[pre-order] ตื๊อรักแม่ทัพสาว [สนพ.สลัดผัก]

ตอนที่ 2 : สมรสพระราชทาน (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    16 ก.ค. 61

** ประเด็นเรื่อง นางเอกไม่รักนวลสงวนตัว ** ขอชี้แจงดังนี้นะคะ

ในสมัยโบราณ ยุคราชวงศ์ต้นๆ ผู้คนในยุคนั้นยึดหลักปรัชญาของเต๋าในการดำเนินชีวิต ซึ่งลัทธิเต๋ามีทัศนคติเรื่องเพศค่อนข้างอิสระ คือมีก็มีไป เป็นเรื่องธรรมชาติ สตรีในยุคนั้นจึงค่อนข้างเปิดเผยเนื้อหนัง (โดยเฉพาะยุคถังที่ดันหน้าอกแทบทะลักและมีเรือนร้องรำ เรือนคณิการุ่งเรืองมากที่สุด) ถึงขนาดมีภาพวาดโบราณแสดงให้เห็นว่า หญิงสาวสามารถหาซื้ออวัยวะเพศเทียม (ดิลโด้) กันได้กลางตลาดเลยทีเดียว รวมทั้งเรื่องเพศพรหมจรรย์ก็ไม่ได้ถือสา การมีสัมพันธ์ของหญิงชายถือเป็นเรื่องธรรมชาติ 

จนกระทั่งศาสนาพุทธและลัทธิขงจื๊อเริ่มแพร่หลาย โดยค่านิยมเรื่องพรหมจรรย์ส่งผลกระทบมากที่สุดตั้งแต่ ราชวงศ์ซ่ง และเข้มงวดกับสตรีในยุคหมิง ชิง ดังคำกล่าวที่ว่า หากสตรีบริสุทธิ์จริง ในคืนเข้าหอจะต้องมีเลือดออกนั่นแหละค่ะ จึงกล่าวได้ว่า เพิ่งมีการถือเรื่องการรักนวลสงวนตัวและเพศพรหมจรรย์ในช่วง 4 ราชวงศ์ท้าย (ซ่ง หยวน หมิง ชิง)

สำหรับนิยายซีรี่ส์นี้ ไรท์เตอร์ทั้งสองตั้งใจให้เป็นช่วงราชวงศ์ฮั่น ดังนั้นสตรีในยุคนั้นจึงไม่ค่อยถือสาหรือมีความหวงเนื้อหวงตัวกันดังที่เข้าใจนะคะ และนางเอกก็เกิดในตระกูลแม่ทัพ ถูกเลี้ยงดูมาแบบผู้ชาย (ดังที่อยู่ในบทนำ) ทัศนคติเรื่องนี้จึงเปิดกว้างไปด้วยค่ะ

(ราชวงศ์โบราณ = ซาง โจว ฉิน ฮั่น ถัง ซ่ง หยวน หมิง ชิง)



 ***********



-1- สมรสพระราชทาน

หนึ่งปีก่อนหน้านี้...

"ฉีจู้เฉิง เจ้าแน่ใจแล้วรึที่ขอเช่นนี้" ฮั่นซู่จงหวงตี้ทรงตรัสถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ…สตรีมีมากมาย เหตุใดจำเพาะต้องขอแต่งงานกับสตรีผู้นั้น?

สตรีที่ไม่สมกับเป็นสตรี

สตรีที่ไม่เคยชายตาแลบุรุษใด

สายพระเนตรวาววับ จับจ้องร่างโหวหนุ่มอย่างเฝ้ารอคำตอบ พระองค์กระหายนัก อยากทราบว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้หล่อเหลาฉลาดเฉลียว สร้างผลงานจนประจักษ์ต่อสายตาคนทุกผู้ จึงต้องการแต่งงานกับสตรีห้าวหาญเช่นนั้น

"กระหม่อมแน่ใจที่สุดพ่ะย่ะค่ะ" เขาตอบหวงตี้ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "หากมิใช่นาง กระหม่อมจะขออยู่ลำพังไปจนตาย ไม่สมรสกับสตรีอื่นใด"

