[Love Series Project 1] คุณพ่อตัวน้อย yaoi

ตอนที่ 32 : ตอนพิเศษ บ้านเกาะของน้องจีน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    6 ต.ค. 57


ไปเที่ยวบ้านเกาะของน้องจีนกันครับ ^^

            อาทิตย์นี้เรามีนัดกับพี่ติณฑ์ พี่นาว เลม่อน พี่กล้ากับพี่มีนก็ยังอยู่ระยองคุณฐาเลยรีบโทรบอกอย่าเพิ่งกลับ วันนี้จะพาลูกไปอยู่เกาะหนึ่งอาทิตย์ ทามเลยต้องเก็บเสื้อผ้าและของที่จำเป็นของน้องจีนลงกล่องพลาสติกใบใหญ่ ทั้งของเล่นของใช้ของลูกคนเดียวก็เต็มหนึ่งกล่องพอดี ไม่มีที่ว่างใส่เสื้อผ้าทามจึงต้องปัดฝุ่นกระเป๋าผ้าใบเก่ามาใส่ชุดของทามกับคุณฐา

            “น้องจีนครับ”คุณฐาตะโกนเรียกลูก

            “น้องจีน.....น้องจีน”

            “มีอะไรฮะ”ทามหันไปถาม

            “ทำไมเอาหนังสือไปเยอะ ตุ๊กตาอะไรนี่อีก...มันอะไรกันครับเนี่ย”คุณป๊าบ่นเข้าให้ เจ้าตัวเล็กวิ่งออกมาจากห้องตัวเองทำหน้าอ้อนใส่คุณป๊า ลูกกำลังระบายสีน้ำทามเลยให้ใส่เสื้อยืดเก่าที่ทามไม่ได้ใช้ พับแขนเสื้อขึ้นนิดหน่อย ชิ้นล่างก็เปิดโล่งไม่ได้ใส่กางเกงเพราะอากาศร้อน

            “ก็มันของน้องจีนนี่”

            “รู้ครับ แต่ว่ามันควรเอาไปไหม หนักเรือเปล่า ๆ เราไปแค่อาทิตย์เดียวละลูก”ตัวเล็กทำแก้มป่องหน้าสลด แต่แววตาดื้อดึงเต็มที่ ทามเงียบรอดูว่าใครจะชนะ

            “เอาออกทาม”

            “อื้ออออออ”ลูกกระทืบเท้า ซึ่งเป็นอาการที่คุณฐาไม่ชอบเอามาก ๆ

            “อย่าให้ต้องโมโหนะน้องจีน เอาหนังสือไปแค่เล่มสองเล่มพอ ถ้าจะระบายสีก็เอาไปสองเล่มกับสี ไอ้ของเล่นทำครัวกับคุณหมอนี่ไม่ต้องพกไปเลยนะครับ เธอนี่ก็แพ็คไม่ดูเลยมันเกะกะไหม”หันมาบ่นทามต่อ ไอ้เราก็ทำตัวไม่ถูก คือคุณฐาก็เตือนก่อนเก็บแล้วแต่ลูกอ้อนไง ไม่จัดลงให้ก็จะงอแงเอา

            น้องจีนกระทืบเท้าอีกที คราวนี้คุณป๊าทนไม่ไหวตีเพี๊ยะเข้าให้จนเจ้าตัวร้องไห้โฮ                   

            “แงงงงงงงงงงงงงง”

            “คุณฐา”พูดเสียงเหนื่อยใจ

            “ตีหนูทำไม”น้องจีนร้องเสียใจน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

            “ตีเพราะหนูทำนิสัยไม่ดีครับ คุณป๊าบอกให้หนูเอาของเล่นออกแล้วหนูกระทืบเท้าใส่มันไม่สมควร คุณป๊าไม่ชอบมาก ๆ”

            “ฮืออออออออออออ หนูเจ็บ”ทามสำรวจน่องขาของลูกมันไม่ขึ้นรอยหรอกไม่ได้ตีแรง ที่ร้องเพราะเสียใจที่โดนคุณป๊าตีมากกว่า ยิ่งเป็นการตีแบบไม่มีการตกลงกันก่อนเจ้าตัวก็คงสับสนและเสียใจสุด ๆ

            คุณฐาเดินมากอดและดึงลูกไปอุ้มเสียเอง ปล่อยให้เขาปรับความเข้าใจกัน ทามเอาของเล่นลูกออกบ้างและค่อยเก็บของส่วนอื่นไป โกรธที่คุณฐาตีลูกไหม ก็โกรธที่ไม่บอกทามก่อนถึงจะตีไม่แรงมากแต่น่าจะพูดกันให้เข้าใจสักหน่อย ทามว่าคุณฐาเองก็กดอารมณ์ร้อนของตัวเองลงมากแล้ว ถ้าน้องจีนเอาแต่ใจตัวเองมากกว่านี้ทามว่าลูกทามคงขาลาย

            “คุณจะเอาโน้ตบุ้คไปไหมครับ?”เดินเข้าไปถามในห้องเล็ก ซึ่งกำลังเอาน้องจีนนั่งตักแล้วเช็ดน้ำตาให้ลูกอยู่

            “อืม ฉันต้องติดต่องานพาลูกไปเที่ยวเกาะแล้วคงได้ลงกรุงเทพฯ พร้อมติณฑ์มันเลย”

            “ฮะ งั้นทามเอาที่ชาร์จแพ็คใส่กระเป๋าด้วยเนาะ”

            “อืม”

            “คุณพ่อ คุณป๊าตีหนู”น้องจีนฟ้อง ทามลงไปนั่งข้างคุณฐาแล้วกอดทั้งสองคนเอาไว้

            “เพราะหนูทำไม่ดีไงครับ ต่อไปนี้ไม่ทำแล้วเข้าใจไหมครับ”

            “ครับ”

            “คุณพ่อจะกอดให้หนูหายเสียใจมานี่มา...”

            “ฟอดดดดดดด ชื่นใจ”

            “ขอกอดบ้าง”คุณป๊ากอดเราสองคนเอาไว้

            “น้องจีนเข้าใจที่คุณป๊าตีแล้วใช่ไหมครับ?”ทามถาม คนตัวเล็กพยักหน้าแต่มองค้อนคุณป๊า จนคนตัวโตหัวเราะแห้ง ๆ ในความน่าชังของเจ้าตัวเล็ก

            “จะไปเที่ยวลูกจะพกอะไรไปเยอะแยะไร้ประโยชน์ หนังสือที่นู่นของลูกก็มี”

            “.........................................”น้องจีนซบทาม แกไม่อยากฟังอะไรพร่ำเพรื่อหรอกฮะ เด็กยังไงก็เด็ก คุณฐาเลยฟัดแก้มสองสามที และพาเล่นในห้องเล็กนานจนทามจัดของเสร็จเรียบร้อย ทำกับข้าวรอพี่ติณฑ์กับพี่นาว ผัดเต้าหู้หมูสับ ใส่เห็ดหอมหั่นเป็นชิ้นเล็กลงไปด้วย ห่วงเวลาเลม่อนจะกินไม่ได้ จึงต้องทำหมูชุบแป้งทอดเพิ่ม เมื่อวานมีเค้กน้องจีนเหลืออีกตั้งครึ่งปอนด์ น้ำส้มที่คั้นไว้ก็ยังเหลือคงจะพออิ่มกัน 6 คน

            “ฉันอยากกินแกงหมูเทโพจังเลย”คนตัวสูงเดินมากอดเอว ทามตวัดหน้ามองทันทีเพิ่งจะมาบอกตอนนี้แล้วหมูทามชุบแป้งทอดไปหมดแล้ว

            “ทำไมเพิ่งมาบอกละฮะ”

            “เธอทำสองอย่างเองเหรอ จะอิ่มกันหรือไง”

            “ตู้เย็นไม่มีอะไรแล้วนะครับ จะไม่อยู่ตั้งอาทิตย์ทามเลยทำของใกล้หมดอายุไปก่อน”

            “ทำเพิ่มอีกหน่อยสิทาม ไม่อิ่มหรอก”เดินไปสำรวจในตู้เย็นอีกที มันไม่มีอะไรที่พอจะเอามาทำได้แล้ว จะกินไหมละมาม่ากับปลากระป๋อง

            “กินอะไรดีฮะ ให้พี่เขาซื้อเข้ามาไม่ดีกว่าเหรอ”

            “เธอจะทานอะไรดี...”

