[Love Series Project 1] คุณพ่อตัวน้อย yaoi

ตอนที่ 7 : คุณพ่อตัวน้อย : เคราะห์ซ้ำกรรมซัด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    20 พ.ค. 56

ตอนที่ 5

คุณพ่อตัวน้อย : เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

 

          ทามฝากลูกไว้ที่น้าปุ๊กเหมือนเช่นเคย วันนี้กังวลอยู่ว่า...ไปทำงานจะเจอคุณเอกรึเปล่า นึกในใจว่าไม่น่าจะวิ่งหนีออกมาอย่างนั้นเลย แต่ใครจะไปรู้เล่า...ก็คนบ้านนั้นน่ากลัวจะตาย

          น้องจีนส่งเสียงอ่อแอ้...เพราะได้กินนมจนอิ่มแต่เช้า ทามเดินมาเล่นด้วยได้สิบนาทีก็ต้องลุกขึ้นมาแต่งตัว เดี๋ยวไปทำงานสายอีก หน้าฝนอย่างนี้...ต้องเผื่อเวลา วันนี้ทามจะนั่งรถเมล์ไป...เพราะได้เศษเงินที่อยู่ใต้ตู้ จากการกวาดบ้านเมื่อเช้า สงสัยว่าน่าจะอยู่มาแล้วสักสมัยนึง เพราะฝุ่นจับจนแทบไม่เห็นว่าเป็นเหรียญอะไร แต่ไม่มีทางจะเล็ดลอดสายตาของทามไปได้ ทำความสะอาดมุมอับแบบนี้...รวบรวมเงินที่เจอได้ตั้งเกือบ 15 บาท วันนี้มื้อกลางวันไม่ต้องไปกินน้ำก๊อกละ

          “ทามยังไม่ไปอีกเหรอ”น้าปุ๊กถาม

          “กำลังจะไปครับ วันนี้ทามฝาก...น้องจีนไว้หน่อยนะครับน้าปุ๊ก ถ้ามีคนมาหรือว่า...จะเข้าบ้านมา น้าปุ๊กต้องอย่าให้เข้าเลยนะครับ”ทามขอร้อง น้าปุ๊กมองหน้า

          “เอ้า...ถ้าคุณคนเมื่อวานมาละ นี่แกดีอยู่นะทาม...ใจดีด้วย มีเจ้านายแบบนี้ทามกับน้องจีนคงสบายละ”พูดเหมือนชื่นชมมาก ๆ ทามส่ายหัว

          “ถ้าเขามาน้าปุ๊กอย่าให้เขาจับน้องจีนเด็ดขาดเลยนะครับ”

          “ทำไมล่ะ?

          ทามอึกอัก...ไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเหมือนกัน

          “ทามกลัวน้องจีนติดโรคจากเขาน่ะ”สร้างเรื่องโกหก น้าปุ๊กยกมือทาบอก

          “โรคอะไรว่ะ ร้ายแรงไหม?

          “กะ ก็ แรงเหมือนกันจ่ะ”ทามบอก น้าปุ๊กพยักหน้ารัว ๆ เป็นสัญญาณว่าทามคงไว้ได้ แต่ก็ยังห่วงอยู่ดี...

          จีนจ๋า...เย็นนี้พ่อจะรีบกลับนะครับ พ่อจะกลับมาอยู่กับจีนนะครับ...

 

          ทามมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย...เห็นรถเจ้านายจอดอยู่ แฮะ ๆ วันนี้หวังว่าคงไม่เจอกันหรอกเนาะ ภาวนาไปอย่างนั้น ทามรู้ว่าถ้าคุณเอกต้องจากจะพบทามจริง ๆ เขาก็สามารถทำได้ ก็เขาเป็นเจ้าของบริษัทนี่!!

          “ทาม...เอางานไปส่งที่คลังให้พี่หน่อยนะ”พี่วุ้น พี่สาวคนสวยเอ่ยปากใช้ทาม เพราะงานวันนี้มีมากเป็นปกติ ทามไม่อิดออด ทันทีที่ถ่ายเอกสารกองโตเสร็จ ก็เดินไปหยิบงานที่พี่วุ้นไหว้วาน ค่อยมาทำงานของตัวเองต่อ

          “ทามๆ”

          “ครับ...ทามหันมามอง พี่วุ้นกวักมือเรียกเข้าไปหา

          “เอกสารนี่สำคัญนะ อย่าให้ใครดูเชียวละ”

          “ครับ”ทามรับคำ ก่อนเดินออกมา พอบอกว่าสำคัญทามก็รีบเอามาแนบอก...คลังที่ว่าเดินเข้าไปอีกด้าน เป็นโรงงานขนาดใหญ่ ห่างจากออฟฟิศนี่อยู่พอสมควร ทามต้องคอยเดินอย่างระวัง เพราะเส้นทางมีรถขนของวิ่งไปมาขวักไขว้ ต่างคนต่างรีบทำงาน เพราะต้องขนส่งสินค้าให้ทันระยะเวลาที่กำหนด

          ภายในคลังสินค้านี้...จะมีออฟฟิศอยู่อีก แต่มีคนไม่เยอะ...ประมาณ 4-5 คนได้ ทามเปิดประตูเข้าไป...พี่ในนั้นก็ถามว่ามาทำอะไร

          “ทามเอาเอกสารมาส่งครับ”

          “ของใครล่ะ”หนึ่งในนั้นถาม ทามมองดูหน้าซองสีน้ำตาล

          “พี่วุฒิ”

          “อ่อ พี่วุฒิไม่อยู่...ฝากพี่ไว้ก็ได้”พี่คนสวยบอก ทามพยักหน้า...อยู่ในออฟฟิศเดียวกัน ฝากไว้คงไม่เป็นไร...