หากเราบังคับเจ้าแต่งกับองค์หญิงสักนางแทนเล่า?” พระองค์ตรัสลองใจ

บุรุษในเสื้อม่วงปักลายคลื่น เจ้าของนามฉีจู้เฉิง รีบคุกเข่าลงกับพื้น “เช่นนั้นก็สั่งประหารกระหม่อมแทนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” แววตาแน่วแน่ สีหน้าจริงจัง ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูคล้ายจะขาดใจตามคำที่เอ่ย

หวงตี้แย้มสรวล “เจ้าลุกขึ้นเถอะ ข้าเพียงถามดูเท่านั้น”

"หากว่ากันตามเนื้อผ้าแล้วเจ้ากับนางนั้นเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก..." ครานี้เป็นเสวียนเต๋อไท่จื่อ รัชทายาทแห่งต้าฮั่นเป็นผู้ตรัส "แต่เจ้าเอาความมั่นใจมาจากที่ใดว่านางจะยอมแต่งกับเจ้า?"

"กระหม่อมแค่มั่นใจว่า ถ้าแต่งกับนางแล้วจะรักนางและตามใจนางแต่เพียงผู้เดียว" ฉีจู้เฉิงหันไปตอบ "เรื่องนางจะรักกระหม่อมหรือไม่ กระหม่อมมิกล้าคาดหวัง..."

"จู้เฉิงหนอจู้เฉิง..." รัชทายาทถอนใจ ก้าวมาใกล้ ตบบ่าฉีจู้เฉิงหนักๆทีหนึ่ง "...เมื่อครั้งที่ข้ายังเยาว์ เคยได้ร่ำเรียนมากับนาง และทุกวันนี้ นางก็เป็นหนึ่งในคนสนิทของข้า...เจ้ารู้หรือไม่ว่า นางเป็นสตรีป่าเถื่อนเพียงใด ปากสุนัขเพียงใด กิริยาวาจาโผงผาง หาได้มีความสำรวม ยิ่งไปกว่านั้น นางมิชมชอบเรื่องอ่อนหวานดังเช่นสตรีทั่วไป..."

ที่องค์รัชทายาทตรัสนั้น มิได้ตรัสเกินจริงไปแม้แต่น้อย ทรงมีอายุไล่เลี่ยกับซื่อเซี่ยยี่ เมื่อครั้งเยาว์วัยที่ยังดำรงตำแหน่งเป็นเพียงองค์ชายรอง ได้เล่าเรียนวิชาความรู้ไปพร้อมๆกับเหล่าองค์หญิงองค์ชายอื่นๆ รวมทั้งบุตรหลานขุนนางที่รับใช้ใกล้ชิด หนึ่งในนั้นคือซื่อเซี่ยยี่ผู้ที่มักนึกว่าตนเองเป็นบุรุษ ด้วยนิสัยรักสนุก ขี้เล่น ไม่ถือตัวขององค์ชายรอง ผู้ไม่เคยคิดว่าตนจะได้มีโอกาสประทับเหนือบัลลังก์มังกร เมื่อผนวกกับความซุกซนของซื่อเซี่ยยี่ ทั้งคู่จึงมักไปเล่นด้วยกัน บ้างกลั่นแกล้งผู้อื่น บ้างสร้างความวุ่นวาย บ้างไปตกปลาในสระ จากนั้นเสียบไม้ ก่อไฟย่างปลาจนผู้อื่นเข้าใจผิดคิดว่าเกิดเพลิงไหม้ บ้างหนีไปเล่นซนในครัว บ้างรีดไถขอขนมจากนางกำนัล ถึงขั้นโดดเรียน จนโดนโบยตีก็หาได้มีความหลาบจำ ความผูกพันเชื่อใจระหว่างทั้งคู่จึงมีมากจนคล้ายกับรุ่นบิดาที่หวงตี้ทรงสนิทสนมกับซื่อเซี่ยเหมินเป็นอย่างดี

"กระหม่อมแต่งกับนางเพราะนางเป็นนาง" ฉีจู้เฉิงยังตอบโดยไร้ความลังเล "กระหม่อมไม่ได้แต่งกับนางเพื่อให้นางเป็นสตรีที่สงบเสงี่ยม อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน"

รัชทายาทหนุ่มยังแคลงใจ "นางอายุมากกว่าเจ้าถึงสองปีเชียวนะ"

"อายุไม่สำคัญเท่าความในใจที่กระหม่อมมีให้นางพ่ะย่ะค่ะ"