            “ส้มตำไหมฮะ ทามกำลังอยากกิน”

            “ส้มตำไก่ย่าง อืมเข้าท่า”คุณฐาเดินออกไปโทรให้ ย้ำคนตัวโตให้บอกพี่ติณฑ์ว่าอย่าซื้อข้าวมาเพราะทามหุงไว้เต็มหม้อ ถ้าไม่มีคนกินละเรื่องใหญ่แน่ทามไม่อยากทิ้ง

            พี่ติณฑ์ใกล้จะมาแล้วเหลือแต่พี่กล้ากับพี่มีนซึ่งอยู่โรงแรมกำลังออก บอกให้มานอนที่นี่ก็ไม่ยอมมา พี่กล้าเข้าไปโรงงานกับรีสอร์ตพี่พุท ทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกันยิ่งพี่พุทไปเมืองนอกอย่างนี้ ก็คงแวะ ๆ มาดูให้ ทั้งที่บ้านพี่พุทเขาก็ดูแลธุรกิจนี้อยู่

            “อ๊า คิดถึงม่อนจังเลย”ทามเดินไปกอดเลม่อนเหมือนจะสูงขึ้นด้วยนะ

            “น้องจีนละครับ”เลม่อนถามหาน้อง

            “บนห้องโน่น น้องจีนนนนน พี่ม่อนมาแล้วลูก”

            “น้องจีนนนนนน”เลม่อนตะโกนลั่นบ้าน ก่อนจะวิ่งไปหาน้อง ทามช่วยพี่นาวขนของลง

            “อย่าวิ่งขึ้นบันไดนะเดี๋ยวตก! เตี้ยมึงไปดูหลานไป”พี่ติณฑ์ไล่ พี่นาวรีบวิ่งตามไปติด ๆ ผมยกของเข้าบ้านแล้วจัดโต๊ะ ไม่นานเด็ก ๆ ก็พากันลงมา

            “ของม่อนอยู่ไหน”

            “อย่าเพิ่งรื้อ”พี่ติณฑ์ห้าม

            “ม่อนจะเอาของให้น้องจีน”

            “เดี๋ยวค่อยไปเอาที่เกาะ รื้อตอนนี้มันเก็บยาก”

            “เอาเลย”

            “เตี้ย จัดการ!!”พี่ชายเรียกกำลังเสริมโดยด่วน ซึ่งตอนนี้กำลังเสริมลงประจำที่โต๊ะอาหารเรียบร้อย พี่นาวทำหน้างอและเรียกเลม่อนไปหา

            “กินข้าวเดี๋ยวแกะให้”

            “ม่อนจะเอาเลย”น้องจีนมองอาหลานเถียงกัน

            “อายน้องไหมเลม่อน เดี๋ยวพี่นาวหยิบให้นะน้องจีนมาทานข้าวกันก่อนครับ”

            “ครับ”

            “ว่าง่ายแบบนี้โคตรรักเลย”พี่ติณฑ์ยิ้ม

            “เชอะ”

            “เชอะแชะอะไรไอ้ขี้งอนเอ้ย”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”คุณฐาหัวเราะ

            “ไปล้างมือก่อนนะ”ทามเอาลูกไปล้างมือ ก่อนจะมานั่งทานอาหารเช้าตอนสาย ๆ กันอย่างอร่อย เลม่อนไม่ยอมกินเห็ดหอมจริงด้วย แม้ทามจะหั่นเล็กที่สุดแล้วเจ้าตัวไม่กินอาหารจานนั้นแต่พี่ติณฑ์ซื้อส้มตำไม่ใส่พริกมาให้
เลม่อนก็กินหมูชุบแป้งทอดกับส้มตำ

            ตอนจะลงเรือพี่กล้าถึงมาเจอที่เรือ ทั้งสองคนมีเพียงกระเป๋ามาคนละใบ พร้อมแล้วลงเรือที่ท่าโดยมีคนของเกาะคือพี่วิทย์มารับ เราเคยเจอกันนานแล้วตั้งแต่ทามทำงานที่เกาะ ทามยิ้มให้เล็กน้อยแต่คุณฐาตีไหล่ให้เดินเข้าไปในเรือไม่ยอมให้ทักทาย ไม่รู้เพราะอะไร

            “พี่มีนไปไหนมาเหรอฮะ”

            “พี่กล้าพาไปเที่ยวกับเพื่อนเขา”

            “กลับกี่โมงอ่ะมีน ทำไมตาดูโหล ๆ ไม่ได้นอนหรือไง”พี่นาวถามบ้าง           

            “ฮะ”

            “เหอ ๆ นี่แหละน้า...คบกะคนบ้าจะพาลให้บ้าไปด้วย”

            “มีนว่าอย่างนั้นจริง ๆ”

            เรือยอร์ชหรูด้านในมีห้องนอนให้เด็ก ๆ ได้นั่งเล่นกัน น้องจีนกับเลม่อนไม่เมาเรือแต่ทามนี่สิ ทำไมปวดหัวไม่รู้คุณฐาลงมาดูก็บอกให้นอนแต่ทามนอนไม่ได้ มันเวียนหัวมาก

            “พานั่งเรือดี ๆ ทำไมเป็นอย่างนี้นะทาม”คุณฐาบ่น

            “มันไม่เกี่ยวที่ว่านั่งเรือดีหรือไม่ดีหรอกฮะ ทามไม่ค่อยได้ลงเรือแบบนี้อยู่แล้วเลยเวียนหัว”ทามพยายายามหลับไปจนถึงเกาะ ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปสักนิดไม่ว่าจะตัวรีสอร์ตที่ดูเหมือนใหม่อยู่เสมอ ที่มากขึ้นคงเป็นคนงานและคนเข้าพัก

            “ทำไมมีแขกด้วยละฮะ”ทามแปลกใจ กะจากสายตาน่าจะประมาณ 20 -30 คนได้ เหมือนกรุ๊ปท่องเที่ยวขนาดย่อม ซึ่งปกติคุณฐาไม่อนุญาตให้มาเป็นคณะใหญ่อย่างนี้ เพราะจะมีความวุ่นวายและควบคุมความประพฤติเชิงท่องเที่ยวได้อยาก

            “ที่จังหวัดเขาจัดกิจกรรมดูปะการังกับขอมาศึกษาความสมบูรณ์ของสัตว์ทะเลรอบเกาะ ฉันเลยตกลง”

            “ไม่เห็นบอกทามเลย”คนอื่นยิ้มก่อนจะเดินหนีไปคนละทาง คุณอุ้มน้องจีนอยู่ก็เดินเข้ามากอด

            “หึหึหึ”หัวเราะอย่างนี้สงสัยจะลืม ทามหิ้วกระเป๋าของตัวเองเข้าบ้าน ส่วนของคนอื่น ๆ มีคนงานมายกให้ คุณฐาเห็นขยะบนหาดชิ้นแรกก็ไม่พอใจเล็กน้อย ให้พี่วิทย์นำคนงานมาเก็บและกำชับคนที่กรุ๊ปว่าอย่าทิ้งขยะไม่เป็นที่ รวมทั้งให้พี่จิ้งเอาถุงดำมาเพิ่มให้อีก

            “พี่จิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”ทามวิ่งลงครัวก่อนเลย

            “โอ๊ยยยยยย ทามคิดถึงงงงงง”

            “ป้าหมูละฮะ”

            “ป้า ๆ หลานมาหา”เสียงพี่จิ้งร้องดังมาก ทามมองเข้าครัวด้านในคุณฐาทำเป็นห้องที่แข็งแรง ในนั้นมีตู้เย็นและลังเก็บของสด และมีโต๊ะขนาดใหญ่วางตรงกลาง มีเด็กคนงานช่วยอีกสองสามคน

            “ป้าหมูสวัสดีครับ”

            “อ้าวทาม ไปไงมาไงว่ะ ไม่เห็นนายบอกว่าจะมาด้วย คิดว่ามาแต่เพื่อน ๆ นาย”

            “พาน้องจีนกับเพื่อนคุณฐามาเที่ยวน่ะป้า ป้าสบายดีนะ”

            “เออ ก็สบายดีตามเรา ๆ นะแหละ”

            “ทำอะไรอยู่ฮะ ทามช่วยไหม”

            “ไม่ต้องหรอก มีอะไรไปหาทำไป...มาอยู่ในนี้จะวุ่นวายเปล่า ๆ”     

            “โธ่ ป้าหมู ทามเคยทำให้วุ่นวายเหรอ...มานี่ทามช่วย”

            “เอ๊ะ เจ้านี่! นี่แกยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะโว้ย”

            “จะให้เปลี่ยนไปไหนละ ทามก็ยังเป็นทามแบบนี้แหละ...”ทามยิ้ม

            “ทาม!”คุณฐาเดินมาเรียก ทำเอาสะดุ้งกันทีเดียว หันไปมองคนร่างสูงกำลังเดินมาทางครัว

            “สวัสดีค่ะคุณฐา”

            “ครับป้า ทำอะไรกินกันอยู่”

            “จะตั้งอาหารเที่ยงค่ะ มีผัดกระเพราทะเล ไก่ แล้วก็แกงจืดเต้าหู้”

            “ของคณะใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะ”คนตัวสูงเดินมาสำรวจแล้วจับมือทาม

            “ป่ะ”

            “ทามจะช่วยป้าหมูทำก่อน”

            “ไปดูลูกก่อนครับ”

            “ไม่เอา”งอแงเล็กน้อย อายคนอื่นเหมือนกันแต่ทามอยากช่วยป้าหมูก่อนนี่นา

            “ขึ้นไปพักข้างบนให้สบายเถอะทาม ไป ๆ ตอนเย็นค่อยลงมา”ป้าหมูไล่

            “ป้าน่ะ! มีคนช่วยอีกคนไม่ดีหรือไง ทำไมต้องไล่ทามด้วย”บ่นเสียงเบาจนป้าหัวเราะ คุณฐานี่ก็อีกคนทำไมไม่อยากให้ทามลงไปช่วยป้า

