไม่ตอบแต่เสียบตุ๊กตากระดาษบนสายพิณอีกตัวที่อยู่บนชั้น

            เอาล่ะ ข้าจะเริ่มการแสดงดีดพิณ ณ บัดนี้

            ต้าเปาประกาศและมองไปรอบๆ สาวๆและเถ้าแก่ประจำที่พร้อม กงซุนเชอฺและจั่นเจาพร้อม สุดท้ายเยี่ยลู่เจ้าของคำถามเมื่อกี้ไม่รู้ว่าพร้อมหรือเปล่า แต่ก็ถูกลากตัวมาที่นี่แล้วนี่

            ตึง ตึ่ง ตึ้ง ตึง ตึ่ง

            เสียงทรมานหูและจิตใจคนฟังสายหนึ่งถูกบรรเลงโดยคนปัญญาอ่อนสมบูรณ์แบบ ทุกคนต่างนิ่วหน้าปิดหู

            อัยโยว่ พอแล้วๆ เพราะจนคนฟังตายแล้ว ไม่ต้องดีดแล๊วววววว เถ้าแก่ที่สุดจะทน กล่าวออกมาพร้อมเอาพัดชี้หน้า

            ข้าไม่ได้แสดงการดีดพิณซักหน่อย ต้าเปายังไม่ยอมเลิก

            งั้นแสดงอะไรของเจ้า

            ข้าแสดงการเต้นรำต่างหาก

            เต้นรำ แล้วใครกำลังเต้นเล่า แม่นางชุนเถาลืมปิดหู ถามไปนิ่วหน้าไป

            เอ่อจั่นเจากระซิบเบาๆ กงซุนต้าเกอ อย่างนี้ไหวมั้ยกงซุนเชอฺไม่ตอบ จั่นเจาจึงมองตามสายตาพี่รองไป ก็เห็นตุ๊กตากระดาษบนสายพิณอีกอันกำลังขยับไปมาตามจังหวะดนตรี? ของต้าเปา

            เอ๋ กำลังเต้นรำอยู่จริงๆด้วย

            ต้าเปายิ่งดีดยิ่งแรง รัวจนสุดท้าย ตุ๊กตากระดาษปลิ้วหลุดจากสายพิณไป

            นี่ ก็คือหลักการของเสียงพิณสังหาร เสียงเข้มๆไม่ง๊องแง๊งกล่าวนุ่มๆด้วยมือที่ยังค้างในท่าสะบัดพิณสายสุดท้าย

            เสียงพิณจะฆ่าคนได้อย่างไร เยี่ยลู่จุ้นไฉ่กล่าวออกมาอย่างเสียไม่ได้

            ได้สิ ขุนนางสุนัขต้าเหรินเคยบอกไว้ว่า….”

            ใคร สุนัขต้าเหริน สาวๆมองตามสายตาไปเจอกงซุนเชอฺเลยหัวเราะ อิอิ กันอย่างสะใจ

            ใช่ ก็ขุนนางสุนัขท่านนี้แหละ...

            ไม่ต้อง แทรกคำที่ไม่จำเป็น พูดต่อ กงซุนเชอฺระงับของขึ้นได้

อ้อ ก็ที่สุนัข...โอ๊วๆๆเมื่อสบสายตาที่มองมาก็กล่าวเข้าเรื่อง บอกว่า อย่าได้ดูถูกพลังแห่งเสียง ถ้าเสียงมากมายมาชนกันนะก็จะสามารถทำให้อวัยวะภายในทั้งห้าเครื่องในทั้งหก*2แตกระเบิดเละเทะได้เลย

            อี๊สาวๆนึกภาพตามจนร้องออกมา ร้อนให้สุนัขขุนนาง เอ้ย กงซุนเชอฺออกมาแก้คำโม้นั้น

            ข้าไม่เคยบอกอย่างนั้น ข้าแค่พูดว่าเสียงทำให้หูของเจ้าแตกได้ ทำให้เจ้า....

            อย่าแทรกได้มั้ย คำพูดที่ไม่จำเป็นไม่ต้องพูดออกมา มีย้อนคำ

            ข้าเห็นพวกเจ้าพูดเล่นกันมาตั้งนานแล้ว ยังจะเล่นกันไปถึงเมื่อไหร่กัน หา จะยันสว่างเลยมั้ย รีบเข้า เยี่ยลู่จุ้นไฉ่ที่ถูกเรียกมากลางดึกเริ่มรำคาญ

            อย่างเร็ว เร็วแน่ แรงสะเทือน พิณ แรงสะเทือนๆๆๆๆๆๆๆๆ จากนั้นก็ดันมีดปักอกตาย จบแล้ว ลาก่อนแล้วพบกันใหม่นะอึ้งมันจะเร็วไปหน่อยมั้ยนั่น

ปัง

            บาทาท่านทหารเหลียวยกมาวางบนโต๊ะจนสั่นน้อยๆ แต่เสียงดัง

            เจ้ากล้ามาล้อเล่นกับข้าร้อนถึงท่านทูตพิเศษต้องออกปากไกล่เกลี่ย

            ท่านแม่ทัพ คงไม่คิดจะถือโทษกับคนปัญญาอ่อนใช่มั้ยท่าน เท้ายกออกจากตก บรรยากาศมึนตึงดูเหมือนจะคลี่คลายไปได้ดี

            ต่อได้แล้ว

            เอ่อ เซียวจางชาวเหลียวคนนั้น เอ่อ...