"ดี ตอบได้ดี แค่กๆๆๆ!" หวงตี้ทรงพอพระทัยมาก แต่เพราะพระพลานามัยไม่แข็งแรงนักด้วยโรคที่เป็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงแต่จะทำให้ร่างกายทรุดโทรมกว่าผู้คนวัยเดียวกัน เส้นผมยังแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวทั้งศีรษะทั้งที่มีพระชนมายุยังไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ

"เสด็จพ่อ!" รัชทายาทรีบรุดไปประคอง แต่หวงตี้ทรงโบกมือว่าไม่เป็นไร หลังจากพระอาการดีขึ้นจึงตรัสกับฉีจู้เฉิงว่า

"เราจะให้ตามที่เจ้าต้องการ เจ้ากับนางรอราชโองการได้เลย" ชั่วขณะหนึ่ง พระองค์นึกถึง ซื่อเซี่ยเหมิน บิดาของซื่อเซี่ยยี่ที่ได้ฝากให้พระองค์ช่วยจัดการเรื่องคู่ครองก่อนจะสิ้นใจ...แม่ทัพซื่อ ในที่สุดภาระที่ท่านฝากไว้กับเรา จะได้รับการปลดเปลื้องลงจากบ่าของเราเสียที!

ส่วนรัชทายาทนั้นทรงกระพริบพระเนตรปริบๆ ดูท่าว่าเมื่อราชโองการออกไปแล้ว พระองค์จะเป็นคนแรกที่ถูกซื่อเซี่ยยี่แหกอก!!

แต่ฉีจู้เฉิงกลับทำทองไม่รู้ร้อน เมื่อได้ยินพระราชดำรัสจากหวงตี้ จึงคุกเข่าคำนับอีกครั้ง "ขอบพระทัยที่ทรงพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ!"

สองวันต่อมา จวนแม่ทัพ

"จื๋อจวินวี่ ซื่อเซี่ยยี่ รับราชโองการ!"

"หม่อมฉัน จื๋อจวินวี่ ซื่อเซี่ยยี่ น้อมรับราชโองการ" หญิงสาวคุกเข่าลงเบื้องหน้าขันทีคนสนิทของหวงตี้

"ด้วยโองการแห่งฟ้า หวงตี้จึงทรงมีพระบัญชา จื๋อจวินวี่ ซื่อเซี่ยยี่ แห่งกองกำลังพิทักษ์แผ่นดิน สร้างความดีความชอบไว้มาก มีความจงรักภักดีเหนือใคร ทั้งยังเก่งกล้ามากด้วยความสามารถ เพื่อให้สกุลซื่อและสกุลฉีได้มีบุตรหลานสืบสกุลและช่วยแบ่งเบาราชกิจ จึงแต่งตั้งให้จื๋อจวินวี่ ซื่อเซี่ยยี่ เป็นภรรยาของฉางผิงโหว ฉีจู้เฉิง ขอให้ซื่อเซี่ยยี่ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างเหมาะสม ควรค่าแก่การยกย่อง และเป็นตัวอย่างที่ดีงามแก่คนรุ่นหลังสืบไป จบราชโองการ"

ซื่อเซี่ยยี่ฟังแล้วตกตะลึงนิ่งงันอยู่กับที่ จนรองแม่ทัพกองกำลังพิทักษ์แผ่นดิน หยางหมี่เฟิงต้องสะกิดให้รู้สึกตัว…ตัวบัดซบตัวไหนคือฉีจู้เฉิง?!

โทสะแล่นริ้วหาที่ระบายยาก มองเห็นขันทีคนสนิทม้วนแผ่นผ้าหลังจากประกาศโองการเสร็จ นางพลันลุกพรวด ยื่นมือคว้าคอเสื้อเขาจนแทบหงายหลัง

"...แม่ทัพซื่อ...โปรดระงับโทสะด้วย"

"ท่านแม่ทัพ รับราชโองการก่อนเถิดเจ้าค่ะ!" หยางหมี่เฟิงช่วยเตือนสติอีกแรง

"ไม่! จนกว่าข้าจะรู้ว่า เจ้าคนน่าตายฉีจู้เฉิงมันเป็นใคร!" ซื่อเซี่ยยี่เขย่าร่างชราของขันทีจนหัวคลอน "ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท!"

