[Love Series Project 1] คุณพ่อตัวน้อย yaoi

ตอนที่ 8 : คุณพ่อตัวน้อย : โลก...รุมเร้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 429 ครั้ง
    28 พ.ค. 56

ตอนที่ 6

 

โลก...รุมเร้า

 

 วันนี้ก็เป็นเหมือนเมื่อวาน งานหนักเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน...แต่ทามตั้งใจ ตั้งใจทำมากกว่าเมื่อวาน...เพราะอยากเลิกงานเร็ว ทามอยากกลับไปหาน้องจีน ไม่รู้ว่าปานนี้ลูกจะงอแงรึเปล่า ถึงจะวางใจที่ให้น้าปุ๊กดูแลได้ แต่น้าปุ๊กก็ต้องทำงาน รับจ้างซักผ้า รีดผ้า...ยิ่งงานเร่ง ๆ กลัวจะไม่มีใครเอาน้องจีน

 “เหม่ออะไร?”ป้าเปียถาม

“อะ เปล่าครับ งานตรงนี้ทามเสร็จแล้วจะให้เอาไปเข้าชั้นเลยไหมครับ”ทามถาม

 “อืม”

 ทามยกเอกสารที่เรียงเข้าแฟ้มเรียบร้อยใส่ชั้น เรียงตามที่พี่ไหมสอนมา เอกสารเยอะหลายสิบเล่มแบบนี้...ทำเอาปวดแขนไม่น้อย เฮ้อ...ถ้ามีเงินเหลือจะไปนอนให้ป้าเพ็ญหน้าปากซอยนวดให้สักหน่อย ป้าแกเคยนวดให้ทามฟรี...แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหล่ะ แกบอกครั้งแรกฟรี แต่ครั้งต่อไปจ่ายตังค์...ทามเลยไม่เคยไปหาแกอีกเลย

 “ทาม เอาเอกสารขึ้นไปชั้นบนหน่อยจ่ะ”พี่บุ๋มเรียกหาทาม ทามเดินไปรับเอกสาร

 “ห้องริมสุดซ้ายมือนะจ๊ะ วางไว้บนโต๊ะนั่นแหล่ะ...ไม่มีคนอยู่หรอก”พี่บุ๋มบอก

ทามเดินขึ้นบันไดที่อยู่ด้านหลัง เป็นบันไดสำหรับพนักงาน ส่วนข้างหน้าจะเป็นลิฟท์ใช้ได้สำหรับผู้บริหารและพนักงานแก่ ๆ เช่น ป้าเปีย เป็นต้น แต่ทามเห็น...หลายครั้งพี่ไหม พี่บุ๋ม หรือพี่วุ้นก็ใช้ลิฟท์ตัวนี้ด้วยเหมือนกัน หึหึหึ...ไขข้อพี่ ๆ คงไม่ดี

ห้องซ้ายสุด~

เดินมาหยุดอยู่หน้าประตู โต๊ะของพี่เลขาไม่มีคน...แต่พี่บุ๋มบอกว่าเอาไปวางไว้ได้เลย ทามจ้องหน้าประตู...อ่านป้ายชื่อเบา ๆ

ฐานัส อัศวภักดีวิจิตร

 

ชื่อโบราณจัง...สู้ชื่อทามไทก็ไม่ได้ เพราะกว่าตั้งเป็นไหน ๆ แต่คนรวยก็ยังงี้แหล่ะ ชอบตั้งชื่อลูกตั้งเองให้สะกดแปลก ๆ เข้าไว้ จะได้เป็นที่จดจำในพวกเหล่าไฮโซ...

ห้องทำงานเรียบหรู ประดับด้วยเครื่องเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น บนโต๊ะทำงานติดจะเรียบร้อย เหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้มีคนนั่งทำงาน ทามเบ้ปาก...ดีชะมัด โต๊ะนี้คงไว้แค่เซ็นงานคลิก ๆ ไม่ต้องมีคอมพิวเตอร์ด้วย งานสบาย

เพราะว่าไม่มีคนอย่างที่พี่บุ๋มว่าทามเลยเดินมองเสียทั่วห้อง...ไม่ได้อะไรหรอก แค่ความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว...ก่อนจะมาหยุดที่วิวตรงหน้าต่าง เป็นกระจกผนังบานใหญ่ เปิดม่านออกไปเห็นคนในโรงงานเกือบครบทุกออฟฟิศ และเห็นไปยังแม่น้ำข้างหลัง ทามอดไม่ได้...รีบมองเผื่อจะเห็นหลังคาบ้านตัวเอง ว่าแต่...ทามยังไม่รู้เลยว่าหลังคาบ้านตัวเองสีอะไร? กลับไปคงต้องไปสังเกตกันหน่อยละ

เอ๊ะ...แล้วพรุ่งนี้ทามจะได้ขึ้นมาบนนี้อีกไหมเล่า??

“นายเป็นใคร...? เข้ามาทำอะไรในนี้”เสียงเข้มร้องทัก ทามตกใจสะดุ้ง หันกลับไปเจอหน้าดุพร้อมสายตาคมเข้ม

 “ฉันถามว่านายเป็นใคร!!! มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในนี้!!!!!”เ

อะ เอ่อ...ทามตกใจ เพราะถูกเสียงดังใส่ ยิ่งเขาก้าวเท้าเข้ามา ทามยิ่งรนถอยหนี

“อะ อะ เอ่อ!?!?~


 


 

 

“ขโมย?