            ปึก เท้าถูกวาง ณ ตำแหน่งเดิมเป๊ะ

            เซียว-จุน-ต้า-เหริน

            แทรกอีกแล้ว แทรกอีกแล้ว ทำเอาสาวๆต้องงอแงให้เยี่ยลู่เอาเท้าลงเพราะอยากจะฟังเรื่องต่อ

            ที่จริงแล้วเซียว โอ๊วววว จุนคนนั้น ถูกเสียงพิณสังหารจริงๆ

จั่นเจาน้อยไม่เข้าใจ เสียงพิณจะฆ่าคนได้อย่างไรเล่า

            เสียงพิณฆ่าคนไม่ได้ แต่มีดฆ่าคนได้นี่ พิณสามารถบังคับมีด เพราะว่านอกจากพิณแล้วยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอีกอย่าง

            แล้วใครล่ะ จั่นเจาตื่นเต้นเหมือนทุกครั้งที่ต้าเปาเฉลยคดี

            ก็คือภาพวาดของไฉ่เตี๋ยสาวๆเริ่มทยไม่ได้ต้องกระตุ้นให้ต้าเปาพูดให้เข้าใจซักที

            ก็คือตอนที่ เหลียว...ถูกฆ่านั้น มีดแทงทะลุม้วนภาพยังทะลุอกด้วย ที่จริงแล้วภาพนั้นไม่สำคัญเลย แต่ในแผนการนั้นต้องมีภาพอยู่ด้วยเป็นผู้ช่วย เรื่องนี้ถึงจะสมบูรณ์แบบไง

            ผู้ช่วย ช่วยยังไง

            เอ๋...

            เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าแทรกเจ้าพูดใช่มั้ย แล้วทำไมทีพวกนางจะแทรกได้ ข้าแทรกไม่ได้ เสียงเถียงเรียกร้องความยุติธรรมนั้นน่ารักจนชุนเถาลุกขึ้นมาพูดเหตุผลให้ฟัง

            ก็เพราะว่า พวกเราต่างเป็นเพื่อนรักของต้าเปาไง เป็นคนดี เพราะฉะนั้นถามได้ แทรกได้ แต่ท่านไม่ใช่ ท่านเป็นคนเลว สาวๆหัวเราะคิกคัก ไม่เว้นมู่หลานยังเอาแขนเสื้อขึ้นมาปิดปากหัวเราะอย่างน่าเอ็นดู ส่วนกงซุนเชอฺยังพยายามเม้มปากให้สนิท ไม่ให้เสียงหัวเราะรอดออกมา

            ไม่ใช่เหตุผลนี้นะ ต้าเปารีบปฏิเสธ เป็นเพราะพวกเขาต่างเป็นหนุ่มหล่อสาวงามต่างหาก แต่ท่านแบบว่าผมของท่าน ยังมีลูกปัดนี่อีก หนวดก็ทำซะเป็นแบบนั้น ตาก็ดำอย่างกับหมีแพนด้า เยี่ยลู่ยิ้มเหี้ยม

            ข้ารู้แต่แรกว่าเจ้าต้องพูดแบบนี้ เจ้าพวกชาวซ่ง มีความรู้เท่าหางอึ่ง หูตาแคบ ข้าจะบอกให้ว่า ที่แดนเหลียว แต่งกายแบบข้านี่...เขาเรียก...ว่าแล้วลากหางเสียง เอามือปัดผมไปข้างหลัง ...หล่อ

            ฮ่า ก๊ากกกกกกกกสาวๆหัวเราะลืมสกุลรุนชาติ แต่ต้าเปาที่รอฟังมาต้องนานรีบหันหน้าไปอ๊วกแทบไม่ทัน ส่วนคนที่เป็นทูตกลัวสัมพันธ์ซ่งเหลียวจะร้าวฉานไปมากกว่านี้ จึงรีบเออออ

            ถูกแล้ว เป็นอย่างที่ท่านแม่ทัพกล่าวไม่ผิดเลย เชิญท่านนั่งได้แล้วหันหน้าไปกระซิบกับต้าเปา

