[Love Series Project 1] คุณพ่อตัวน้อย yaoi

ตอนที่ 27 : ตอนพิเศษ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    29 มิ.ย. 57




ตอนพิเศษที่ 9

            ณ โรงแรมใจกลางเมืองกรุงเทพฯ
            ทามพยายามเลือกอาหารที่ดีที่สุดให้น้องจีน ไม่ได้หมายความว่าต้องแพงที่สุดใช้วัตถุดิบดีที่สุด แต่ทามหมายถึงการเลือกอาหารที่มีวิถีการปรุงและรสชาติพอจะทำให้น้องจีนไม่คายอาหารแบบนี้ เป็นครั้งที่สองแล้วที่ทามต้องป้อนและน้องจีนก็คาย ก่อนหน้านี้คุณฐาให้น้องจีนกินเองมาตลอดจะทำจานเละหกเลอะเทอะแค่ไหนก็ไม่ว่า จะใช้มือหยิบเข้าปากก็ยังโอเค โรงแรมใหญ่แบบนี้มีครัวสำหรับทำอาหารให้ก็จริง แต่มันก็ไม่ได้มีอุปกรณ์ครบครันเหมือนบ้านระยอง ตัวเลือกในการทำอาหารจึงมีไม่มากและทำได้แต่อย่างเดิม ๆ

            “ทำไมครับ?

            “มันร้อน”น้องจีนว่า

            “มันไม่ร้อนสักหน่อย คุณพ่อเป่าแล้ว...”

            “ไม่เอาน้องจีนไม่ชอบ มันร้อนเผาปาก”ศัพท์อะไรของเค้าอีก ทามเอาช้อนจ่อปากเล็ก ๆ นั่นเลยนะ แต่น้องจีนเอียงหน้าหนี ไม่ยอมรับประทานอาหารลูกเดียว

            “คุณป๊ากลับมาจะว่าคุณพ่อนะครับ น้องจีนกินเหลือแบบนี้”

            “น้องจีนไม่เอา...มันร้อน”พูดย้ำอยู่คำเดียว ทามลองชิมดูมันก็ไม่ร้อนสักหน่อย

            “น้องจีนไม่ชอบใช่ไหมครับ?”น้องจีนพยักหน้าเอามือปิดปาก ทามจะทำยังไงให้ลูกกินอาหารมื้อนี้ได้เนี่ย!?!? คุณฐาก็ไม่อยู่ด้วย เข้าบริษัทตั้งแต่เช้าบอกว่ามีแขกเป็นคณะคนสำคัญต้องไปต้อนรับด้วยตัวเอง แปดโมงเช้าแล้วคงจะเตรียมตัวอยู่เลยทีเดียว

            “งั้นจะกินอะไรแทนดีละครับน้องจีนนนนน”ลากเสียงยาวด้วยความเหนื่อยใจ น้องจีนนั่งเงียบ ทามเลยลุกเดินไปหยิบขนมปังกับนมให้กินรองท้อง

            “กว่าจะถึงเที่ยงต้องหิวแน่ ๆ”บ่นไปก็ป้อนขนมปังกับนมให้น้องจีนไป ก็กินบ้างไม่กินบ้าง สรุปไม่หมดเหมือนเดิม ไม่รู้จะทำยังไง จะไปบังคับอะไรก็คงจะไม่ยอมเจ้าตัวทานเสร็จก็วิ่งหาของเล่นแล้ว ทามเริ่มรู้สึกว่าน้องจีนพูดอะไรก็ไม่ฟัง สงสัยจะต้องโดนตีบ้างสักครั้งให้รู้ตัว

            ทามนั่งทานอาหารของตัวเองกับของน้องจีนที่ทานเหลือ ส่วนเจ้าตัวเล็กกำลังเก็บหนังสือและสีใส่กระเป๋า คุณฐาบอกให้พาลูกไปเล่นที่บ้านคุณเสือตอนบ่ายจะไปรับกลับมา ทามบอกน้องจีนให้เตรียมตัวตั้งแต่เช้าแล้ว เจ้าตัวดีใจใหญ่เพราะไม่ชอบอยู่ในโรงแรมบอกว่ามันอุดอู้

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เด็กน้อยวิ่งไปรับสายเองอย่างคนรู้ความ เรื่องนี้สอนครั้งเดียวจำขึ้นใจ รู้ดีไปใหม่ว่าต้องกดตรงไหน ทำได้แม้กระทั่งปลดล็อคโทรศัพท์

            “ฮัลโหลคร๊าบ คุณป๊า!

            “น้องจีนเอามาคุณพ่อเปิดเสียงให้”ทามบอก จะได้ฟังด้วยกันทั้งสองคน น้องจีนวิ่งถือโทรศัพท์มาหาให้ทามเปิดสปีกเกอร์โฟนดังพอได้ยิน

            “ได้ยินไหมครับ”ทามพูดขึ้น

            “ได้ยินแล้ว ทำอะไรกันอยู่? น้องจีนทานข้าวหรือยังครับ”ถามรัวเลย

            “ทานแล้วครับ”

            “ทานกับอะไร”น้องจีนมองหน้าทาม

            “ทำซุปมะกะโรนีให้ไม่ยอมทานเลย”ทามฟ้อง น้องจีนเอานิ้วแตะ ๆ แก้มทามให้ฟังที่เค้าจะพูด

            “กิน 1 คำ”เด็กน้อยกระซิบ แต่คุณฐาได้ยินแน่นอน

            “หนึ่งคำเอง?”คุณฐาอุทานทำเสียงดุ

            “ขนมปังด้วยนะ”น้องจีนแก้ต่าง

            “ขนมปังก็ไม่หมด...วันนี้กินยาก ดื้อมากครับคุณป๊า!”ทามฟ้องต่อ

            “แล้วเธอกินอะไรรึยัง”เสียงทุ้มถาม

            “นั่งกินอยู่ฮะ เดี๋ยวทามจะพาลูกออกไปแล้วนะ”

            “ไปถูกไหม?

             “โธ่ ถูกสิ...ง่าย ๆ”

            “ขึ้นแท็กซี่แล้วโทรมาหาฉันนะ...”