“ปะ เปล่านะฮะ ทามเปล่า...ไม่ใช่นะฮะ”ทามรีบบอก เพราะนั่นเป็นคำกล่าวหาที่ค่อนข้างรุนแรงไปหน่อย

“หึ!!!! ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาในนี้หน่อยสิ”คุณคนตรงหน้าตะโกนเรียกคนข้างนอกเสียงกร้าว ทามส่ายหน้า...

“ปะ ปะ เปล่านะฮะ~

“มีคนอยู่ไหมว่ะ!!!! ใครอยู่ข้างนอกบ้าง!!!”เพราะเรียกไม่ได้ยินหรืออย่างไรไม่ทราบ คุณเขาโผล่หัวออกไปนอกห้อง ไม่นานก็มีพนักงานชายหญิงวิ่งกันเข้ามา

“มีอะไรเหรอคะ คุณฐา”พี่สาวคนนึงถามขึ้น ทามได้ยินว่าเรียกว่า คุณฐา รู้ได้ทันทีว่าเป็นคนเดียวกับที่พวกพี่ไหมนินทากันเมื่อวันก่อน เห็นว่าดุกันหนักหนา เจอเข้ากับตัวเอง...ถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเลยทีเดียว

 

ดุจริง...

 

“ใครปล่อยเด็กคนนี้วิ่งเข้ามา อุทัยไปไหน!?!?!”คุณฐาตวาดถาม

“ผมเอาไปเอาข้อมูลกล้องวงจรปิดมาครับ”คนนี้น่าจะชื่ออุทัย เพราะรีบตอบ...คุณฐาจิกตามองน่ากลัว ทามกัดปาก...ไม่น่าจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลย

“แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมิทราบ!!! ถึงได้เดินลอยหน้าเข้ามาในห้อง แถมยังใช้เวลาสำรวจห้องฉันเสียละเอียด”

 

เอ่อ...คุณพี่ครับ รู้ได้ไงว่าละเอียดครับ????? ทามงง....เหมือนจะส่งหน้าโง่ ๆ ไปถึงพี่เขา เพราะทันทีที่ทามนิ่ง ร่างสูงใหญ่ก็สาวมาถึงตัวทามพอดี

 

“ฉันถาม!!!!

 

เสียงดังก้องห้องทำงาน สายตานับสิบคู่มองมาที่ทามประหนึ่งนักโทษแดนสนธยา จู่ ๆ ทามก็หนาวเย็นยะเยือกราวกับตัวเองยืนอยู่บนเทือกทิวหิมะหนาวเย็นริมหน้าผาสูงชัน กวาดสายตามองแต่ละคน...บ้างก็ส่งสายตาเห็นใจ บ้างก็งงงวย บ้างก็มองหัวจรดเท้า...

“ต้องการอะไร??? ปากน่ะมีไหม???”ร่างสูงตรงหน้าอารมณ์ร้อนกว่าที่คิด เพราะทันทีที่ทามเงียบไปชั่วอึดใจ พี่ท่านก็เล่นบีบปากเสียจนเจ็บ จะโหดไปไหนครับพี่...

“ทามเจ็บ~!”ทามร้องบอก ทุบมือหนาตึบ ๆ จะเป็นเจ้านายทามก็ไม่ให้อภัยนะ!

“อุทัย!

“ครับ?

“เด็กนี่เป็นใคร???

“เอ่อ...”

“เด็กช่วยงานป้าเปียข้างล่างค่ะ”

ขอบพระคุณพี่ถักเปียคนสวยงาม ๆ เพราะระหว่างที่ถูกทำร้ายอย่างนี้ ยังมีคนช่วยตอบแทน ร่างสูงตาคมหันกลับมามองทาม ทามเกือบน้ำตาคลอ พยักหน้าหงึกๆ

“แล้วเข้ามาที่นี่ทำไม!?!?! แถมยังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ?

ทามชี้นิ้วไปที่เอกสารที่วางบนโต๊ะ...เหมือนสีหน้าที่ปรับเปลี่ยนเป็นเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว เพราะน้ำหนักมือก็ลดทอนความเจ็บทามไปได้บ้าง จนคุณฐาปล่อยมือ เดินไปหยิบเอกสารที่ว่านั่น

“แล้วก็ไม่บอก”

 

มึง..เอ้ย..! พี่เปิดโอกาสตรงไหนให้กูพูดครับ??? ทามจับแก้มตัวเองพร้อมอ้าปากกว้าง ๆ เจ็บชะมัด

 

“วางแล้วก็ออกไป แล้วทีหลัง...อย่ามาเที่ยวเดินสำรวจห้องทำงานคนอื่น เพราะมันเสียมารยาท!!!”ร่างสูงแนะนำ พูดง่าย ๆ ว่าด่า...ทามยกมือไหว้งาม ๆ พูดคำว่าขอโทษ แล้วเดินออกมา พี่ชายคนนึงตบบ่าทามเบา ๆ

“อย่าลืมไปทำบุญล้างซวยนะ”เสียงกระซิบมาจากไหนไม่ทราบ แต่ทามไม่ได้สนใจ...ออกจากห้องได้ก็วิ่งมาที่ออฟฟิศตัวเอง บ้าชิบ...บ้า บ้า บ้า!!!!