 

          ทามกลับมาทำงานของตัวเองต่อ...ไม่ได้เจอพี่วุ้นเลย จนทามก็ลืมไปว่าต้องบอกพี่วุ้นด้วย แต่งานที่กองตรงหน้าทำให้ทามลืมทุกอย่างไปหมด

          วันนี้ก็เหมือนเคย...มีคนต่อแถวรับเงินจากป้าเปียเหมือนเคย ทามทำงานไปด้วย...ยืนมองพี่ ๆ ทุกคนทำงานไปแล้ว อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าจบม.6 เหมือนคนอื่น คงจะได้มีโอกาสนั่งงานที่โต๊ะบ้าง...บางทีก็อดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ ถ้าตอนนั้นตั้งใจเรียนกว่านี้ แบบที่พี่ฟ้าบอก...ทามต้องไม่ต้องระเห็จระเหินแบบนี้

          แวบนึงทามเคยคิด คิดจะปล่อยวาง...คิดจะทิ้งทุกอย่าง คิดจะเอาน้องจีนไปฝากลุงกับป้า แล้วบอกว่าทามขอโทษที่หนีออกมา ถ้าทามอดทนอยู่ในบ้านหลังนั้นได้มากกว่านี้ บางที...น้องจีนอาจไม่ต้องมาตกระกำลำบากด้วย

          “เอ้า...พักเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันนะทาม”พี่ ๆ เดินมาเรียก ทามผงกหัวเราะ
          “เดี๋ยวพี่ไปก่อนก็ได้ครับ ทามทำตรงนี้อีกแปปนึง”ทามบอก
          ทุกคนพยักหน้าแล้วเดินออกไป จนเกือบหมดออฟฟิศนั่นล่ะ...ทามนั่งพัก นวดแขนตัวเองไปด้วย...วันนี้เมื่อยแต่ก็ต้องทน ไฟบางดวงในออฟฟิศถูกปิดเพราะนโยบายประหยัดพักเที่ยง ของบริษัท...ทามอยากนอนชะมัด เริ่มเรื่องหิวไปได้เลย เพราะว่าวันนี้ทามมีโปรเจ็คใหญ่ แต่ต้องรอ...ใกล้ ๆ หมดเวลาพักเสียก่อน

          เดินมามุมโซฟาภายในออฟฟิศเป็นมุมที่สามารถมานั่ง มานอนอ่านหนังสือได้ ทามอยากพักสายตา...เลยเดินมามุมนี้เพื่อที่จะนอน แต่ตาทามไวไง...เห็นเงาคุ่ม ๆ แวบ สัญชาตญาณบอกว่าให้หลบ ทามเลยหลบไปมุดมุมสุดโซฟา...เป็นซอกมืด ๆ ไม่มีคนเห็นหรอก
          เวลานี้เขาไปกินข้าวกันหมดแล้ว จะมีใครลงมาอีก...ถ้าไม่ใช่ เจ้าของบริษัท...
          ร่างสูงเดินเปิดประตูเข้ามา ทามแอบมองดูอยู่...โอ๊ย ใช่จริง ๆ ด้วย อยากจะปรบมือให้กึกก้องในสัญชาตญาณของตัวเอง ทามเอ้ย...เก่งจริง ๆ เลยแก (ชมตัวเอง)
          จะอะไร...ถ้าไม่ใช่ เพราะเรื่องที่ทามไปก่อไว้ แต่เอ๊ะ...ใช่ทามที่ไหนที่เป็นคนก่อ คนบ้านคุณเอกต่างหาก...น่ากลัว ถ้าน้องจีนได้เข้าไปอยู่ ก็ไม่ต่างอะไรกับอยู่บ้านลุงกับป้า ดวงใจของทาม...ทามไม่มีวันยอมหรอก ว่าแต่...เมื่อไหร่อิคุณเอกจะไปสักที ทามเริ่มเมื่อยแล้ว...หิวแล้วด้วย คุณเอกกวาดสายตามอง สองสามครั้ง...แล้วเปิดประตูหุนหันออกไป เฮ้อออ...จะรอดไหมเนี่ยทามไท การที่มีปัญหากับเจ้าของบริษัทอย่างนี้ ทำนายชะตาชีวิตตัวเองได้เลยว่า ชักจะไม่รุ่งซะแล้ว

          ทามนอนลงพักสายตาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง นี่แหล่ะ ๆ ๆ เวลาดี เวลานี้...ทามจะไปกินข้าว ท้องร้องไม่หยุดแล้ว...วันนี้เอาเงินติดตัวมาด้วย 30 บาท รู้สึกว่าตัวเองซู่ซ่า...หรูหราและร่ำรวยมาก
          เดินมาที่โรงอาหาร คนบางตาไปเยอะแล้ว...ทามยิ้มกริ่ม หึหึหึ เดินไปส่องรายการอาหาร ข้าวราดแกง...อู้วววว น่าทานทั้งนั้น ทามยิ้มกว้าง ๆ ให้แม่ค้าแล้วสั่ง
          “พี่ครับ เอาข้าวเปล่าจานนึง”ทามบอกยิ้มกว้าง ๆ และเรียกพี่ ทั้งที่คนขายน่าจะรุ่นแม่ของแม่แล้ว
          “เอากับอะไรล่ะหนู”พี่เค้าถาม ทามส่ายหน้า...
          “ผมจะเอาไปกินกับพี่ครับ”ทามตอบ...จ่ายค่าข้าวไป 5 บาท ได้ข้าวเยอะมาก...นี่แหล่ะทริกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทาม ทามเดินเนียน ๆ มาตรงโต๊ะอาหารที่ยังไม่ถูกเก็บ มีถ้วยแกงวางเรียงรายอยู่สักสามสี่ถ้วย มองดูแล้ว...ไม่มีสิ่งแปลกปลอม รอบโต๊ะกินได้สะอาดดี ทามเลยนั่งลง...ดูสิ๊
!!! กินยังไม่หมด...กับข้าวเหลืออื้อเลย แต่ไม่เป็นไร ๆ ทามไทจัดการให้...จะฟาดให้เรียบเลย...


 

//////////////////////////////////////////////////////////////////

 

          กลับมาทำงานช่วงบ่ายด้วยใจระทึก ทามไม่อยากเจอหน้าคุณเอก แต่ด้วยอำนาจและหน้าที่ที่คุณเอกมีทำให้ทามรู้สึกกลัว เขาจะทำอะไรกับทามก็ได้...จะดุด่า ไล่ออก ทำให้ทามไปให้พ้นหูพ้นตาอย่างไรก็ได้

 

“ทาม! เอานี่ไปถ่าย”ป้าเปียยืนเอกสารให้ทามหนึ่งปึก พักเวลาสำหรับความกลัว และการครุ่นคิดอะไรต่อมิอะไรออกไปก่อน เห็นกองเอกสารแล้วไม่อยากแม้แต่จะกลืนน้ำลายลงคอ ปึกที่รับมาก่อนหน้า...ยังไม่เสร็จดี ทามแกะแม็กซ์เอกสารกองที่สองก่อน รอเอกสารปึกแรกที่เครื่องถ่ายเอกสารกำลังทำงาน

 

          “น้องทาม ทำอะไรอยู่ไหมจ๊ะ...พี่วานเอาเอกสารไปส่งพี่อัฐฝ่ายบัญชีหน่อย”พี่ไหมยื่นงานให้ ทามรับมาอย่างงง ๆ ก็เห็นอยู่นี่ว่าไม่ว่าง...? แต่ผู้น้อยมีรึจะกล้ามีปากเสียง ทามยิ้มหวานให้

“ด่วนรึเปล่าพี่ไหม?”ทามถาม ถ้าไม่ด่วนทามจะได้ทำงานตรงหน้าก่อน

“ขอก่อนเลยได้ไหมน้องทาม พอดีพี่อัฐใช้ด่วนจ่ะ”

 

เป็นอันว่ารู้เรื่อง ทามเอกสารออกจากเครื่องถ่าย มาวางแยกกองกันไว้...เผื่อใครเดินมาใช้ต่อ จะได้ไม่ปนกัน ทามเดินมาอีกตึกเป็นตึกที่อยู่คนละด้านกับที่มาเมื่อเช้า ส่งเอกสารให้แล้วก็เดินตากแดดกลับออฟฟิศตัวเอง ยังไม่ทันที่จะได้นั่งพักหายใจ ก็ต้องเดินส่งอีกครั้งและอีกครั้ง วันนี้เดินจนเหนื่อย...ดีนะ กินข้าวอิ่มมีแรงแล้ว ให้เดินสักร้อยรอบก็พอไหว

 

            กว่าจะได้กลับบ้านก็ทุ่มนึงแล้ว ทามแยกเอกสารวางกองไว้เรียบร้อยบนโต๊ะทำงานป้าเปีย แล้วเก็บของรีบวิ่งออกเพื่อจะกลับบ้าน ยังไม่ถึงไหนเลย...ฝนเจ้ากรรมดันมาตกซะนี่ ฟ้ารั่วแบบนี้นึกห่วงน้องจีนว่าจะอยู่อย่างไร แม้ทามจะรู้ว่าน้าปุ๊กจะไม่ปล่อยน้องจีนอยู่คนเดียวแน่นอน แต่ทามก็ยังกังวล...ตัวน้าปุ๊กเองก็มีภาระเยอะ ไหนจะตา ไหนจะสามีของน้าปุ๊ก..ลูกจ๋า ไฟร้องแบบนี้จะร้องไห้ไหมนะ กังวลจนน้ำตาเริ่มไหล

“ฉันไปส่ง”เสียงทุ้มดังขึ้น ทามผงะหันไปมองอย่างตกใจ

“คุณเอก!