"...ท่านแม่ทัพ ท่านก็ทราบดี หากท่านไม่รับราชโองการ ย่อมมีความผิดเทียบเท่าการกบฏนะขอรับ!" จางกงกงพยายามชูม้วนราชโองการขึ้นเหนือศีรษะ

"ส่งมานี่ ข้าจะเอาไปเผา!" ตอนนี้นางน่ากลัวกว่านายนิรยบาลในนรกเสียอีก

"ไม่ขอรับ!" จางกงกงเปลี่ยนเป็นกอดราชโองการไว้กับตัวแน่น "ท่านแม่ทัพ! อย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ! รับๆไปก่อนแล้วค่อยเข้าเฝ้าก็ยังไม่สายนะขอรับ!!"

"ถ้ารับ ข้าก็ต้องเป็นเมียใครก็ไม่รู้น่ะสิ!" นางยังโวยวาย "ส่งมาให้มารดาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นอย่าได้หาว่าข้าโหดร้าย!"

"ท่านแม่ทัพโปรดไตร่ตรองด้วย...!"

"คนที่ท่านต้องแต่งงานด้วยคือข้าอย่างไรเล่า ท่านแม่ทัพ"

ซื่อเซี่ยยี่หันไปตามเสียง พบบุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคาย สวมอาภรณ์ขาวปักลายด้วยด้ายทองหรูหรา ส่งรอยยิ้มกว้างมาราวรู้จักกันมานานนับปี มือถือพัดขนนกกระเรียนที่บรรดาปราชญ์ชอบใช้กัน บุรุษผู้นี้ก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมประกาศตน “อรุณสวัสดิ์ท่านแม่ทัพ”

ซื่อเซี่ยยี่ไม่ทักตอบ "เจ้าเองหรือ คือฉีจู้เฉิง?"

เจ้าของนามพยักหน้ารับ ซื่อเซี่ยยี่ปล่อยตัวขันที เดินย่างสามขุมไปหา "กล้าดีเช่นไรมาล้อเล่นกับข้าเช่นนี้!"

"ข้ามิได้ล้อเล่น ข้าเป็นผู้ไปขอสมรสพระราชทานครั้งนี้ด้วยตัวเอง" เขาทำหน้าจริงจัง

"อ้อ...เจ้ามิใช่คนกล้าดี แต่เป็นชายสติไม่ดีอย่างยิ่งต่างหาก!" นางชี้หน้าด่า "หญิงอื่นสิ้นชีพหมดแผ่นดินต้าฮั่นแล้วหรือถึงอยากแต่งกับข้า!"

...นางอยู่ของนางดีๆแท้ๆ

"อา...ท่านจำข้าไม่ได้เลยสินะ" เขากระพริบตาถี่ชวนสงสาร "เดี๋ยวข้าจะรื้อฟื้นความหลังให้ท่านฟังทั้งวันเลย แต่ตอนนี้..." เขาคว้าข้อมือบางและออกแรงน้อยๆ "รับราชโองการก่อนเถอะ จางกงกงยังมีงานต้องทำอีกมาก"

"ข้าไม่รับ!" น่าตายยิ่ง เจ้านี่เดินมาถึงตัวนางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด! "เจ้ามาก็ดี ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทกับข้า!"

ฉีจู้เฉิงปั้นหน้างุนงง "เหตุใดข้าต้องไปกับท่าน?"

"ทูลขอให้ฝ่าบาทยกเลิกราชโองการบ้าๆนี่น่ะสิ!"

"หวงตี้ตรัสแล้วไม่คืนคำนะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ไปบอกว่า เจ้ามีลูกมีเมียแล้ว แต่งไม่ได้!"

"หลอกลวงเบื้องสูงมีโทษถึงประหาร"

ซื่อเซี่ยยี่กระทืบเท้าอย่างโมโหโกรธา "เจ้าจะอยากแต่งกับข้าไปทำไม! สตรีทั่วต้าฮั่นมีมากดั่งเม็ดทราย เหตุใดต้องเจาะจงมาเลือกข้า!"

"เพราะข้าชอบท่าน" เขามองซื่อเซี่ยยี่ด้วยดวงตาลึกซึ้งอย่างประหลาด "เหตุผลนี้ชัดเจนพอหรือไม่?"