 

งานท่วมหัวพยายามจะเอาตัวให้รอด พักเที่ยงทามก็ไม่พัก...ทำงานต่อเนื่อง ใจน่ะ...คอยพะวงดูแต่นาฬิกา ห้าโมงเมื่อไหร่พ่อจะวิ่งออกจากที่นี่ทันที ไม่ใช่อะไร...ห่วงลูก วันนี้เหนื่อยมาก...แต่นึกถึงหน้าน้องจีนก็หายเหนื่อย

“ทาม...”พี่วุ้นเรียก

“ครับ?”ทามเงยหน้าถาม

“อ่ะ พี่ให้”พี่วุ้นให้ซองสีขาว ทามรับมาอย่างงง ๆ พี่วุ้นมองซ้ายมองขวา

“ค่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะจ๊ะ”

“พี่วุ้นเอามาให้ทามทำไมฮะ??”พี่วุ้นกระเถิบเข้ามาใกล้ ทำให้ทามต้องก้มลงเงี่ยหูฟังโดยอัตโนมัติ

“เรื่องเอกสารเมื่อวันก่อนน่ะ....”

ทามทำตาโตตั้งใจฟัง...พี่วุ้นทำสีหน้าลำบากใจ

“เอกสารที่พี่...”

“จุ๊ ๆ ๆ นั่นแหล่ะจ๊ะ เอกสารนั่นถ้าใครมาถามทามก็บอกว่าไม่รู้แล้วกันนะจ๊ะ”พี่วุ้นบอก

“ทำไมละครับ?”ทามไม่เข้าใจ

“เอาเป็นว่าพี่ขอร้องแล้วกัน...”พี่วุ้นยัดซองใส่มือทาม งง...???

 

ตกเย็น...ทามรีบออกจากที่ทำงาน โดยมีซองสีขาวมีเงินอุ่น ๆ อยู่ในนั้น 1000 บาท!!!! ทามไม่รู้ว่าพี่วุ้นเอามาให้ทามทำไม แต่ทามก็รับมาเพราะ....ถ้าน้องจีนต้องใช้เงินไปหาหมอช่วงนี้ ทามต้องมีเงินก้อน...เป็นเงินติดตัวบ้าง ทามไม่ได้ถามอะไรพี่วุ้น และพี่วุ้นก็ไม่ได้บอกอะไรทามเพิ่ม รู้กันแค่นั้น...

“ทาม...”น้าปุ๊กเรียก

“ครับ น้องจีนละครับ”ทามถาม น้องจีนไม่ได้นอนอยู่บ้านเหมือนเคย ทำให้ทามต้องวิ่งมาบ้านน้าปุ๊ก

“น้าจะพาน้องไปรพ.อยู่พอดีเลยทาม”น้าปุ๊กพูด

“ห๊ะ!!!!! น้องจีนเป็นอะไรครับ????”ทามรีบถาม

“น้องไม่ค่อยสบายนะ...ตัวร้อน ๆ นี่พ่อไอ้ตามันก็ขอเจ้านายเอารถกลับมา เดี๋ยวไปด้วยกันเลยสิ”

“ลำบากน้าปุ๊กรึเปล่า ทามโบกสามล้อไปดีกว่า”

“ไม่เป็นไร บ้านใกล้เรือนเคียงกัน...”น้าปุ๊กบอก ทามเดินเข้ามาในบ้าน น้องกำลังหลับปุ๋ย...ตัวร้อนจริง ๆ ด้วย

“ไปล้างมือก่อนเถอะทาม”น้าปุ๊กเตือน

“อะ ครับ”

 

ทามวิ่งไปล้างมือ พอ ๆ กับที่มีรถมาจอดหน้าบ้าน.....ทาม~!?

 

น้าปุ๊กออกไป แล้วก็เข้ามาหน้าตื่น

“ทามเอ้ยยยย~! ลุงกับป้าแกมาว่ะ!!!

“ชิบ!

จะมาอะไรตอนนี้ว่ะ!!!!!!!!!!!! ลูกก็ตัวร้อน...จะไปรพ.อยู่นี่ พ่อน้องตาเอารถเข้ามาจอด ลุงกับป้าก็เดินหน้าเชิดมาหา ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ  แต่ยังรู้เลยว่าลุงกับป้าถามหาทาม เสียงดังไปสิบแปดบ้านอย่างนี้ ตาเป็นเด็กฉลาด...ไหวตัวทัน ตอบว่าไม่เห็นมีใครอยู่บ้านตั้งนานแล้ว ทามกับน้าปุ๊กซุ่มดูในบ้าน เห็นลุงด่าอะไรไม่รู้...แล้วป้าก็ด่าด้วย ด่าทามนี่แหล่ะ...หึหึ

“แง~!!!!  แง~!!!!”น้องจีนร้องไห้สะดุ้งเพราะตกใจ ทามไถลตัวไปหาลูกคนแรก

“โอ๋ ลูกจ๋า ๆ”

น้าปุ๊กส่งนมให้ นมอุ่น ๆ น้องไม่กิน...ทามอุ้มแนบอก โยกตัวไปมาแต่น้องก็ร้องไม่หยุด สักพักตากับพ่อก็เดินเข้ามา

“เขาไปแล้วเหรอว่ะ”น้าปุ๊กถาม

“อือ ไปรพ.กันเถอะ...”พ่อน้องตาบอก

“ตาไปด้วยนะแม่...”

