แรงรักแรงใคร่ ตอน ภูไผท&ญาณิน

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ม.ค. 59

            ยามบ่าย ณ โรงแรมริมหาดชะอำแห่งหนึ่ง ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังหาห้องพัก ภูไผทชายผู้มีหน้าตาคมสันต์ เป็นที่สะดุดสายตาของสาวๆ ทั้งหลาย แค่เพียงเขาเดินผ่านทุกคนก็หันมองจนคอแทบหัก


            ส่วนผู้ที่ยืนเคียงข้างคือสาวน้อยลูกครึ่งไทยอเมริกัน เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนน้องชายเขา บ้านของเธออยู่อเมริกาแต่เพราะเวลานี้อยู่ในช่วงปิดเทอมจึงอยากมาเที่ยวเมืองไทย และนึกอยากเที่ยวจังหวัดบ้านเกิดของเขาทำให้เราได้พบกัน


            ครั้งแรกที่พบเขาคิดว่าเธอเป็นเด็กสาว แต่เมื่อทราบความจริงก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ที่ไม่อยากเชื่อมากไปกว่านั้นก็คือเธอเป็นหญิงสาวที่กล้าจีบผู้ชายก่อน เขายอมรับว่าหน้าตาเธอสะสวยมีเสน่ห์ ไปที่ไหนใครๆ ก็มองไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงด้วยกัน แต่นิสัยไม่เหมือนคนที่โตแล้ว


            นิสัยเธอเหมือนเด็กที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจและชอบอ้อน ทำตัวไม่มีแรงคอยกอดและอิงตัวเขาทุกครั้งที่เดินด้วยกัน


            อย่างตอนนี้ก็เช่นกัน เขากับเธอมายืนหน้าเคาน์เตอร์บริการของโรงแรมแห่งนี้ เขาไม่มีความสุขสักนิดออกจะไม่พอใจนิดๆ ผิดกับเธอที่ดวงหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้ม


            “จะพักทำไมไม่รู้ อีกไม่ไกลก็จะถึงหัวหินแล้วเชียว เพราะเราจะทำให้พี่ถึงโรงแรมช้าลงไปอีก”


            ด้วยความไม่พอใจเขาจึงพูดออกไป แทนที่เธอจะสำนึกผิด กลับพูดไปยิ้มไป และกะพริบตาอ้อนปริบๆ


            “แหมก็เค้าไม่เคยมาที่นี่ เลยอยากชมนิดเดียว เอาน่าพี่ภูจะได้พักผ่อนบ้างไง ขับรถมาตั้งสิบกว่าชั่วโมง ไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอ”


            ถามว่าเหนื่อยไหม เขาเหนื่อยและอยากพักอย่างว่า แต่ขืนหยุดพักบ่อยแบบนี้ไม่มีวันถึงที่หมายแน่นอน


            เพราะนับแต่ออกจากไร่ชาบุริมนาถศิริเขาก็ตั้งใจจะขึ้นเครื่อง แต่มีเธอที่ร้องขอมาเที่ยวด้วย และขอว่าอยากนั่งรถมากกว่าเครื่องบิน ไม่อยากตามใจแต่ท่าทางและน้ำเสียงที่อ้อนวอนทำให้เขาใจอ่อนต้องทำตามอย่างเสียไม่ได้


            ทว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างแรง ด้วยตลอดทางเธอขอเที่ยวทุกแห่งที่ผ่าน จะไม่ตามใจก็ไม่ได้เสียด้วยเพราะเธอใช้ลูกอ้อนที่เขาต้องใจอ่อน ที่สำคัญเห็นใจว่าเธอไม่ได้อยู่เมืองไทยจึงอยากเที่ยว


            ด้วยเหตุผลนี้จำต้องหยุดพักบ่อย ส่งผลต่อการเดินทางที่ล่าช้าลงไป เช่นวันนี้อีกไม่ไกลจะถึงที่หมายแต่เธอก็นึกอยากเที่ยวทะเล และเขาก็ต้องใจอ่อนอีกหน


            เมื่อตกลงเขาจึงเข้าไปติดต่อห้องพัก “พอจะมีห้องว่างมั้ยครับ”


            “ขอเช็คดูก่อนนะคะ” พนักงานสาวบอก ไม่ถึงนาทีก็ได้รับคำตอบ “มีค่ะ แต่มีห้องเดียวเป็นเตียงคู่ค่ะ เช็คอินเลยมั้ยคะ”


            “ห้องเดียวหรือครับ งั้นไม่...”


            “เอาค่ะ เช็คอินเลยค่ะ”

            “ไม่ได้ นอนห้องเดียวกันไม่ได้”


            “เอ่อทำไมนอนห้องเดียวกันไม่ได้คะ เด็กคนนี้เป็นน้องสาวคุณไม่ใช่เหรอคะ”


            เธอที่ถูกเข้าใจผิดทำเป็นเลิกคิ้วตาโตคล้ายว่าโกรธ แต่แล้วเขาก็เห็นว่าเธอยิ้มปากกว้างแทบจะเห็นฟันครบสามสิบสอง


            “ใช่ น้องสาวอยู่ห้องเดียวกันเลย งั้นเช็คอินเลย”


            “นินนี่ พี่บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้”


            เขาต้องทำเสียงเข้มข่มไว้ คิดว่าเธอกลัวหรือไม่เลย แถมเธอยังโน้มหน้ามากระซิบข้างหู


            “ไม่เอาน่าพี่ภูก็ เค้ารับรองจะไม่ปล้ำพี่ภูหรอกค่ะ”


            พอพูดจบก็ขบเม้มติงหูเบาๆ เล่นเอาเขาร้อนวูบไปทั่วกาย โดยเฉพาะใบหน้าที่ตอนนี้น่าจะแดงก่ำ เพราะเธอหัวเราะและพูดว่า


            “พี่ภูหน้าแดงก่ำเชียว น่ารักสุดๆ”


            ต่อมาเธอก็หอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ทำเอาเขาตกใจปลดแขนและรีบออกห่าง หากยังไม่ทันเธอจับแก้มหยิกเบาๆ เขาจำต้องชักสีหน้า


            “นินนี่!


            “แหมเสียงเข้มเชียว แต่เค้าชอบนะแบบเนี่ย”


            ท่าทางเธอดูจะไม่สำนึกว่ากำลังทำในสิ่งไม่ถูกต้อง เขาจะเตือนอีกหนก็เบื่อที่จะพูดจึงลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองพนักงานโรงแรม ที่จ้องไม่วาง ขืนปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวได้รู้ความจริงว่าไม่ใช่น้องสาว


            “งั้นเช็คอินเลยครับ”


            “ได้ค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น