เปาชิงเทียน ตอน ตำนานศึกเทียนหมาง

ตอนที่ 13 : ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง -แผนซ้อนแผน...คำตอบสุดท้ายแน่หรือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 57

File13 ตอนที่2 คืนสู่ยุทธภพ อีกครั้ง            


 

แผนซ้อนแผน...คำตอบสุดท้ายแน่หรือ
 

          กงซุนเชอฺรู้สึกเหมือนไฟในตัวลดลงไปเรื่อยๆสมองก็เริ่มโปร่งโล่งขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นช้า ภาพแรกที่เห็นทำให้โลกหยุดหมุน นี่เราเลอะเลือนถึงขนาดนี้เลยหรือนี่

            ที่แท้นอกจากร่างของอันกั๋วไท่แล้วที่แปลกประหลาดในห้องยังมีอีกสิ่ง บนเตียงยังมีม้วนภาพด้านบนยังมีมีดปักอยู่ กงซุนเชอฺลุกจากเก้าอี้ตรงดิ่งไปทันที จั่นเจาตามไปเปิดภาพเขียนออกดู แต่ต้าเปากลับเจอกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งที่มีรอยพับตกอยู่ข้างเตียง

            เป็นงานของไฉ่เตี๋ยอีกรูป รูปหนึ่งในชุด ภาพเขียนหมากพิณ และรูปนี้หัวข้อคือ เขียน

            รูปมีชายผู้หนึ่งกำลังเขียนอักษรบนผนัง  ด้านข้างมีอักษรสี่ตัวอ่านได้ว่า เข้าไม้แบ่งสี่

            อันกั๋วไท่ตายเนื่องจากพู่กัน หรือว่าคนฆ่าเขาเป็นไฉ่เตี๋ยจริงๆ

            ไม่ว่ายังไงเราไปดูหน่อยแล้วกัน

            ดูอะไรท่านพี่

            ดูนี่ๆต้าเปาพยายามเรียกกงซุนเชอฺให้ดูกระดาษที่ตัวเองเก็บได้ แต่เหมือนไม่ประสบความสำเร็จ

            หุบปากไปเลย อยู่ที่นี่เงียบๆซะ ส่วนเราไปดูภาพที่ห้องไฉ่เตี๋ยกัน

            มันจะเกินไปแล้วนะ ข้าบอกว่าไฉ่เตี๋ยเป็นฆาตรกรท่านกลับด่า แต่ตอนนี้เป็นท่านเองจะไปดูภาพ แสดงว่าท่านก็คิดว่าไฉ่เตี๋ยเป็นคนฆ่าเหมือนกันนี่ ท่าน... กงซุนเชอฺไม่ตอบคำแค่ยกมีดที่ปักบนภาพแล้วพับแขนเสื้อขึ้นช้าๆต่อหน้าต้าเปา

            เงียบ ต้าเปาหุบปากสนิท

            แต่เมื่อกงซุนเชอฺเดินออกจากห้องไปแล้ว โธ่เอ้ย ให้แต่ขุนนางกินเป๋าฮื้อ ไม่ให้ชาวบ้านกินซาลาเปา*1 มันจะเกินไปแล้วนะและด่าอีกชุดใหญ่ คนถือมีดออกจากห้องไปแล้วนี่ถึงได้กล้ากราดขนาดนี้ ทิ้งให้น้องฟังคำด่าอยู่คนเดียว งอแงยังกับเด็ก ตกลงใครเป็นพี่เป็นน้องกันแน่เนี่ย เฮ้อจั่นเจาคิดอย่างกลุ้มใจก่อนจะตามพี่กลางไป

            ที่หน้าห้องไฉ่เตี๋ยมีควันธูปลอยออกมา ต้าเปาที่ด่าจนพอใจแล้ววิ่งนำมาก่อนใคร

            เจ่เจ๊ทำอะไรกันอ่า ถามพร้อมกระโจนเข้าหาสาวๆหอบุหลันฯที่กำลังจุดธูปเผากระดาษอยู่

            เย้ย วงแตกทันที

            ต้าเปาโถมลงมาได้ พวกเราก็ไหว้ไฉ่เตี๋ยน่ะสิ แล้วก็จะขอเอาภาพจากกงซุนต้าเหรินมาแขวนคืนให้ไฉ่เตี๋ยด้วย ชุนเถาเอ่ยนำก่อน

            ใช่ๆห้องกลับเป็นอย่างเดิมแล้วบางทีนางอาจจะสงบลงไม่ฆ่าใครอีก

            กงซุนเชอฺเดินเข้ามาในห้องแล้วนำภาพไปให้มู่หลานที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ไม่ห่างจากเสี่ยวหมานเท่าไหร่นัก มู่หลานโค้งตัวขอบคุณ เมื่อเงยหน้ามาสบตากงซุนเชอฺถึงกับเคลิ้มไปทันที

            ท่านพี่นี่ท่านก็เชื่อเรื่องผีกับเขาแล้วเหรอ

            เฮ้อ เพื่อให้พวกนางสบายใจอีกนิดจะเป็นอะไรไป

            ที่จริงไฉ่เตี๋ยก็น่าสงสารนักเจ้าค่ะนางๆทั้งหลายเข้ามาพร้อมยกธูปปลกๆขึ้นลงไปทั่วห้อง

            นางคงเกิดในตระกูลผู้ดีกระมัง กงซุนเชอฺหยิบของที่โต๊ะซึ่งวางอยู่ใกล้ผนังด้านที่แขวนภาพเขียนขึ้นดู

            เจ้าค่ะ นางแต่เด็กก็ถูกฟูมฟักทะนุถนอม ไม่เคยแม้แต่จะออกจากบ้านเพียงก้าว สี่ปีก่อนครอบครัวนางล้มละลาย จึงได้แต่มาอาศัยอยู่ที่นี่ เฮ้อ จากคฤหาสน์แสนงามมาสู่หอเขียวนางโลม ต่างกันราวฟ้ากับดินทีเชียว

            กงซุนเชอฺฟังคำนางก็สะทกสะท้อนใจ เมื่อเปิดภาพวาดด้วยหมึกที่วางอยู่บนโต๊ะจึงเอ่ยชมเปลี่ยนบรรยากาศ ภาพวาดพวกนี้วาดได้ดีนี่ อายุน้อยน้อย มีฝีมือล้ำลึกขนาดนี้ ไม่ธรรมดา

            ชุนเถาเจี่ยเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชม เจ้าค่ะ ฝีมือนางทั้งพิณ หมาก งานเขียนหรือภาพวาดไม่มีอย่างใดที่นางไม่เป็น ยังเก่งอย่างหาตัวจับยาก เถ้าแก่ตอนนั้นเห็นนางเป็นของหายากที่ใช้เก็งกำไรได้ ถ้าเพียงแต่นางยอมออกมารับแขก หอบุหลันลอยลมของเราหัวบันไดคงไม่แห้งทีเดียว เพราะฉะนั้นสามปีก่อนเพื่อนางแล้ว เถ้าแก่ถึงกับยกห้องนี้พร้อมตกแต่งให้ใหม่

            ถึงกับตกแต่งห้องใหม่เพื่อนาง กงซุนเชอฺกล่าวอย่างแปลกใจ เพราะห้องนี้ถือว่าเป็นเรือนที่แยกออกมาจากหอใหญ่ ต้องสร้างใหม่เพื่อผู้หญิงคนเดียวออกจะลงทุนเกินไป

            ก็ถึงอย่างไรกิจการดีแล้ว สาวๆที่นี่ก็มากขึ้น หอใหญ่ทางด้านนู้นก็อยู่กันแออัด เอ๊ะใช่ ตอนนั้นนะเจ้าคะมีคนถึงกับยอมจ่ายห้าร้อยตำลึงเพื่อซื้อคืนแรกของนางเลย

            โห ห้าร้อยตำลึง คนที่อุทานคือต้าเปา และคงนึกต่อว่าห้าร้อยตำลึงจะได้ซาลาเปาซักกี่ลูกกัน

            ใช่แล้วแต่ตอนนั้น ตรงนี้เลย บรือ ชุนเถาชี้ไปที่คานกลางห้อง ผูกคอตาย เล่นเอาพี่น้องหอบุหลันฯกระโดดกระเจิงจากโต๊ะที่นั่งอยู่ให้พ้นคาน

            ร่างหน้าตาของนางน่ากลัวมากจริงๆ หัวของนางแหงนขึ้น แบบนี้ แอ๊ะ ตงเหมยทำท่าประกอบพร้อมแหงนคอไปด้านหลังให้คนฟังเห็นภาพ

            เป็นไปไม่ได้ คนแขวนคอตายเนื่องจากน้ำหนักตัวกดลง เชือกจะรั้งให้กระดูกคอหัก เมื่อร่างอ่อนตัวลง ศีรษะต้องพับลงไม่ใช่แงนขึ้น จั่นเจาบอกตามความจริง

            เฮ พวกเราเป็นผู้เห็นเหตุการณ์นะ มีคนบอกว่านางไปอย่างไม่สงบ จึงผูกคอเรียกร้องความยุติธรรม