“เออ เอ็งไปเปลี่ยนชุดนักเรียนซักเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมามีใส่...”

“แม่ก็ซื้อให้หนูอีกชุดไม่ได้หรือไงเล่า”ตาบ่น ทามยิ้ม ๆ ขอบคุณคนทั้งสามมาก

 

“จินดา มธุรดาเทพ เชิญตรวจค่ะ”เสียงเรียกจากนางพยาบาลคนสวย น้าปุ๊กอุ้มน้องจีนเข้าไปห้องหมอ ทามก็ไม่รอช้า เดินเข้าไปด้วย...ส่วนตากับพ่อของแกนั่งรอข้างนอก เพราะมีน้ำกระเจี๊ยบเสิร์ฟฟรี เรากินกันไปหลายแก้ว...จนแม่บ้านมอง แต่ก็ยังกล้าขออีกหลายแก้ว

ขั้นแรกก็ชั่งน้ำหนัก...จะมีนางพยาบาลอุ้มน้องจีนไปอาบน้ำ แล้วก็เช็ด ๆ เห็นสภาพลูกโดนเช็ดแล้วน้ำตาจะไหล อยากเอามือทึ้งหัวนังพยาบาลสองคน ไม่มีการเบามือเลย อาบแล้วเช็ดอาบแล้วเช็ดอยู่สองสามครั้ง จึงกลับมาวัดไข้ พยาบาลบอกว่า ไข้ไม่ลด ให้รอคุณหมอ นั่งรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงก็มีคุณหมอสุดหล่อสุดเท่ห์ที่สุดในสามโลก (เวอร์ไปไหม) กำลังตรวจดูอาการ ทามกังวลมาก...แต่ตาก็จับมือให้กำลังใจตลอด

“ไข้หวัดธรรมดาครับ”

“แล้วตุ่ม?

“ผดน่ะครับ...ตอนนี้อากาศร้อนมาก ต้องให้น้องอยู่ในที่ที่มีอากาศถ่ายเทสะดวกหน่อย ไม่มีฝุ่น”

“เดี๋ยวหมอให้ยาลดไข้ไปนะครับ ถ้าไม่ดีขึ้นให้กลับมาหาหมออีกที”

นี่เหรอการรักษา???? ง่ายแบบนี้เหรอ????

แล้วหมอก็ออกจากห้องไป...ทามยังนั่งงง...อ้าวนี่จบแล้วเหรอ ตรวจเสร็จแล้วเหรอ...จับลูกทามอยู่สองสามที นี่คือเสร็จแล้วเหรอ

ฮึก...ไอ้หมอเหี้ย!

โมโหอะไรไม่รู้จนควันออกหูไปหมด

“ไปเถอะทาม”

“แต่ทามยังไม่รู้เลยว่า ทามจะดูแลลูกยังไง กินนมปกติได้ไหม...”

“รพ.นี้ก็อย่างนี้แหล่ะ เรามันคนจนเว้ยทาม...มีหมอมารักษาก็ดีถมถื่นแล้ว”

กัดปากตัวเอง...อยากร้องไห้ เดินมาจ่ายเงินค่ารักษายิ่งอยากร้องไห้ใหญ่ 895 บาท...ได้ยาลดไข้มา 1 ขวด

 

 น้องจีนตัวร้อน...แต่ทามก็ยังคอยเช็ดตัวให้ทุกครึ่งชั่วโมง เพราะว่าไม่ค่อยสบายตัวน้องจีนเลยร้องไห้ไม่หยุด กว่าจะนอนได้ทำเอาทามแทบหมดแรง เกือบตีสี่...ทามหยุดตบก้นน้อง แล้วเดินถือไฟฉายขึ้นไปชั้นสอง ห้องนอนเก่าของพี่ฟ้ามีพัดลมเก่า ๆ อยู่หนึ่งตัว ทามเคยเห็น...ฝุ่นมันเขรอะแล้วละ แต่ถ้าเอาไปล้างแล้วเช็ดดี ๆ น่าจะยังใช้ได้

 ใบพัดมันแตกไปใบนึง แต่ลองเสียบไฟดูแล้ว...ใช้ได้อยู่ เปิดแค่พัดลมแค่นี้ ค่าไฟคงกระเตื้องขึ้นไม่เท่าไหร่ ยังไง...บ้านนี้ก็ยังได้สิทธิ์ไม่ต้องชำระค่าไฟ (ทางรัฐบาลจ่ายให้) อยู่

พอเปิดพัดลมทำให้บ้านที่อุดอู้พอจะมีลมระบายอากาศขึ้นมาบ้าง น้องจีนหยุดโยเย...ทามเลยได้เวลานอน

“พี่ฟ้า...เห็นไหม ทามดูแลน้องได้~

 