            “เดี๋ยวทามขึ้นรถเมล์แล้วไปต่อรถไฟฟ้าดีกว่าฮะ”ทามบอก

            “ไม่ได้!”คุณฐาตะคอกเสียงดังด้วยความลืมตัว น้องจีนสะดุ้งผวากอดทาม

            “ลูกตกใจ!!!”บอกเชิงต่อว่า

            “โอ๋ ๆ คุณป๊าขอโทษคร๊าบ เธอจะเอาลูกขึ้นรถเมล์ไม่ได้นะ”

            “ได้สิ...รถเมล์สีส้มที่มีแอร์น่ะฮะ สบายออก”ทามว่า

            “บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ! ทำไมดื้อแบบนี้ว่ะ! ถ้าเอาลูกขึ้นรถเมล์นะเราจะได้เห็นดีกัน!”ต้องบอกว่าไม่ค่อยเห็นคุณฐาใส่อารมณ์มากแบบนี้มาก่อน ทามใจเต้นตึกตักทั้งกลัวและตกใจปนกัน น้องจีนนี่ซุกกอดทามมาละ

            “คนอื่นเขายังขึ้นได้เลย ทามไม่ได้พานั่งตลอดสายสักหน่อย แค่ไปลงตรงรถไฟฟ้านี่เอง”

            “แล้วทำไมไม่ขึ้นรถแท็กซี่ให้ต่อเดียวจบว่ะทาม???”ไม่บ่อยที่คุณฐาพูดจาไม่ดี และนี่ก็ต่อหน้าน้องจีนด้วย

            “พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อยนะฮะ ลูกก็ฟังอยู่”ทามเตือนเสียงนิ่ง ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

            “รออยู่ที่นั่นฉันจะกลับไปรับ”

            “คุณมีงานไม่ใช่หรือไงฮะ”

            “สัมภาษณ์เลื่อนเป็นสิบโมง เธอกับลูกรออยู่ที่นั่นเดี๋ยวฉันไปรับ”

            “ไม่ต้องฮะ ย้อนไปย้อนกลับลำบากกันเปล่า ๆ โอเคทามจะพาลูกขึ้นแท็กซี่ โอเคนะฮะ”

            “ฉันไม่เชื่อเธอหรอก เธอดื้อจะตาย”ทามหัวเราะออกมาไม่อยากให้บรรยากาศเครียดเกินไป น้องจีนจะรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย

            “ไม่คุยแล้ว...ไปทำงานได้แล้วครับ น้องจีนบอกลาคุณป๊าหน่อย”ทามสั่ง น้องจีนส่ายหน้าเอาหน้ามุดพุงทาม

            “ลูกงอนแล้ว”

            “น้องจีนครับ น้องจีน...คุณป๊าเรียกได้ยินไหม”คุณฐาเรียกอีก

            “หึหึหึ ไม่ตอบแล้ว...งอนคุณป๊าใช่ไหม”ทามถามเอง น้องจีนพยักหน้า

            “น้องจีนบอกว่างอนคุณป๊า...”ทามสื่อสารแทนให้คุณฐาได้ยิน

            “พาลูกนั่งแท็กซี่มานี่แล้วกัน...เสร็จงานแล้วฉันจะพาไปบ้านไอ้เสือ”ทามชะงัก จะให้ทามเข้าไปบริษัทเนี่ยนะ!??! บริษัทที่เคยทำงานตอนนู้นน่ะเหรอ

            “คุณฐาอย่าพูดเอาแต่ใจสิฮะ ทามทำแบบนั้นไม่ได้คุณฐาก็รู้ว่าเพราะอะไร”

            “เธอเป็นเมียฉัน! ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น! เข้ามาเลยนะทาม...ฉันต้องวางแล้ว มาเลยนะฉันจะรอ!

            “คุณฐา! คุณฐา! เฮ้อ วางไปซะแล้ว คุณป๊าน้องจีนนี่น่าตีที่สุดเลย”

            “แงงงงง แงงงงงงงง แงงงงงงง”ตัวแสบร้องไห้ออกมาจ้า ทามตกใจรีบอุ้มขึ้นมา

            “โอ๋ ๆ ขอโทษครับ ไม่ตีหรอก...คุณพ่อไม่ตีคุณป๊าหรอกครับ”

            “แงงงงงงงง แงงงงงงง แงงงงงง”เวรกรรมจริง ๆ ทามอุ้มมือนึง อีกมือเก็บจานไปวางไว้ในอ่าง เก็บโต๊ะแล้วกินไม่ลง พาน้องจีนล้างหน้าและเปลี่ยนชุดที่ใส่สบายตัวหน่อย ทามเอาเสื้อผ้าน้องจีนจัดลงกระเป๋ารวมทั้งของใช้จำเป็นของลูกไปด้วย หิ้วกระเป๋าสะพายข้าง น้องจีนก็มีกระเป๋าส่วนตัวของตัวเอง รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสียีนส์ของลูกคู่นี้ราคาไม่เบาทีเดียว ทามมองดูแล้วลังเล

            “เอารองเท้าแตะไปเปลี่ยนด้วยดีกว่า”พูดแล้วหยิบรองเท้าแตะน้องจีนมาใส่กระเป๋าอีกคู่ พาลูกลงมาชั้นล่างยังไม่ผ่านตรงประชาสัมพันธ์เลย มีพนักงานเดินเข้ามาหา

            "อ้าวลงมากันแล้วคุณทามน้องจีน ทางนี้เลยค่ะ...คุณฐานัสเรียกแท็กซี่ไว้แล้วค่ะ”เธอบอกสีหน้าสดใส

            “อะไรนะครับ”ทามถามย้ำ

            “คุณฐานัสโทรมาให้เรียกแท็กซี่ไว้แล้วค่ะ แท็กซี่มารออยู่แล้วนะคะ”ทามยิ้มแห้ง ๆ 

            “คุณป๊าแสบจริง ๆ”กระซิบน้องจีนเบา ๆ สุดท้ายก็ต้องขึ้นแท็กซี่ไปหาคุณป๊าที่ทำงาน

            ยืนอยู่หน้าโรงงานทามหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินไปที่ป้อมยาม

            “เอ่อ มาหาคุณฐานัสครับ”ทามบอก เขามองหน้าทามชัด ๆ และคงงงว่าทำไมคนมาพบผู้บริหารสูงสุด จึงลงจากแท็กซี่และอุ้มเด็กเข้ามา ไม่เหมือนคนที่มาติดต่องาน

            “เอ่อ ครับ ๆ”เขากดโทรศัพท์เข้าไปด้านใน ก่อนจะยิ้มมาทางทาม

            “เชิญครับ ๆ ตึกด้านหน้านั่นเลย”ทามยิ้มให้อย่างโล่งอก พาน้องจีนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

            “คุณพ่อ”

            “ครับ”

            “มาหาคุณป๊าเหรอครับ”