ครานี้เป็นซื่อเซี่ยยี่ที่ได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆ คนน่าตายผู้นี้อยู่ๆก็โผล่มาบอกจะแต่งงานกับนาง ชอบนาง "เจ้า...สติฟั่นเฟือนรึ?"

"เปล่า สติข้าอยู่ครบถ้วนดี"

ซื่อเซี่ยยี่นึกเห็นใจคนฟั่นเฟือนผู้นี้...อา คนบ้ามักบอกว่าตัวเองไม่บ้า เป็นเช่นนี้สินะ นางถอนใจแล้วพูดต่อ "น้องชาย เจ้าเชื่อข้าเถอะ แต่งกับข้า ไม่มีความสุขหรอก เจ้าล้มเลิกความคิดเถอะนะ"

"ข้าไตร่ตรองและคิดถี่ถ้วนดีแล้ว จึงได้ไปเข้าเฝ้า ทูลขอสมรสพระราชทาน" ฉีจู้เฉิงยิ้มบาง "ขอเพียงได้ติดตามอยู่ข้างกายท่านแม่ทัพ ไม่ว่าต้องทำเช่นไรข้าก็ยอม"

"ถ้าต้องการแบบนั้น มิสู้มาเป็นลูกน้องข้า!"

"แต่ข้าอยากดูแลท่านทั้งในยามศึกและยามอยู่บนเตียงนี่"

"หน้าไม่อาย!"

"ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เยินยอ" ฉีจู้เฉิงเดินมาใกล้อีก ครานี้ยื่นมือมาโอบเอวนาง "ข้าว่าท่านควรรับราชโองการแต่โดยดีเถิด ท่านเป็นขุนนางภักดีมานาน อย่าได้เสียเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เลย"

ซื่อเซี่ยยี่ตอบโต้ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวระยะประชิด...คนผู้นี้มือไวยิ่ง! นางจับมืออุ่นที่เอวและออกแรงบีบรุนแรง ดึงร่างสูงเข้าหาตัว เตรียมจะบิดไพล่ไปด้านหลังของเขา แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะหมุนตัวตามการบิดหมุนของนาง ทำให้นางเป็นฝ่ายเสียหลักเอง!

"ท่านแม่ทัพ เดินระวังหน่อย" เขาเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "เช่นนี้อย่างไรเล่าท่านถึงต้องมีคนอยู่เคียงข้าง"

"เจ้า!" นางไม่คาดว่าเขาจะหลบการโจมตีของนางได้ ทั้งยังเป็นฝ่ายมีชัยเสียอีก...บุรุษผู้นี้ คงไว้ชีวิตไม่ได้!

นางดีดตัวออกห่างและพุ่งเข้าหาพร้อมโจมตีเขาด้วยท่าหมัดท่าเท้าอย่างรุนแรง ซึ่งอีกฝ่ายก็หลบและปัดป้องเท่าที่จำเป็นเท่านั้น แต่เพียงเท่านี้ก็เรียกโทสะจากซื่อเซี่ยยี่ให้มากขึ้นไปอีก

ผ่านไปสิบกระบวนท่า ฉีจู้เฉิงก็เริ่มโอดครวญ "เซี่ยเอ๋อร์ ข้าเหนื่อยแล้ว พอเถอะ!"

"หุบปาก!" นางวาดเท้าเตะเฉียดหน้าจู้เฉิงไป "ผู้ใดใช้ให้เรียกข้าเช่นนั้น!"

"แต่เรามิใช่คนอื่นคนไกลกันแล้วนะ"

"ย่าเจ้าสิ!"

นางพุ่งเข้าหาเขาอีกครั้งด้วยความโกรธถึงขีดสุด แต่คราวนี้เขากลับยืนนิ่งรับพลังหมัดที่พุ่งกระแทกไหล่ซ้ายเข้าเต็มๆ

"เจ้าโง่! เหตุใดครานี้ถึงไม่หลบ!" นางร้องด่าแต่ก็รีบนั่งลงเบื้องหน้าเขา สองมือบางยื่นไปจับไหล่เขาด้วยความตระหนก

ทันใดนั้นเองนางก็สมองอื้ออึง เห็นรอยยิ้มมุมปากมากเล่ห์ที่ริมฝีปากคู่นั้นของเขาลอยอยู่ตรงหน้า ไม่ทันจะตอบสนอง ริมฝีปากคู่นั้นก็บินมาประกบริมฝีปากนาง นางนั่งตัวแข็งทื่อ ใจก่นด่าเขาไม่เป็นภาษา แต่ที่นางนั่งนิ่งเช่นนี้ หาได้เพราะตกใจเพียงอย่างเดียวไม่ แต่เพราะที่ริมฝีปากของเขามียาชา!!