            น่ากลัวจังเลย ต้าเปาตะโกนเสียงดังซะสาวๆไปกระจุกตัวรวมกันเป็นก้อน

            แล้วสี่ภาพนี้หมายถึงอะไรกงซุนเชอฺเอ่ยถามขึ้นบ้าง

            นั้นคือภาพที่คืนก่อนนางตายวาดเอาไว้

            จากวันนั้นนะเจ้าค่ะ พวกเราจะได้ยินเสียงพิณดังออกมาจากห้องนี้ เพราะฉะนั้นพวกเราไม่มีใครกล้าเข้ามาอีกเลย

            อีกอย่างเมื่อเรื่องหอบุหลันฯมีผีสิงแพร่ออกไปก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาพักที่นี่อีก

            ต้าเปาก้มลงมองภาพเขียนแต่ละภาพบ้าง

            แล้วไฉ่เตี๋ยมีเพื่อนบ้างไหม

            ไม่มีเจ้าค่ะ นางมาแรกๆไม่พูดซักคำ มีบางครั้งเท่านั้นที่ออกไปเดินเล่นริมแม่น้ำ แต่พอครึ่งปีนางก็เหมือนจะดีขึ้น ข้าคิดว่าคงเป็นชินกับที่นี่แล้ว หรือไม่ก็ยอมรับชะตากรรมได้แล้วเช่นกัน

            ต้าเปาต้าเกอท่านดูอะไรน่ะ

            ก็ดูภาพสี่ภาพนี่สิ

            ก็แค่ภาพวาดมีอะไรหรือ

            ข้าก็ไม่รู้แต่มองที่ไรก็ให้ความรู้สึกแปลก น่ากลัวไงไม่รู้ ว่าแล้วก็กระโดดเข้ากอดคนใกล้ตัวทันที คนๆนั้นก็ไม่พ้นกงซุนเชอฺ ที่พยายามงัดลูกลิงออกจากเอว

            อย่าทำอย่างนี้ได้มั้ย อารมณ์เขาช่วงนี้แปรปรวนจนเห็นได้ชัด ที่ควรคิดอะไรออกก็คิดไม่ออก หงุดหงิดตัวเองจนต้องพาขาออกจากห้องไป คนอื่นมองด้วยความแปลกใจ คงมีแต่จั่นเจาเท่านั้นที่รู้ว่าพี่รองของเขาเป็นอะไรกันแน่

            ท่านพี่อย่าดุเปาต้าเกออย่างนั้นได้มั้ย ข้าขอร้องล่ะ จั่นเจาเอ่ยเมื่อทั้งสองมาถึงห้องพักแล้ว

            ใครให้เขาวันๆได้แต่บ้าไปบ้ามาเล่า ข้าเห็นอย่างนั้นแล้วอารมณ์เสีย  

            เขาก็ไม่ได้แกล้งท่าน เขาโง่จริงๆนี่ อีกอย่างท่านพี่ก็เคยเมตตาอ่อนโยนกับคนพิการคนบ้าคนอื่นนี่

            แต่นี่ไม่ใช่คนอื่น เขาคือเปาเจิ่ง ใครจะโง่จะเง่ายังไงก็ได้ แต่เปาเจิ่งไม่ได้ ถูกแล้ว ข้าเห็นเขาอย่างนั้นแล้วโมโห ไม่ใช่แค่นั้นข้ายังรู้สึกรังเกียจด้วย

            ที่จริงแล้วท่านไม่ได้โกรธหรอก แต่เศร้ามากกว่า ท่านแค่รับไม่ได้ที่ท่านพี่มีสภาพเช่นนี้ พวกท่านล้วนเป็นคนฉลาด บางทีคนฉลาดด้วยกันก็มีทิฐิในตน แต่ข้ากลับเห็นว่า ท่านพี่เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ โง่ไม่โง่ไม่เป็นไรหรอกน่า

            เอาเถอะๆอย่าพูดถึงเขาอีกเลยกงซุนเชอฺยอมรับในความคิดจั่นเจาแล้ว แค่ยังทำใจไม่ได้เท่านั้น

            หรือว่าเป็นไฉ่เตี๋ยฆ่าจริงๆ

            เจ้าก็เชื่อเรื่องวิญญาณอาฆาตฆ่าคนด้วยหรือ

            เปล่า แต่สองศพที่ตายไปก็ต่างเกี่ยวข้องกับไฉ่เตี๋ยทั้งสิ้น คนนึงตายด้วยรูปภาพวาด อีกคนตายด้วยรูปภาพเขียน

            บางทีอาจเป็นคนร้ายเจตนาปูเรื่องให้เป็นอย่างนี้ เพื่อกำหนดให้เราเดินตามไป หรือบางทีอาจเป็นการฆาตกรรมเล่าเรื่อง

            ฆาตกรรมเล่าเรื่อง?”

            ฆาตกรรมเล่าเรื่องก็คือการวางแผนฆ่าคนในเป็นไปตามเรื่องที่กำหนดไว้ หรือก็คือบทได้เขียนเสร็จแล้วนั้นเอง

            อย่างนั้นรูปที่ไฉ่เตี๋ยวาดไว้นั้นมีสี่รูป ถ้าเป็นอย่างที่ท่านพูดไว้จริง งั้นก็ต้องมีอีกสองคนต้องตายด้วยรูปพิณกับรูปหมากน่ะสิ

            ไม่รู้ บางทีอาจเป็นข้าคิดมากไปเอง บางทีคนร้ายแค่อยากจะฆ่าแค่อันกั๋วไท่กับเซียวจุนสองคนเท่านั้น

            คนร้ายจะเป็นใครกันนะ และแล้วก็วนกลับมาสู่คนถามเดิม

            อันกั๋วไท่ตายด้วยพู่กันแทงทะลุหลอดลม ไม่มีล่องลอยการขัดขืน เป็นไปได้มากที่คนร้ายจะเป็นคนที่ผู้ตายรู้จักดี

            เดี๋ยวนะ ท่านพี่ตอนคืนนั้นพวกเราได้ยินชายชุดดำพูดว่าอันกั๋วไท่ตายดีกว่าตนเองตายมิใช่หรือ เพราะฉะนั้นชายชุดดำน่าสงสัยที่สุด แต่เขาจะเป็นใครไปได้ล่ะ เงื่อนงำอะไรซักนิดก็ไม่มี

            ก็ไม่แน่ กงซุนเชอฺยิ้ม เจ้าคิดว่าชายชุดดำนั้นคล้ายใคร

            หวางไฮ่ปา

            ข้าก็สงสัยเขาอยู่เหมือนกัน

            แต่ว่าพวกเราไม่มีหลักฐานอะไรนี่

            มี กงซุนเชอฺยิ้มกว้างกว่าเดิม เป็นยิ้มที่จั่นเจาต้องเอนหลังไม่อยากเข้าใกล้ ดูเจ้าเล่ห์นัก

            อะไรเหรอ น้ำเสียงดูหวาดๆ

            เมื่อคืนเจ้าเตะที่หน้าอกเขาอย่างแรงใช่หรือไม่ ด้วยกำลังของเจ้าเป็นไปไม่ได้มั้งที่จะไม่มีรอยอะไรเลย น้ำเสียงดูหยอกเย้า

            แน่นอนล่ะ พูดด้วยความภูมิใจจนกงซุนเชอฺอยากลองฝากบาทาไว้ที่อกน้องชายบ้าง แต่เราคงไม่เข้าไปโท่งๆขอให้เขาแก้ผ้าให้ดูหรอกนะ

            กงซุนเชอฺเอนหลังบนพนักด้วยความสบายใจ อยากให้คนๆหนึ่งถอดเสื้อผ้าง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

            จั่นเจามองท่านพี่ด้วยสายตาระแวง เจนจัดจนน่าสงสัย เรื่องถอดๆเนี่ย

              Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ระวังขอรับระวังน้ำล้างเท้าของชุนเถาเจี่ยเหม็นมากขอรับ เดินระวังขอรับต้าเปาร้องเสียงดังระหว่างเดินจะเอาน้ำล้างเท้าไปเท

            พลั่ก โครม น้ำล้างเท้ากระจายเทโครมบนตัวชายเคราแพะ

            อ้าข้าขอโทษ มาๆเช็ดให้นะ ถอดๆออกมาข้าเปลี่ยนให้

            ไม่ต้องๆ อย่ามายุ่ง

            ท่านไม่ได้ชอบดูเสี่ยวหมานเจี่ยแก้ผ้าหรอกหรอ ข้าถอดให้ท่านก็เหมือนกันแหละน้า

            ไปให้พ้นข้า หวางไฮ่ปาอารมณ์เสียสุดได้แต่เดินกลับไปที่ห้องของตน จึงไม่เห็นว่าต้าเปาคุยกับใครหลังจากตัวเองพ้นขอบตึกไปแล้ว