“ใช่ ฉันเอง...ฝนตกอย่างนี้ นายกลับไม่ได้หรอก...ไปกับฉันดีกว่า”คุณเอกถือวิสาสะ คว้าแขนทามดึง...แต่ทามไม่ยอม

“ไม่!”ทามบอก พยายามจะดึงมือออก แต่คุณเอกมือกาวชะมัด...เราสองคนลู่ถูลู่ถังไปจนเกือบมุมตึก ทามไม่อยากไป ทามกลัว...พยายามจะมองหาตัวช่วย แต่ก็ไม่มี...

“คุณเอกปล่อยทาม!!”ทามร้องไห้

“ไม่ ฉันจะไปส่งนาย”

“ไม่เป็นไรครับ ทามอยากกลับเอง”ให้ตายเถอะ...ทามเกลียดคุณเอกมากกว่าเดิมเยอะเลย ต้องการอะไรกันนะ?

“ฉันบอกว่าฉันจะไปส่ง!!!”ดื้อและงี่เง่า

ทามทุบมือหนา ทั้งทุบทั้งตีแต่คุณเอกตัวใหญ่...แค่มือเดียวก็แทบจะยกตัวทามปลิว

 

“นี่มันอะไรกัน?”เสียงทุ้มใหญ่มีอำนาจกว่าเสียงร้องของฟ้าร้องฟ้าแล่บขณะนี้ คุณเอกเผลอตกใจ ปล่อยมือทามหลุด...ทามวิ่งมายืนข้างชายหนุ่มที่มาใหม่ พร้อมจับข้อมือตัวเองไปด้วย...

 

เจ็บ...

 

“ฉันถามว่านี่มันอะไร? ทำไมนายสองคนถึงมายืนอะไรกันตรงนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าหรอไง”เสียงมีอำนาจพูด สายตาน่ากลัวเกินกว่าจะสบด้วย ทามก้มหน้านิ่ง...คุณเอกก็นิ่ง

“เมียนายโทรมาตามกับฉันหลายรอบแล้ว เวลานี้นายควรจะกลับบ้านสักที”เขาพูดกับคุณเอก ทามเหล่ตามอง...ไม่เห็นคุณเอกจะว่าอย่างไร แค่ชี้นิ้วใส่หน้าทามแล้วทำหน้าโหด ๆ ก่อนจะเดินหัวเสียไปอีกทาง

“จะให้ท่าก็ไม่ควรมาทำให้ที่ทำงาน!”ร่างสูงพูดแล้วเดินตามคุณเอกไป ไอ้บ้า!!! ทามไม่ได้ให้ท่าสักหน่อย ไอ้คนประสาทเสีย

 

แต่ก็ขอบคุณ...

 

ทามกลับมาบ้านไฟยังคงปิดมืดเหมือนเดิม น้องจีนหลับแล้ว...ไฟลาง ๆ จากแสงไฟข้างถนนทำให้ยังพอเห็นอะไร ๆ ในบ้านบ้าง แสงไฟแดงจุดทำให้ทามถอนหายใจ น้าปุ๊กลืมเอาปลั๊กกระติกน้ำร้อนออก วันนี้ฝนตกมีลมแรง...ทำให้ทามไม่ต้องเปิดพัดลม ดี...จะได้ประหยัดไฟ ตกบ่อย ๆ นะฝน

เข้ามาอาบน้ำด้วยความสดชื่น หิวข้าวจะตาย...แต่ไม่อยากกิน เหลือบไปเห็นนมที่คุณเอกซื้อให้หลายกระป๋อง ทามชงให้ตัวเองดื่มหนึ่งแก้ว แน่นอน...แค่ครึ่งช้อนต่อน้ำ 1 แก้ว แค่ดื่มให้พอได้กลิ่นนมก็พอแล้ว

“อ๊า...อิ่ม”ลุกขึ้นไปล้างแก้ว บ้วนปาก แล้วมานอนคู่กับน้องจีน

“ลูกจ๋า ทนอีกนิดนะ...ใกล้จะสิ้นเดือนแล้ว ทนหน่อยนะครับ”คิดไว้แล้ว เงินเดือนเดือนแรกนี้...ทามจะเอามาซื้อชุดใหม่ให้น้องจีน ที่นอนและหมอนก็ฟีบบางมากแล้วทามอยากซื้อให้น้องใหม่ ส่วนมอเตอร์ไซต์ที่พัง...ค่อยเก็บเงินซ่อมทีหลังก็ได้