            “หน้างออะไรนัก”ทามสะบัดมือก่อนวิ่งขึ้นบ้านไปหาคนอื่น ๆ พี่นาวกำลังให้น้องจีนลองเสื้อชูชีพกับห่วงยางที่ซื้อมาฝาก

            “คุณพ่อ”น้องจีนอวดโดยการหมุนไปหมุนมา

            “น่ารักจังเลย ขอบคุณพี่นาวหรือยัง”

            “ขอบคุณคร๊าบบบบ”น้องจีนกระโดดหอมแก้ม แล้วพี่นาวก็กอดหลานแล้วฟัดแก้มกลับทำให้เลม่อนไม่พอใจ จับทั้งสองคนแยกออก

            “หวง ๆ”พี่กล้าหัวเราะ

            “นาวจุ๊บน้องจีนทำไม”

            “เอ๊ะ ไอ้นี่...มานี่ ๆ นาวใส่แว่นตาให้”จับเลม่อนเหนื่อยนะ ยิ่งตอนที่วิ่งพล่านไปทั่วห้องไม่ยอมให้แตะตัวง่าย ๆ ยิ่งแล้วใหญ่เลย ทามกับพี่มีนแยกตัวออกมาล้างผลไม้ปอกทาน ข้างบนมีครัวเล็กแต่ถ้าจะทำกับข้าวต้องไปทำข้างล่างตรงป้าจิ้ง ติดเส้นสปาเก็ตตี้มาด้วยทามจะทำหมูผัดซอสมะเขือเทศ

            “จะทำเลยไหมละ”

            “พี่มีนจะกินอะไรฮะ ข้างล่างมีของสดอยู่เยอะนะจะลงไปดูก่อนไหม”

            “เดี๋ยวพี่ไปถามพี่กล้าก่อนดีกว่า แกบ้า ๆ บอ ๆ เดี๋ยวทำไปก่อนไม่ถามโดนด่าอีก”

            “หึหึหึ พี่มีนอ่ะยอมพี่กล้ามากไป”

            “...................................”พี่มีนไม่พูดอะไรต่อได้แต่ยิ้ม พี่ติณฑ์ก็เดินมาเปิดตู้เย็นมีของสดแช่ไว้เพียบ คุณฐาคงสั่งให้คนเอาของมาเติมไว้เรียบร้อย ตรงมุมห้องก็ยังมีโซดาหลายลัง ต้องดื่มกันแน่นอน

            “ทำอะไรกินกับปลาช่อนกันดี”

            “ลุยสวนไหมฮะ ทามกำลังอยาก”

             “มันมีกี่ตัว”พี่ติณฑ์ถาม พากันลงไปดูในครัวมีอยู่สิบกว่าตัวจึงแยกทำลุยสวนของผู้ใหญ่ แล้วก็ทอดเกลือของเด็ก ทามบอกพี่เขาว่าค่อยทำเย็นนี้เพราะจะทำสปาเก็ตตี้อยู่ก่อน พี่ติณฑ์จึงออเออเห็นด้วย

            “คุณพ่อออออออออออ”

            “ครับผม”

            “ออกไปเล่นข้างนอกได้ไหมครับ”

            “ได้ครับ แต่ต้องถอดรองเท้าถุงเท้าก่อนนะ”น้องจีนทำหน้าสลด เด็กอะไรพามาย่ำทรายกลับใส่ถุงเท้าหนาและรองเท้าผ้าใบไม่ยอมถอด

            “ไปให้คุณป๊าถอดให้ก่อนออกไปเล่น แต่ว่าห้ามลงน้ำทะเลเด็ดขาด”

            “ไม่ถอดได้ไหมน้องจีนไม่อยากถอด”

            “เดี๋ยวทรายเข้ารองเท้าคุณพ่อขี้เกียจมานั่งเคาะออกสิ”

            “เด็กอะไรไม่เก่งเลย”พี่กล้าแกล้ง

            “อากล้า!!!”น้องจีนหน้างอ

            “แค่เดินถอดรองเท้าทำไม่เป็นเหรอครับ”

            “ก็น้องจีนไม่ชอบนี่นา อากล้าอุ้มหน่อย”

            “ไป ๆ นู่นให้พี่มีนอุ้มนู่น ระวังฉลามนะอาจะบอกไว้ก่อน”

            “แงงงงงงงงง”เด็กสองคนทำเสียงร้องตกใจ แต่ไม่ได้ร้องไห้จริง ๆ

            “มึงนี่นะไปหลอกเด็ก”พี่ติณฑ์ว่าแกมยิ้ม

            “ฮ่าฮ่าฮ่า ดูทำหน้าเข้า มานี่อากล้าพาไป”

            “พี่อย่าแกล้งหลานได้ไหมฮะ มีนขี้เกียจฟังเสียงเด็กร้องไห้”พี่มีนว่า

            “คราวที่แล้วคงจะหลอนแย่เลยใช่ไหมมีน”คุณฐาเดินมาแซว ครั้งที่แล้วฝากลูกไว้กับพี่มีนหนึ่งคืน กลับบ้านมาพี่มีนเล่าว่าพี่กล้ากวนและพูดแหย่จนน้องจีนอารมณ์ไม่ดีทั้งวัน แย่จริง ๆ แกล้งลูกทามได้ยังไง

            “ไปไหมน้องจีน มาหาอา”

            “หนูโป้งอากล้าแล้ว ไม่อยากสนใจ”น้องจีนสะบัดหน้าหนี เฮ้ยยยยยยยยยยย...อาการนี้ทามยังไม่เคยเห็น เจ้าตัววิ่งไปหาพี่ม่อนแล้ว ทำเอาผู้ใหญ่ยืนหัวเราะ

            “ใครสอนให้ทำงั้นว่ะเนี่ย ไอ้มีนแน่เลย”

            “อะไร ๆ ก็มีนอย่างเดียวแหละพี่น่ะ นิสัย”

            “หึหึหึ”แฟนเขาแหย่กัน ทามอมยิ้มให้คุณฐาแอบมองช่องประตูไปข้างหน้าตัวบ้าน เลม่อนดึงน้องจีนไม่ออกไปวิ่งข้างนอก เด็กน้อยกำลังดึงให้น้องจีนนั่งลงก่อนจะถอดรองเท้าให้

            “กล้อง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”คุณฐาตะโกนไม่ดัง ต่างคนต่างหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายความน่ารักของเด็กทั้งสอง โดยไม่มีใครไปกวนขัดจังหวะ พี่นาวนี่ยิ้มภูมิใจส่งรูปไปให้พี่ชายดูและบอกพี่ชายตัวเองว่าสมควรจะมีลูกอีกคนได้แล้ว

            “ไอ้ม่อนนี่อ่อนโยนได้อามันจริง ๆ”แกยิ้มภูมิใจกับรูปพร้อมพร่ำเพ้อสิ่งที่ไม่เป็นจริงที่สุด

            “เหรอออออออออออ”ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน

 

            ตอนเย็นแดดร่มมากแล้ว ถ้าไม่ได้ลงน้ำหนึ่งในสองเด็กนี่ต้องอาละวาดแน่นอน โดยเฉพาะเด็กชายนาวาเอกเพราะแต่งตัวเตรียมพร้อมบิ้วอารมณ์น้ำทะเลตั้งแต่นั่งทานข้าว พี่นาวขึ้นไปเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงขาสั้นเหนือเข่าแบบดูเท่แล้วก็สบายมาก พี่มีนก็ใส่ยีนส์กับเสื้อกล้ามเตรียมพร้อม ส่วนทามยังก้าวขาออกจากห้องไม่ได้เพราะยืนเถียงกับคุณฐาอยู่

             “คนอื่นก็ใส่ได้ทำไมละครับ”

            “ฉันไม่ยอมให้เธอใส่ไอ้กางเกงบ้านี่เด็ดขาด ไปถอด ๆ”      

            “คุณฐา”

             “จะถอดหรือไม่ถอด จำได้ว่าเคยมีกางเกงขายาวของเธอในตู้นี้นี่นา”เดินไปคุ้ยหาให้เองเลย ถ้ายับมาทามจะไล่ให้จัดตู้เองคอยดู

            “ทำไมทามใส่ไม่ได้ละฮะ คนอื่นยังใส่ได้เลย”

            “ก็ขาเธอมันขาวขยี้ใจขนาดนี้ใครจะยอม”เอ่อ...จะตรงไปไหน ไม่คิดว่าทามจะอายบางเลย?