            ซาลาเปายื่นมาหน้าคนอมยิ้มหน้าดำๆ  แต่เจ้าตัวยังไม่หยิบกงซุนต้าเหริน ข้าทำได้ดีปะ

            ดีมากเลยทีเดียว ได้คำชมจึงหยิบซาลาในมือจั่นเจาทันที

            ยังอยากได้อีกเปล่าล่ะ กงซุนเชอฺล่วงอีกลูกขาวๆนิ่มๆหอมยั่วยวนออกมา

            หา เอาๆ

            ไล่ตามทัน ซาลาเปาลูกนี้ก็เป็นของเจ้า ว่าแล้วก็ออกวิ่งไปตามเส้นทางที่หวางไฮ่ปาพึ่งเดินจากไปทันที และแน่นอนมีต้าเปาและจั่นเจาไล่ตามมาติดๆ

            พลั่ก เอี๊ยดดด กงซุนเชอฺทะลุเข้ามาในห้องหวางไฮ่ปา ได้ทันเห็นเจ้าของห้องหันมา ที่อกไม่มีรอยฝ่าเท้าแต่เป็นรอยแดงตัวอักสอนจีนคำว่า ฮ้วง อยู่ แต่นอกจากนั้นที่ท่อนแขนยังมีรอยสักรูปปลาสีฟ้าขนาดใหญ่อยู่ด้วย

            พวกเจ้าเข้ามาทำไม ออกไปซะ

            ขอโทษด้วยท่าน พวกเจ้าสองคนยังเล่นกันอีก ออกไปกันได้แล้ว กงซุนเชอฺทำเสียงดุแล้วเดินนำออกไปอย่างมาดคุณชาย

            ข้าแสดงดีเปล่าอะ ต้าเปาถามหลังจากพวกเขาเดินมาหลบหลังตึกเรียบร้อย

            ดีมากๆ เอ๊ะ... อุทานเมื่อต้าเปาทำท่าจะแย่งซาลาเปาจากมือไป ไม่ๆจั่นเจา

            จอมยุทธ์น้อยเอาซาลาเปาที่เตรียมไว้ในห่อยื่นให้ต้าเปาแทนลูกที่เปื้อนในมือของกงซุนเชอฺ ทำเอาต้าเปายิ้มน้อยยิ้มใหญ่

            ทางนั้น ทั้งสองตกใจนึกว่าหวางไฮ่ปามาเห็นเข้าจึงหันไปมองตามคำอุทานของต้าเปา คุณชายหันมาอีกทีซาลาเปาในมือก็หายไปแล้วพร้อมกับเจ้าของเสียงก็หายไปด้วย ทั้งสองได้แต่อมยิ้มน้อยๆกับความน่ารักแบบใหม่ของพี่ชายคนโตที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ยังความเจ้าเล่ห์ที่ไม่เคยจางหายไป

            เมื่อวานเจ้าใช้กำลังเตะเท่าไหร่กงซุนเชอฺถามจั่นเจาเมื่อทั้งสงอมาถึงห้องแล้ว

            ประมาณครึ่งนึงมั้ง

            จากกำลังของเจ้าแล้ว น่าแปลกที่ไม่ทิ้งรอยอะไรไว้ (แรงควายมากค่ะ ครึ่งเดียวเอง=o=)

            ถ้างั้นเขาก็ไม่ใช่ชายชุดดำคนนั้นน่ะสิ

            ข้าเห็นที่อกเขามีรอยแดงคำว่า ฮ้วง อยู่

            เขาคงไม่ใช่เจ้าชายจากเมืองไหนกระมั้งจั่นเจายังมีอารมณ์พูดเล่น

            แต่กงซุนเชอฺไม่ขำ

            มีเสียงวุ่นวายดังมาจากด้านนอก ก่อนที่ลุกไปดูเหตุการณ์มือปราบอดีตคนสนิทผู้ใหญ่บ้านก็เข้ามารายงานเรื่องราว

            ต้าเหริน ทหารเหลียวกำลังจะบุกเข้าชวงสีแล้ว

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            เร็วๆเข้าออกจากหมู่บ้านเร็วเข้า ตอนนี้สถานการณ์ในหมู่บ้านที่เคยวุ่นวายนั้นเรียกได้ว่าพินาศสันตะโร ชาวบ้านต่างเก็บข้าวของเพื่อเตรียมย้ายออกจากที่นี่ แม้สงครามจะมีตลอดสามปีแต่ทหารไม่เคยบุกถึงตัวตลาดซักครั้ง แต่ครั้งนี้คงไม่เหมือนกัน ความหวังของการเจรจานั้นหมดลงแล้ว

            ฆ่า ฆ่า ฆ่า ทหารเหลียวยืนคุมป้อมไม้ไผ่ทางเชื่อมดินแดนสองแคว้น ฮึกเหิมยิ่งนัก ไม่ผิดเลยที่ว่าชาวเหลียวนั้นบ้าสงคราม กงซุนเชอฺเดินทางถึงป้อมด้วยท่าทีสบายๆข้างกายมีแค่จั่นเจาและมือปราบที่รายงานเรื่องเท่านั้น คุณชายตระกูลกงซุนเดินมาเผชิญหน้ากับกองทัพนับพันแล้วตะโกน

            ข้าต้องการพบเยี่ยลู่จุ้นไฉ

            หัวหน้านายกองยิ้มเย้ยอยู่บนหลังม้าก่อนจะนำไปพบนายของตน

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ที่ริมแม่น้ำม้าสองตัวเล็มหญ้าอยู่ ชายสองคนแม้ต่างเชื้อชาติต่างนิสัยก็ยังคุยกันแบบผู้ดีจะทำ แต่เนื้อหานั้นก็อีกเรื่อง

            ไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าให้เวลาสองวันหรือ

            ท่านก็ลองดูท้องฟ้าเป็นสีอะไร ใกล้ถึงกำหนดเวลาแล้ว

            ท่านไม่ต้องห่วงไปก่อนฟ้าสางวันพรุ่งนี้ข้าย่อมนำตัวฆาตกรมาให้ท่านได้แน่

            ก็ได้ข้าจะให้เวลาท่านได้เตรียมงานศพของตัวเอง แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่าได้เล่นตุกติกอะไร และถ้าหาคนร้ายมาให้ข้าไม่ได้ละก็ ฮึ พรุ่งนี้เช้ายามสุริยาส่องแสงชวงสี ภาพที่เห็นคงเป็นหมู่บ้านที่เลือดไหลรวมเป็นแม่น้ำ

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            เก็บเร็วๆเข้า เร็วเข้า ที่หอบุหลันฯก็เหมือนบ้านอื่นในตลาด สาวๆต่างเก็บข้าวเก็บของลงห่อผ้าเรียบร้อยแล้ว มีก็แต่เถ้าแก่ที่นั่งโบกพัดในมือบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก คงต้องหนีแต่ยังทำใจไม่ได้

            เกิดอะไรขึ้นกงซุนเชอฺถามต่อภาพตรงหน้า

            ทหารเหลียวกำลังเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว เก็บของหนีตายเร็ว

            ทุกคนตั้งสติก่อน ไม่ต้องกลัว แค่สามารถหาตัวคนร้ายมาให้เขาได้ เยี่ยลู่จุ้นไฉย่อมไม่มีข้ออ้างจะบุกมาที่นี่

            โธ่เอ้ยจะหาได้ที่ไหนเล่า คนร้ายเป็นวิญญาณนะต้าเหริน ข้าไปเอาเสื้อผ้าก่อน....

            โป๊ก

            ใครน่ะ ต้าเปาเจ้าทำอะไรน่ะ ลงมาเก็บของได้แล้ว ชุนเถาหาตัวคนเอาซาลาเปาปาใส่หัว มองขึ้นไปเห็นต้าเปากำลังนั่งกินซาลาเปาอยู่ (มันมีกี่ลูกกันเนี่ย==)

            ข้ากำลังคิดหาคนร้าย

            ป่านนี้แล้วจะคิดอะไรอีก เจ้าไปหนีแล้วหรือเสี่ยวหมานพยายามกล่อมให้ต้าเปาลงมา

            ไม่

            แล้วไม่กลัวตายหรือไง

            กลัวสิ

            แล้วทำไมไม่หนีเล่า

            เพราะพวกเราต่างเป็นคนที่ไม่มีที่ไปไงเล่า

            เงียบ

            เพราะฉะนั้นไม่ว่าเราจะไปที่ไหน หนีไกลแค่ไหนก็ผลไม่ต่างกัน ณ.ที่นี่ถึงแม้จะลำบากหน่อย แต่ต้าเปาทุกวันได้อยู่กับเจี่ยเจี่ยทั้งหลายมีความสุขมาก จริงๆนะ และถ้าต้าเปาหาตัวคนร้ายได้พวกเราก็ไม่ต้องหนีแล้วไงกงซุนเชอฺยิ้มให้ต้าเปา และเห็นชุนเถาวางหอผ้าลงบนโต๊ะเป็นคนแรก

            ต้าเปาพูดถูกแล้ว พวกเราต่างไม่มีบ้านจะกลับไป จะให้หนีไปไหนได้ เพราะฉะนั้น นางยิ้มให้น้อง ข้าไม่ไปไหนแล้ว