เป็นอีกวันที่ทามหลับไปพร้อมคราบน้ำตา คิดถึงวันที่ผ่านมามันเหนื่อยเหลือทน บ้านหลังใหญ่...ที่เคยมีเสียงหัวเราะ ที่ที่ทามเคยมีคำว่าครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะว่างเปล่าไม่เหลือใคร


 

///////////////////////////////////////////////////////////////////


 

ตื่นเช้ามาเล่นกับน้องจีน ทามเพิ่งสังเกตรอยตามตัวที่เป็นจุดแดง ๆ คล้ายรอยยุงกัด เอ๊ะ...หรือว่ามดกัดกันนะ? สำรวจร่างเจ้าลูกชายตัวน้อย ยิ่งทำให้เห็นว่ารอยเยอะแยะเลย

“เป็นอะไรครับลูก”ทามคุยกับน้อง แววตาใส ๆ ยังยิ้มและหัวเราะคิดว่าทามเล่นด้วย

“จะเป็นอะไรรึเปล่านะ”ทามกังวล คิดไปโน่นว่าถ้าลูกเป็นหนักทามต้องพาลูกไปหาหมอ ไม่อยากไป...เพราะต้องเสียตังค์ อุ้มน้องจีนมาดูสมุกแรกเกิด ใกล้จะได้เวลาฉีดวัคซีนอีกแล้ว...ทามเกือบลืมไปเลย คราวที่แล้วยังขนลุกขนพองไม่หาย หลังจากเก็บเงินที่ได้จากการขับมอเตอร์ไซต์วิน ทามก็พอจะมีเงินพาน้องไปฉีดวัคซีนตามที่คุณหมอสั่ง กลับมาถึงบ้านน้องจีนมีอาการข้างเคียง ตัวร้อน และงอแงตามที่คุณหมอบอกเป๊ะ ทามตกใจ...แต่ดีที่ได้น้าปุ๊กมาช่วยให้คำแนะนำ ไม่งั้นทามต้องแย่แน่ ๆ

“ยังไม่ไปอีกเหรอพี่ทาม”น้องตาโผล่หน้าเข้ามาทักทาย ทามยิ้มให้

“อือ จะไปเรียนเหรอตา”

“ใช่ แม่ให้เอามะม่วงมาให้...ออกไปด้วยกันไหมพี่ทาม วันนี้พ่อเอารถเจ้านายมา”น้องตาดีกับทามเสมอ

“จะดีเหรอ ไปคนละทางเลย”

“พ่อบอกว่าออกเร็วหน่อย ไปส่งพี่ทามแล้วค่อยวนรถไปส่งตา”

“เกรงใจ”

“ไม่เป็นไรน่า พ่อบอกนาน ๆ ทีเจ้านายจะให้รถมา ไปเถอะนะ...”น้องตาอ้อน ทามยิ้ม

“อือ ขอพี่อาบน้ำให้น้องจีนก่อนแล้วกันนะ”ทามบอก

“นั่นแขนน้องไปโดนอะไร”ตาจับแขนน้องจีนพลิกดู

“ยุงละมั้ง”ทามบอก

เราสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก ทามรีบอาบน้ำให้น้องจีน ก่อนจะปะแป้งหอมฟุ้ง

“ฟอดดดด~”ลูกชายพ่อหล่อจังครับ ทามบอก...น้องจีนร้องอ้อแอ้ชอบใจที่ทามฟัดพุง

“พี่ทามมม เสร็จหรือยัง”ตาวิ่งเข้ามาหาอีกที น้าปุ๊กก็เดินเข้าบ้านมาหา

“ไป ๆ ทาม เดี๋ยวจะพากันสายหมด”น้าปุ๊กบอก

“ครับ”

“อ่อ ทาม...”น้าปุ๊กทำหน้าไม่สู้ดี ทามยืนรอตั้งใจฟัง

“คือว่าเงินเดือนนี้...”

“........?.........”

“พอดีไอ้ตามันจะไปเข้าค่าย แล้วน้า...”

“อ๋อ เอาไว้เงินเดือนออกแล้วทามจะรีบเอามาให้น้าปุ๊กเลยนะครับ”ทามบอก

“ขอบใจจ๊ะ”

ทามยิ้มเบา ๆ ทั้งที่ในใจอยากร้องไห้ แน่ละ...ไม่มีใครช่วยอะไรคนอื่นฟรี ๆ อยู่แล้ว เงินเล็ก ๆ น้อย เทียบไม่ได้กับที่น้าปุ๊กทำให้ทามเลยด้วยซ้ำ ทามรู้ว่าถ้าน้าปุ๊กมีเงินก็ชอบซื้อของมาให้น้องจีนอยู่แล้ว...แต่บางครั้งทามก็ลืมตัว ลืมไปว่าน้าปุ๊กไม่ได้มาช่วยฟรี ๆ

หยิบกระเป๋ามาวางข้างลูกชาย แล้วฟัดลงที่แก้มนุ่ม ๆ อีกสองสามที...ทามมองหน้า มองทุกเครื่องหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์ วันนี้อย่างอแงนะครับ พ่อรักหนู...