ทามพูดกับตัวเองก่อนจะหลับไป

 

ตื่นมาเกือบเก้าโมง...ไม่ต้องบอกว่ามันจะสายแค่ไหน บ้าชิบ... ทามตั้งใจว่าจะไม่สาย ดันสายจนได้...วันนี้พึ่งพี่วิน (วินมอร์เตอร์ไซต์) เสียค่าเดินทางไปแพงที่สุดในชีวิตจนอยากจะร้องไห้โฮ 25 บาทขาดตัว แต่ต้องยอม จริง ๆ ราคาเต็มมัน 30 บาท ทามขอพี่เขา 5 บาทไว้ซื้อข้าวตอนกลางวัน

แต่ทามคิดว่าวันนี้ถ้าไม่มีกลับข้าวอะไรที่ทามอยากกิน (จริง ๆ ถ้าไม่มีใครกินเหลืออ่ะนะ) ทามก็คงจะไม่เสียเงินซื้อข้าวหรอก

เก็บไว้เป็นค่ารถเมล์กลับบ้านดีกว่า ฮี่ฮี่...วันนี้จะได้ไปหาน้องจีนเร็วขึ้น

 

เมื่อเช้าน้าปุ๊กมาเร็วกว่าปกติ เพราะแกอยากมาดูน้องจีน น้าปุ๊กว่า...ช่วงนี้ต้องให้ตามันช่วยรีดผ้าส่งลูกค้าไปก่อน ตามันก็ดีนะ เลิกเรียนทำการบ้าน...ไม่ค่อยไปวิ่งซนเหมือนเมื่อก่อน 

เฮ้อ...วันนี้มาทำงานโดนด่าเหมือนเคย เบื่อจัง...แต่ต้องทน  ใคร ๆ ก็อยากใช้งานทามไท แม้จะหนักหรือเหนื่อยแต่ทามก็ยิ้มสู้ ได้ทำงานในห้องแอร์ก็ยังดีกว่าไปขับมอเตอร์ไซต์ตากแดดตัวดำละว่ะ (คิดในแง่ดีเข้าไว้) ป้าเปียก็ยังเป็นป้าเปียเหมือนเดิม จะบ่นอะไรหนักหนาก็ไม่รู้ พวกคนงานกลัวจนหัวหดกันไปหมดแล้ว ไม่เมื่อยปากบ้างหรือไงก็ไม่รู้

พวกพี่ไหม พี่บุ๋มก็เหมือนกัน...ว่างนักทำไมไม่เอางานที่ให้ทามทำกลับไปทำเองมั่ง ทามยุ่งมือจะพันกันไปหมดแล้วเนี่ย (วันนี้บ่นอะไร)

ทามยกกล่องกระดาษ A4 ล๊อตใหม่ออกมาวางขนาดเครื่องถ่ายเอกสาร แกะกล่องออกแล้วหยิบกระดาษออกมาปึกหนึ่ง ยัดใส่ช่องในเครื่อง ก่อนจะกดให้มันเริ่มทำงานอีกครั้ง ถึงตรงนี้จะเสร็จ...แต่ยังต้องมานั่งเย็บแม็กซ์และเจาะรูยัดใส่แฟ้มอีก เหนื่อย...

“โอ๊ะ...”ทามสะดุ้ง เพราะทำงานเพลิน ๆ แต่พี่ที่มายืนข้างหลังไม่ให้สุ้มให้เสียง ทามเลยเหยียบเท้าให้ซะเลย

“ขอโทษฮะ ๆ”ทามบอก จะมายืนใกล้ ๆ ทำไมว่ะ!

“น้องชื่อทามไทรึเปล่า”พี่ชายสูงใหญ่ถาม

“ฮะ”ทามตอบรับ เขาพยักหน้า...เดินไปยื่นเอกสารอะไรบางอย่างให้ป้าเปีย ทุกคนก็เงียบมองทามเป็นตาเดียว

 

อะไรหว่า!?!?!?!

 

“ไม่ใช่มันแน่ ๆ”ป้าเปียด่าพี่คนนั้น ไม่เชิงด่าหรอก...แค่เสียงดังใส่ ตามสไตล์แก

“งั้น...ให้น้องไปเจอนายหน่อย นายอยากพบ”พี่เขาบอก ป้าเปียหันมามองทาม คนอื่นก็มอง

“ไปสร้างเรื่องอะไรไว้ล่ะทาม”พี่บุ๋มหันมาถาม ทามส่ายหน้า...ไม่รู้

 

พี่คนที่ทามเหยียบเท้าเดินนำ ป้าเปียเดินร่างอ้วนตาม ส่วนทามก็ประกบท้าย บรรยากาศระหว่างเราดูมืดมน ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเหมือนกัน แต่ทามก็รู้สึกไม่ค่อยดี ตื่นเต้นจนเหงื่อออกมือ คิดว่า...ถ้าต้องขึ้นมาชั้น 4 เพราะ นายอยากพบ...ทามคงไม่ดีใจเท่าไหร่ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ

เดินไปก็คิด ๆ ๆ ว่าทามไปสร้างเรื่องอะไร ก็ไม่นะ...งานที่ทำก็ปกติดี (โดนด่าและให้แก้เป็นปกติ) หรือว่าจะเรื่องที่ทามกินอาหารเหลือของพนักงาน ก็ไม่น่าอีกละ...พี่พวกนั้นกินไม่หมดเอง ทามเลยช่วยจัดการให้หรอก แล้วอยากนั้นมันจะมีเรื่องอะไรอีกนะ?