            งั้นข้าก็ด้วย เมื่อพี่สาวตัดสินใจน้องๆก็ตาม ก่อนจะเรียกต้าเปาให้ลงมาจากระเบียงชั้นสอง

            ต้าเปาพวกเราไม่ไปไหนแล้ว เจ้าลงมาเถอะ กินอะไรอยู่น่ะ

            ก็กิน เสว่ยรึ’ ”ต้าเปาอ่านอักษรจีนบนซาลาเปาที่ถูกตนเองกัดหัวไปครึ่งนึง

            เถ้าแก่งงว่ามันกินอะไรของมันจึงหยิบซาลาเปาที่ต้าเปาปาลงมาขึ้นมาดู นี่มันอ่านว่า หย่งชาง  ต่างหาก กงซุนเชอฺรับซาลามาดูอีกทอดใช้พัดปิดส่วนยอดซาลาเปาไว้ครึ่งนึงแล้วยิ้ม

            ยิ้มนี้ทำให้สุริยาไม่พบกับแม่น้ำสีเลือด

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ยามตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อยๆแต่อากาศยังร้อนนัก เยี่ยลู่จุ้นไฉคลายร้อนด้วยการกัดแตงโมอย่างสบายใจ รอบกายมีทหารเดินยามอยู่ห่างๆ เนื่องจากในกระโจมอบนัก ด้านนอกลมเย็นๆจึงคลายร้อนได้บ้าง

            เขากำลังนึกถึงคำพูดของกงซุนเชอฺที่กล่าวก่อนไป แต่ถ้าทำไม่ได้จริงๆละก็ แม้ฮ่องเต้มาเองก็หยุดเขาไม่ได้ พลันสัมผัสได้สายลมวูบหนึ่งที่ผิดปกติ ปลายดาบยาวเฉียดหน้าเขาไปอย่างหวุดหวิด เยี่ยลู่จุ้นไฉม้วนตัวลุกขึ้นยืนหลบดาบสังหารไปได้ ทหารนายหนึ่งเข้ามาขวางทันที แต่ไม่ทันที่จะเงื้อดาบเข้าฟันก็ถูกถีบกระเด็นออกมา ชายชุดดำเสือกดาบเข้าโรมรันเป้าหมายต่อ ด้านคมพาดเข้าที่คอของเป้าหมาย แต่ชื่อเสียงแม่ทัพก็ไม่ได้มาเพราะลมปาก เจ้าตัวหลบได้อย่างงดงาม ใช้ฝ่าเท้าตวัดโต๊ะขึ้นมาขวางวิถีอาวุธ จนเกราะเจ้ากรรมขาดเป็นสองท่อนทันที เยี่ยลู่จุ้นไฉแม้เก่งกาจแต่ตอนนี้ปราศจากอาวุธได้แต่เดาะลูกแตงโมขึ้นมาเป็นโล่อีกหน ชายชุดดำเพียงสะบัดดาบเบาๆแตงโมแตกเป็นเสี่ยงๆ น้ำสีแดงไหลย้อยจากปลายคมนั้น น้ำสีแดงที่ไม่ได้มีเพียงน้ำแตงโม

            ท่านแม่ทัพ ท่านไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ทหารเข้ามาประคองนายสูงสุดทันที

            เยี่ยลู่จุ้นไฉเซไปข้างหลัง มือขวากุมบาดแผลที่อกซ้าย จ้องไปที่ผู้ลงมืออย่างอาฆาต ชายชุดดำเมื่อบรรลุเป้าหมายก็ใช้ตัวเบาหอบร่างหายไปกับสายลม

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            กงซุนต้าเกอ ข้าได้ข่าวว่าเยี่ยลู่จุ้นไฉถูกลอบสังหาร ตอนนี้เป็นตายเท่ากัน จั่นเจากระโดดกึ่งเหาะเข้ามาที่โถงกลางหอบุหลันฯที่ขณะนี้กลายเป็นศูนย์รวมของคนในหอทั้งหมด

            กงซุนเชอฺหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน วูบหนึ่งพูดไม่ออกคำใด

            เกิดอะไรขึ้น สาวๆทั้งหลายตกใจกับข่าวนี้ไม่น้อย

            พวกท่านส่งคนไปทำร้ายเขาใช่มั้ย ชุนเถาเดาเหตุการณ์ เพราะถ้าหาตัวคนร้ายไม่ได้ การฆ่าเยี่ยลู่จุ้นไฉก็เป็นหนทางหนึ่ง กองทัพเหลียวขาดผู้นำ สงครามอาจไม่เกิด

            เยี่ยลู่จุ้นไฉวรยุทธ์สูงส่ง คนที่สังหารเขาได้ย่อมมีฝีมืออันดับหนึ่ง กงซุนเชอฺไม่ได้ปฏิเสธแต่บอกเหตุผลแทน

            ถ้าไม่ใช่ท่านแล้วจะเป็นใครไปได้ อยากให้เขาตายที่สุดต้องเป็นท่านอยู่แล้ว เสี่ยวหมานเอ่ยถามเสียงดัง โดยไม่รู้ตัวว่าพวกตนไม่ใช่พวกเดียวที่นั่งในห้องนี้ ชายเคราแพะหันมาฟังคำสนทนาอย่างสนใจ

            ผิดแล้ว ข้ากลับเป็นคนที่ไม่อยากให้เขาตายที่สุด แม่ทัพตายไปทหารเหลียวจะยิ่งบ้าระx

            ถ้าอย่างนั้นที่น่าเป็นไปได้ที่สุดตอนนี้คงเป็นพวกซี่เซียส่งมา จั่นเจาสันนิษฐานจากที่กงซุนเชอฺเคยบอกไว้

            และอาจเป็นคนเดียวกับที่ฆ่าเซียวจุนกับอันกั๋วไท่ด้วย คุณชายต่อคำจากน้อง

            ขณะนั้นที่มือปราบคนเดิมเข้ามารายงานสถานการณ์ รายงานต้าเหริน ขณะนี้ทหารเหลียวมีการเคลื่อนไหวแล้วขอรับ เนื่องจากแม่ทัพได้รับบาดเจ็บหนัก ถ้ารักษาไม่ได้จะบุกเข้ามาเพื่อแก้แค้นทันที คำกล่าวตรงกับที่กงซุนเชอฺกล่าวไว้ ยิ่งทำให้คนในหอหน้าเสีย

            ตอนนี้ทหารเหลียวมีมากนัก เราย่อมต้านไม่ไหวแน่จั่นเจาประเมินฝ่ายศัตรูแล้วหนักใจ กงซุนเชอฺ ออกคำสั่งทันที

            สั่งการลงไปปิดประตูเมืองให้แน่นหนา เพิ่มกำลังรักษาเมืองไว้ ถ้าทหารเหลียวเข้าบุกอย่าเคลื่อนไหวตอบโต้เด็ดขาด ให้ข้าเป็นคนเจรจาเอง

            รับทราบเมื่อมือปราบออกไปแล้ว นายเมืองเวลานี้ก็ถอนหายใจ

            ศึกครั้งนี้เรารบไม่ได้ เปิดสงครามเมื่อไหร่ซ่งเหลียวจะไม่มีวันได้สงบสุขอีกเลย

            คนในห้องเงียบกันหมดตกในพวังของตนเอง กงซุนเชอฺโบกพัดในมือช้าๆ เหลือบมองชายที่ฟังพวกเขาอยู่นานเดินจากห้องไป

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ทำไงดี จั่นเจาเดินกลับไปกลับมาจนพื้นห้องพักจะสึกถามกงซุนเชอฺที่ได้แต่นั่งเงียบ แม้แต่ต้าเปาที่ยกเท้าขึ้นมานั่งยองๆบนเก้าอี้กินซาลาเปาก็ยังไม่ทำให้อารมณ์เสียได้

            ตอนนี้ข้าก็ได้แต่ภาวนาว่าจะยั้งทหารเหลียวเอาไว้ได้ จากนั้นค่อยวางแผนอีกที

            พูดอย่างนี้ถ้าท่านก็ถูกลอบทำร้ายเล่าจะทำยังไงกัน ยังไม่ได้คำตอบตาจอมยุทธ์น้อยก็เหลือบเห็นเงาสายหนึ่งพากผ่านประตูห้องพัก จั่นเจาไม่รอช้าเปิดประตูตามไปทันที โดยไม่รู้ว่านี่คือแผนล่อเสือออกจากถ้ำ

            พลั่ก วูบ ฉึก หน้าต่างอีกด้านถูกเปิดพร้อมชายชุดดำกระโจนเข้ามาแทงที่ไหล่กงซุนเชอฺ ปลายมีดไม่พลาดเป้าเลือดกระฉูดลงพื้นห้อง

            ไม่นะ ฆ่าเขาไม่ได้ ต้าเปาเอาตัวเข้าขวางไม่ให้อีกฝ่ายลงมีดซ้ำ เสียงร้องต้าเปาเรียกจั่นเจากลับมา เมื่อเห็นแม่เสือกลับถ้ำคนร้ายก็หนีออกไปโดยมีจั่นเจาตามไม่ลดละ ปล่อยให้ต้าเปาประคองกงซุนเชอฺที่ล้มพับคออ่อนพาดไปกับเก้าอี้