“ทาม”น้าปุ๊กเรียกอีกหน

“ครับ”

“คนที่ทามบอกว่าเป็นลุงกับป้า ใช่สองคนนี้รึเปล่า”น้าปุ๊กเอารูปในโทรศัพท์มือถือให้ทามดู แม้มันจะไม่ค่อยชัดแต่ก็ใช่นี่แหล่ะลุงกับป้า ทามเบิ่งตาโต...

“ไอ้ตาบอกว่าสองคนนี้มาด่อม ๆ มอง ๆ บ้านนี้ตั้งแต่เย็น พอไม่เห็นคนก็กลับ”

“ละ ละ แล้ว น้อง จีน...”จำได้ว่าทามเสียงสั่นมาก

“น้าเอาไปอยู่บ้านน้า ปิดล็อคไว้...ยายเพ็งว่าจะไปถามแล้ว ว่ามาทำไม”น้าปุ๊กบอก ยายเพ็งคนขายส้มตำอยู่ใกล้ ๆ บ้าน

“น้าปุ๊ก!! อย่าให้เขาเอาน้องจีนไปนะครับ...อย่าให้เขาเอาไปนะครับ”ทามเสียงสั่นมาก

“อือ น้าจะดูให้ดีที่สุดนะ นี่ก็ว่าจะเอาไปอยู่บ้านน้าดีกว่า เดี๋ยวให้ตามันขนตะกร้านมไป”น้องตาเดินเข้ามาพร้อมพ่อพอดี

“ครับ”

“ไม่ต้องกังวลนะทาม ก็ดูแลกันไป”พ่อของตาบอก ทามยกมือไหว้...ก้มหน้าน้ำตาไหลพราก ตัวสั่น...ทั้งกังวลทั้งกลัว และซึ้งในน้ำใจของครอบครัวนี้

ทามเอาเสื้อผ้าน้องจีนใส่กระเป๋า ก่อนจะช่วยยกไปบ้านน้าปุ๊ก

“ฝากด้วยนะครับ วันนี้ทามจะกลับให้เร็วขึ้น”ทามบอก น้าปุ๊กยิ้มรับ...

“ไม่ต้องกังวลนะทาม น้าจะไปบอกพวกในซอยให้ระวังให้”

“ขอบคุณครับ”

 

นั่นละ...ทามออกจากบ้านมาด้วยใจที่เป็นกังวลที่สุด ตอนที่ขึ้นรถ...ทามไม่อยากจะมองหน้าน้องจีนด้วยซ้ำ กลัวทนไม่ไหว แม้น้าปุ๊กจะรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะดูแลให้อย่างดีที่สุด แต่ทามรู้ฤทธิ์ลุงกับป้าดีเชียวละ คิดแล้วก็แค้น...สมบัติของทาม ของน้องจีนถูกลุงป้ามหาภัยนั่นเอาไปจนหมด...ส่วนของทามไม่เป็นไร แต่ของน้องจีนนี่สิ...ถ้าชีวิตนี้ทามยังไม่ตาย สัญญาเลยว่าจะเอาของทุกอย่างของน้องจีนกลับมาให้ได้

ยืนทำงานด้วยใจห่อเหี่ยว พี่วุ้นใช้ให้เอาเอกสารมาให้พี่วุฒิ พร้อมไม่ลืมกำชับด้วยว่าเป็นเอกสารสำคัญห้ามใครดู ทามเดินมาที่ออฟฟิศใน แต่ไม่มีคนอยู่...เลยวางไว้ที่โต๊ะทำงานหนึ่ง เพราะพี่วุ้นเขียนชื่อหน้าซองไว้แล้ว วางไว้ในห้องนี้คงไม่เป็นไร แล้วทามจึงกลับออกมาทำงานตัวเองอีกครั้ง

“น้องหมิวได้ข่าวว่าของในคลังหายเหรอจ๊ะ”พี่ไหมยื่นหน้าไปถามพี่หมิวที่เดินมาที่ออฟฟิศกลาง

“หายจริงพี่ไหม แหม...ข่าวมาเร็วจริง ๆ”

“ไม่ได้สิ หายไปเท่าไหร่ละ...เห็นเค้าว่าเยอะ”พี่ไหมทำหน้าอยากรู้อยากเห็นสุด ๆ

“เยอะสิพี่ นี่ที่แผนกก็ไปเช็คกันอยู่ อาทิตย์นี้คุณฐาเข้าด้วย...ขืนหาไม่ได้ว่ามันหายไปไหน คอขาดทั้งออฟฟิศแน่”พี่หมิวทำหน้าน่ากลัว

“อุ๊ย คุณฐามาเหรอพี่ไม่เห็นรู้เลย”พี่บุ๋มวางงานในมือแล้วหันหน้ามาคุย

“มาได้สองวันแล้วพี่ มาถึงก็ทำอยู่สองอย่าง ไม่ด่า...ก็สั่งงานอย่างกับระเบิดลง ท่านประธานเอย คุณเอกเอย...หนีกันไปคนละทาง”พี่หมิวนินทาเจ้านายอย่างออกรส ว่าแต่...คุณฐาที่ว่า ท่าทางจะดุมาก ๆ ขนาดคุณเอกจอมตื้อและหน้ากลัวยังต้องหนี...