ณ ห้องประชุม 4

ทันทีที่ทามก้าวเท้าเข้าไป ก็รู้สึกได้ถึงพลังและอำนาจบางอย่าง มีพนักงานสองคน ป้าเปีย พี่คนที่พามา และคุณเอก

“เชิญนั่ง”เสียงทุ้มมีอำนาจกล่าว ทามเดินไปนั่งจ่องริมสุด มองหน้าคนโน้นทีคนนี้ที

คุณเอกโยนซองสีน้ำตาลมาให้...แต่ป้าเปียเป็นคนนำไปแกะแล้วดู

“หืม...!?!?!?! เด็กมันเพิ่งเข้ามา มันไม่กล้าหรอก!!!”ป้าเปียเถียง

“ป้ารู้ได้ไงครับ คนเราเดี๋ยวนี้หน้าซื่อใจคดมีเยอะแยะ”คุณเอกว่า

“ของตั้งเยอะ เด็กมันไม่รู้อะไรด้วยหรอก น่าจะมีคนสั่งมาอีกที”ป้าเปียว่าต่อ

 

คุยอะไรกัน?

 

“งั้นใครล่ะ?”คุณเอกแสยะยิ้ม

“ทามไท พักนี้มีคนให้แกเอาเอกสารอะไรไปให้คนอื่นรึเปล่า”ป้าเปียถาม

ทามนึก...เอกสารอะไรว่ะ วันนึงส่งเอกสารและซองน้ำตาลเป็นร้อย ๆ ซอง อันไหนเป็นยังไงใครจะรู้...ไม่ได้เปิดดูซักหน่อย!?!?!

“เอกสารนี้ ใครให้แกเอาไปให้นายคุณวุฒิ”ป้าเปียเปิดหน้าซองให้ดู อ่อ...ทามจำได้ทันที เพราะว่าลายมือก็ชัดเจนอยู่

“พี่วุ้นครับ”ทามบอก คุณเอกพยักหน้าให้พี่เลขา ก่อนที่จะเปิดประตูให้พี่วุ้นเดินเข้ามา

“ทามบอกว่า เธอใช้ให้ทามเอาเอกสารนี้ไปส่งคุณวุฒิ”ป้าเปียบอก

“ไม่ใช่นะคะ ๆ ไม่ใช่ของวุ้น”พี่วุ้นปฏิเสธ

ทามเบิ่งตาโต!?!?!?!?

อะไรว่ะ!?!?!?

ป้าเปียมองหน้าทาม

“ก็ถ้าพี่วุ้นไม่ใช้ให้ทามเอาไปให้พี่วุฒิ ทามจะเดินไปตึกโน้นเองทำไมล่ะครับ”ทามแก้ต่างให้ตัวเอง รู้สึกไม่ชอบมาพากล

“ทำไมทามพูดอย่างนี้ละ!?!?!?! พี่ไม่รู้เรื่องเอกสารอะไรด้วยเลยนะ”พี่วุ้นทำเสียงแข็ง

ทามอ้าปากจะเถียงแต่คุณเอกก็ขัดเสียก่อน

“หนึ่งในสองคนนี้สินะ!!!

 

ป้าเปียถอนหายใจ...ไม่ใช่นะ ๆ ไม่ใช่ทาม ทามเริ่มน้ำตาคลอ...ทำไมพี่วุ้นทำกับทามแบบนี้!?!?!

 

“นายครับ ออฟฟิศตึกโน้นบอกว่า ครั้งก่อนทามไทเคยเอาเอกสารไปให้คุณวุฒิแล้วครั้งนึงครับ”พี่เลขาทำเสียงเครียด

ทามส่ายหน้า...สั่นระริก

“พะ พี่วุ้น สะ สั่ง...”

“นายนี่มัน!!!!!!!!!

 

ร่างสูงยืนเต็มตัว...ทำหน้าทมึงทึง ก่อนประตูจะเปิดพาร่างที่น่ากลัวมายืนคู่กัน

 

“ร่วมกันฉ้อโกง ปกปิดหลักฐาน ทำกันเป็นกระบวนการสินะ!? เห็นรึยัง!? หน้าใส ๆ ซื่อ ๆ มันไว้ใจไม่ได้...”น้ำเสียงเนิบนาบ แต่แววตาน่ากลัว

 

ปะ เปล่า~ ทามเปล่า~

 

“ไม่น่าเลยทาม~”พี่วุ้นร้องไห้โฮ

 

ทามยังงง...เพราะเหตุการณ์เกิดเร็วมาก ๆ

 

ไม่...นะ

 

ต้องเข้าใจอะไรผิดกันแน่ ๆ !!!!

 

“ปะ ปะ ป้าเปีย”ทามเสียงสั่น

 

“เสียใจที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจแกนะ ทามไท”ป้าเปียบอก

 

น้ำตาร่วงพลู หมดแล้ว...หมดสิ้นแล้ว...~~

 

“นี่เอกสาร ส่งให้ตำรวจซะ...”คุณฐาโยนเอกสารตรงหน้าคุณเอก คุณเอกจ้องหน้าทาม...