"อึก" ร่างบอบบางทรุดลงกับพื้น ฉีจู้เฉิงรีบยื่นมือเข้าประคอง ยาชาตัวนี้ร้ายกาจนัก เพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางวิงเวียนหมดสิ้นเรี่ยวแรง แม้แต่เปลือกตายังยกไม่ขึ้น ร่างกายอ่อนระทวยดังเต้าหู้ก้อนหนึ่ง จะเดินลมปราณตอบโต้ยังทำไม่ได้

นางเสือสาวสิ้นฤทธิ์ ฉีจู้เฉิงยิ้มมุมปาก รีบเอ่ยกับขันทีเฒ่าที่ยืนถือราชโองการตัวสั่นอยู่ไม่ไกล "ฉีจู้เฉิงและซื่อเซี่ยยี่ รับราชโองการ"

จางกงกงตกใจจนท่าทางเลิ่กลั่ก

ฉีจู้เฉิงต้องรีบป้องปากร้องบอก "จางกงกง มาเร็ว เดี๋ยวยาชาหมดฤทธิ์เสียก่อน!"

จางกงกงจึงรีบยัดม้วนราชโองการใส่มือของซื่อเซี่ยยี่...ที่ถูกฉีจู้เฉิงชักใยควบคุมตามใจชอบ เมื่อราชโองการพ้นมือไปได้ในที่สุด จางกงกงขันทีคนสนิทก็รีบขอบคุณฉีจู้เฉิงเสียยกใหญ่ มีสายตาอาฆาตของซื่อเซี่ยยี่มองติดตามด้วยไฟโทสะที่สุมอก

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ฉีจู้เฉิงโบกมือไปมา

"ไม่เป็นไรมิได้ โหวเหย หากไม่ได้ท่าน ข้าน้อยคงไม่มีหน้ากลับไปทูลฝ่าบาทเป็นแน่แท้" จางกงกงประจบ ค้อมร่างตนลงมาต่ำ

"ข้าก็ต้องขอบพระคุณกงกงมากขอรับ" ฉีจู้เฉิงเอ่ยและสอดถุงเงินเล็กๆเป็นค่าน้ำร้อนน้ำชาให้กงกง

จางกงกงรีบคำนับให้สองหนุ่มสาวแล้วขึ้นเกี้ยวจากไป ทิ้งให้ฉีจู้เฉิงโอบกอดซื่อเซี่ยยี่ในอ้อมแขน เขาหัวเราะเบาๆช่วยจัดท่านั่งของนางให้สบาย ใช้วงแขนอุ่นกอดนางไว้แนบอก "ดีนะที่ข้าเตรียมการเอาไว้ ไม่เช่นนั้นท่านคงอาละวาดจนตะวันตกดินเป็นแน่"

แม้จะอยากนั่งกอดนางทั้งวันทั้งคืน แต่ก็คิดว่าไม่ควรเอ้อระเหยนาน "ข้าว่าข้าพาท่านไปพักด้านในดีกว่า ร่างสูงรีบช้อนอุ้มร่างนางขึ้น "เอ...ห้องของท่านแม่ทัพไปทางไหนกันนะ? อ้อ นึกออกแล้ว ไปทางนี้"

เดี๋ยว! เจ้านี่รู้จักห้องนางได้อย่างไร!? ซื่อเซี่ยยี่กรีดร้องในใจอย่างหวาดหวั่น

"ท่านคงอยากถามว่าเหตุใดข้าถึงรู้" เขาเดินเลี้ยวขวาเลี้ยวซ้ายไปเรื่อย "ข้ามาแอบมาดูหลายหนแล้ว ข้าวาดแผนผังเอาไว้ด้วยนะ อยากเห็นหรือไม่?"

...วิปริต! เจ้านี่ต้องเป็นคนวิปริตแน่นอน!