“ตายจริง แล้วคุณฐาจะมาเดินตรวจออฟฟิศเรารึเปล่าเนี่ย”พี่บุ๋มยกมือทาบอก

“นั่นสิ คราวที่แล้ว...แค่โต๊ะรับแขกมีฝุ่น โดนด่าตั้งแต่หัวหน้าแผนกยันแม่บ้าน”

“ใช่ ๆ ไหมนี่ยังตัวลีบเลยพี่บุ๋ม จำได้ๆ”ทุกคนเริ่มระลึกชาติ

“น่ากลัวเนอะ”หลายคนทำหน้ากลัวปน ๆ เคลิ้มฝันยังไม่รู้

“นี่ไม่มีงานมีการทำหรือไง!!!!”ป้าเปียตวาดเสียงดัง ทำเอาทุกคนสะดุ้ง...กลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง

“หนูไปก่อนนะพี่ไหม”พี่หมิวกระซิบ

“นี่ก็ยืนฟังอยู่ได้ ทำงานไปเซ่ะ!!!!”ป้าเปียหันกลับมาตวาดทาม เพิ่งรู้ว่าทามก็ทิ้งงานมายืนฟังด้วยเหมือนกัน แฮะ ๆ

 




ทามเอ้ย...น่าสงสารมากลูก

พิมพ์ไปก็ร้องไห้ไป แต่ชินชอบเพราะได้จมลึกกับตัวละครดี


ตอนนี้มีตัวละครเยอะแยะเลย

ตั้งใจจะถ่ายทอดบรรยากาศของที่ทำงาน

สภาพพนักงานทั่วไป ที่มีนิสัยหลากหลาย...แต่ต้องมาอยุ่ที่เดียวกัน

ไม่รู้จะส่งบรรยากาศแบบนั้นถึงหรือเปล่า?


คุณฐาคือใคร??

คุณฐาใช่พระเอกไหม???


ยังไม่บอกนะคะ


คึคึคึ


(บอกไปหรือยังว่าจะเขียนเรื่องนี้แค่ 15 ตอน)




ชินสิงสถิตย์อยู่ ณ สองที่นี้ เข้าไปเม้าธ์กันได้ พูดคุย ทวงงานได้นะคะ


Twitter : @amakata_chin


FB : แทนธาร เพราะรักจึงจัดให้





*เห็นคำผิดตรงไหน ช่วยบอกด้วยจะเป็นพระคุณมากค่ะ





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

5,155 ความคิดเห็น

  1. #5121 YJ 5135 (@tarta5135) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:58
    ดีใจ ที่คุณเอกไม่ใช่พระเอก ตัวจริงจะมาแล้วใช่ไหมเนี่ย
    #5121
    0
  2. #5104 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:08
    เรื่องนี้มีพระเอกใช่มั้ย คนที่จะมาช่วยน้องอะ
    #5104
    0
  3. #5009 love bb lava (@lava2000lava) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:01
    อ่าว นี่คิดว่าคุณเอกเป็นพระเอก55555
    #5009
    0
  4. #4986 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 14:34
    สัญชาตญาณดีนะทาม​ แต่ความซวยก็ยังไม่หมด
    #4986
    0
  5. #4961 PanthronY (@pansmile) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 04:44
    นายเอกโง่จังเลยอ่ะ โอ๊ยย หงุดหงิดด
    #4961
    0
  6. #4937 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 15:20
    พระเอกคนไหน~~~
    #4937
    0
  7. #4892 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:19
    จริงๆ เราก็แอบเคืองน้าปุ๊กอยู่หน่อยๆ

    เพราะตอนนั้นก็ได้เงินจากคุณเอกไปไม่น้อย



    ป.ล. "ทามคงไว้ได้" น่าจะตก "ใจ"

    "แรงเหมือนกันจ่ะ" คำว่า "จ่ะ" นี่เป็น "จ้ะ" รึเปล่าคะ


    "ถ้าคุณเอกต้องจากจะพบทามจริงๆ" พิมพ์ "การ" เป็น "จาก"


    "ทุกคนทำงานไปแล้ว อดคิดไม่ได้ว่า" ตรง "แล้ว" น่าจะวรรคเป็น "แล้วอดคิดไม่ได้ว่า" รึเปล่าคะ


    "ทามต้องไม่ต้องระเห็จ" ตรง "ต้อง" แรกเป็น "คง" รึเปล่าคะ


    "ทามผงกหัวเราะ" คำว่า "เราะ" คือ "รับ" รึเปล่าคะ


    "เริ่มเรื่องหิวไปได้เลย" คำว่า "เริ่ม" นี่คือ "ลืม" รึเปล่า


    "เห็นเงาคุ้มๆ แวบ" คือ "เห็นเงาตะคุ้มๆ แวบๆ" รึเปล่าคะ


    "นี่แหละๆๆ" ตัว "ๆ" มันเกินมาตัว


    "ผมจะเอาไปกินกับพี่ครับ" ตรง "กินกับพี่ครับ" คือ "กินกับกับครับพี่" รึเปล่า หรือควรใช้รูปประโยคใหม่รึเปล่าคะ