            พูดดีๆ ต้าเปากลับชี้หน้ามองตาแบ๊ว

            เอ่ เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นคนเลวก็ได้ แต่เจ้าจะปฏิเสธไม่ได้ว่าข้าหล่อ สาวๆเห็นด้วยอย่างแรง จนต้าเปาระอา จั่นเจาก็มองหน้าพี่รองราวเห็นของแปลก นานๆจะมีอารมณ์ขันกับเขาบ้าง

            ก็ได้  คนเลวก็ห้ามแทรก เหมือนยอมรับว่าคนตรงหน้าดูดี จริงๆแล้วเมื่อกลางวันพวกเราได้เห็นการทดสอบไปแล้ว รูบนหลังคาไม่สามารถที่จะปามีดแทงลงมาได้ แต่จะฆ่าคนนั้นง่ายมาก คนร้ายนั้นค่อยๆหย่อนมีดที่เสียบบนภาพลงมาเบาๆ...

            แต่ว่า....

            อาฮ่า...แทรกอีกแล้ว ต้าเปาทักดัวยใจลำพอง เยี่ยลู่แก้เก้อด้วยเอามือปิดปากแล้วหันหน้าไปด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

            ให้แทรกครั้งหนึ่งก็ได้ ท่านกำลังจะถามว่า มีดกับภาพค่อยถูกหย่อนลงมาจะจิ้มลงไปในอกคนได้อย่างไร

            ถูกแล้วข้าจะถามอย่างนั้นแหละ

            ทำไมท่านโง่อย่างงี้ โดนด่าได้อีก ยิ่งคนด่าคือคนบ้ายิ่งเจ็บ ข้าบอกก่อนแล้วไงว่าฆ่าคนคือเสียงพิณ ความจำทำไมสั้นอย่างนี้ ยังหน้าด้านพูดได้เต็มปากว่าเป็นแม่ทัพเหลียว ต้าเหลียวมีแม่ทัพอย่างท่านได้คงถึงการณ์ล้มสลายแล้ว.. คงยังมีกล่าวต่อถ้าดาบไม่ถูกสะบัดขึ้นมาเตรียมชัก ทำเอาต้าเปากลับคำได้ทันที แต่ก็ไม่แปลกพวกเราต้าซ่งยังมีขุนนางสุนัขได้เลย ไม่งั้นจะเกิดสงครามได้อย่างไร ดูเหมือนมีคนถูกด่าเป็นเพื่อนแล้วจะสบายใจ ดาบจึงถูกวางไว้ข้างตัวอีกครั้ง เยี่ยลู่เดินไปตบไหล่กงซุนเชอฺที่กัดฟันกรอดๆ

            ต้าเปาพูดต่อสิ คนร้ายคือใครกันแน่ ชุนเถาตื่นเต้น

            ที่จริงคนร้ายก็คือ แจกันดอกไม้

            หา ต่างมองกันไปที่แจกันในมือต้าเปาอย่างงุนงง

            เสี่ยวหมานเจี่ยเคยบอกกับข้าว่า ที่เกิดเหตุเจอแจกันใบนี้ตกอยู่ ข้าก็เริ่มสงสัย ดูนี่

            ตรงกลางกะเทาะออกไป ส่วนนี่ นี่คือมีดที่แทงเซียวอะอู๋ อะไรนั่น ต้าเปาเอาด้ามมีดทาบบนรอยของแจกันได้พอดี

            คนร้ายเอามีดวางที่ตำแหน่งแทง แล้วใช้แจกันตกลงมากระแทกที่ด้ามมีด ทะลุเข้าไปที่อกผู้ตาย

            จั่นเจาที่ฟังมาถึงตรงนี้ก็แย้งบ้าง แต่ตอนที่เซียวจุนตาย ทหารเหลียวก็เฝ้าหน้าประตูไม่พบคนบนหลังคา

            จะทำให้แจกันตกลงมา ไม่จำเป็นตกปีนหลังคานี่ ตอนแรกก็บอกไปแล้วว่า เสียงพิณสังหาร คนร้ายได้เตรียมแจกันวางไว้บนสายพิณ..

            เดี๋ยวก่อนสายพิณโค้งนี่ จะวางอย่างไรเล่า สาวๆเริ่มสงสัย

            ถามได้ดี นี่คือจุดประสงค์ของรอยบาก ที่มีความกว้างเท่ากับระยะห่างของสายพิณพอดี

            ยังงี้ก็วางไม่มั่นคงอยู่ดี

            ที่ต้องการก็คือไม่มั่นคงนี่แหละ คืนนั้น คนร้ายเขามาอยู่ห้องก่อนนานแล้ว ทราบตำแหน่งทุกอย่างในห้องดี วางแจกันไว้ก่อน จากนั้นก็ไปที่หลังคา หย่อนมีดลงมา แล้วก็ใช้กฎแรงสั้นสะเทือนของเสียงพิณทำให้แจกันตกลงมาที่ปลายมีด แทงทะลุทรวงอก เซียวจุนต้าเหรินก็ถึงกาลอวสาร ที่จริงคนร้ายสามารถเอาแจกันไปทำลายได้ แต่แจกันนั้นมีเป็นคู่ ถ้าหายไปหนึ่ง อาจสะกิดความสงสัยของผู้คนได้ จึงวางไว้บนชั้นเหมือนเดิม แล้วหันด้านแตกเข้าด้านใน เท่านี้เทพไม่รู้ผีก็ไม่รู้