“แค่ไล่ออกก็พอ”คุณเอกพูด คุณฐายิ้มเยาะ

“อ่อ นี่มันเด็กนายนี่นะ จะทำอะไรก็เชิญ~

 

ยามสองคน...ที่เตรียมมาพร้อมหิ้วปีกทามโดยเฉพาะ แต่ทามไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน ยอมเดินตามออกมาแต่โดยดี ทั้งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจเหตุการณ์ พี่วุ้นทำหน้าเสียใจ หันไปมองป้าเปียที่มองทามด้วยสายตาผิดหวัง เดินลงบันได...พี่ ๆ ที่ทามเคยช่วยงาน พี่บุ๋มวิ่งมากอดทาม

“ไอ้ทามเอ้ย! แกนะแก...”เห็นพี่บุ๋มน้ำตาไหล...พี่ไหมเดินมาตบบ่า

 

 

ไม่มีเวลา...

 

 

ไม่มีเวลา...ให้พูดบ้างเลย

 

 

ทามไม่ได้ทำ.....

 
 




วางกับดักไว้ฆ่าตัวเอง


ชินจะปีนขึ้นจะหลุม...แห่งความเศร้านี้ได้ยังไง????



ทามเอ้ยยยย~~~


ทามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม


ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ







เมื่อคืนไม่ได้ลงขอโทษที แต่เมื่อเช้า...ตื่นมา จู่ ๆ พล็อตเรื่อง คุณพ่อตัวน้อย ก็ไหลมา...ขนงี้ลุกซู่ ๆ 

เดากันได้หรือยังว่าใครพระเอก? คึคึคึ คุณเอก หรือ คุณฐาดี?



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 429 ครั้ง

5,155 ความคิดเห็น

  1. #5122 YJ 5135 (@tarta5135) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 14:11
    เซ็ง ซวยอะไรขนาดนี้ทามเอ้ย
    #5122
    0
  2. #5105 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:16
    เฮ้ยย เอาจริงดิ
    #5105
    0
  3. #5096 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 01:45
    เห้อ น้องก็นะ
    #5096
    0
  4. #5060 Tono_Miya (@tongmiya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:49
    เส้าแทนนน้องงงง จะร้องแล้ววววว
    #5060
    0
  5. #5042 zelef (@zelefblack) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 18:22
    ใครพระเอก ฐาหรือเอก? เหอะ ไม่ใช่ทั้งคู่ ไม่ผ่านสักคน ไม่มีใครที่เหมาะจะคู่กับทามเลย เรื่องนี้มีแค่ทามกับน้องจินพอจบ ที่เหลือช่างมัน
    #5042
    0
  6. #4999 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:27
    ไม่ใช่ไม่มีเวลาเเต่หลาย ๆ ครั้งหนูก็อ้ำอึ้งไม่พูดมันออกมาเองจะโทษใครก็ไม่ได้หรอกนะ
    #4999
    1
    • #4999-1 -Amaya- (@-Milunda-) (จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2561 / 09:53
      จริง ขัดใจจจจ
      #4999-1
  7. #4987 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
    คุณฐานี่พระเอกป้ะ​ ปากจัดมากอ่ะ​
    #4987
    0
  8. #4979 Jaeyongie (@Jaeyongie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 01:17
    ทำไมใจร้ายกับน้องทามขนาดนี้
    #4979
    0
  9. #4970 Calyn_hong (@Calyn_park) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:07
    นายเองคือโง่ซื่อเกินไป คือมนุษย์ไม่ควรด๋อยได้ขนาดนี้ งงๆ ตอนพาเด็กออกมาเหมือนจะฉลาด แต่ก็เปล่า รึว่าฉันงงเนื้อเรื่องเอง 555555 เดี๋ยวเราอ่านทวนอีกทีนะ เรางง
    #4970
    0
  10. #4965 ThanathornJun (@ThanathornJun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 00:46
    ไรท์ใจร้ายอะ😂 ทามเจอคนแบบวุ้นตั้งแต่ช่วงแรกๆที่เข้าไปเลย สงสาร ละจู่ๆก็ตรวจเจอเฉ้ย สงสารสุดใจขาดดิ้นเลยคร่า😂😂
    #4965
    0
  11. #4953 โย้ช! (@theblinks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 23:36
    ตั้งแต่อ่านมาตอนแรกถึงตอนนี้ สงสัยว่าทามเคยกล้าพูดอะไรเพื่อตัวเองบ้างไหมเนี่ย เหมือนน้ำเต็มปากแล้วก็ปล่อยเลยตามเลยทุกที
    #4953
    0
  12. #4893 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:25
    แม่งเอ้ยพวกตัวเ  ี้ย ทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องซวย แล้วตัวเองก็ลอยหน้าลอยตาต่อไป
    ไม่เคยนึกถึงชีวิตคนอื่นว่าเค้าจะเดือดร้อนแค่ไหน เค้ามีภาระมากมายแค่ไหน แต่ใช้เค้ามารับเคราะห์ที่เค้าไม่ได้ก่อ