            “ครับผม”น้องจีนเคยมาที่นี่แล้วประมาณสองสามครั้งได้ มากับคุณฐาตอนที่ทามไปเรียน

            “สวัสดีค่ะ มาหาติดต่อคุณฐานัสเรื่องอะไรคะ”

            “เอ่อ”ทามจะบอกเค้ายังไงดีละ

            “ทาม?”เสียงทักทายดังขึ้น ทามหันไปมองเป็นพี่ไหมที่เคยทำงานด้วยกัน ยังทำอยู่เหรอเนี่ย

            “ทามใช่ไหม”

            “ฮะ พี่ไหม...ดีใจจังจำทามได้ด้วย”

            “โอ๊ยยยย หายไปนานเลย ไปอยู่ที่ไหนมา...”ทามยิ้มจาง ๆ

            “แล้วนี่...อ้าว คุณน้องจีนใช่ไหม ลูกของนาย”พี่ไหมพูด ทามไม่ตอบเพียงยิ้มให้

            “งั้นที่เขาว่าแกไปเป็นเมียนายก็จริงสิ?”พูดไม่เบาเลยนะ ทามตกใจมาก

            “ห๊ะ!?! คะ คะ ใครพูด!?

            “โอ๊ย เขาลือกันให้แซด”ใครลือว่ะ!?!? หรือว่าพวกนี้จะหลอกถามคุณนุกูล!?

            “นี่ไง...ลูกที่นายพามา ใช่ไหมว่ะทาม”

            “บะ บ้า ไม่ใช่หรอก”ทามแก้ตัว

            “เอ่อ ทามไปก่อนนะฮะ”ทามเดินขึ้นตึกมา มองกลับหลังพี่ไหมไม่ได้ตามมา ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่สุด ทามวางน้องจีนให้ลงเดินเอง 

            “น้องจีนจำได้ไหมว่าห้องคุณป๊าไปทางไหน”

            “จำได้ครับ”

            “โอเค งั้นพาคุณพ่อไปหน่อยนะครับ”น้องจีนทำท่าจะออกวิ่งจึงต้องดึงมือไว้ เราสองคนจูงมือกันออกเดินไปยังห้องออฟฟิศส่วนกลาง ที่เป็นห้องกว้างขนาดเท่าตัวตึก ทามรู้จักห้องนี้ดีเพราะเคยทำงานที่นี่ เสียงป้าเปียยังดังกังวานไล่ด่าคนงานเหมือนวันเก่า ๆ เปลี่ยนไปสักนิดตรงที่แกแก่ขึ้นกว่าวันนั้นละมั้ง

            ทามแทบจะเดินก้มหน้าเพราะทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว เสียงดังเอะอะก็เงียบลงทันที

            “คุณพ่อเร็ว ๆ สิฮะ คุณป๊าจะรอ!”น้องจีนแทบจะลากทามเดินไปทีเดียว ทามหันไปสบตาเข้ากับพี่หมิวแล้วก็พี่อัฐที่ยืนตาค้างกันอยู่ ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากยิ้มและยกมือไหว้รีบ ๆ เท่านั้น วันนี้คงมีอะไรให้เม้าส์กันสนุกปากเป็นแน่ รีบเดินเร็วไวมายังลิฟท์ขึ้นตรงหน้าห้องคุณฐา ชั้นที่เงียบไม่ค่อยมีคน

            “ทาม”

            “คุณฐาละฮะ”ทามร้องทัก คุณนุกูลถือแฟ้มเอกสารมา

            “คุณป๊า ๆ ๆ”

            “ประชุมอยู่ครับ ทางนี้เลย...ไปนั่งรอให้ห้องก่อนเลยครับ ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนละ...”

            “ทามนั่งแท็กซี่มาน่ะครับ อีกนานไหมกว่าคุณฐาจะเสร็จ”

            “คงสักชั่วโมงครึ่งแหละ”ทามพยักหน้า ถูกปล่อยให้อยู่ในห้องกับน้องจีนสองคน แม่บ้านยกน้ำมาให้ก็ยังลอบมองจนทามอึดอัด เมื่อเธอออกไปแล้วทามจึงผ่อนคลายมากขึ้น ถ้าไม่มีคุณนุกูลหน้าห้องต้องมีคนขึ้นมาถามแน่เลย

            “น้องจีนจะหาคุณป๊า”

            “คุณป๊าทำงานครับ รอก่อนนะ”น้องจีนกระโดดขึ้นเก้าอี้ประจำคุณฐาอย่างคุ้นเคย เอาสมุดระบายสีออกมากาง ทามช่วยเอาสีออกมาวางให้เขาหยิบได้ง่าย โต๊ะทำงานกว้างเอกสารวางประปราย ด้านหลังเป็นตู้โชว์ใหญ่มีของประดับวางอย่างหน้าเกรงขาม นี่ไม่ใช่ห้องที่ทามเคยเข้ามาแต่ก่อนโน้น

            ยิ้มขวยเขินออกมาเมื่อเห็นรูปที่วางอยู่บนชั้นวาง เป็นรูปเราสามคนหลากหลายภาพ

            “เอามาวางทำไมกันนะ!? มิน่า...คนถึงลือกันไปไหนต่อไหน”ทามบ่นเบา ๆ นั่งรออยู่นานมากจนคนตัวโตเปิดประตูเข้ามา

            “คุณป๊า!!!!”น้องจีนร้องดีใจใหญ่ คุณฐาเดินก้าวฉับ ๆ เดินมาคว้าตัวทามยืนขึ้น เอาตัวบังลูกเอาไว้แล้วก้มลงมาประกบปากจูบทาม

            “อื้อออ!”ทามกำเสื้อคนตรงหน้าแน่น

            “คุณป๊า”น้องจีนเรียกอีก คุณฐาผละหน้าออกแล้วเช็ดมุมปากให้ทาม

            “แดงหมดเลย”

            “ทำบ้าอะไรฮะ!!!”ทามตกใจสุด ๆ แต่คนตัวโตนี่กลับฉีกยิ้มร้าย เดินไปหาลูกแล้วอุ้มกอดอย่างทะนุถนอม

            “น้องจีนนั่งแท็กซี่มาใช่ไหมครับ”

            “ใช่ครับ”น้องจีนตอบฉะฉาน ลูกลืมใช่ไหมว่างอนคุณป๊าอยู่!??! ทามนึกในใจอย่างหมั่นไส้แต่ไม่ได้พูดออกไป คุณฐาอุ้มน้องจีนออกไปสั่งงานที่ไหนไม่รู้ ทามนั่งรอในห้องคนเดียว

            “ทาม”

            “ครับ”มองคุณฐาเปิดประตูเข้ามา

            “ไปเอาลูกหน่อย ฉันจะไปสั่งงานที่ตึกโน้น”ทามเดินตามคุณฐาไป น้องจีนสนุกสนานในการฉีกกระดาษไปทั่วห้อง ทามเห็นแล้วไม่ชอบใจ พนักงานหญิงที่ยืนอยู่ไม่มีใครกล้าดุ

            “น้องจีน!!”ทามดุเอง น้องจีนสะดุ้งจนลื่นล้ม

            “โอ๊ย”คนตัวเล็กร้องออกมา

            “ว้าย!