            อืม ช่างเป็นวิธีฆ่าที่พิสดารเหมาะเจาะจริงเถ้าแก่ที่นั่งฟังมานานอดเชยชมมิได้

            เอ๊ะ แล้วอันกั๋วไท่ล่ะ มันก็เป็นฆาตรกรรมในห้องปิดตายเหมือนกันนี่ คงไม่ใช่เสียงพิณยังวางยาคนได้อีกนะ จั่นเจาถามขึ้นมาบ้าง

            ไม่ต้อง ฆ่าอันกั๋วไท่ง่ายกว่าเยอะ อาวุธฆาตรกรรมก็... ต้าเปาหันไปทางกงซุนเชอฺอย่างธรรมชาติ และโดยไม่รู้ตัวว่าทำไม มันเหมือนความคุ้นเคย และแน่นอน กงซุนเชอฺถือของที่ต้องการจะสื่ออยู่แล้ว

            ......อยู่ตรงหน้าพวกท่านแล้ว

            ถูกแล้ว ก็คือพู่กัน

            พวกเราไม่ได้สรุปไว้ว่า เขาไม่ได้ตายด้วยขาดอากาศแล้วนี่ จั่นเจาน้อยประท้วง

            ไม่ผิด พิษ ถูกทาไว้ที่ด้ามของพู่กัน

            ว้าว ที่แท้กงซุนคนเลวที่ปกตินิสัยใช้ไม่ได้ ก็ฉลาดดีนี่

            เถ้าแก่ยังสงสัย คนร้ายเอาพู่กันแทงให้ขาดอากาศก็ฆ่าได้แล้ว ยังจะต้องวางยาทำไมอีกให้ยุ่งยาก

            อืม มีสองสิ่งที่กล่าวผิดไปนะ เถ้าแก่ หนึ่ง พู่กันไม่ใช่ถูกคนร้ายแทงเข้าไป สอง พู่กันนั้นแทงเข้าไปหลังจากอันกั๋วไท่เสียชีวิตแล้ว

            เอ๊ะคำพูดนี่กล่าวอย่างไร คนร้ายไม่แทง งั้นอันต้าเหรินเป็นผู้แทงเองงั้นสิ เถ้าแก่สรุปคำพูดของต้าเปา

            ไอ่ย่า เป็นไปไม่ได้ ต้าเปาก็บอกแล้วนี่ พู่กันนั้นอันต้าเหรินตายแล้วถึงถูกแทงเข้าไป คนก็ตายไปแล้วยังจะฆ่าตัวตายได้อีกหรือไร ชุนเถาอธิบายถึงเหตุผล

            พูดถูกแล้วทั้งสองอย่างทุกคนเริ่มรำคาญที่ต้าเปาพูดๆหยุดเลยเร่งกันใหญ่

            เอาล่ะ วันนี้ที่ข้าทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง ข้าได้ทราบว่า อันต้าเหรินติดนิสัยอย่างหนึ่ง... อันนี้จั่นเจาน้อยรู้ ชอบกัดพู่กัน

            ถูก เขาชอบกัดพู่กัน เมื่อคืนเกิดเหตุเขาเจอของที่วางบนเตียงแล้วตกใจรนราน เมื่อต้องการเขียนจดหมาย ก็ด้วยนิสัยชอบกัดพู่กัน ก็ถูกพิษที่ทาไว้ที่ปลายพู่กันเล่นงานจนเสียชีวิต จากนั้นคนก็ล้มลงบนโต๊ะ พู่กันถึงโดนน้ำหนักกดแทงเข้าไปในปากทะลุคอ กลายเป็นเรื่องคนร้ายใส่ความว่าต้องมีคนลงมือฆ่าในห้อง แต่ที่จริงไม่ต้อง เป็นคดีในห้องปิดตาย

            ดี ดี สาวๆตบมือยังกับกำลังดูละครอยู่

            เจ้าพูดมาค่อนคืน ก็บอกแต่วิธีฆ่าคน แล้วจริงๆแล้วคนร้ายคือใครกันแน่ พูดมา

            คนร้ายที่แท้จริงคือท่าน ท่าน ท่าน ยังมีข้า ต้าเปาทำท่าชี้กราดแล้วจบลงที่ตนเอง ท่ากวนประสาทยังผลให้ดายของเยี่ยลู่นาบลงที่คอ