            “จะขยี้ใครเล่าก็มีแต่คนกันเองทั้งนั้น”ก้มหน้าพูดงุบงิบ

            “โน่น มองนอกหน้าต่าง...กลุ่มนั้นก็ประมาณ 35 คนได้ จะไม่ให้ฉันหวงได้ยังไง”

            “เขาก็ไม่ได้มาวุ่นวายฝั่งบ้านเรานี่ฮะ คุณฐานะ...ขอใส่นะ”

            “ไม่ได้ครับ”

            “เปลี่ยนเป็นตัวที่ยาวกว่านี้ก็ได้ เอาตัวสีเหลืองนี่ไหม”

            “ไม่ได้”

            “สีดำตัวนี่ละ นี่ก็ยาวแล้วนะคลุมเข่าเรียบร้อยเหมือนชุดนักเรียนม.ปลาย”

            “อืม”คนตัวสูงนี่คิดนานจัง ไม่สนละรีบเปลี่ยนเป็นตัวนี่จะได้ไม่ต้องเถียงกันอีก คุณฐาก็ยังไม่พอใจจึงต้องง้อด้วยการเข้าไปกอดเอว มันใช่ความผิดทามไหมเนี่ย

            “ลงไปหาลูกกัน”

            “..................................”

            “โกรธทามเหรอฮะ?

            “หวง ไม่อยากให้ใครเห็น”

            “ทามตัวจะลอยแล้วครับ”

            “ที่รัก...”

            “หืม?

            “เรียกฉันว่าที่รักบ้างสิ ฉันยังเรียกเธอแบบนี้เลย”

            “เรียกตอนไหนทามไม่เห็นรู้”

            “หึหึหึ ไม่เรียกก็ไม่ปล่อย เธอน่ะเรียกฉันแต่ละทีมันดูห่างเหินยังไงไม่รู้”

            “ห่างเหินเหรอครับ?”ถามเสียงแข็ง

            “ก็....นิดหน่อย”อีกคนละอ่อนทันที

            “ยังไงฮะ ทามก็เรียกคุณฐาว่าคุณฐามาตั้งแต่ต้นแล้วนี่ ไม่เห็นจะห่างเหินตรงไหน คุณฟังแล้วไม่ชอบใจเหรอฮะ”

            “เปล่า แค่อยากให้เรียกแบบอื่นบ้าง”

            “อย่างเช่น?

             “เรียกแบบมีนเรียกกล้าได้ไหม”ทามกำลังนึกก่อนจะตาโต

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”

            “หัวเราะอะไรทาม”

            “อ๊า...อยากให้เรียกพี่งั้นเหรอ อารมณ์ไหนครับเนี่ย”

            “เปลี่ยนวิธีเรียกกัน เธอเรียกฉันว่าพี่แล้วฉันจะเรียกเธอน้อง”

            “ไม่คิดว่ามันตลกหรือไงครับ จู่ ๆ ก็อยากทำอะไรแปลก ๆ ไข้ขึ้นหรือไงครับ”

            “ทำให้ไม่ได้ใช่ไหมครับ”คุณฐาเสียงแข็งขึ้น ทามส่ายหน้าดึงคางหนาให้ก้มลง

            “ไม่เอาหรอก ให้พูดอะไรแปลก ๆ ทามเขิน คนอื่นเขาจะมองยังไง”

            “เกี่ยวอะไรกับคนอื่นละ เอางี้...เรียกเวลาเราอยู่กันสองคนก็ได้”

            “ไม่เอาน้า อย่าคิดทำอะไรแบบนี้สิฮะ”

            “จุ๊บ ถามไปงั้นก็จะได้รู้ไว้ว่าเธอทำให้ไม่ได้”ทำไมต้องทำเสียงน้อยใจขนาดนั้นด้วยครับ?

            “แต่ทำอย่างอื่นให้ได้นะ....”ทามพูดจบ ทำเอาคุณฐายิ้มถูกใจหมุนตัวทามให้หลังพิงกำแพง

            “จริงรึเปล่า”

            “หึหึหึ ตาวาวขึ้นเลยคุณฐานี่นะ”โดนจูบอีกทีคราวนี้ทามก็ตอบสนองกลับไปให้พอกัน คนตัวโตพาลิ้มรสเนิ่นนานกว่าจะผละออก คุณฐาเช็ดปากให้ทาม

            “หน้าแดงเลย”

            “.................................”ทามยิ้มก่อนจะมองไปที่ประตู น้องจีนยืนมองสลับหน้าทามกับคุณฐาไปมา

             “เฮ้ย!!!”เราสองคนผลักออกจากกัน

            “คุณป๊ากอดคุณพ่อทำไม”ว่าแล้วต้องถาม ทามทำหน้ายุ่งยาก เพราะเราไม่ระวังเองจะโทษใครไม่ได้

            “คุณพ่อมีฝุ่นเข้าตาเลยให้คุณป๊าออกให้”

            “อืม”ทามยิ้มเจื่อน ๆ รับคำ น้องจีนก็มองอย่างจับผิด

            “ไม่อยากเชื่อหรอก”น้องจีนทำหน้าบึ้ง

            “เชื่อหน่อยนะ คุณพ่อยังเจ็บตาอยู่เลย”

            “...........................................”

            “โอ๊ย ๆ เจ็บ”ทามนั่งลงตรงหน้าน้องจีน เด็กน้อยยื่นมือมาจับมือทามออกแล้วค่อย ๆ เป่าให้

            “จุ๊บ”

            “ขอบคุณครับ คุณพ่อหายแล้ว”โดนลูกจูบเข้าไปหายทันที คุณฐาถึงกับหัวเราะ บอกลูกไปเลยดีไหมน้องจีนก็โตขึ้นทุกวัน เห็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ ไม่ว่าจะจากทามหรือคู่อื่น แกคงจะสงสัยและมีคำถามที่อยากจะถาม เพียงแต่น้องจีนยังเป็นเด็ก เลยไม่รู้จะถามยังไง

            “คุณพ่อเจ็บไหม”

            “ไม่เจ็บแล้วครับ ขอบคุณนะ”

            “คุณพ่อหนูอยากลงน้ำแล้ว”

            “ครับผม พี่ม่อนไปไหนละครับ”

            “พี่ม่อนจะลงน้ำแล้ว คุณพ่อหนูอยากลงน้ำ”น้องจีนอ้อนบ่อย แต่ทามนั่งลงบนเตียงและฟัดแก้มสวยของลูกก่อนสองสามที คุณฐาควานหาครีมกันแดดลูกมาทาให้

            “คุณป๊าหนูอยากขี่หลังคุณป๊า”

            “หึหึ”

            “คุณป๊า”

            “ทำไมอ้อนเก่งแบบนี้ครับน้องจีน ถ้าโตแล้วยังจะอ้อนคุณป๊าแบบนี้ไหมเนี่ย”

            “ก็อ้อน”น้องจีนพูดน่ารัก ทามหัวเราะหึหึ

            “อ้อนกับคุณป๊าคนเดียวนะครับ ไม่อนุญาตให้ไปอ้อนคนอื่น”เข้าสู่ช่วงคุณฐาสอนลูก แต่ลูกจะเข้าใจรึเปล่าอันนี้เป็นอีกเรื่อง ทามหาผ้าเช็ดตัวเตรียมลงไปด้วย เสื้อผ้าน้องจีน คุณฐาและของตัวเองเผื่อเล่นน้ำเสร็จจะอาบจากข้างล่างเลยไม่ต้องเดินตัวเปียกขึ้นมาข้างบน

            “น้องจีนอยากอ้อนพี่ม่อน”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”ทามหัวเราะ แต่อีกคนถลึงตาดุใส่ทาม

            “ไม่ได้ ๆ อ้อนใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น น้องจีนเป็นสุดที่รักของคุณป๊านะครับ เรามาสัญญากันดีกว่าว่าลูกจะไม่รักใครนอกจากคุณป๊าและคุณพ่อสองคน”

            “เหอ ๆ หวงยิ่งกว่าทามอีกนะฮะ”

            “หรือเธอไม่หวง สัญญากันนะครับ”

            “คร๊าบบบ”

            “ฟอดดดด คนเก่งห้ามมีแฟน ห้ามแต่งงาน ห้ามรักคนอื่นดีไหม”

            “ตลกแล้ว...”ทามพูดลอย ๆ นี่เรากำลังคุยกันต่อหน้าเด็กอายุไม่ถึงห้าขวบเลยนะ จะอะไรกันหนักหนาเนี่ย

            “ลูกจะเป็นเด็กดีใช่ไหมน้องจีน”

            “ครับ”

             “ถ้าคุณป๊าห้ามอะไรลูกต้องเชื่อฟังนะเข้าใจไหม”

            “ครับผม”

            “คุณป๊ารักหนูนะครับ”กว่าจะบอกรักกันเสร็จและลงมาข้างล่าง พวกพี่ ๆ ก็เป่าเรือยางกันเสร็จเรียบร้อย แต่เลม่อนปฏิเสธไม่ขึ้นนั่ง จะว่ายน้ำทะเลอย่างเดียว พี่ติณฑ์เลยสูบลมห่วงยางใหม่ ทามใส่เสื้อชูชีพให้น้องจีนรวมทั้งปลอกแขนทั้งสองข้าง พร้อมแล้วก็เตรียมตัวลงทะเล

            “มานั่งบนเรือครับ”คุณฐาอุ้มน้องจีนลงเรือยาง ทามกับพี่มีนก็ลงไปนั่งด้วยเพราะมันลำใหญ่พอควร พี่กล้าเอาเชือกมัดทำที่ลากจูงให้ด้วย พี่เขาบอกอยากเดินดูเกาะรอบ ๆ ถึงจะไม่ใหญ่แต่คงเอาหอบได้เหมือนกัน แต่พี่มีนฉลาดเอาน้ำเปล่ามาด้วยสองขวดใหญ่ ใส่บนเรือยางไว้

            “วู้วววว ไปเลย”เลม่อนลงห่วงยางของตัวเอง โดยมีพี่นาวลากเคียงคู่น้องจีน

            “ลงไปลึกอีกนิดสิ”พี่กล้าบอก

            “มิดหัวเค้าพอดี”           

            “ไม่มิดหรอกน่า แค่อกเอง”

            “ไม่เอาเค้ากลัว”

            “กลัวอะไรว่ะ ว่ายน้ำเป็นไม่ใช่เหรอ”

            “กลัวพี่นั่นแหละ”พี่นาวพูดใส่ จนพี่มีนหัวเราะ

            “หัวเราะไรมีน?