            “ไม่ต้องครับ ให้แกลุกเอง”ทามร้องบอก น้องจีนลุกขึ้นมาแล้ววิ่งมาหาทาม ทามตีน้องจีนฟาดเพลี๊ยไปที่ก้นน้อย ๆ ไม่แรงแต่ทำเอาน้องจีนตกใจอย่างมาก

            “ฮึก”

            “น้องจีนนิสัยไม่ดีรู้ไหมครับ ฉีกกระดาษเล่นแบบนั้นได้ยังไง”ทามเอ่ยขึ้น

            “ขอโทษด้วยนะครับ”ทามหันไปบอกพี่สองคนที่ยืนอยู่

            “กระดาษไม่ได้ใช้งานแล้วค่ะ”เธอพูดแก้ตัวให้น้องจีน

            “บางแผ่นทามเห็นมันยังมีแม็กซ์ติดอยู่เลยฮะ ถ้าบาดมือน้องจีนขึ้นมาละแย่แน่ ๆ”อดไม่ได้ต้องดุผู้ใหญ่ด้วย เธอดูไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ แต่ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

            “น้องจีนขอโทษพี่ ๆ เขาสิครับ”น้องจีนก้มหน้าไหว้ขอโทษแล้วหันมากอดทามต่อ เสียงสะอื้นฮึกฮักไม่กล้าร้องออกมาเสียงดัง

            “ขอตัวนะครับ”ทามอุ้มน้องจีนออกมายังไม่พ้นห้องดี ได้ยินเสียงสองคนด้านในพูดกัน

            “ไม่รู้จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไม”

            “นั่นสิ วางอำนาจชัด ๆ”ทามหยุดชะงักกลืนอารมณ์โมโหลงไป แล้วรีบเดินกลับห้องคุณฐา

            “เก็บของครับ...จะกลับแล้ว”น้องจีนไม่ขยับออกจากอกทาม จนคุณฐามา

            “ลูกเป็นอะไร?”คุณฐาดึงน้องจีนไปอุ้มไว้เสียเอง เด็กน้อยของทามก้มหน้าฮึกฮักไม่เคยโดนคุณพ่อตีสักครั้ง วันนี้คงได้งอนหนักแน่ ๆ

            “ร้องไห้ทำไมครับ หืม?

            “ฮึก ๆ ๆ”ร้องอ้อนคนปลอบ

            “บอกคุณป๊าใครทำอะไรครับ”

            “ฮึก คุณพ่อตีลูก โฮฮฮฮฮฮฮฮ”เสียงร้องไห้ของน้องจีนบาดลึกไปจนถึงหัวอกข้างซ้าย คุณฐากระตุกสายตามองหน้าทามอย่างแปลกใจ

            “ฉีกกระดาษเล่นครับ ทามไม่ชอบเลย...ไม่ชอบมาก ๆ น้องจีนทำไม่ดีแต่ยังมีคนเอาใจ เพียงเพราะรู้ว่าแกมีสถานะอะไรกับท่านประธานที่นี่”ทามกำลังโมโหแต่ก็พยายามพูดอย่างมีสติที่สุด

            “ชู่ววววว ไม่ร้องครับไม่ร้องน้า”คุณฐาปลอบน้องจีน

            “ลูกแค่เล่น...”แก้ตัวให้อีก

            “กระดาษมันมีลูกแม๊กซ์นะครับ ถ้ามันบาดนิ้วน้องจีนมาทำยังไงละ ถึงว่ากระดาษไม่ได้ใช้แล้วฉีกเล่นแบบนั้นสุดท้ายใครเดือดร้อน ทามตีน้องจีนเพราะน้องจีนทำไม่ดี ฮึก ไม่ได้ ฮึก ตั้งใจ ฮึก ตี สะ สัก ฮึก หน่อย!”ทามโผเข้ากอดคนตรงหน้า และคุณฐาก็กอดไว้อีกทาง

            “โอเคฉันเข้าใจแล้ว หยุดร้องดีไหมทาม...ให้ตายสิ เธอจะทำให้ฉันเป็นบ้าตาย”คุณฐาก้มลงจูบแก้มทามแล้วฟัดแก้มน้องจีน

            “คุณพ่อเขาทำโทษน้องจีนเข้าใจใช่ไหมครับ”คุณฐาพยายามไกล่เกลี่ย น้องจีนส่ายหน้า

            “คุณพ่อเขากลัวน้องจีนบาดเจ็บ แล้วก็ทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยนะ...คุณป๊าจะบอกลูกว่าเราสองคนรักและห่วงน้องจีนมากนะครับ เข้าใจเรื่องนี้ไหม”

            “ครับ”น้องจีนรับคำเบา ๆ ทามกอดลูกและหอมแก้ม

            “น้องจีนก็รักคุณพ่อ แต่น้องจีนไม่ชอบคุณพ่อตี ฮือ ๆ”

            “คุณพ่อผิดเองคราวหลังเราจะพูดกันให้เข้าใจก่อนนะครับ”ทามบอก เจ้าตัวเล็กเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจ

            “ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องคาดคั้นลูกมาก...โตไปแกจะค่อย ๆ เข้าใจไปเอง”คุณฐาตบหลังทามเบามือ

            “ฮะ”ทามกอดน้องจีนแน่น 

            “ตัวป่วนของคุณพ่อ จุ๊บ”

            “ไม่เห็นจุ๊บคุณป๊าเลย”คุณฐาพูดเสียงน้อยใจ ทามกับน้องจีนมองหน้าและหัวเราะออกมาพร้อมกัน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ทามรู้สึกสดใสได้มากที่สุด

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”คุณฐาหัวเราะเสียงดัง แก้มซ้ายน้องจีน แก้มขวาทามขยี้แก้มไปฟอดใหญ่ คงจะถูกใจมาก