    ป.ล. "จ่ะ" น่าจะเป็น "จ้ะ"
    "ตั้งชื่อลูกตั้งเอง" พิมพ์ "ตัว" เป็น "ตั้ง"
    "ถ" มันมีเกินมา
    "ผมเอาไปเอาข้อมูล" คำว่า "เอา" มันเกินมา
    "ลดความเจ็บทามไปได้บ้าง" พิมพ์ "ตาม" เป็น "ทาม"
    "จุ๊ๆ ๆ" อันนี้ไม่แน่ใจว่าเป็นสไตล์การเขียนรึเปล่าเรื่องตัว "ๆ"
    "นั่นแหละจ๊ะ" คือ "นั่นแหละจ้ะ" รึเปล่าคะ
    "เท่ห์" น่าจะเขียนว่า "เท่" นะคะ
    "ทำเองมั่ง" คำว่า "มั่ง" คือ "มั้ง" รึเปล่าคะ
    "ออกมาวางขนาดเครื่องถ่ายเอกสาร" ตรงคำว่า "ขนาด" มันคือ "บน" รึเปล่า
    "ขอโทษฮะๆ" ในความรู้สึกเรามันอ่านเหมือน "ขอโทษฮะ ฮะ" มากกว่า "ขอโทษฮะ ขอโทษฮะ"
    "ทำไมว่ะ" คือ "ทำไมวะ" รึเปล่าคะ
    "ก็คิดๆๆๆ ว่า" มันอ่านเข้าใจนะคะแต่เราว่ามันแปลกในการใช้ "ๆ" ซ้อนๆ กันหลายๆ ตัว เข้าใจว่ามันเป็นสไตลื
    "แล้วอยากนั้น" พิมพ์ "อย่าง" เป็น "อยาก"
    "ให้แกเอาไปให้นายคุณวุฒิ" ไม่ต้องมีคำว่า "นาย" หรือ "คุณ" คำใดคำหนึ่งรึเปล่า
    "ไม่ใช่นะคะๆ ไม่ใช่ของวุ้น" ตรง "ๆ" นี้ก็เหมือนกันค่ะ สำหรับมันค่อยแปลก
    "อะไรว่ะ" คือ "อะไรวะ" รึเปล่า
    "ทำไมทามพูดแบบนี้ละ" คำว่า "ละ" คือ "ล่ะ" รึเปล่าคะ
    "ไม่ใช่นะๆ " ตัว "ๆ"
     
     
    ป.ล. 2 เรื่องพัดลมมันขัดแย้งกันอีกแล้วค่ะ ตอนที่แล้วพัดลมโผล่มา ตอนนี้พัดลมก็หายไป
     
    #4893
    0
  13. #4861 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 11:10
    ร้องไห้อักแล้ว
    #4861
    0
  14. #4812 mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 18:38
    ทำไมอีวุ้นทำกับทามแบบนี้หล่ะ
    #4812
    0
  15. #4790 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:20
    ทำไมชีวิตน้องทามต้องมาเจอคนเห้ๆแบบนี้คะ
    #4790
    0
  16. #4728 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:26
    นี่คือสอบสวนแล้วเหรอ โอ้ยน่อ ครึ่งเรื่องแล้วยังไม่มีความสดใส ความหวังให้น้องทามของพี่เลย
    #4728
    2
  17. #4695 zoeyluck (@duddao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 13:11
    ปวดหัวกะผู้ชายเรื่องนี้ แกจะมีสติซักคนมั้ย หืม...ไหน ไรท์เตอร์เธออยู่ไหน ทำไมบทน้องทามมันโหดร้ายกับน้องแบบนี้!!!
    #4695
    0
  18. #4683 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 13:57
    ไม่อยากให้สองคนนี้เป็นพระเอกสักคน ไม่มีเหตุผล
    #4683
    0
  19. #4628 น่าน๊า (@manutsanun607) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 11:49
    ทำไมไม่ฟังเลย
    #4628
    0
  20. #4611 สล๊อตโลรี่ (@paer2277) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 20:27
    กลับมาอ่านอีกรอบยย
    #4611
    0
  21. #4588 sank (@sankkung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 00:26
    คือทามเป็นออทิสติกหรองง เหมือนสมองจะช้า
    #4588
    0
  22. #4497 sarochinee2 (@sarochinee2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 22:22
    เราไม่อยากจะว่านะแต่โง่เกินไปรึเปล่าอะ รู้ทันป้ากับลุงว่าโกงมรดกตัวเองไปได้ เริ่องแค่นี้รู้ไม่ทันหรอ?
    #4497
    0
  23. #4490 SasIZaA (@darkmoon2539) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 21:12
    ถ้าจะโง่ขนาด ตายๆไปเถอะ
    #4490
    0
  24. #4324 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:43
    โอ้ยทาม
    #4324
    0
  25. #4317 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 20:49
    ขัดใจ....อ่านนิยายปวดตับดีกว่านี้อีก อะไรจะเคราะห์กรรมปานนั้น เฮ้อ ทามก็โง่เกิน คนแบบนี้มีในสังคมไทยด้วยเหรอ รู้ว่าเป็นนิยาย อิงรวามจริงหน่อยก็ดี
    #4317
    0