            ข้ารู้อยู่แล้วคือเจ้า พวกเจ้าชาวซ่งก็เก่งแต่แต่งเรื่อง หลอกผี ทหารข้างนอกเข้ามาจับเจ้านี่ไป

            ช้าก่อน คนร้ายจะเป็นเขาไปได้อย่างไร เซียวต้าเหรินถูกฆ่าคืนนั้น เขาอยู่ที่ห้องโถงกับทหารเหลียว ทุกคนเป็นพยานได้ กงซุนเชอฺตวาดดัง

            เป็นข้าๆ ยังไงก็ไม่ใช่เสี่ยวหมานเจี่ย ต้าเปาประกาศกร้าว ทุกคนรีบรุดมาขวางทางดาบ แต่ถูกปลอกดาบขวางยันไว้ที่หน้าอก

            ไงล่ะ เขาก็ยอมรับเองแล้วนี่ เข้ามาจับได้แล้ว

            ท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่เขากงซุนเชอฺทำเสียงอ่อนลงต่อรอง

            แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรได้อีก เจ้าต้องให้คำตอบที่ดีต่อข้า ข้าต้องการหัวของเขา พวกเราต่างบรรลุถึงสิ่งที่ต้องการ ไม่ดีหรือ

            ไม่ดี กงซุนเชอฺโต้เยียลู่โดยมิต้องคิด ถ้าท่านจะฆ่าเขา ให้ได้....

            ก็ฆ่าข้าก่อนเถอะ..... คำตอบที่ทุกคนต่างหันมามองหน้าคนพูด น้ำเสียงนิ่งๆยังไม่ประจักษ์แจ้งได้เท่าใบหน้าที่มั่นคงยืนยันต่อทุกคำที่กล่าว ดวงตาที่ไม่ยี่หร่ะต่อความตายทำให้ทุกคนสะท้าน ต้าเปามองหน้ากงซุนเชอฺอย่างไม่เคยรู้จักมาก่อน

            ดาบตวัดผ่านคอต้าเปาที่มุดตัวลงทัน ก่อนไปพาดที่ลูกกระเดือกท่านทูต เยียลู่จ้องหน้า กงซุนเชอฺเหลือบมองดาบแล้วสู้ตาแม่ทัพ

            ไอ่ยา เจ้ารูปลักษณ์บัณฑิต ยังมีความกล้าได้ขนาดนี้ ถ้าข้าไม่ฆ่าเจ้าคงเป็นการไม่ไว้หน้าแน่ๆ

            ท่านจะฆ่าเขาไม่ได้ต้าเปาทำหน้าเหมือนกำลังจะสูญเสียของสำคัญ ทั้งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจว่าทำไม

            เจ้าหุบปากไปเลย กงซุนเชอฺส่งสายตาห้ามปราม ช้าเร็วข้าก็จะฆ่าเจ้า.... ยังไม่ทันขาดคำ มู่หลานก็ถลามาผลักกงซุนเชอฺออกไป แล้วขวางหน้าทันที

เจ้ามาจากไหนกัน ออกไป มู่หลานไม่สะทกสะท้าน จ้องหน้ากัดฟัน เจ้าไม่พูดล่ะหา เป็นใบ้หรือไง

            นางก็เป็นใบ้น่ะสิ ชุนเถาเอ่ยร้อนรน

            ได้ คนใบ้ก็กล้าได้ขนาดนี้ นับถือ ใครยังอยากจะตายอีกบ้าง

            ข้า ข้า ข้า ทุกคนมาขวางทางดาบไว้ ยกเว้นเถ้าแก่และจั่นเจา

            สาวแดนใต้นี่จิตใจกล้าหาญน่ายินดีนัก จั่นเจา เจ้าไม่ได้ถูกขานนามว่าจอมยุทธ์น้อยหรอกหรือ ไม่เข้ามาขวางล่ะ กลัวล่ะสิ

            ข้าไม่ได้กลัว ข้ากำลังคิดว่าสุดท้ายควรมีคนเก็บกวาดเรื่องนี้ วันนี้ท่านมีทหารในมือ สามารถฆ่าทุกคนในที่นี้ได้ แต่ข้าบอกท่านไว้ก่อน ถ้าวันนี้ท่านฆ่าคนที่ทั้งหมด...น้ำเสียงทีเล่นทีจริงเปลี่ยนเป็นเสียงเหี้ยม

            ...ข้าก็แก้แค้นแทนเอง วันหนึ่งแก้แค้นไม่ได้ ก็หนึ่งเดือน หนึ่งเดือนยังไม่ได้ ก็หนึ่งปี แต่ข้าจั่นเจาเตือนท่านไว้ก่อนเลยว่า ชีวิตท่านจากวันนี้เป็นต้นไป จะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องมีคนอารักขา ไม่งั้นเพียงรอดสายตาเพียงนิด ข้าจะให้ชีวิตท่านจบลง ณ วินาทีนั้นเอง ข้าจั่นเจาพูดได้ ทำได้ เอาล่ะ ตอนนี้ ฆ่าได้ตามใจชอบ