            จั่นเจาตามมาได้ระยะก็ลอยตัวถีบดักหน้า คนร้ายคว้ามีดขนาดกลางเล่มเดิมเข้าโรมรัน จั่นเจาใช่มือเปล่ารับได้ทุกท่า แต่เมื่อคนร้ายเร่งเร้าทำให้ต้องถอยหลายก้าวเพื่อถ่วงเวลาตวัดดาบจากด้านหลังมาตั้งรับ คนร้ายหยุดตัวก่อนที่ดาบจะแทงที่อก ทำให้วิถีได้แค่พาดไปที่ลำคอ  ชายชุดดำเบี่ยงตัวหนี ฉับพลันคมดาบตัดเชือกป้ายที่แขวนคอของคนร้ายออกกระเด็นลงพื้น เมื่อรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้จึงใช้ความมืดอำพรางตัวหลบหนีไป จั่นเจาหยุดรอสักพักแล้วไล่กวดตามไป

            เมื่อเหตุการณ์เงียบสงบลงชายคนหนึ่งเดินออกจากที่ซ่อนตัว เก็บเอาป้ายที่คนร้ายทิ้งไว้ขึ้นมาดูอย่างพิจารณา

            ทางด้านคนร้ายเมื่อกระโดดข้ามหลังคามาได้สักระยะตัดสินใจใช้ความมืดของตรอกหาทางหนีออกจากหมู่บ้าน แต่โชคร้ายถูกทหารปิดทางออกด้านหนึ่ง เมื่อจะถอยหลังก็พบว่าจั่นเจาตามมาทันแล้ว คนร้ายตัดสินใจเขาปะทะกับทหารที่จำนวนมากกว่ามีดขนาดกลางนั้นหาได้หวั่นเกรงหอกของทหารซ่งไม่ แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าเขาจึงทำได้เพียงป้องกัน ที่น่าแปลกใจคือจั่นเจากว่าไม่ได้เข้ามาช่วยทหารเพื่อเผด็จศึก ทันได้นั้นเองก็มีเงาอีกสายเข้ามายั้งทหารเหลียวไว้แทนเขา ผู้มาใหม่ไร้อาวุธแต่วรยุทธ์แปลกตามือที่ต้านหอกนั้นลื่นไหลไร้สิ้นสุด ประหนึ่งปลาว่ายในวารีเชี่ยว ทหารล้อมชายชุดดำทั้งสองไม่ได้ เพียงซักพักทั้งคู่ก็ลอดวงล้อมหนีไป

            จั่นเจามองทหารที่ล้มเพราะผู้มาใหม่แล้วห้ามไม่ให้ตามไป ก่อนจะยิ้มให้กำลังใจใครบางคน

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ไอ้หย่า เป็นอย่างไรบ้างแล้ว สาวๆร้องกระจองอแงอยู่หน้าเตียงคนเจ็บ กงซุนเชอฺขณะนี้นอนหนุนตักต้าเปาลมหายใจอ่อนนัก

            ถอยๆๆเสี่ยวหมานเอาอ่างทองเหลืองดันพวกพี่ๆที่ออกันอยู่ เถ้าแก่ยกอ่างที่เปลี่ยนเป็นสีเลือดออกไปให้ใบใหม่ที่น้ำใสกว่ามาวางแทน ก่อนหันมาถาม หมอล่ะ อยู่ไหน

            ให้คนไปตามแล้วน่า

            เจ้าก็ไปเร่งเข้าหน่อยซี่

            เขาจะตายไหม เสี่ยวหมานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะอึ้งไปเพราะเสียงตะโกน

            จะตายได้ยังไง ต้าเปาก็ตะร้องไห้เหมือนกัน มู่หลานกำเสื้อคนเจ็บไว้แน่น

            กงซุนเชอฺขยับมือคว้า ต้าเปาก็ใช้มือรับทันที เปาเจิ่งเจ้าจำข้าได้แล้วใช่มั้ย จำได้แล้วใช่มั้ย

            ต้าเปาส่ายหน้าน้อยๆ เอ่อ แล้วทำไมเจ้าจึงได้เป็นห่วงข้าเช่นนี้ (เริ่มรับไม่ได้แล้วค่ะ คือตัวเองเป็นสาววายเริ่มจิ้นไปไกลแล้ว ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ยังไงก็ไม่ใช่นะคะ หมายถึงคู่นี้ไม่ได้คู่กัน งือ แต่เปาเจิ่งเนี่ยคู่กับชายอื่นต่างหาก เคี๊ยกๆๆๆ^Y^ )

            ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้ ที่จริงข้าเกลียดท่าน แต่ข้าก็ไม่อยากให้ท่านตาย เห็นท่านเป็นอย่างนี้ใจข้ามันเจ็บมาก เจ็บยิ่งกว่าเป็นข้าที่กำลังจะตายกงซุนเชอฺเบี่ยงหน้าไม่มองน้ำตาของต้าเปา กลับหันมาเห็นมู่หลานน้ำตาไหลอาบแก้มแทน

            เปาเจิ่งกงซุนเชอฺยิ้ม เจ้ารู้มั้ยเพียงเจ้าฟื้นความจำได้ เพียงลมหายใจข้าแลกมาด้วยความทรงจำของเจ้า ข้าตายก็ไม่เสียใจ

            ไม่ ไม่นะ ฮืออออ

            จำไว้ข้าไม่ยอมให้เจ้าอยู่อย่างงี้เด็ดขาด เจ้าคือเปาเจิ่ง เปาเจิ่งจะอยู่อย่างนี้ไม่ได้

            ไม่นะไม่ อย่าตายๆ ท่านให้ข้านึกอะไรข้าก็จะจำได้อย่างนั้น ท่านให้ข้ากินยาข้าก็จะกินยา แม้ท่านจะห้ามข้าไม่ให้กินซาลาเปาข้าก็จะไม่กัดซักคำ ฮึกๆๆฮือออ

            เพียงท่านไม่ตาย ท่านให้ทำอะไรข้ายอมทั้งนั้น อย่าตายๆ น้ำตาไม่เพียงไหลอาบแก้มมู่หลาน หอนางโลมที่คนผ่านนอกเห็นว่าแสนมม ตอนนี้พวกนางกำลังหลั่งน้ำตาบริสุทธิ์เพื่อคนที่รู้จักเพียงไม่กี่วัน คลื่นความเศร้าถาโถมใจน้อยให้สั่นไหว สายใยที่ตัดไม่ขาดแม้ความทรงจำจะลบเลือนกำลังถูกความตายพอกพูนให้แข็งแรง

            ขอบใจ ขอบใจเจ้ามาก.....พี่ข้าเสียงเรียกหมอดังขึ้น แต่เสียงหัวใจดวงหนึ่งหายไป

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ม่ายยยยยยย ฮือ กงซุนต้าเกอ ท่านอย่าไปนะ ต้าเปาตะโกนบอกฟ้า เขารับไม่ได้จนต้องวิ่งออกมาอย่างนี้ ข้าไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเจ็บ เจ็บยิ่งกว่าตัวเองจะตายเอง ข้าจะใช้เงินทั้งหมดที่ข้ามีซื้อโลงที่ดีที่สุดให้ท่านเอง เทพเจ้าคุ้มครองเขาด้วย อ๊าฮา ฮืออออที่บอกว่าคนบ้าร้องไห้ไม่ได้คงไม่จริงแล้วกระมัง

            ห่างจากที่ต้าเปาเดินอยู่ไม่ไกลชายชุดดำสองคนวิ่งมาหยุดหลังจากหนีทหารพ้นแล้ว

            ฮ่าๆๆๆๆปลอดภัยแล้ว ชายผู้ช่วยเหลือกระตุกผ้าปิดปากลง เผยให้เห็นเคราแพะเป็นเอกลักษณ์ แต่ยังไม่ได้พูดอะไรต่อ ชายผู้ที่เขาช่วยเหลือก็ตวัดมีดเข้าใส่ ไม่ทันได้ใช้ดาบที่ชักมาป้องกันก็ถูกฟันที่แขน ขาโดนตวัดล้มลงกับพื้น ดาบของตนเองถูกยึดไปจ่อมาที่คอ ขยับเขยื้อนไม่ได้โดนสมบูรณ์

            หึ อันตรายอยู่ข้างกายเจ้าต่างหากชายชุดดำตวัดผ้าคลุมหน้าบ้าง เยี่ยลู่จุ้นไฉกล่าวอย่างสมเพศ

            พวกเจ้าวางแผนไว้นี่เอง ทหารซ่งเข้ามาล้อมเอาดาบจ่อที่คอเป็นวงกลม ที่เดินตามมาสุดท้ายคือคนที่หวางไฮ่ปาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี กงซุนเชอฺและจั่นเจา