            เก็บของแล้วเตรียมไปบ้านพี่กาว ทามจูงน้องจีนกระชับมือส่วนคุณฐาถือของทั้งกระเป๋าทามและกระเป๋าลูก เดินลงมาผ่านออฟฟิศคนก็มอง คราวนี้อายหนักยิ่งกว่าเดิม ทามรู้ว่าแม้ไม่มองและทำเป็นตั้งใจทำงานแต่ทุกคนก็กระหายที่จะรู้กันมากเลยทีเดียว

            “คุณบุ๋มจัดเอกสารเกี่ยวกับงบการเงินสำหรับกีฬาสีบริษัทให้ผมก่อนสิ้นเดือนนี้ด้วยนะ”คุณฐาหยุดแวะสั่งงานกะทันหัน ทุกสายตารอบตัวกำลังส่องมาที่ทามราวกับไฮยีน่ามองเหยื่ออย่างกับที่ดูสารคดีสัตว์โลกเมื่อคืน

            “ได้ค่ะ”

            “เอาฝากนุกูลไว้ เดี๋ยวส่งให้ผมไปพร้อมกับโปรดักซ์ออเดอร์ที่ประชุมวันนี้เลย”

            “ค่ะ”ทามยืนอยู่ข้างหลังพยายามไม่มองไปรอบ ๆ สายตาดั๊นไปปะทะกับป้าเปียพอดี จะไม่ทักทายก็ดูจะน่าเกลียดไปสักหน่อย เลยยกมือไหว้และยิ้มให้อย่างเขิน ๆ

             “สวัสดีฮะ”

            “เออ ๆ สวัสดี”เสียงป้าเปียดังลั่น คงเพราะแกเป็นคนเสียงดังอยู่แล้ว คุณฐาหันมามองป้าแกเลยยิ้มและทักทายอย่างกันเอง

            “วันนี้พาเด็กมาเที่ยวเหรอคะ”โดนแซวเข้าจากคนเก่าคนแก่ของบริษัท คุณฐาที่นิ่งขรึมก็อมยิ้มและหลุดหัวเราะออกมา

            “พาเมียมาดูที่ทำงานครับ”ทุกคนอ้าปากเหวอรวมทั้งทามด้วย!!!

            “เมียคืออะไรครับ”น้องจีนถามด้วยความสงสัย ทามกระตุกเสื้อคุณฐาเหมือนว่าคนตัวโตจะรู้ตัวแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ

            “เมียก็คือคนรักของคุณป๊า”

            “คุณพ่อใช่ไหมครับ”น้องจีนถามต่อ คุณฐาหัวเราะอ้าปากกว้างด้วยความถูกใจ

            “ใช่ไหมนะทาม?”แกล้งหันมาหาทาม ทามยิ้มเจื่อน ๆ อายแทบแทรกแผ่นดินหนี

            “หึหึหึ ดีใจด้วยนะทาม”ป้าเปียเอ่ยขึ้น คนงานที่ยืนออกันอยู่หน้าโต๊ะแกก็ยิ้มมาอย่างจริงใจ ทามยิ้มกลับไปให้เช่นเดียวกัน

            “เดี๋ยวผมจะกลับเลย...ถ้านายเอกเข้าบริษัทวันนี้ก็เอาเอกสารผ่านตรงโน้นก่อนแล้วกัน”

            “ค่ะ”พี่หมิวรับคำ เดินผ่านโต๊ะไหนเขาก็ไหว้ท่านประธานกันหมดทำให้ต้องเดินช้า ๆ แต่ใจทามกระโดดพุ่งตัวทะลุกระจกออกนอกบริษัทไปละ!?

            ถึงรถปุ๊ปทามดิ้นเร้า ๆ ส่ายหัวเหมือนคนบ้า

            “โอ๊ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ทามอยากตาย! โอ๊ยยยยยยย อายชะมัด ๆ ๆ ๆ”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”คุณฐาอุ้มน้องจีนวางบนตักทาม

            “คุณพ่อเป็นอะไร”น้องจีนทำหน้างง

            “คุณพ่อเขินตัวจะแตกละครับ...หึหึหึ”

            “คุณฐาบ้า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”ทุบแขนหนาคนตัวโตก็หัวเราะออกมา

            “ดูสิคุณพ่อทำร้ายคุณป๊าอีกแล้ว”

            “คุณพ่อ”น้องจีนทำเสียงเข้ม มองทามด้วยสายตาดุ ๆ แบบที่คุณฐาชอบทำ ทามทำอะไรไม่ได้เลยยกมือปิดหน้า

            “โอ๊ยยยยย ทามอายสุด ๆ เลยรู้ไหมฮะ”

            “หึหึหึ จะได้ไม่ต้องมีใครลือบ้าลือบออะไรอีก”คุณฐาพูดแค่นั้น เอาไว้ค่อยเล่าตอนอยู่กันสองคนดีกว่า...น้องจีนอยู่ด้วยทามไม่อยากพูดอะไร

            “คุณฐาฮะ ยังจำเรื่องตอนที่คุณฐาไล่ทามออกได้ไหม”

            “จำไม่ได้แล้ว”คนตอบตัดบทอย่างไม่ใยดี ทำเอาทามนิ่งอึ้งก่อนจะทำหน้าไม่พอใจ

            “จำได้หน่อยสิฮะ หรือว่าที่ทามเคยทำไม่ดีมาก่อนเลยไม่อยากจำ?

            “ไม่อยากจำ”ทามน้อยใจคำตอบนั้นสุด ๆ เลยพาลเงียบไม่พูดอะไร ไปซื้อของเยี่ยมคุณปู่คุณย่าและผลไม้ฝากพี่มะนาว คุณป๊าก็เลือกเป็นกระเช้าสำหรับผู้ใหญ่แล้วก็เลือกที่ใส่ถุงชั่งกิโลสำหรับบ้านพี่มะนาว

            “น้องจีนอยากทานสตอเบอรี่ด้วยครับ”เด็กน้อยวิ่งไปหยิบมาเองโดยมีคนแถวนั้นช่วยหยิบให้

            “เอาให้พี่เลม่อนด้วยสิ คนละกล่อง”คุณฐาบอก ทามเดินไปหยิบเองคราวนี้เอามาลงรถเข็นไว้ ได้ของครบก็ไปจ่ายเงิน  

 