            “เปล่าฮะ”

            “เดี๋ยวจะโดน ๆ”พี่กล้าล็อคพอพี่มีนจนพี่มีนต้องตีแขน เรือเลยเอียงเกือบล่มทามเกาะแขนคุณฐาแน่นลูกก็เช่นเดียวกัน

            “หึหึหึ กัดแก้มแตกซะดีมั้งเด็กบ้า”

            “พี่นั่นแหละบ้า”พี่มีนสวนกลับทันควัน แต่แล้วก็เงียบไปเพราะดูวิวบนฝั่ง กลุ่มคนกำลังทำกิจกรรมสนุกสนาน

            “บ๊ายบายยยย จุ๊บบบบบ”เลม่อนยิ้มร่า

            “รู้จักเขาหรือไง”พี่นาวหัวเราะหลานตัวเอง เลม่อนดี๊ด๊าทำหน้ายิ้มกริ่มเจ้าชู้

            “บ๊ายบายยยยยย”น้องจีนทำบ้าง คนบนฝั่งก็โบกมือกลับมา เราเดินอยู่ในน้ำค่อนข้างห่างจากฝั่ง ตอนเย็นแบบนี้มีลมทำให้คลื่นแรงพอควร ไปได้แค่สุดฝั่งยังไม่เลี้ยวคุณฐาก็ชวนกลับ กลัวลมจะแรงและมืดเสียก่อน

            “ฝั่งนี้พี่จะทำอะไรฮะ”พี่ติณฑ์ถาม เป็นเขตก่อสร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จบนเนินขึ้นไปด้านบน

            “จุดนั่งชมวิว นอนเล่น”

            “ตรงนี้เลยเนี่ยนะ”พี่กล้าทำเสียงสูง

            “เออ”

            “ไม่สร้างบ้านเพิ่มว่ะ ที่ตั้งเยอะ”

            “แค่ที่มีก็พอแล้ว ตรงนี้ไว้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ทำเป็นจุดพักดูต้นไม้ใบหญ้าอะไรไป”

            “อืม”

            “ดีไหมติณฑ์”

            “ก็ดีนะ ถ้าพี่จะเอาแนวท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ ยังไงกลุ่มลูกค้าพี่ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”

            “แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว ไม่เสียงดังวุ่นวาย”ปล่อยให้คนอื่นคุยกัน พี่นาวก็พาเด็ก ๆ เล่นน้ำ ทามให้คุณฐาลากเรือไปที่ตื้นกว่านี้ก่อนจะกระโดดลงน้ำ น้องจีนอยากทำบ้างทามก็ให้กระโดดลงเลย ลุ้นอยู่นานคิดว่าลูกไม่ถอดใจไม่ทำ แต่สุดท้ายก็กระโดดจ๋อมเบา ๆ น้ำแทบไม่กระเพื่อมแต่น้องจีนกลับสนุกที่สุด

            “มาม่อนว่ายน้ำให้น้องจีนดูสิ”

            “โอ๊ะ”เลม่อนตาวาว

            “เอาเสื้อชูชีพมาใส่ก่อน”พอใส่เสร็จพี่นาวจับมือเลม่อนให้ตีขาแล้วค่อยปล่อยทีละนิด ป๋อมแป๋ม ๆ เลม่อนทำท่าว่ายท่าฟรีสไตล์

            “โห เก่งงงงงงง”ทามกับพี่มีนปรบมือเกรียวกราว สร้างความหนักใจให้น้องจีน

            “ลองว่ายไหม คุณป๊าเคยสอนแล้วนี่”

            “หนูไม่ชอบน้ำมันเค็มจังเลย”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”น้องจีนเอ้ย แต่คุณฐาก็อยากอวดบ้างละนะถึงไม่มีอะไรจะอวด ทามยืนลุ้นว่าน้องจีนจะทำได้ไหมแต่พอปล่อยมือลูกทรงตัวไม่ได้กลับเอาหน้าจุ่มลงน้ำ ทั้งที่มีชูชีพแต่ก็อดเสียวแว้บขึ้นมา ทามคว้าเสื้อลูกมาก่อนเลยเด็กน้อยไอแค่ก ๆ สำลักน้ำและร้องว่าแสบตา ต้องใช้น้ำล้าง

            “หนูไม่อยากทำ”ร้องไห้แล้ว

            “ครับ ไม่ทำก็ไม่ทำ”คุณฐาอุ้มน้องจีนเอาไว้”

            “พี่ยังว่ายได้เลย”เลม่อนอวดพร้อมว่ายโชว์อีกนิดหน่อย ท่าทางจะชอบเล่นน้ำถึงว่ายไม่แข็งแต่เลม่อนก็ไม่กลัว

            “น้ำมันเค็ม”

            “น้ำทะเลก็เค็มสิครับ”ระหว่างที่คุยเล่นและเดินกลับกัน พี่กล้าแกล้งดำน้ำมาดึงพี่มีนลงไป พี่มีนดิ้นใหญ่เลยน้องจีนก็ร้องโวยวายคิดว่าอาถูกปลาฉลามเอาไป

            “คุณป๊า ๆ ๆ ๆ ๆ”

            “ไอ้พี่บ้า!!!! อึก...อุ๊บ”ทามเห็นพี่เขาจมแต่ไม่กล้าช่วยกลัวโดนแกล้งไปด้วย แต่ก็ยืนค้างนิ่งตะลึงไม่นานพี่มีนก็ยืนขึ้นเหมือนเดิม เจ้าตัวลูบหน้าใหญ่แถมยังไอเพราะสำลักน้ำ

            “พี่”เสียงเรียกจากพี่มีน ทามรู้เลยว่าแสบตาด้วยความที่ใกล้กว่าคนอื่น เลยเตรียมน้ำให้ล้าง

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”

            “มีนแสบ”

            “พี่มีน...น้ำ ๆ”ทามร้อง เอาน้ำราดให้พอให้หายแสบตา พี่มีนทำหน้าบึ้งใส่พี่กล้า

            “อ่อน”

            “ลองให้มีนกดหัวพี่อยู่ในน้ำบ้างไหมละ”

            “กล้าทำว่างั้น...”

            “.....................................”ปล่อยให้งุ๊งหงิ๊งกันสองคน ทามส่ายหน้าระอาอยากปีนขึ้นไปนั่งบนเรือแล้วขี้เกียจเดิน เราเดินบ้างหยุดบ้างเพื่อเล่นน้ำ เด็ก ๆ สนุกสนานใหญ่ พี่กล้าเองก็สร้างความสนุกได้มาก

            “มาแข่งกันว่าใครจะไปถึงบ้านก่อนดีไหม?”พี่ติณฑ์บอก ทามยิ้มมองหน้า

            “ใครกลับมาหลังสุดทำกับข้าวแล้วกัน”พี่นาวยื่นข้อเสนอ

            “เอาสิฮะ ทำแล้วล้างด้วย”ทามเลยเล่นด้วย กิกิกิ หนุ่ม ๆ หัวเราะมีเลศนัยแล้วปรึกษากติกากันยกใหญ่

            “เอางี้ แบ่งเป็นสามกลุ่ม มึงเอานาวขี่หลังแล้วอุ้มม่อนไว้ พี่ก็เอาทามขี่หลังแล้วอุ้มน้องจีน ส่วนผมฟรีสุดจะลากเรือกับให้มีนขี่หลังกลับเอง”

            “จริงอะ”ขนาดพี่มีนยังไม่เชื่อ

            “ง่ายไปเปล่า”คุณฐาทำเสียงอ่อย

            “งั้นเปลี่ยนเป็นขี่หลังเด็ก”พี่กล้าเปลี่ยนง่าย ๆ

            “โห ไม่เอาอ่ะ ทามหลังหักพอดี”

            “วิ่งในน้ำมันจะไปหนักอะไรกันทาม”พี่กล้าตอบ แต่ทามไม่เอาหรอกดูตัวคุณฐาซะก่อนแล้วทามต้องเอาลูกห้อยไว้ข้างหน้าอีก มีแต่ตายกับตาย

            “เอาแบบเดิมดีกว่าครับ ฮี่ฮี่”