สวรรค์! นางผ่านศึกนับร้อย แต่มิเคยรับมือกับคนวิปริตสักครั้ง! ทั้งยังเป็นคนวิปริตที่คิดจะแต่งงานกับนางอีก!! เวรกรรมอันใดของนางกันนะ!!

ขณะที่กำลังคิดหาทางจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร ฉีจู้เฉิงก็พานางมาที่ห้องของนางได้อย่างถูกต้อง "ยาชานี้ออกฤทธิ์เพียงครึ่งก้านธูป ท่านมิต้องกังวลไปหรอก" เขาวางร่างนางบนเตียง

ครึ่งก้านธูป!? ถ้าเจ้าบ้านี่คิดจะทำอะไรในสภาพนี้ นางจะช่วยเหลือตนเองอย่างไรได้เล่า!

"ท่านแม่ทัพ..." วางนางลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาห่มให้เรียบร้อย เขาถอยออกไปนั่งที่โต๊ะรับแขก ไม่แตะต้องหรือฉวยโอกาสกับนางอีก "ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตที่เหลือดูแลท่าน มิได้ต้องการล่วงเกินท่าน"

ซื่อเซี่ยยี่ฟังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนึกฉงน เขาต้องการแต่งงานกับนางทำไม? มีแต่คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวนางตลอด

"วันนี้ท่านควรพักผ่อน ข้าเองก็จะกลับไปกินยาเสียหน่อย หมัดของท่านนั้นไม่เบาทีเดียว" เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าซับเลือดที่มุมปาก "ข้าจะรอตอบคำถามท่านอยู่ที่จวนโหว..."

คำตอบอันใด?! นางในสภาพนี้จะตอบอะไรได้?!

อีกฝ่ายเพียงยิ้มอบอุ่น จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

1,532 ความคิดเห็น

  1. #1515 mui07 (@mui07) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    ชอบพระเอกอ่ะ
    #1515
    0
  2. #1501 HateAI (@fknz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:10
    โอ้ย คู่นี้สุดยอดดดด 2ตอนก็แดดิ้นแล้ว
    #1501
    0
  3. #1206 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:26
    จิตกับคนบ้าอยู่ด้วยกันสินะคะ
    #1206
    0
  4. #670 K_sushi_P (@K_sushi_P) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 19:08
    ในความโรคจิตมีความปกติซ่อนอยู่
    #670
    0
  5. #536 แกงส้ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 11:42
    กิ่งทองใบหยกจริงๆ
    #536
    0
  6. #524 fairy (@game_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:29
    จิตมากกกก แต่ก็ชอบมากกกก
    #524
    0
  7. #315 Tan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 06:51
    ชอบ คำเดียว
    #315
    0
  8. #255 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 07:11
    ดูท่าจะสนุก
    #255
    0
  9. #70 มัคกี้ (@sikasalj13248hot) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:37
    ดูนางจะ ซึน
    #70
    0
  10. #52 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:54
    ดุเด็ดเผ็ดมันมากค่ะ ถถถถถ
    #52
    0
  11. #25 Freesia (@lunaria) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:54
    ต้องแบบนี้สิถึงจะสนุก 55555
    #25
    0
  12. #9 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:57
    เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือแม่ทัพ คือสามีนี่เอง5555.
    #9
    0
  13. #4 nemo_kiss (@momiji1993) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:13
    ไรต์อ๊ะ ~ เอามาลงให้อยากแล้วจากไปอีกล่ะ รีบอัพเรื่องนี้นะฮับ ความทะเล้น แต่อบอุ่นช่างน่าติดตาม อยากรู้จริงๆว่าจะปราบพยศท่านแม่ทัพสุดห้าวด้วยวิธีการใด แต่จู่โจมด้วยริมฝีปากเคลือบยาชาก็ไม่เลว #ปรบมือรัว 
    #เป็นกำลังใจให้ สู้ต่อไปนะฮับ (^____<) 😘

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:03
    #4
    0
  14. #2 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:16
    ดีงามทันกันไปฝึกวิชาเหนือเมียก่อนนะท่าทางจะตายก่อนมีลูกหรือลูกจะโต ชอบจ้ะเปิดมาก็ไม่อ่อนแอไม่ดราม่าไปมุ้งมิ้งกินเลือดตอนจะแต่งกลังแต่งสนุกล้ำ
    #2
    0