            ออกจากบริษัทมาครึ่งทางกว่าแล้วจนแวะซื้ออาหารไปให้พี่กาว แต่ก่อนมาถึงบ้านพี่กาว คุณฐาแวะเอาอาหารเจ้าอร่อยไปฝากคุณย่าที่บ้าน ทามกับน้องจีนก็แวะเข้าไปสวัสดีทักทายท่าน น้องจีนอ้อนคุณย่าทวดจนได้เรื่อง ท่านบอกว่าถ้าหากทามเรียนหนักจนกลัวจะไม่มีเวลาดูแลลูกและคุณฐาก็ต้องเข้าบริษัทอยู่บ่อย ๆ  ท่านอยากจะให้น้องจีนมาอยู่ที่บ้านนี้และเรียนโรงเรียนใกล้  ๆ ท่านเอ่ยปากว่าอยากจะขอออกเงินส่งเสียเจ้าตัวเล็กเอง ทามได้ยินก็รู้สึกอึดอัดอยู่มากแต่ไม่กล้าปฏิเสธโดยทันที คุณฐารู้ว่าทามเป็นยังไงเคยคุยเรื่องนี้กันเมื่อนานมาแล้ว ทามอยากจะมีส่วนร่วมกับทุกอย่างของน้องจีน ถึงแม้ตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานและขอเงินคุณฐาใช้อยู่แต่ทามก็ใช้อย่างประหยัด ทามรู้ว่าค่าใช้จ่ายน้องจีนต่อไปจะต้องเยอะขึ้น แต่ทามก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วจะรีบเรียนให้จบแล้วหางานทำให้ได้

            คุณฐายิ้มอบอุ่นนวดให้คุณย่า

            “ขอผมคิดเรื่องนี้อีกทีแล้วกันนะครับ จริง ๆ เราก็มีดูโรงเรียนไว้บ้าง ยังไงผมกับทามก็ต้องขอบคุณคุณย่าที่เมตตา”

            “ปู่แกอยากให้เจ้าหลานมาอยู่ที่นี่นะ แกบ่นเปรยอยู่หลายครั้ง...ไม่อยากให้ลำบากกระเตงกันไปมาแบบนี้”

            “คุณปู่เนี่ยเหรอครับ”คุณฐาทำเสียงไม่เชื่อ

            “หึหึหึ ตาฐา...แกก็รู้ว่าปู่แกเป็นคนยังไง ถ้าไม่ดูดำดูดีจริง ๆ แกไม่เอ่ยถึงหรอก”

            “ครับ ผมทราบ แต่ขอผมปรึกษากับทามเรื่องนี้อีกทีแล้วกันครับ ขืนผมรับปากอะไรออกไปแล้วไม่ถูกใจคนนี้...แย่เลยนะครับย่า ทามขี้หวงจะตาย”คุณย่ายิ้ม

            “หวงสิ น้องจีนน่ารักขนาดนี้ใช่ไหมทาม”

            “ฮะ”ทามยิ้ม น้องจีนเห็นคุณป๊านวดให้คุณย่าทวดก็นวดบ้าง อยู่ที่นั่นไม่ได้นานก็ต้องออกมา น้องจีนรับทรัพย์ได้เงินทานขนมมาตั้ง 5000 บาท ทามแบมือขอก็ไม่ให้

            “มาให้คุณพ่อเก็บไว้ครับ”

            “น้องจีนจะเก็บเอง”

            “คุณพ่อเก็บไว้ให้ก่อนแล้วกลับบ้านระยองค่อยเอาไปฝากธนาคารกันดีไหม”

            “ก็ได้ น้องจีนจะเก็บเยอะ ๆ ๆ ๆ ๆ น้องจีนจะเอาไปให้พ่อไทกับแม่ฟ้าบนสวรรค์”ทามยิ้มให้เด็กตาแป๋วตรงหน้า ขอบคุณนะน้องจีน....

            คุณย่าไม่อยากให้น้องจีนกลับอยากจะให้หลานอยู่เล่นด้วยกันอีก แต่ยังไงทามก็ไม่อยากให้ลูกอยู่นานโดยเฉพาะตอนเย็นเด็กและญาติคนอื่น ๆ ก็จะกลับมา คุณฐารู้ว่าทามไม่ให้อยู่แน่จึงบอกคุณย่าว่าต้องไปทำธุระต่อ คุณย่าทำอาหารแพ็คใส่กล่องให้น้องจีนเยอะแยะจนกลัวว่าจะกินไม่หมด กว่าจะถึงบ้านพี่กาวฝนก็ตกลงมาอย่างหนักน้องจีนเลยอดเล่นน้ำ

            “น้อง”น้องจีนกระซิบ เด็กแฝดลูกของพี่กาวนอนนิ่งคู่กันน่าชัง

            “น้องตัวเล็ก”ทามเอ่ยขึ้น น้องจีนมองอย่างสนใจไม่เหมือนตุ๊กตาที่เจ้าตัวเคยอุ้มเล่น เพราะน้องนอนอกกระเพื่อมหายใจสม่ำเสมอแถมเนื้อตัวก็นุ่มนิ่ม พี่กาวนอนเล่นไม่ห่างกัน

            “แผลหายหรือยังกาว?”คุณฐาถาม

            “ก็ดีขึ้นมาแล้วฮะ”

            “กินอาหารตามที่ป้าน้อยทำให้หมดมันจะดีต่อสุขภาพนะรู้ไหม”

            “อืม กาวก็พยายามกินให้ได้เยอะที่สุดแหละ สองคนกินนมจุยังกับอะไรดี...ดูดทียังกับหัวนมจะหลุดติดปากไปด้วย”พี่กาวพูดติดตลก คุณฐาหัวเราะ ทามช่วยจัดของวางในห้องอย่างที่เคยทำให้น้องจีน พอวางเป็นระเบียบจะหยิบจับอะไรก็ง่าย

            “พูดน่าเกลียด”คุณเสือขยี้หัวพี่กาว ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องที่น้องจีนเพราะมองน้องตาแทบไม่กระพริบ

            “เอาไหมน้องจีน”คุณเสือถามน้องจีนยิ้มกว้างพยักหน้า เอื้อมมือไปโอบสกายที่นอนอยู่ใกล้ทันที เด็กเล็กสะดุ้งร้องออกมา ทำเอาน้องจีนสะดุ้งพอกันกระโดดสุดตัวเกาะทามเอาหน้าซุกตัก

            “ชู่ววววววววว”พี่กาวเอื้อมมือมาแตะตัวน้องเบา ๆ กล่อมให้นอนหลับอีกหน

            “หึหึหึ มานั่งตักคุณป๊าเร็ว”คุณฐาอุ้มน้องจีนไปนั่งด้วย น้องจีนกระซิบอะไรไม่รู้กับคุณฐา คุณฐาตาลุกวาวแล้วหัวเราะ