            จั่นเจา ข้าบอกไว้เลย ข้าไม่ได้กลัวเจ้า ข้าเยียลู่จุ้นไฉ ไม่เพียงแค่องอาจ ยังมีเหตุผลพอ เคยบอกไว้แล้วว่าให้เวลาสามวัน ตอนนี้เสียเวลาไปวันหนึ่งแล้ว เป็นพวกเจ้าหาเรื่องเอง เหลืออีกสองวันถ้าหาคนร้ายออกมาไม่ได้ พวกเจ้าต้องตาย ว่าแล้วก็หัวเราะออกไป ส่วนต้าเปาที่กำลังจะตะโกนเยาะเย้ยก็ถูกสาวๆรุมตีด้วยกำปั้นน้อยๆที่หนักแรง จนหนีไปเกาะกงซุนเชอฺ

            เจ้าเลิกเล่นได้หรือยัง หา ถ้ายังเล่นอย่างนี้เมื่อกี้เขาจะฆ่าเจ้าจริงๆน่ะ

            ฆ่าก็ฆ่าสิ เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย ต้าเปาโมโห

            ได้ เจ้าจำคำพูดเมื้อกี้ของเจ้าไว้นะ วันหลังข้าจะไม่สนใจเจ้าอีก กงซุนเชอฺท่ามกลางเสียงของสาวๆที่อยากง้อ และเสียงโทษต้าเปา

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ บันไดทางขึ้นเรือนรับรองแขก

            เสี่ยวหมานเจี่ยกลับมาแล้วดีจัง ไม่เป็นไรใช่มั้ย

            ไม่เลย ไม่เป็นไร ข้าฟังเขาเล่าแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่า เพื่อที่จะช่วยข้า เจ้ายอมรับว่าเป็นคนร้ายเสียเอง

            ยังดีล่ะ

            ขอบคุณนะ บอกจริงๆ เวลาเจ้าจริงจังออกจะดูดี

            จริงหรือ เจ้าคนหล่อเก๊กเสียงเข้ม เอามือมาแตะหน้าผาก จนเสี่ยวหมานทนไม่ได้ ปัดมือออกไปอย่างหมั่นไส้

            พอเลย ชมทำเหลิง แต่ถ้าให้เลือกข้าว่ากงซุนเชอฺหล่อกว่า

            ไม่ได้ เลือกใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เขา เลือกหมูก็ได้ แต่ต้อง่ใช่กงซุนเชอฺนั่น เขาเลวมาก วันๆก็รู้จักแต่ด่าข้า ข้าเกลียดเขาที่สุดเลย

            ก็จริงของเจ้า เขาก็ออกจะดุกับเจ้าไปนิดหนึ่ง

            นิดหนึ่งที่ไหน นิดสอง นิดสาม นิดสิบกว่าต่างหาก ต้าเปาลอยหน้าลอยตาว่าไปนั่น

            เฮ้ ต้าเปาต้าเกอ อยู่ๆจั่นเจาก็ผุดมาตรงหน้า

            ข้าหาท่านอยากให้ท่านช่วย

            ได้อะ เรื่องในชวงสีข้าช่วยได้หมด

            ก็เรื่องจากวันนี้เป็นต้นไป อย่าได้โกรธกงซุนต้าเกอเลยนะ จั่นเจาขอร้อง

            ไม่

            เอ้ย ท่านพี่เล่นซนเมื้อกี้ เกือบทำให้เรื่องใหญ่แล้วรู้มั้ย

            แต่ แต่ ถ้าหาคนร้ายไม่ได้เขาก็จะฆ่าเสี่ยวหมานเจี่ยนี่

            ท่านพี่ห่วงเสี่ยวหมานคนเดียว แต่ที่ท่านเล่นเมื้อกี้เกือบลามเป็นเรื่องใหญ่ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมถึงโกรธท่านไง ข้ารู้ว่าเขาดุท่านนิดหน่อย

            ดุมากๆ

            ก็ได้ดุมากๆ แต่ทั้งหมดก็เพื่อจะให้ท่านพี่ฟื้นความจำกลับคืนมา พูดจริงๆ ไม่มีใครจะห่วงท่านไปมากกว่ากงซุนต้าเกออีกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มอ่อนลง จั่นเจาจึงกล่าวต่อ