            “เออ แบบเดิมก็แบบเดิม ดีเหมือนกันถ้าให้พี่ขี่หลังมะนาว มันคงทรุดตัวเตี้ยหัวมิดน้ำกว่านี้”

             “กวนตีน”พี่นาวหันไปด่าพี่ติณฑ์แต่คนอื่นกลับยืนหัวเราะ

            “งั้นตกลงตามนี้นะ...ไปถึงฝั่งหน้าบ้านเลยนะโว้ย”

            “เออ มาเลย”

            “มีนมึงขึ้นมาหลังพี่เร็ว ๆ”

            “แล้วเรืออ่ะ ห่วงยางเลม่อนอีก”

            “ก็เอาใส่เรือยางสิว่ะ จับเรืออย่าให้ล่มด้วย”พี่กล้าเตรียมตัว  ทามหันไปหาคุณฐา

            “ขึ้นหลังฉัน จับไว้แน่น ๆ”

            “คุณฐาอย่าทำทามตกน้ำนะฮะ ทามยืนไม่ถึง”

            “ไม่ลึกสักหน่อย”

            “ทามกลัวนี่นา อย่าทำน้ำเข้าตาลูกด้วยนะฮะ”

            “ครับผม มาจูบเพิ่มพลังที”ทามเบี่ยงหน้าออก แต่คุณฐาไม่ได้จะจูบทามแต่จูบลูกต่างหาก

            “พร้อมยัง”

            “มาเลย”

            “เอานะ สาม สอง หนึ่งงงงงงง ไปปปปปปปป”

            “กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงเลม่อนนำไปก่อนตัว ทันทีที่ออกสตาร์ทน้ำทะเลก็แตกกระจายฟุ้งไปฟองสีขาวไปทั่ว เราหมดต่างออกวิ่ง ทามเกาะคุณฐาแน่นไม่คิดว่าจะออกตัวแรง พี่กล้าและพี่ติณฑ์ก็แรงไม่ต่างกัน

            “จับไว้ ๆ ๆ ๆ”เสียงดังจากใครไม่รู้มาเป็นระยะ ทีแรกพี่ติณฑ์นำ แต่ไปได้ครึ่งทางคุณฐาก็แซงแล้วพี่กล้ามาตีคู่ขึ้นมา ทามถูกดึงเข้าไปในเกมส์เรียบร้อย ร้องลั่นใส่หูคนตัวโต

            “เร็ว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆๆ”

            ซ่า ซ่า...ใครสักคนตีน้ำกระจายเข้าไปอีก

            “กรี๊ด ๆ ๆ ๆ”เสียงเลม่อนดังสลับกันไป น้องจีนก็ร้องเชียร์คุณป๊าเช่นกัน วิ่งไปคุณฐาเริ่มล้าเพราะแรงต้านของน้ำทะเลทำให้ต้องออกแรงมากกว่าเดิม เราไปถึงที่ฝั่งคนแรกคุณฐาทิ้งทามกับลูกลง แล้วนอนแผ่ลงชายหาดหอบหายใจเหนื่อยแฮ่ก พี่กล้ากับพี่มีนที่สอง ขอบคุณคุณพระ...ที่ให้พี่ติณฑ์แพ้ เพราะทามจะได้กินของอร่อย ๆ

             “โอ๊ยยยย  ไม่แพ้ ๆ ๆ เค้าไม่อยากแพ้ๆๆๆ”พี่นาวคนเดียวที่งอแง

            “แพ้คือแพ้ครับเตี้ย”

            “ก็มึงช้าอ่ะ ทำไมคนอื่นเขายังเร็วเลย”

            “มันเหนื่อย ตัวมึงก็หนักยังกะหมู”

            “ไอ้คนปากเสีย ไม่แพ้นะเค้าไม่แพ้นะ!!!!”ทามทำหน้าเจื่อน พี่เขาไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอมเลยไม่มีใครกล้าโวยวายอะไร พี่กล้าเลยบอกให้พี่ติณฑ์ทำอาหารแต่ทามกับพี่มีนเป่ายิงฉุบว่าใครจะได้ล้างจาน เราสองคนลังเลแต่ยอมเป่า

            “เย้ ๆ ๆ ๆ วันนี้ทามโชคดีจัง”ทามชูสองนิ้ว พี่มีนต้องเป็นคนล้าง ทำเอาพี่กล้าหน้าเสียไปเลย ฮี่ฮี่

            “พี่”

            “โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย!!!”พี่กล้าเอามือกุมหัวแล้วร้องออกมา พี่มีนเบะปากแล้วต่างก็เงียบกันไปเลย

            “เดี๋ยวช่วยล้างน่า”ทามบอก

            “ม่อนช่วยด้วย”เลม่อนพูดแบบไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้เด็ก ๆ เล่นทรายและน้ำทะเลจนทั้งสองคนมือเปื่อยหมดแล้ว ยังไม่อยากเลิก

            “ทามไปอาบน้ำนะฮะ”

            “รอลูกด้วยสิ”

            “จะไปช่วยพี่ติณฑ์ทำกับข้าว คุณฐาเอาลูกอาบน้ำด้วยนะฮะ”

            “อืม”

 

             ทามอยู่ครัวกับพี่ติณฑ์ พี่มีน เราสองคนช่วยเป็นลูกมือให้พี่ติณฑ์ที่กำลังทำน้ำยำราดปลาช่อนทอดกรอบ พี่เขาทอดเกลือแยกไว้ให้เด็ก ๆ เรียบร้อยแล้วหนึ่งตัวใหญ่ พี่นาวจะเข้ามาช่วยแต่พี่ติณฑ์ไล่ออกไปเพราะว่ากลัวจะเป็นอันตราย หน้าที่ดูแลเด็กเลยตกเป็นของพี่นาว ส่วนพี่กล้ากลับคุณฐาจัดโต๊ะด้านนอก

            “มีนตั้งน้ำทำต้มยำเลย”

            “เตามันไม่ว่างแล้วครับพี่”ทามหันไปมอง พอดีป้าหมูกับคนงานช่วยกันทำอาหารไปจัดให้คณะนักท่องเที่ยวพร้อมกัน เตาแก๊สที่มีเลยไม่พอ ทามเดินออกไปจุดเตาถ่านจนไฟติดแล้วเอาน้ำตั้งให้พี่ติณฑ์มาปรุง

            “พี่มีนก็ทำอาหารเก่งเหมือนกันนะฮะ”

            “ไม่หรอก แค่พอทำได้”

            “โถถ่อมตัวจัง ทามเห็นพี่ทำอะไรก็คล่องไปหมด”ทามชมด้วยจริงใจ พี่มีนหัวเราะในลำคอ

            “ไม่คล่องได้โดนไอ้กล้าด่าใช่ไหมมีน”พี่ติณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ

            “ช่าย”

            “ทำไมละฮะ”ทามทำตาโตถามด้วยความแปลกใจ

            “พี่กล้ามันกินยาก ขี้บ่นด้วย แรก ๆ มีนคิดว่าพี่เขาบ่นไปงั้นเองนะฮะพี่ติณฑ์ ที่ไหนได้ไม่เคยชมเลยมีแต่ติ”

            “หึหึหึ มันกินยากจะตาย ขนาดพี่ทำมันยังไม่ค่อยกิน”

            “ไม่กินไม่ว่านะฮะ มีนจะกินก็ยังไม่ให้มีนกิน”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”เพื่อนกันก็คงรู้นิสัยกันดีไม่งั้นพี่ติณฑ์ไม่หัวเราะขนาดนี้

            “ทำไมไม่ให้กินละฮะ ก็พี่เป็นคนทำก็ต้องกินฝีมือตัวเองได้สิ”

             “คนบ้า”คำตอบสั้น ๆ จากพี่ติณฑ์เรียกเสียงหัวเราะให้เราทั้งสามคน อาหารมากมายพร้อมแล้วให้คนช่วยยกไปที่โต๊ะหน้าบ้าน ทามเปิดลิ้นชักควานหายากันยุงทาให้น้องจีนกับเลม่อนก่อน กลัวผู้ใหญ่จะนั่งนานแล้วยุงกัด พี่นาวกับพี่มีนก็ขอทาด้วย ส่วนอีกสามคนหนังหนาไม่ต้องทาหรอกฮะ (พี่นาวบอก)

            “ว้าววววววววววววววววววว”เลม่อนปรบมือดีใจ

            “ผมยาวแล้วน้องจีน”ทามมองไปที่ลูก คุณฐาก็เอามือปัด ๆ ผมน้องให้ ทนไม่ไหวกว่าจะกินเสร็จผมได้ทิ่มหน้า เพราะลมทะเลค่อนข้างแรง โกรกพัดมาไม่หยุด พี่นาวให้ยืมกิ๊ฟติดผมน่ารักแก่เด็กทั้งสอง

            “กินเลยนะ”

            “พูดไม่เพราะไม่ต้องกิน”คุณฐาทำเสียงดุเลม่อน

            “กินเลยนะครับบบบบบบ”

            “อืม”