            “ว่าไงเสือ หลานบอกอยากเอาน้องกลับบ้าน ฮ่าฮ่าฮ่า”คุณฐาหัวเราะ

            “ฮ่าฮ่าฮ่า จะเอาจริงเหร้อ? เลี้ยงเป็นรึเปล่า?”พี่กาวถาม

            “เป็นคร๊าบ น้องจีนก็เลี้ยงน้องอยู่บ้านเอานมป้อนอย่างนี้ ๆ”

            “น้องไม่ใช่ตุ๊กตานะน้องจีน จับป้อนนมแบบตุ๊กตาที่บ้านไม่ได้นะ”ทามบอกกลั้วหัวเราะ รีบอธิบายให้น้องจีนฟัง

            “จับน้องลากไปทั่วบ้านอย่างงี้ก็ไม่ได้นะครับ”คุณเสือแซว น้องจีนทำปากจู๋

            “น้องยังตัวเล็กอยู่ ยังไปไหนไม่ได้หรอกครับน้องจีน เดี๋ยวโตอีกหน่อยน้องจีนก็จะมีเพื่อนเล่นแล้วดีใจไหม”น้องจีนกระโดดดีใจ และทำท่าจะกระโดดใส่น้องแต่มือผู้ใหญ่ทุกคนยื่นมากั้นไว้โดยอัตโนมัติ

            “ฮ่าฮ่าฮ่า เล่นกับตุ๊กตาจนเคยชินสิ”คุณฐาบอก

            “มีสักคนสิ...”คุณเสือยิ้ม

            “หึหึหึ มีได้ก็คงดี”คุณฐาหันมาหาทาม ทามนั่งเงียบไม่พูดอะไรต่อเล่นนิ้วมือเด็กน้อยแก้เขิน

            น้องตื่นตอนผู้ใหญ่จะทานอาหารกันช่างได้เวลาดีจริง ๆ พี่กาวเดินหนีไม่ได้เลยเจ้าตัวเล็กไม่ยอมทั้งคู่ กว่าจะให้ทามอุ้มก็ต้องคุยสักพัก พอคุ้นกันแล้วก็จะอารมณ์ดียิ้มตาม น้องจีนไม่เคยเห็นเด็กตัวเล็ก ๆ เท่านี้มาก่อนเลยค่อนข้างจะตกใจเมื่อน้องลืมตามาเห็นลูกตาดำและกระพริบตาได้ กอดคุณฐาแน่นไม่ยอมมองหน้าน้อง แล้วเด็กที่ไหนกันนะบอกว่าอยากได้น้อง

            “น้องจีนดูน้องไม่ร้องแล้ว...”คุณฐาบอก

            “ไม่เอา น้องจีนกลัว”

            “กลัวทำไมน้องน่ารักออก ไหนบอกอยากได้น้องไง คนไหนสเกลนะกาว?

            “นี่ครับ”

            “แยกยังไงไงว่าคนไหนเป็นใคร”ทามถาม เพราะยังแยกไม่ออก

            “น้องเกลมีรอยที่ตรงหัวคิ้วด้วย นี่ไง”ทามจ้องเห็นเป็นรอยบากเล็ก ๆ ที่คิ้ว

            “น้องกายร้องเสียงดังกว่าด้วย”พี่กาวบอกอีก

            “เสียงแสบหูสุด ๆ”คุณเสือพูดต่อ ทามเอานิ้วเกลี่ยแก้มเด็กสองคนได้หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ ผ่านไปหลายนาทีกว่าน้องจีนจะยอมหันมามองน้องและลงมาเล่นกับน้อง ทามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคุณเสืออุ้มน้องแล้วน้องจีนยืนบนเก้าอี้ หอมแก้มน้องเขิน ๆ

            “น่ารักอ่า”ทามยิ้ม ตอนนี้ต้องให้พี่กาวทานอาหารเสร็จก่อนคนอื่นถึงจะทานกันได้เปลี่ยนเวรดูเด็ก ๆ น้องจีนพยายามจะเอาสมุดระบายสีมาให้น้องดู จนคุณฐาต้องบอกว่าน้องยังดูไม่เป็นทำเอาพี่จีนงอนเล็ก ๆ แต่ไม่นานก็มาเล่นกับน้องเหมือนเดิม

            ทามมองดูครอบครัวนี้อย่างดีใจที่สุด พี่กาวนิ่งขึ้นมากและโฟกัสที่น้องแฝดตลอดเวลา คุณเสือจะอุ้มไปไหนคุยอะไรสายตาจะมองอยู่ตลอด เลี้ยงเองด้วยทั้งกลางและกลางคืน ตอนคุณเสือไม่อยู่ก็มีพี่สุดาแต่ว่าพี่กาวก็จะเลี้ยงเต็มเวลา ไม่ห่างเด็ก ๆ ไปไหน

            “ทามมาทานเลย”

            “พี่กาวทานให้อิ่มก่อนเถอะครับ ทามรอคุณฐา”

            “มาทานเลยพี่อิ่มแล้ว”

            “กินไปนิดเดียวเองกาว สุดา...สุดา”คุณฐาเรียก

            “ขา”

            “ผลไม้กับของหวานมาให้กาวหน่อย”

            “ได้ค่ะ”

            “กาวอิ่มแล้ว เอาไว้ให้ทามกับน้องจีนเถอะ”พี่สุดายิ้มและยืนอยู่กับที่

            “ยกมาเลย ไม่กินก็บังคับละ...คุณย่าฝากมาให้ทานด้วย บอกว่าให้กินให้หมด”

            “เง้อออออ”

            “ยกมาเลยสุดา”

            “ได้ค่ะ”พี่สุดายิ้มกว้าง รีบไปยกเข้ามาเสิร์ฟแต่ละอย่างน่าทานทั้งนั้น เป็นทับทิมกรอบและลูกตาลลอยแก้ว

            “อีกถุงนึงให้ในครัวแบ่งกันทานได้เลยนะสุดา”คุณเสือบอก

            “ค่ะ”พี่กาวนั่งทานไปสองสามคำก็อิ่มไม่ยอมทานต่อ เราสามคนเลยจัดการลงมือทานอาหารต่ออย่างอร่อย ส่วนน้องจีนวิ่งเกาะรถเข็นน้องไม่ยอมมาทานอาหารเลย ทามต้องวิ่งไล่ป้อนแต่ไม่กี่คำก็บอกว่าอิ่มไม่ยอมทานต่อ พักนี้ทานอาหารยากจังครับน้องจีน!