            พวกท่านเมื่อก่อน เคียงบ่าเคียงไหล่ ไขคดีต่างๆ เพื่อความจริง ล้วงเกินผางไท่ชือ ยังมีฮวงช่างก็ยังล้วงเกินมาแล้ว พวกท่านร่วมเป็นร่วมตายกันมา กงซุนต้าเกอทิฐิสูง ไม่เคยพูดออกมา แต่ทุกคนต่างรู้ว่า เขานับถือที่สุดคือท่านพี่คนเดียว  ท่านพี่น่าจะจินตนาการได้ว่า เห็นท่านเป็นอย่างนี้เขาปวดใจแค่ไหน ข้ารู้ว่าเรื่องแต่ก่อนท่านจำไม่ได้ แต่มู่หลานยังดูออกเลยว่าเขาเห็นความสำคัญต่อท่านขนาดไหน ท่านพี่ไม่รู้สึกบ้างเลยหรือ เสี่ยวหมานข้าพูดถูกมั้ย

            ต้าเปาพงกหน้ารับจนได้

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ณ ลานหลังโรงครัว

            ล่า ลา ล้าล่า ลา แดดดีต้องตากผ้าห่มเสียงโหยหวนผ่านกงซุนเชอฺไป แต่เพลงที่ร้องขัดกับบรรยากาศยามค่ำคืนยิ่ง แถมก่อนไปตากผ้า ยังเอาซาลาเปามาวางไว้บนโต๊ะที่เขานั่งอีก กงซุนเชอฺมองตามด้วยสีหน้ามึนงง

            ต้าเปาสะบัดผ้าห่มหนากระเด็นไปพาดบนกำแพงแทนที่จะเป็นราวตาก กงซุนเชอฺยิ่งมองยิ่งหงุดหงิดทำให้หันหลังให้ภาพทุเรศนัยน์นั้น แต่แล้วเสียงแตกของไม้ไผ่เรียกให้กลับไปมอง ตอนนี้ต้าเปานอนเอ้งเม้งโดยมีราวทับตัวอยู่ ผ้าห่มก็ห่มด้านบนเรียบร้อย

กงซุนเชอฺจะลุกไปช่วย คำพูดว่าจะไม่ห่วงอีกจะค้ำคออยู่ เลยผุดลุกผุดนั่งอย่างนั้น ไม่นานต้าเปาก็ตากเสร็จ ทำท่าจะเดินออกไป กงซุนเชอฺยังเฉย จนต้าเปาต้องออกมาเองเมื่อเห็นกงซุนเชอฺปัดซาลาเปาออกจากตัวไปอีกมุม

            ได้ ข้ายอมรับผิดแล้ว ข้ามาเพื่อบอกว่าข้าผิดไปแล้ว ข้าเอาซาลาเปาที่อร่อยที่สุดมาให้ท่าน กงซุนเชอฺมองหน้าสำนึกผิดแล้วกล่าว

            นั่งสิ

            อ้อ

            ว่าแล้วก็นั่งบนพื้น

            เจ้าทำอะไรน่ะ ข้าให้เจ้านั่งบนเก้าอี้นี่ ต้องเสียงดังจนได้

            อ้อ พูดให้เร็วกว่านี้สิเมื่อเห็นอีกฝ่ายสีหน้ามึนตึงจึงพูดต่อ ข้ารู้แล้วว่า ทั้งหมดทำเพื่อข้า แต่ข้าโง่นี่  ข้าไม่รู้เรื่อง เพราะฉะนั้นวันหลังโปรดชี้แนะด้วย ว่าแล้วก็ทำท่าไหว้เจ้า ท่าทางที่น่ารักทำให้กงซุนเชอฺอ่อนลงได้

            พอแล้วๆ ถ้าเจ้าโง่ คนในโลกทั้งหมดก็เป็นหมูแล้ว เจ้าคือผู้ที่ฉลาดที่สุดในแผ่นดิน ถ้าเจ้าฟื้นฟูกลับมาได้ แผ่นดินก็จะสงบ

            ข้าก็ยังไม่รู้เรื่องว่าท่านหมายความว่าอย่างไรอยู่ดี

            เหอะ กงซุนเชอฺได้แต่ยอมรับเรื่องจริง

            เอาล่ะ มีแค่ซาลาเปากินก็พอแล้ว ข้าต้าเปาคิดอย่างนั้นนะ ถ้ามีซาลาเปากิน แผ่นดินจะถล่มลงมาข้าก็ไม่หวั่น

            เปาเจิ่ง คนหน้าดำเหมือนไม่รู้ว่าเรียกตัวเอง เจ้ามีความสุขมั้ย

            ข้ามีความสุขสิ มีซาลาเปากินก็มีความสุขแล้วเสี่ยวหมานกับจั่นเจาตามมาสังเกตการณ์ด้านนอกลาน

            ดี มีความสุขก็ดี งั้นข้าก็กินซาลาเปาแล้วกัน

            เอ้ย ไม่ได้ กงซุนเชอฺงง ไม่ได้เอามาให้หรอกเหรอ นี่ เอาอันนี่ร้อนกว่า ต้าเปาหยิบห่อซาลาเปาอีกอันมาจากเป้สะพาย