            ออมแรงไว้ยอมให้จับกุมจะดีกว่าคนที่ตายไปแล้วกล่าวทั้งที่เลือดยังเปื้อนเต็มตัว

            บาดแผลก็เป็นของปลอมหรือ

            หึ ต้องขอบคุณเยี่ยลู่ต้าเหรินออมมือ

            เจ้ากล่าวถูกต้องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนที่ล่อจับเจ้า คนที่ลอบทำร้ายเยี่ยลู่เจียงจุนก็คือจั่นเจา ซึ่งที่จริงเป็นคนส่งข่าวบอกแผนจากข้า เจ้าก็คือฆาตกรที่ฆ่าเซียวจุนและอันกั๋วไท่ ยอมรับซะเถอะ

            ข้าไม่ได้ฆ่า ข้าเคยฆ่าคนที่ไหนกัน ข้าก็แค่นักเลงรังแกได้แค่คนแก่กับเด็ก

            แน่นอนนักเลงกระจอกย่อมไม่กล้าฆ่าคน แต่เจ้าไม่ใช่ เพราะเจ้าคือสองพี่น้องแย่นตั้ง ปลาบินแย่นตั้ง หวางหวี่ สิบปีก่อนเจ้าสองพี่น้องก่อคดีไว้ไม่น้อยจากนั้นก็หายตัวไร้ล่องลอย

            อย่ามาทำไขสือจั่นเจาเอ่ยเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธท่าเดียว วรยุทธ์และรอยสักของเจ้ามันฟ้องไว้หมดแล้ว เพียงดาบเดียวรอยสักก็ปรากฏตรงหน้า

            แล้วไง ข้าคือหวางหวี่ แต่ข้าย่อมไม่ทำการค้าที่ไม่ได้กำไรหรอกนะ ฆ่าพวกขุนนางสุนัขแล้วได้อะไร แถมยังต้องหนีคดีอีก

            เจ้าไม่ได้ค้าขายสิ่งที่ไม่ได้กำไรนิ เจ้าขายของใหญ่กว่านั้น

            ข้าขายอะไรล่ะ

            ขายชาติ เจ้าคือสายให้ซีเซี่ย คนของพรรคหมิงหลี่กงซุนเชอฺกล่าวถึงตอนนี้ทำให้เยี่ยลู่จุ้นไฉต้องนิ่งคิด

            แต่เหมือนหวางไฮ่ปายังหัวเราะออกกงซุนต้าเหรินท่านจับคนร้ายไม่ได้จึงให้ข้าแบกรับความผิดแทนงั้นหรือ ก็ตามใจท่านแล้วกัน ท่านจะพูดยังไงข้าก็ว่าตามแล้วกัน สละเพื่อชาติข้าทำได้

            ข้าล่ะเชื่อเจ้าเลย คำพูดน่าละอายยังพูดออกมาได้ เจ้าบอกมาว่าเพื่อชาติ ชาติไหนเล่าที่เจ้าสละให้

            แล้วท่านมีหลักฐานอะไรเล่ามาว่าข้าเป็นคนของหมิงหลี่ กงซุนเชอฺกระชากเสื้อจนเห็นตัวฮ้วงบนหน้าอก

            เนี่ยหรือหลักฐาน นี่มันคำว่าฮ้วงจะเอาผิดอะไรได้ เยี่ยลู่จุ้นไฉร้องเสียงหลง เพราะยังไม่รู้เรื่องนี้

            ใช่แล้วนี่แหละหลักฐานตอนแรกข้าก็ไม่เข้าใจว่าจั่นเจาถีบอย่างแรงที่หน้าอกเขาแล้วไม่ปรากฏรอยฝ่าเท้า แต่ต้องขอบคุณต้าเปาที่เปิดตาสว่างให้ข้า

            วันนั้นต้าเปากำลังกินซาลาเปาอยู่ เถ้าแก่ถามว่าเขากินอะไร เขาตอบว่า ซุ่ยรึแต่บนซาลาเปาเขียนไว้ชัดๆว่าหย่งชางแต่เป็นเพราะซาลาเปาที่ต้าเปาถืออยู่ถูกกัดไปครึ่งนึงจึงเหลือแค่คำว่า ซุ่ยรึเท่านั้น”*2

            ก็เหมือนป้ายนี่ กงซุนเชอฺหยิบป้ายจากที่ตัวหวางไฮ่ปาที่เก็บจากพื้นระหว่างการต่อสู่ของจั่นเจาและเยี่ยลู่จุ้นไฉ เดิมทีเจ้าแขวนป้ายของพรรคหมิงหลี่ไว้ ตอนนั้นจั่นเจาถีบที่อกเจ้าโดนที่ป้ายพอดี กลายเป็นป้ายกดทับจนกดเป็นรอยลึกเป็นหลักฐานมัดตัวเจ้า และป้ายนี่จั่นเจาก็ตั้งใจทำตกไว้เพื่อล่อเจ้าให้มาช่วยพวกไงล่ะ

            ก็ได้ข้าเป็นคนของพรรคหมิงหลี่แต่ไม่ได้ฆ่าคนนี่

            หลักฐานครบพร้อมเจ้ายังเถียง เจ้าเป็นคนซ่งแต่คบคิดขายชาติ ทำให้ชาวบ้านตกอยู่ในไฟสงคราม ทหาร จับไปขังรอวันตัดสิน เมื่อพ้นเงาหวางหวี่แล้วกงซุนเชอฺก็หันมาคารวะคนข้างกาย

            เยี่ยลู่เจียงจุน ครั้งนี้เป็นผลงานท่านโดยแท้ เยี่ยลู่จุ้นไฉที่ยังงงๆกับการโต้วาทีเมื่อกี้อยู่เมื่อถูกโยนความดีความชอบให้ก็รับไว้ด้วยความเต็มใจ

            เจ้าพูดไม่ผิดซักนิด ถ้าครั้งนี้ไม่ได้เปิ่นเจี้ยง*3พวกเจ้าจะสามารถจับคนที่มีวรยุทธ์สูงอย่างเจ้านั้นได้มั้ย คนถูกยอพูดได้ดัดจริตหน้าตบ กงซุนเชอฺเพียงแต่หันไปอีกด้านแอบยิ้มน้อยๆเมื่อรู้ว่าจุดประสงค์การยกยอของตนเองได้ผล แต่จั่นเจาน้อยหมั่นไส้เกินรับประทาน

            ท่านไม่ช่วยได้หรือ แผนของท่านพี่นั้นไร้ช่องโหว่*4 ถ้าท่านไม่ยื่นมือเข้าประสาน ถึงเวลานั้นท่านพี่เขียนสานส์ถึงเจ้าแห่งเหลียวให้สำเร็จโทษท่าน ไม่เพียงตำแหน่งท่านจะรักษาไม่อยู่ แม้แต่ชีวิตก็คงรักษาไว้ไม่ได้แน่ กงซุนเชอฺส่งสายตาปรามมาตั้งนานแต่จั่นเจาก็ยังไม่หยุดพูดอย่างใจคิด ร้อนถึงคนเป็นพี่ให้ออกปากคลี่คลายสถานการณ์อีกหน

            ซีเซี่ยมีแผนจะล่มการเจรจาครั้งนี้ พวกเราควรพลิกสงครามให้กลายเป็นการสันถวไมตรี*5ไม่ให้ฝ่ายนั้นสำเร็จแผนได้

            อืมเหมือนอีกฝ่ายจะหายของขึ้นพรุ่งนี้ข้าจะกลับเมืองหลวง ทูลเรื่องราวทั้งหมดแก่ฮ่องเต้ ส่วนการเจรจาค่อยว่ากันใหม่

            เช่นนั้นลำบากท่านแล้ว

            ลาละ เสียงประชดประชันเต็มที่

            เมื่อก้างชิ้นใหญ่จากไปไม่ถึงสองก้าว ต้าเปาก็เดินมาถึงที่ที่กงซุนเชอฺยืนอยู่ อีกฝ่ายทักต้าเปาก่อน

            เปาเจิ่ง เสียงไม่ดังมากแต่เยี่ยจุ้นไฉก็พอได้ยินชื่อที่ตัวเองจำได้ขึ้นใจ เสือกดาบถลันตัวหมายฆ่าเจ้าของชื่อในดาบเดียว

            อ๊ากกกกผีหลอก เหวอ

            จั่นเจาว่องไวกว่าผลักต้าเปาไปด้านหลังตนพร้อมรับดาบแม่ทัพเหลียวไว้ สองดาบชี้ไปข้างหน้าหยั่งเชิงกัน

            ท่านทำอะไร บ้าไปแล้วเหรอ

            ที่แท้เจ้าก็คือเปาเจิ่ง เสียงกลั่นความโกรธเอาไว้ เจ้ายังจำคนที่ชื่อเยี่ยลู่เหลียงไฉที่เจ้าฆ่าตายได้หรือไม่

            ใครกันเยี่ยลู่เหลียงไฉ ข้าคือต้าเปาไม่ใช่เปาเจิ่งซักหน่อย

            เจ้าอย่ามาแกล้งบ้าทำไขสือ นั้นคือพี่แท้ๆของข้า เปาเจิ่ง ซักวัน ซักวันหนึ่งข้าจะเด็ดหัวเจ้ามาให้ได้ จากไปแล้วจริงๆ