    "ทามเอกสารออกจากเครื่องถ่าย" ตก "เอา" รึเปล่า


    "ไฟร้องแบบนี้" พิมพ์ "ฟ้า" เป็น "ไฟ"


    "ลู่ถูลู่ถุง" คือ "ถูลู่ถูกัง" รึเปล่าคะ


    "ก็ไม่ควรมาทำให้ที่ทำงาน" ตรง "ให้" คือ "ใน" รึเปล่า


    "ขอบใจจ๊ะ" คือ "ขอบใจจ้ะ" รึเปล่าคะ


    "แฮะๆ ถ" ตัว "ถ" เกินมา


     


     


    ป.ล. 2 ตอนนี้พัดลมมาจากไหนหรอคะ เหมือนตอนแรกทามบอกว่าจะเก็บเงินซื้อพัดลมในน้องจีน ตอนใช้พัด หรือว่าเอาเงินในกล่องนั่นไปซื้อมาได้แล้ว


     

    #4892
    0
  8. #4860 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 11:03
    ชีวิตทามทำไมมันบัดซบขนาดนี้
    #4860
    0
  9. #4811 mook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 17:43
    อ่านกี่ตอนก็ยังสงสารทามแล้วก็อยากตบอีคุณเอกเหมือนเดิม
    #4811
    0
  10. #4789 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 11:13
    เส้ามากเลยเด้อ สงสารน้อง
    #4789
    0
  11. #4727 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:17
    โอย หลายตอนผ่านไปชีวิตยังรันทด สงสารน้องทาม ตั้งแต่อ่านมาข้าวลงท้องไม่ถึงสามมื้อเลยลู้ก
    #4727
    0
  12. #4694 zoeyluck (@duddao) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 13:03
    อ่านไปๆชีวิตชั้นหดหู่มากกกก สงสาร น้อง ทามเอ๊ยย มาอยู่กับเจ้มาลูกกกกกก
    #4694
    0
  13. #4523 Vis-pim (@Vis-pim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 22:42
    สงสารจนอึดอัดแทน อารมณ์ดิ่งมากกก
    #4523
    0
  14. #4323 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:35
    โอ้ยชีวิตของทาม
    #4323
    0
  15. #4287 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:31
    หลงเข้ามาอ่านได้ไงเนี้ย เสียความรู้สึกเป็นบ้าเลย เห็นชื่อเรื่องดูอบอุ่นดี ที่ไหนได้
    #4287
    1
    • #4287-1 tingtingnanili (@tingtingnanili) (จากตอนที่ 7)
      23 สิงหาคม 2560 / 22:59
      อดทนอีกนิดนะคะเรื่องนี้อยอุ่นหัวใจมาก
      #4287-1
  16. #4220 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:02
    รอยแดงนั่นน้องจีนโดนยุงกัดจริงๆ ใช่มั้ย

    ของหายทามงานเข้าแน่เลยอ่ะ ต้องเป็นเอกสารที่ใช้ทามไปแน่เลย

    จริงๆ ป้าที่มาช่วยดูก็ได้เงินคุณเอกไปเยอะอยู่นะ
    #4220
    0
  17. #4073 lk-czsoung (@lk-czsoung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 20:46
    ทำไมไทม์น่าสงสารขนาดนี้ เฮ้อ..
    #4073
    0
  18. #4010 ppond23 (@ppond23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 19:06
    สรุปใครพระเอก เอก หรือฐา ??
    #4010
    0
  19. #3889 The Snapz (@babyll) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 23:29
    อ่าว สรุปคือพระเอกยังไม่ออกหรอเนี่ย นี่เข้าใจว่าอิตาคุณเอกนี่อาจเป็นพระเอกมาตลอดเลยนะ
    #3889
    0
  20. #3798 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 13:00
    สงสารอ่ะ ทำไมชีวิตทามรันทดขนาดนี้
    #3798
    0
  21. #3767 BABOLONA (@babolona1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 10:32
    ฐาเป็นพระเอกใช่บ่?
    #3767
    0
  22. #3714 IIuว - ฉาu (@pk4u) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 11:04
    -เอก มันคิดจะทำไร
    -ลุงป้านั่นอีก
    #3714
    0
  23. #3531 、yingdear 。 (@shugochara_amu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 16:24
    ตกลงใครพระเอกวะ
    #3531
    0
  24. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 20:17
    คุณฐานี่ท่าทางจะโหดน่าดู 5555555 คนที่เข้ามาว่าตอนนั้นคงเป็นคุณฐาสินะ แล้วนี่น้องจีนเป็นอะไรอะ ต้องมีอะไรแย่ๆอีกแน่เลยTT
    #3390
    0
  25. #3377 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 23:24
    ใจชื้นขึ้นแล้วววว ขุ่นฐาออกโรงมาแล้ว เง้อออออ ดีจังงง
    #3377
    0