แรงรักแรงใคร่ ตอน ภูไผท&ญาณิน

ตอนที่ 5 : 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 59

            เมื่อทานอาหารเสร็จ สมคิดกับลูกสาวก็กลับบ้านพร้อมกัน ระหว่างเดินทางขวัญกมลเอาแต่นิ่งเงียบคิดหนัก


            “คิดถึงเรื่องยายเด็กฝรั่งนั่นหรือ”


            “ค่ะพ่อ” ลูกสาวรับคำ “ไหนพ่อบอกว่าพี่ภูไม่มีใคร แล้วทำไมเรื่องถึงออกมาเป็นแบบนี้ได้คะ ท่าทางยายฝรั่งจะจับพี่ภูไม่ปล่อยด้วย”


            “พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พ่อว่าไม่มีอะไรหรอก คงแค่เด็กใจแตกที่เห็นพี่ภูหล่อรวยเลยคิดจะจับ ลูกก็เห็นว่าพี่ภูไม่มีท่าทีด้วย ไม่นานยายเด็กนั่นก็คงถอยกลับไปเอง”


            “พี่ภูเป็นคนดี” เอ่ยถึงเขาคนนี้ดวงหน้าก็ร้อนวูบรู้สึกเขินยิ่งนัก ที่ผ่านมาพบผู้ชายมาก็หลายคน หน้าตาแต่ละคนดีถึงขั้นดีมาก และบางคนก็พรั่งพร้อมด้วยหน้าตาและฐานะ หากไม่มีใครสักคนเหมือนเขาคนนี้เลย แม้จะพบหน้าแค่ครั้งแรกก็รู้สึกว่าเขาน่าสนใจมาก และคิดว่าจะสานสัมพันธ์ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคู่แข่งที่แรงกล้าได้กล้าเสียเช่นนี้


            “เพราะแบบนี้พ่อถึงพาลูกขวัญมาด้วย อยากให้รู้จักกันไว้”


            “ไม่ใช่แค่รู้จักหรอกค่ะพ่อ ขวัญต้องมากกว่านั้น พ่อก็อยากให้เป็นอย่างนั้นนี่”


            “ดีมากลูก แล้วยายเด็กนั่น...”


            “พ่อไม่ต้องห่วง เรื่องง่ายๆ แบบนี้ขวัญจัดการเอง พ่อก็รู้คนอย่างขวัญเมื่อลองได้ชอบอะไรแล้ว ต้องเอาให้ได้”


            “ลูกขวัญต้องทำให้ได้ พ่อคิดว่าผู้ชายคนนี้เหมาะจะเป็นลูกเขยพ่อที่สุด ผู้ชายดีๆ ที่พร้อมทุกอย่างหายาก อย่างที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง ยังคิดว่าถ้าเขาไม่มาทำงานที่หัวหินพ่อจะส่งลูกขวัญไปที่ไร่ชาบุริมนาถเชียงรายโน่นเลย แต่พอรู้ว่าเขาจะมาทำงานที่นี่พ่อดีใจมาก รีบเรียกลูกกลับมา ส่วนไอ้ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินอย่างไอ้บอสเลิกๆ มันไปเสีย ถ้าลูกได้แต่งงานกับพี่ภู โรงแรมนี้จะได้เป็นของเราโดยสมบูรณ์”


            “ค่ะพ่อ”



 

            กับคนที่ถูกกล่าวถึง บัดนี้ตามเจ้าของโรงแรมกลับไปยังห้องทำงาน เรียกว่าเกาะติดเขาไม่ปล่อย


            “เค้าช่วยทำนะ”


            “ไม่เป็นไรพี่ทำได้ ส่วนเราไปเที่ยวเถอะ”


            “ตอนแรกก็ว่าจะไป แต่ตอนนี้ไม่ไปดีกว่า” ญาณินว่าพลางลงนั่งที่ชุดรับแขก


            “กลัวพี่ภูถูกฉกไปกิน”


            “พูดจาน่าเกลียด” ภูไผทพูดพลางนึกขำ “เรานี่จริงๆ เลย พูดภาษาไทยแต่ละคำดีๆ ทั้งนั้น สงสัยนายมาร์คสอนมาดี”


            “แหงละ ว่าแต่พี่ภูต้องระวังตัวไว้นะ ถูกฉกขึ้นมาตายแน่”


            เขาไม่พูดได้แต่ส่ายหน้า ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอหมายถึงใคร เพราะเห็นชัดเจนอย่างนั้น แต่ก็ไม่คิดอะไร


            “เอาเถอะพี่จะระวัง แค่นี้ใช่ไหมที่อยากได้ยิน งั้นไปเที่ยวได้แล้ว”


            คราวนี้ญาณินยิ้มได้ และยอมออกไปแต่โดยดี


 

            กระทั่งถึงล็อบบี้หญิงสาวก็หยุดยืน แล้วมองรอบตัวด้วยความสนใจ ไม่ถึงนาทีสายตาสะดุดเข้ากับผู้ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาทางประตูหน้า พร้อมเพื่อนชายหญิงสองสามคน เพียงแค่เห็นแวบแรกก็เรียกรอยยิ้มจากเธอได้เป็นอย่างดี วินาทีนั้นตัดสินใจตรงเข้าไปหา ทักทายด้วยสุ้มเสียงตื่นเต้น

            “ไฮเดย์ ไม่คิดว่าจะเจอ ยูที่นี่”


            เดย์หรือแอนดริวชายคนดังกล่าวต้องหยุดและนิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา ดวงตาแวววาวตื่นเต้นไม่แพ้

กัน


            “ยูเองหรือนินนี่”


            ญาณินยิ้มหน้าบานแล้วเข้าไปกอดแขน


            “มาเที่ยวเมืองไทยเหมือนกันเหรอ แต่แหมโลกกลมจริงๆ มาเที่ยวที่นี่ด้วย เจอกันแบบนี้เราต้องคุยกันยาวเสียแล้ว”


            “แน่นอน ว่าแต่รู้จักเพื่อนไอก่อนดีกว่า”


            และแล้วกลุ่มก๊วนชาวต่างชาติก็สนุกสนานครื้นเครงกันไป แต่เพื่อนทั้งสองที่รู้จักกันมาก่อนมีความสุขมากกว่าผู้ใด



0 ความคิดเห็น