            บ้าไปแล้ว ท่านก็บ้าไปแล้วด้วย ต้าเปาหันมาทางกงซุนเชอฺ ทำไมต้องหลอกข้าด้วย ทำไมทุกคนต้องหลอกข้าด้วย ฮือ ข้าเอาเงินไปซื้อโลงหมดแล้ว ข้าไม่เงินแล้วฮือ ข้าจะไปเอาเงินคืน

            กงซุนเชอฺมองตามไปด้วยความรู้สึกผิด

Sceneeeeeeeeeeeeeeeeeee

            ไม่มีสงครามแล้ว สงบสุขแล้ว เสียงชาวบ้านจุดพลุครึกครื้น ต่างตะโกนตอกย้ำความสุขของตนที่หวนกลับมา เด็กเล็กๆต่างจุดพลุมือกระโดดไปรอบตลาด ตลอดทางที่จั่นเจาและกงซุนเชอฺกลับมาต่างมีแต่ความรื่นเริง

            กงซุนต้าเหริน ท่านเก่งจริงๆเลยเมื่อเหยียบมาถึงหอบุหลันกงซุนเชอฺก็ถูกลากมานั่งที่โต๊ะ

            เอ้อ ขอบคุณทุกคน

            ข้าน่ะเชื่อมั่นในตัวกงซุนต้าเหรินที่สุดเลย (เหมือนเจ้าเป็นคนแรกที่คิดจะออกจากหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ==)

            เอ้าอย่ามัวคุย มู่หลานยกน้ำชาให้กงซุนต้าเหริน

            สาวน้อยยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ คนถูกชมก็เคลิ้มไปแล้ว จั่นเจาส่ายหน้าระอา วางแผนมันก็เก่งอยู่หรอกนะ แต่ไอ้คนแกล้งตายเฉยๆเนี่ยมันเหนื่อยตรงไหน เขาออกไปสู้ทั้งคืนกลับถูกเมิน เชอะ

            แล้วต้าเปาหล่ะ เถ้าแก่เอ่ยถาม กงซุนเชอฺไม่พูดอะไรแล้วไปหาคนที่ถูกถามด้านหลังหอ

            งือ คืนเงินไม่ได้แล้ว เขาไม่คืนให้ ข้าไม่มีเงินแล้ว กงซุนเชอฺนั่งลงข้างๆต้าเปาที่งอนเมินเขาหันหน้าไปอีกด้าน

            ยังโกรธข้าอยู่เหรอ (ไอ้ฉากแบบนี้มันมาอีกแล้ว ต้าเปาห้ามเคลิ้มนะพระเอกของเจ้าไม่ใช่คนนี้ งือ)

           ข้าคืนเงินให้เจ้าเอง เมื่อครู่ข้าหลอกเจ้า เป็นข้าไม่ถูก เจ้ารู้มั้ย หวางไฮ่ปาเป็นคนเลว ต้องใช้แผนถึงจะจับเขาได้ ยังไม่ได้ผล

            เอางี้แล้วกัน เงินที่เจ้าชื้อโลงให้ข้า ข้าคืนเจ้าเป็นสองเท่า เป็นอย่างไร ต้าเปาหันมามองหน้าหนึ่งทีแล้วเริ่มหยุดร้อง

            ไม่ร้องแล้วนะเจ้าน่ะ พร้อมกับโอบไหล่ปลอบใจ

            ที่จริงแล้วตระกี้ข้าดีใจมากรู้มั้ย แม้เจ้าจะความจำหายไป แต่เมื่อเจ้าเห็นข้าอย่างนั้นแล้วร้อนรน ห่วงใยข้า นี่แปลว่าในใจของเจ้ายังมีมิตรภาพของเราอยู่ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ต้าเปายังนั่งเงียบ

            เอาเถอะนะ อย่านิ่งไป ข้าจะคืนเงินให้แล้วไง งั้นนี่ข้าเอาซาลาเปามาให้เจ้าด้วย พูดกับข้าสักคำนะ ต้าเปารับซาลาเปาไปแต่ยังนิ่งอยู่

            เอาล่ะ ที่ท่านหลอกข้าไม่เป็นไร แต่ข้ามีเรื่องถามท่านหน่อย นิ่งไปอึดใจ หวางไฮ่ปาเป็นฆาตกรจริงๆหรือ

            เหมือนฟ้าฟาดมากลางใจ กงซุนเชอฺตอบเสียงเบา

            แน่ล่ะ ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครล่ะ ข้าบอกแล้วว่าเขาเป็นสายของซีเซี่ย....

            ข้าถามว่าเขาเป็นคนร้ายตัวจริงหรือ

            แน่นอน

            ท่านเป็นคนเลว ต้าเปาลุกออกไปทันที แต่คนข้างกายรั้งตัวเอาไว้

            รอก่อน เจ้าพูดอะไร เจ้าพูดอะไรออกมาคุณชายตวัดร่างต้าเปามาประจันหน้าพูดกัน

            ไม่ใช่เขา

            ไม่ใช่เขาแล้วใคร

            ไม่รู้

            เจ้าไม่รู้แล้วยังมาพูดมาก เจ้าได้ยินมั้ยเสียงชาวบ้านกำลังฉลอง เพราะไม่ต้องมีสงครามแล้ว นี่คือเรื่องจริงเหมือนตอกย้ำความจริงที่ตนเองอยากให้เป็นเข้าไปในจิตใจ

            เรื่องจริงมีเพียงหนึ่งเดียว กงซุนเชอฺหยิบซาลาเปาที่ต้าเปากำลังจะเอาเข้าปาก ต้าเปายื่นมือมาขอคืน แต่ที่จริงต้องการจะจ้องตา ฝ่ายตรงข้ามจ้องตากลับ และไม่กล้าสู้ความจริงอีกต่อไป กงซุนเชอฺผ่านต้าเปาออกมา กระแทกไหล่จั่นเจาที่เดินเข้ามาดูเหตุการณ์กับเสี่ยวหมาน

            กงซุนเชอฺยืนหันหน้าเข้าหน้าต่างที่ปิดอยู่ไม่มีอะไรให้เขาชื่นชมแน่นอน จั่นเจาจึงรู้ว่าพี่เขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนเอ่ยถาม

            หวางไฮ่ปาไม่ใช่คนร้ายตัวจริงใช่มั้ย

            ถ้าหวางไฮ่ปาไม่ใช่คนฆ่าตัวจริง ต้าซ่งจะเดือดร้อน การเจรจาครั้งนี้เป็นหน้าที่ข้า เจ้ารู้มั้ย ถ้าไม่สำเร็จแผ่นดินจะกลายเป็นเถ้าถ่าน เข้าเข้าใจมั้ย

            ข้าแค่ต้องการถามท่านว่า หวางไฮ่ปาใช่ผู้ร้ายตัวจริงหรือไม่

            ใช่แล้วไง ไม่ใช่แล้วไง

            ข้าเข้าใจแล้ว

            ดี เข้าใจแล้วก็ดี

            ข้าเข้าใจว่าอะไรที่เรียกว่า ไม่เป็นตัวของตัวเอง เหมือนที่ท่านเคยบอกว่า ขุนนางก็เหมือนกันหมด จั่นเจาเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง

            เฮ้อ ต้าเปาพูดไม่ผิด หวางไฮ่ปาอาจไม่ใช่คนร้ายตัวจริง จั่นเจาฟังจบถึงกับเงยหน้าขึ้นมองคนพี่

            ทำไม

            หวางไฮ่ปาเป็นสายสืบในต้าซ่ง ตามกฎแล้วโทษมีสถานเดียวคือประหารชีวิต อย่างไรซะโทษก็ตายเหมือนกัน แต่เขากลับปฏิเสธ ถ้าเขาเป็นที่ซีเซี่ยหลี่หยวนเฮ่าส่งมาฆ่าสองคนนั้นแล้วล่ะก็ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ไม่จำเป็นต้องปฎิเสธ อีกอย่างหลี่หยวนเฮ่านั้นเคร่งในระเบียบ ถ้าเขาส่งคนมาแล้วทำไม่สำเร็จโทษอาจจะทรมานยิ่งกว่าตายก็ได้ แล้วถ้าเซียวจุนกับอันกั๋วไท่ตายเพราะหวางไฮ่ปาจริงๆแล้วเขายอมรับก็หมายความว่าทำงานได้สำเร็จ ไม่แน่หลี่หยวนเฮ่าอาจส่งคนมาช่วยก็ได้ แต่นี่ แต่นี่เขาปฏิเสธ หมายความว่า เขาไม่ใช่ สุดท้ายพวกเราก็ไม่มีหลักฐานที่ว่าเขาฆ่าคนด้วย เจ้าลองบอกข้ามา ว่าควรทำอย่างไร