            “เย้ ๆ”เด็กสองคนทานข้าวผัดไข่ มีแตงกวาด้วยแต่เลม่อนเขี่ยออก ทามแกะปาให้เด็กสองคนใส่จานกลางให้ตักทานเอง ส่วนพี่ ๆ ก็ทานไปคุยกันไป แน่นอนว่าบรรยากาศดีแบบนี้จะไม่มีแอลกอฮอลล์ได้ยังไง ของพี่ติณฑ์กับพี่กล้าเป็นแก้วใสปกติ แต่ของคุณฐาเป็นแก้วทึบไม่ให้ลูกเห็น คนตัวโตเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งซะไกลลูกกะไม่ให้ได้กลิ่นเหล้า ทามได้แต่หัวเราะแสยะยิ้มในความพยายาม

            “อร่อยครับ”เด็กน้อยน่ารักของทามเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่อง

            “อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะครับ”

            “คุณพ่อ พรุ่งนี้น้องจีนอยากกินปลาอีก”

            “ม่อนก็อยากกิน”

            “โอเค ใครตื่นเช้าคุณพ่อจะทอดปลาให้กินอีก”

            “อันนี้ด้วย”เลม่อนชี้ต้มยำไม่ใส่พริก

            “ชอบใจใช่ไหม”พี่มีนยิ้ม พี่นาวเองก็กินไม่พูดจาอร่อยพอกัน หลังจากเด็กทานกันเสร็จก็มีแค่ทามที่อิ่มก่อนเพื่อน จึงพาเด็กเข้ามาดูการ์ตูน เอาพัดลมถ่อลูกเมื่อคุณฐาเดินเข้ามาจึงโดนดุ

            “ไม่เอาผ้าห่มให้ลูกหน่อยทาม!”คนตัวโตจ้องทามดุ ทามเลยรีบลุกไปหยิบผ้ามาห่มให้ทั้งเลม่อนและน้องจีน

            “ไม่มียุงหรอกฮะ”

            “ไม่มีก็ต้องห่ม อากาศมันเย็น”

            “ห่มแล้วนี่ไงฮะ หงุดหงิดใส่ทามทำไมกัน”เดินมาใกล้กินเหล้าหึ่งเลย

            “เมารึเปล่าฮะ”

            “เปล่า”

            “จะออกไปกินอีกเหรอ”ถามเสียงอ่อน คุณฐายิ้มให้ก่อนจะจูบหน้าผากทาม น้องจีนมองทำหน้าบึ้ง

            “อย่าพาลูกนอนดึกนะทาม”

            “ฮะ”

            “คุณป๊าไปไหนครับ”น้องจีนถาม

            “กินข้าวครับ”บอกแค่นั้นน้องจีนไม่ถามต่อแม้จะทำหน้าสงสัย ทามลงมานอนข้างลูก รอพี่นาวกับพี่มีนมานอนเล่นเป็นเพื่อนด้วยอีกคน เลม่อนมีพลังล้นเหลือลากของออกมาเล่นจนห้องรับแขกคุณฐาเละ ทามตามเก็บได้แค่บางอย่าง เจ้าเด็กสองคนก็วิ่งพล่านรื้อออกมาใหม่ ไม่ดุลูกหรอกนาน ๆ จะได้รื้อแบบนี้สักที

            “เคร้ง!!”ทามกับเด็กสองคนนิ่ง น้องจีนทำคริสตัลรูปม้าคุณป๊าแตก

            “คุณพ่อออ”น้องจีนจะวิ่งเข้ามาหาทาม เมื่อเห็นเลม่อนไวกว่ากระโดดขึ้นโซฟามาแล้ว ลูกไม่ระวังเลยทำให้เหยียบเศษแก้ว

            “โอ๊ย!! ฮืออออออออออออ”

            “น้องจีน!!!!!!!”ทามพุ่งไปหาลูกแต่ก็ดูอยู่ว่าไม่โดนแก้วแน่ จึงอุ้มน้องจีนออกมา พี่นาววิ่งมาในบ้านคงเพราะได้ยินเสียง เขาทำตาโตตกใจเลม่อนก็วิ่งไปกอดอา

            “เกิดอะไรขึ้น?

            “น้องจีนเหยียบแก้วฮะ”

            “ฮืออออออออออออออ”เลือดออกไหลเป็นทางยาวหยดใส่พื้น ไม่นานพี่ ๆ ก็วิ่งเข้ามาทุกคน คุณฐาอึ้งเงียบไปเลย ก่อนจะเอาลูกไปอุ้มแทน พี่กล้าหากล่องปฐมพยาบาลมาให้ ล้างแผลแล้วเขี่ยเศษแก้วออก ดีที่มันแค่บาดไม่ลึกมาก ถึงอย่างนั้นเลือดก็ออกเยอะมากอยู่ดี

            ใจแทบสลาย....

            “ฮือออออออออออออออออออ”

            “ไม่ร้องนะครับ”คุณป๊ากอดไม่ปล่อย ทามกับพี่มีนช่วยกันกวาดและเช็ดอย่างดี คืนนี้ต้องนอนกันตรงนี้จะได้ไม่มีใครเหยียบเศษแก้วให้ต้องบาดเจ็บอีก

            “ทำอีท่าไหนทาม ดีนะไม่ลึก”

            “ตอนแรกมันแตกฮะ น้องจีนจะวิ่งมาหาทามเลยเหยียบเข้า”ทามบอกพี่ติณฑ์

            “หนูเจ็บ ฮืออออออ”

            “ชู่วววว เอาของคุณป๊าลงมาเล่นแบบนี้หนูดื้อใช่ไหมครับ...”คุณป๊าถาม

            “ไม่ดื้อครับ”

            “ไม่ดื้อแล้วทำไมทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ต้องให้คุณป๊าตีซ้ำอีกไหม”

            “ไม่ครับ ฮือออออออ”

            “ม่อนกลัว”เลม่อนเงยหน้าบอกอาตัวเอง

            “ไม่ต้องกลัวแล้ว เอาแก้วออกหมดแล้ว...ไปนอน”

            “นาวกอดม่อนหน่อย”

            “ไอ้แสบเอ้ย มานี่จะพานอน”หลังจากปูที่นอนอย่างดีแล้ว อีกฝั่งที่เป็นรอยเลือดก็เช็ดจนหมดพร้อมให้เด็ก ๆ นอน คุณฐาเอาลูกที่ร้องไห้จนหลับนอน ส่วนพี่สองคนออกไปดื่มเหล้ารอ จนน้องจีนหลับไปทามถึงได้มานอนแทนที่

            เราไม่ได้พูดอะไรกัน รู้อยู่ว่าเสียใจกันทั้งสองคนนั่นแหละที่น้องจีนต้องมาเจ็บตัว ดีที่ลูกไม่เป็นอะไรมากและดีที่เลม่อนไม่เป็นอะไรด้วยไม่งั้นแผลเล็กน้อยแค่ไหนคงเป็นเรื่องใหญ่ได้ทันที พี่นาวกลัวหลานตัวเองจะซนคราวนี้ไม่กล้าออกไปนั่งข้างนอกอีกเลย

             “พรุ่งนี้ถ้ายังเจ็บฉันจะโทรให้วิทย์มันมารับไปโรงพยาบาล”

            “ฮะ”

            “เธอก็นอนได้แล้วไม่ต้องรอ”เพราะคงดึกสิฮะ ไม่ได้ท้วงคุณฐาเพราะก็นาน ๆ มาทีไม่อยากให้หมดบรรยากาศสนุก ทามเอนตัวนอนลงกอดลูก พี่มีนก็มานอนอีกฝั่ง

            “นอนเลยนะฮะพี่มีน พรุ่งนี้ค่อยให้คนมาเก็บโต๊ะ”

            “จะดีเหรอ”

            “ดีฮะ พี่กล้าไม่ว่าหรอก...จะใครมาทนนั่งรอ”ทามบอก

            “อืม”หลับกันไปทั้งหมดด้วยความเหนื่อยล้าทั้งวัน ทามรู้สึกตัวอีกทีตอนคุณฐามานอนรวบเอว ได้กลิ่นสบู่แสดงว่าอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว

            ทามกุมมือหนาเลื่อนไปโอบกอดน้องจีนด้วย ทำแบบนี้รู้สึกอบอุ่นดีจัง พี่มีนนอนถัดออกไปแล้วก็พี่กล้า ติดโซฟาเป็นพี่ติณฑ์ ส่วนบนโซฟากว้างนอนได้สองคนมีพี่นาวกับเลม่อนนอนกอดกัน

            “หนาว”เสียงคนตัวโตพูด

            “หืม ไปเอาผ้าห่มมาอีกสิฮะ”

            “เธอไปหยิบให้ฉันหน่อยสิ”ทามนิ่ง หลังจากถอนหายใจก็ลุกไปหยิบมาให้ แต่เสียรู้คุณฐาเรียบร้อยคนตัวโตเจ้าเล่ห์ เพราะเขยิบตัวเองนอนติดกับลูกไปแล้ว ทามหยิกเข้าที่เอวคุณฐาบิดแรง ๆ เจ้าตัวไม่ร้องเสียงดังแต่รู้ว่าเจ็บไม่ใช่น้อย