            กงซุนเชอฺเหมือนมีอะไรมาติดที่คอ เมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น

            เจ้าวางใจ วันหน้าข้าจะไม่บังคับเจ้าทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำแล้ว

            ดี ท่านมีน้ำใจขนาดนี้ ข้าก็สัญญาว่าข้าจะหาคนร้ายมาให้ได้ เรื่องในชวงสีไม่มีเรื่องที่ข้าจัดการไม่ได้

            ตลกแล้วเจ้า เรื่องนี้เจ้าต้องจัดการอยู่แล้ว เยียลู่จุ้นไฉต้องการจะฆ่าเจ้านี่

            โอ้ย ท่านไร้น้ำใจจริงๆ

            ข้าก็เป็นอย่างนี้ ทำไม กล้ามีปัญหา

            ต้าเปากินลูกที่ไม่ร้อนหมดแล้ว ด้วยการยัด แล้วจ้องลูกที่ร้อนกว่าในมือของกงซุนเชอฺ และเหมือนจะดูสายตานั้นออก

            ท่านดูเหมือนไม่ค่อยหิวเนอะ

            ข้าก็ไม่หิวน่ะสิ แต่.....ถึงไม่หิวก็ไม่ให้เจ้ากิน ทิ้งไปก็ไม่ให้เจ้ากิน

            แหมอย่าทำเสียดายของ ให้ข้าเถอะ

            สิทธิอะไรของเจ้า เอ้ย มือนั้นของเจ้าอย่ามาจับข้า มันสกปรกกกกกกกกกก

            แล้วเสียงหัวเราะก็ดังออกมาจากลานซักล้าง เสี่ยวหมานขำ แต่ก็มองภาพเด็กโข่งสองคนด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ

            สองคนนั้นมันเป็นความสัมพันธ์ยังไงกันแน่

            เมื่อได้ยินคำถามเข้า จั่นเจาก็ละสายตาจากภาพของพี่ชายมาตอบเสี่ยวหมาน

            พวกเขาหรอ คู่แข่ง เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกัน เหมือนกับหยูเลี่ยง*3” จั่นเจาหันกลับไปตามเสียงหัวเราะ ที่พี่รองของตนถูกพี่ใหญ่ค่อมจั๊กจี้จนลงไปดิ้นบนพื้น แต่ก็ไม่ยอมปล่อยซาลาเปา

             ผู้ชายคนหนึ่งสามารถมีศัตรูได้อย่างนี้ก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว เหลืออีกสองวัน ถ้าหาคนร้ายไม่ได้ ไม่เพียงทุกคนต้องตาย ต้าซ่งก็คงไม่รอดชะตากรรม

TBC^^

Pssssssssssssssssssssssss.

            จบแล้วโฮกกกมาค่ะ ตอนนี้ ซาลาเปาแทนใจ ต้าเปากับเสี่ยวหมาน และคู่พี่น้องคู่แข่ง เฉลยไปแล้วกับวิธีการสังหารด้วยพิณ และคงรู้แล้วว่าทำไม กงซุนเชอฺต้องใส่ความเสี่ยวหมานด้วย ความจริงกำลังจะมาถึงทางตันแล้วค่ะ เราไล่มันเกือบทันแล้ว อีกนิดเท่านั้น

            แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ กงซุนเชอฺกับต้าเปาจับมือกันแล้ว แต่ต้องให้จั่นเจาทำตัวเป็นกาวเป็นระยะๆ เหอๆ

 

 

*1 ใจคนแยกกับหนังท้อง(rén x?n gé dù pí) หมายถึง ใจคนยากแท้หยั่งถึง มาจากหนังสือเรื่อง ชัวเยวฉวนฉวนหนังสือพิชัยยุทธสมัยราชวงศ์ชิง บทที่สี่ ฉบับเต็มคือเสือเสือดาวขี่ลำบากยิ่ง ใจคนแยกกับหนังท้อง กายผลจากใจหรือท้อง คำพูดกับคำนึกคิดหรือจะผูกกัน แปลได้ประมาณนี้ อาจจะผิด เดี๋ยวไปหาผู้รู้มาแปลอีกทีค่ะ   

*2 อวัยวะภายในทั้งห้า ได้แก่ หัวใจ ตับ ม้าม ปอด และไต เครื่องในทั้งหกก็คือ กระพำอาหาร ดี ซันเจียว กระเพาะปัสสาวะ ลำไส้ใหญ่ ลำไส้เล็ก

*3 หยูเลี่ยง คือโจวหยูกับจูเก๋อเลี่ยง (ขงเบ้ง) เหมือนกับคนที่ถูกชะตากันแต่ต้องอยู่คนละฝ่าย เป็นคำเปรียบเทียบสถานะของคนในยุคต่อๆมา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น