            ข้าก็ไม่รู้ แต่ข้ารู้อย่างหนึ่ง ถ้าเป็นกงซุนต้าเกอแต่ก่อน ต้องไม่ทำอย่างนี้แน่ๆ กงซุนต้าเกอแต่ก่อนก็เหมือนเปาต้าเกอ มีจิตแรงกล้าไม่หวั่นเกรงใดต่อความจริง แต่ตอนนี้ท่านเป็นขุนนาง ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เปาต้าเกอตอนนี้แม้ความจำจะเสื่อมแต่ยังยึดมั่นกับความจริง สิ่งที่ทำให้ข้านับเปาต้าเกอที่สุดไม่ใช่ความฉลาด แต่เป็นความยึดมั่นจะไคว่คว้าหาความจริง แม้ภายหลังจะโง่เง่า ไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ข้าก็ยังนับถือไม่เปลี่ยนแปลง

            แล้วเจ้าว่า ถ้าเจ้าอยู่ในตำแหน่งข้าเจ้าจะทำยังไง กงซุนเชอฺกำลังสับสน

            พิทักษ์ประเทศสำคัญกว่าหรือความจริงสำคัญกว่า

            ข้าก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่ข้ารู้คือคนเกิดมาในชาติหนึ่ง เพียงเพื่อทำสิ่งที่ใจตัวเองสงบแค่นั้นเอง เพียงแค่ใจสงบแล้ว นั้นก็คือทำในสิ่งที่ถูกต้องคุณชายตระกูลซ่งเริ่มคล้อยตาม บางทีจั่นเจาอาจพูดถูก

            กงซุนต้าเกอที่ข้ามักหัวเราะเยาะท่าน ล้อเล่นกับท่าน แต่นั้นเป็นเพราะพวกเรานิสัยต่างกันเท่านั้น ข้าเป็นชาวยุทธ์ไม่เคยใส่ใจในเรื่องเล็กๆน้อยๆ ส่วนท่านคือคุณชายชื่นชมในความงามและวัฒนะ ข้าเพียงแต่ไม่คุ้นเคยเท่านั้น แต่จริงแล้วๆ ความเคารพนับถือที่มีต่อท่านก็ไม่แพ้เปาต้าเกอเพียงนิดเดียว

            จั่นเจาโผจากเก้าอี้มาท้าวแขนบนโต๊ะ หยิบพัดขึ้นมาถือเล่นประหนึ่งเรื่องที่พูดอยู่มันไม่สำคัญสักนิด กงซุนต้าเกอ เรื่องมากมายที่ไม่สามารถแยกถูกหรือผิดได้ ท่านฉลาดกว่าข้า จิตใจก็ละเอียดลออกว่าข้ามากนัก เพราะฉะนั้น....

            พี่ว่าอย่างไร.....น้องก็ว่าอย่างนั้น ข้าจะไม่พูดมากไปกว่านี้อีก

            กงซุนเชอฺเดินออกนอกห้องมาจุดเดิม เสี่ยวหมานกำลังเฝ้ามองต้าเปาอยู่อย่างนั้น ต้าเปาก็ไม่ได้ขยับจากที่เดิมไปไหน

            ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว ผิดแล้วต้องรับผิดชอบ

            เปาเจิ่ง เจ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุด พี่ที่ดีที่สุดในชีวิตของข้า เพื่อเจ้าแล้วชีวิตข้าก็ให้เจ้าได้ เจ้ารู้มั้ย บางทีการได้พบเจ้าคือที่สุดของที่สุดแห่งความโชคร้ายในชีวิตข้าแล้ว หึ

            เสี่ยวหมานเห็นทั้งสองมองหน้ากันอย่างนั้นในระยะไกล ไม่มีใครพูดอะไร แต่เหมือนมีความในใจนับล้านผ่านหน้านางให้ทั้งสองได้รับรู้กับและกัน บางทีเจ้าอาจเป็นเปาเจิ่งจริงๆ

            กงซุนเชอฺเดินไปแล้ว จากไปพร้อมกับเสียงกีบม้าที่ดังในยามก่อนรุ่งสาง

TBC^^

Pssssssssssssssssssssssss.

            อ๊ากกก จบไปอีกตอนอย่างชุ่มเลือดค่า หมายถึงชุ่มเลือดอะไรดีนะ ต่อสู้กันชุ่มเลือด หรือเลือดกำเดาไหลชุ่มทิชชู่ หรืออ๊วกออกมาเป็นเลือดเพราะทนความหวานไม่ไหว แต่ที่แน่ๆตอนนี้คนแปลกระอักเลือดตายแล้ว ขอเตียงหยกน้ำแข็งด่วน ทางที่ดีเอาเอี้ยก้วยมาผนึกกำลังภายในด้วย เคี๊ยกๆๆๆ

            ตอนนี้ก็เหมือนชื่อตอนน่ะนะคะ แผนกงซุนเชอฺร้ายเหลือร้ายแต่ก็ยังไม่ได้คนร้ายตัวจริงอยู่ดี แล้วคนอ่านหาได้รึยัง

            ไม่รู้เสียงกีบม้านี่กงซุนเชอฺแอบหนีกลับบ้านไปแล้วหรือเปล่าเนอะ ส่งความในใจกับต้าเปาซะนาน ไม่รู้ต้าเปาบอกอะไรคุณชายของเราไปบ้าง บางทีอาจเป็นขอซาลาเปาอีกสามลูกก็เป็นได้ เหอๆ

            ส่วนจั่นเจาตอนนี้เท่ห์น่ากิน เอ้ยน่ากรี๊ดดดดมากมาย ทั้งสู้ทั้งคำพูด โหยเอาใจไปเต็มๆ กงซุนเชอฺนี่อีกไม่กี่ตอนก็จะไม่ใช่ขวัญใจเดี๊ยนอีกต่อไป รอพระเอกของต้าเปามาก่อนเต๊อะ

            ตอนหน้าพบกับแผนขั้นต่อไปของกงซุนเชอฺ ยุทธการกินแรงเพื่อน จะเป็นอย่างไรติดตามตอนหน้าจ้า

 

1.      ขุนนางกินเป๋าฮื้อ ไม่ให้ชาวบ้านกินซาลาเปา : คำกล่าวนี้หมายความว่าอีกฝ่ายอยากจะทำอะไรก็ทำ แต่กำหนดไม่ให้ตัวเองทำ คือต้าเปาด่ากงซุนเชอฺนั้นเอง

2.      ขออธิบายตัวอักษรจีนหน่อย อักษรจีนมีบางส่วนที่หนึ่งตัวแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งจะแทนหมวดของตัวอักษรนั้น อีกส่วนแทนการออกเสียง เพราะฉะนั้นบางครั้ง เราเห็นตัวอักษรจีนตัวหนึ่งแม้จะไม่รู้ความหมายแน่ชัด แต่เราจะพออ่านออก และรู้ว่าความหมายกว้างๆนั้นแปลว่าอะไร

            ส่วนในเรื่องมีสองชุดคำที่ต้องแนะนำ หนึ่งคือ หย่งชาง กับ เสว่ยรึ และ หมิงหลี่ กับ ฮ้วงเนื่องจากตัวอักษรจีนเป็นตัวอักษรภาพ เมื่อส่วนใดหนึ่งขาดหายไปก็จะเปลี่ยนไปทั้งความหมายและการอ่าน อากงของซิ้วจิ่นบอกเสมอๆว่าหนึ่งขีดหนักหนึ่งชั่งทองคำ เพราะฉะนั้นต้องเขียนให้ถูกห้ามพลาดไปแม้ขีดใดขีดหนึ่งค่ะ

3.      เปิ่นเจี้ยง: ‘เปิ่น นั้นหมายถึง ตัวเอง เรียกแทนตัวเองค่ะ ส่วนด้านหลังเปิ่นนั้นจะตามด้วยตำแหน่งเช่น เจี้ยงนั้นหมายถึงนายพลหรือทหาร เปิ่นหวาง หมายถึงคำที่ฮ่องเต้เรียกแทนตัวเอง

4.      ไร้ช่องโหว่: มีสำนวนแทนเช่นกันคือ เทียนอีจือเฝิ่ง แปลตามตัวได้ว่า เสื้อฟ้าไร้ตะเข็บ ตามเทพนิยายเล่าว่าเสื้อสวรรค์ที่นางฟ้าสวมนั้นไม่ได้เย็บด้วยเข็มและด้าย จึงไม่มีตะเข็บ อุปมาว่า เรื่องราวหรือเหตุการณ์นั้น กระชับแน่นไม่มีข้อช่องโหว่แม้แต่น้อย

5.      พลิกสงครามให้กลายเป็นการสันถวไมตรี: มีสำนวนอีกเช่นกันว่า ฮวากันเกอเหวยอวิ้โป๋ แปลตรงตัวได้ว่า เปลี่ยนอาวุธยุทโธปกรณ์เป็นผ้าไหมและเครื่องหยก อาวุธอุปมาสงคราม ผ้าไหมและเครื่องหยกเป็นเครื่องบรรณาการสมัยโบราณอุปมาสันถวไมตรี

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #34 123mo321 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:36
    พระเอกของต้าเปานี่ขุนนางคนนั้นใช่ไหมค่ะ อ๊ายยยยยยยยยยยย-//-
    #34
    0