            “ถอยเลย!!!!!”ทำเสียงดุ คุณฐาตบเบาะให้นอนริม ทามหยิกอีก

            “คุณฐา!!!! ทามจะนอนกับลูกถอยเลย!!!!”ทามเองก็งอแงเป็นเหมือนกัน คุณฐายอมถอยกลับไปนอนที่เดิม

            “ขี้หวงจัง”

            “ไม่ต้องมากอดทามเลยนะฮะ ถ้าจะทำแบบนี้”งอนแล้ว คุณฐาง้อโดยการยื่นมือมากอดแต่ทามผลักหนี แล้วก็ยื่นมาใหม่ ทามก็ผลักหนีอีก

            “ทาม”เสียงทุ้มกดต่ำทำให้ทามไม่กล้าเอาแขนคุณฐาที่พาดเอวออก

            “แกล้งทำไมฮะ”

            “หึหึ ฟอดดดดดดดด”รู้สึกจะโดนจูบที่หัวไหล่ เราไม่ได้พูดอะไรต่อมีแต่ความมืดและความเงียบที่ปกคลุมเราทั้งหมดเอาไว้ เสียงกรนมาจากใครสักคนฝั่งโน้นเป็นเสียงกล่อมให้ทามหลับด้วยความเหนื่อยล้าลงได้อย่างง่ายดาย

            พรุ่งนี้สองแสบจะแสบออกกันไหมหน๊อ แต่คงมีแสบหนึ่งละที่อดเล่นน้ำทะเล TT 





ดราม่าว่ามีตอนจบและจะทำเล่ม จะเปิดให้จองโน่นนี่
แต่ก็ไม่มาสักที 

อยากจะบอกว่า คือชินเปลี่ยนใจเลยออกมาเป็นตอนพิเศษเรื่อย ๆ 
อย่างที่เห็น 

อย่าเบื่อนะครับ

พาร์ทนี้น้องจีนเจ็บตัวอีกแล้ว น่าสงสารเหลือเกิน
มีใครรับทำแผลให้น้องได้บ้าง???

พรุ่งนี้ถ้าเลม่อนได้เล่นน้ำ คงได้เห็นน้องจีนงอแงอีกหน
โอ๊ย หน่วง

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน
มีสิ่งใดคอมเม้นให้ข้าพเจ้าด้วย
จักเป็นแรงใจให้ข้าพเจ้ายิ่ง

ขอบคุณค้า :) 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

5,155 ความคิดเห็น

  1. #5047 love bb lava (@lava2000lava) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 01:28
    เอ็นดูคุณฐากับทามแย่งกันนอนกอดน้องจีน
    #5047
    0
  2. #4917 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 05:03
    ชอบตอนม่อนถอดรองเท้าให้น้องจีน

    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    โถ่ เจ็บตัวเลยน้องจีน เดี๋ยวก็หายนะลูก



    ป.ล. "เพี๊ยะ" ตอนก่อนๆ เขียน "เพลี๊ยะ" น่ะค่ะ แต่จริงๆ แล้วน่าจะเป็น "เพียะ" รึเปล่าคะ

    "ผมยกของเข้าบ้านแล้วจัดโต๊ะ" ไม่แน่ใจว่า "ผม" คือจะใช้ "ทาม" รึเปล่า


    "คุณจะเอาโน้ตบุ้ค" กับ "คุณอุ้มน้องจีน" ตก "ฐา"


    "ตรงป้าจิ้ง" คือ "ป้าหมู" รึเปล่า


    "ออเออ" น่าจะสลับกันเป็น "เออ ออ" แต่มันจะอ่านเป็น "เออออ" ไปอีก 555


    "ดึงน้องจีนไม่ออกไปวิ่งข้างนอก" ตก "ให้" รึเปล่าคะ


    "คุณฟังแล้วไม่ชอบใจ" ไม่แน่ใจว่าตั้งใจพิมพ์แค่คุณ หรือว่าตก "ฐา"


    "คุณป๊าออกให้" ตก "เอา"


    "ล็อคพอ" พิมพ์ "คอ" เป็น "พอ"


    "ฝั่งนี้พี่จะทำอะไรฮะ" ไม่แน่ใจว่าคำลงท้ายจาก "ฮะ" เป็น "ครับ" หรือคำอื่นรึเปล่าเพราะพี่ติณฑ์เป้นคนพูด


    "ลูกไม่ถอดใจไม่ทำ" ตรง "ไม่" คือ "จะ" รึเปล่า


    "เราหมด" ตก "ทั้ง"


    "พี่กล้ามาตีคู่ขึ้นมา" ตรง "มา" ตัวแรกเกินมารึเปล่าคะ


    "เกมส์" น่าจะ "เกม"


    "ด้วยจริงใจ" น่าจะตก "ความ"


    "ปา" ตก "ล"


    "ถ่อลูก" น่าจะ "จ่อ"


    "จะใครมาทนนั่งรอ" ตรง "ใคร" กับ "จะ" สลับกัน


     


     


    ป.ล. 2 เมนูปลาช่อนลุยสวนหายไป อันนี้ไม่แน่ใจว่าตั้งใจแบบนี้อยู่แล้ว เพราะคนเราเปลี่ยนเมนูที่จะทำได้ หรือว่าลืม


     

    #4917
    0
  3. #4836 mook (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:36
    แสบคนน้องเจ็บตัวอีกแล้ว
    #4836
    0
  4. #4346 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:18
    แสบจิงๆๆทั้งคู่
    #4346
    0
  5. #4296 LBeau (@LBeau) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 15:24
    นาวอะไรนี่ทำตัวน่ารำคาญจัง
    #4296
    0
  6. #4277 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 00:36
    เด็กแสบเจ็บตัวอีกแว้ววว
    #4277
    0
  7. #4246 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 04:46
    งานนี้เจ็บตัวเลยน้องจีน
    #4246
    0
  8. #4107 Dollylove23 (@Dollylove23) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 09:41
    เป็นตอนพิเศษที่สนุกมากค่ะ มีหลากหลายอารมณ์ดี
    #4107
    0
  9. #4104 ppond23 (@ppond23) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 18:13
    โอ๋ๆ ไม่เจ็บนะครับน้องจีน
    #4104
    0
  10. #3824 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 10:25
    โอ๊ยยยย เพิ่งเคยเห็นน้องจีนเจ็บตัว ใจจะสลายยย
    #3824
    0
  11. #3790 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:54
    พี่ม่อนกับน้องจีนน่ารักมากกกก
    #3790
    0
  12. #3652 rude9irl (@rude9irl) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 23:53
    อยากเห็นโมเม้นเรียกพี่ฐา น้องทาม แง้/////
    #3652
    0
  13. #2808 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 00:03
    ปกติน้องจีนไม่ซนนี่นา หายไวๆนะค่ะ คุณป๊าฐาหวงลูกมากๆเลยนะค่ะ555
    #2808
    0
  14. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:58
    บ่งบอกความอร่อยของอาหารข้างทางที่คนรวยไม่เข้าใจจจจ
    #2804
    0
  15. #2646 meijing (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 19:55
    โอ๊ยยยย

    ยังคงน่ารักเหมือนเดิม
    #2646
    0
  16. #2639 am_myjen (@mild29) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 13:55
    โอ๊ย น้องจีนเจ็บตัวอีกแล้ว
    น่าสงสารอดเล่นน้ำเลย
    #2639
    0
  17. #2637 แฟนคลับ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 10:57
    ไม่เบื่อหรอกคะ

    แฟนคลับน้องจีนกะพี่ม่อน

    มาบ่อยๆก็ดีจะได้หายคิดถึง
    #2637
    0
  18. #2634 apple_72 (@piyapa72) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 01:14
    คึคึ น้องน่ารักอ่ะ คุณพ่อคุณป๋าแบบชอบมากก><
    #2634
    0
  19. #2620 khunkhun (@khunkhun) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 13:43
    ชอบตอนพิเศษาชินสู้สู้
    #2620
    0
  20. #2594 freetime (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 23:45
    ไม่ต้องมีตอนจบดีกว่า ส่งตอนพิเศษมาเป็นระยะๆ จะได้เจอครอบครัวนี้ไปเรื่อยๆ
    #2594
    0
  21. #2586 Twins_LuvSuJu (@crazy-korea) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 23:37
    น้องจีนเจ็บนะค้าบบบ
    #2586
    0
  22. #2584 realshipchanbaek (@shphpraiy-) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 22:49
    น้องจีนนนนนน><
    #2584
    0
  23. #2583 rose (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 22:49
    ไม่เบื่อเลยค่ะน้องชิน ทำตอนพิเศษออกมาเยอะๆเลยนะ ชอบมากโดยเฉพาะตอนที่มีเด็กๆมารวมตัวกัน แล้วมีพี่นาวเป็นหัวโจก ฮ่าๆๆ
    #2583
    0
  24. #2582 wuingsri (@kannika-nami) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 21:47
    น่าร้ากกกกก
    #2582
    0
  25. #2580 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 21:30
    อ่านเรื่องนี้ทีไรก็มีแต่รอยยิ้มอะ
    #2580
    0