            ตอนเย็นพี่กาวพาดูรายการทีวีที่มีเด็กญี่ปุ่นกับสุนัขตัวเล็ก น้องจีนหัวเราะเสียงดังชอบใจ ส่วนน้องแฝดเห็นน้องจีนหัวเราะก็ยิ้มตามคุยอ๊อแอ๊ ทามนั่งปอกแอปเปิ้ลให้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ลูกชายคุณป๊าไม่ยอมกินข้าวคงต้องกินผลไม้แทน เป็นลูกลิงไปเลยคราวนี้

            “น้องจีนอยากมีหมา”น้องจีนพูดขึ้น ทามได้ยินแล้วแต่ทำเป็นไม่ได้ยิน เจ้าตัวเล็กหันมาทำหน้าอ้อน ๆ

            “น้องจีนอยากมีหมาแบบนี้”น้องจีนพูดย้ำ ๆ หลายครั้ง จนพี่กาวหัวเราะแต่ไม่ได้รับความสนใจจากทาม เจ้าตัวเลยเดินมาหาแล้วลูบแก้มทาม 

            “คุณพ่อน้องจีนมีหมาได้ไหม”

            “เอาแล้วไง”ทามหันไปสบตาคุณป๊าอยากขอตัวช่วย คุณเสือหัวเราะ

            “ท่าทางจะเหงานะเนี่ย”คุณเสือหันไปหาคุณฐา น้องจีนเล่นคนเดียวประจำชอบจินตนาการว่าตัวเองมีน้อง มีเพื่อนเล่น เวลาวาดรูปก็จะวาดของเล่นแบ่งให้คนโน้นคนนี้ ไปหาพี่ม่อนที่ก็ดีใจมากพี่เพื่อนเล่นด้วย อยู่กับทามบางทีทามก็ไม่ได้เล่นเป็นเพื่อนเขาตลอดเวลา หรืออยู่กับคุณฐาเจ้าตัวเล็กก็จะหลับคาหนังสือนิทานตัวเองทุกครั้ง อย่างที่คุณเสือว่าน้องจีนอาจจะเหงา

            “ได้ไหมครับคุณพ่อ”เด็กน้อยขมวดคิ้วทำหน้ารอคอยคำตอบ

            “ถามคุณป๊า ถ้าคุณป๊าให้เลี้ยงคุณพ่อก็ให้”น้องจีนวิ่งไปหาคุณป๊าทันที สองมือเล็กเกาะเข่าคุณฐาไว้แล้วเงยหน้า สมองคิดถึงเรื่องที่จะพูดแต่เพราะตื่นเต้นหรือคาดหวังในคำตอบไปล่วงหน้า ทำให้น้องจีนเกิดติดอ่างชั่วขณะ

            “คะ คุณป๊า...”

            “จุ๊บ...”คุณฐาลงไปจุ๊บเจ้าตัวเล็ก เจ้าตัวก็ยืนรอคำตอบอยู่

            “น้องจีนจะแพ้ขนมัน...”คำตอบนี้ออกจากปากทามรู้เลยว่าหมายถึงไม่อนุญาตแต่คุณป๊าไม่พูดออกมาตรง ๆ

            “ไม่แพ้”

            “มันเลี้ยงยากนะครับ ต้องเอาข้าวให้มันกิน เวลาไม่สบายต้องให้กินยา”

            “น้องจีนจะให้มัน”

            “ถ้ามันโมโหมันก็จะกัดด้วย”

            “ลูกจะตีมัน”

            “น้องจีนตีมันไม่ได้ มันจะกัดน้องจีน...ลูกยังตัวเล็กอยู่คุณป๊าไม่ให้เลี้ยงหรอก”คำตอบตรง ๆ ทำเอาน้องจีนนิ่งอึ้งเงยหน้าค้างและมีน้ำตาคลอ สายตากลอกไปมาเหมือนพยายามจะนึกหาข้อโต้แย้ง ทาม พี่กาว คุณฐาได้แต่ยิ้มอย่างรอคอยบทสรุป

            “น้องจีนยังไม่เคยเลี้ยงสัตว์ ไม่ใช่เลี้ยงวันนี้...พรุ่งนี้เกิดเบื่อหยุดเลี้ยงไม่ได้นะครับ”

            “ต้องเลี้ยงไปตลอด”คุณเสือเสริม

            “ช่าย ต้องเลี้ยงเขาไปตลอดจนกว่าจะตายเลย”น้องจีนมองหน้าคุณป๊า

            “ถ้ามันตายน้องจีนก็จะเสียใจร้องไห้อีก...”

            “ลูกจะไม่ร้อง”พูดแค่นั้นน้องจีนก็ไม่มีคำพูดอื่นอีก คุณฐาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากอดทั้งตัว แล้วน้องจีนก็ร้องไห้โฮทำเอาพี่กาวยิ้มแซว

            “ร้องซะแล้ว...”ทามเลยทำอะไรไม่ถูกไปด้วย ก่อนจะช้ำใจเพราะคุณป๊าไปมากกว่านี้พี่กาวพาดูการ์ตูนช่องอื่น นานกว่าน้องจีนจะเลิกสนใจสุนัขตัวน้อย พอถึงเวลาป้อนนมเด็กแฝดน้องจีนก็ลืมทุกอย่างไปเลย ขอเป็นคนป้อนน้องนอนใกล้ ๆ น้อง

            “เหงาสิ พอเข้าโรงเรียนได้แล้วฐา”คุณเสือคุย

            “ก็หาอยู่ ยังไม่แน่ใจว่าจะให้เรียนที่ระยองหรือที่นี่ ถ้าเรียนที่นี่ก็ต้องหาดูบ้านไว้เลย”

            “ไม่เข้าไปอยู่ที่นั่นแล้วเหรอว่ะ”

            “อืม แยกออกมาดีกว่า”

            “อยากได้บ้านประมาณไหนละ เผื่อจะได้ช่วยดู ๆ ไว้ด้วย”

            “ก็มีพื้นที่ให้น้องจีนวิ่งโดนแดดบ้าง”คุณฐายิ้มอบอุ่น

            “บ้านไอ้พุทไง...เห็นมันบอกจะขาย”

            “หลังไหน?

            “หลังของน้องเจไง...”

            “อ้าวทำไมมันจะขาย??

            “มันสร้างเรือนหอมันไว้แล้ว เห็นมันบอกว่าน้องเจอยากขายเริ่มชีวิตใหม่ด้วยแต่คงลังเลแหละ บ้านนี้เจรักจะตาย”

            “เออ เดี๋ยวจะลองคุยกับมันดู...ใช่หลังที่ติดกับบ้านไอ้ติณฑ์รึเปล่าว่ะ!?

            “ใช่ ๆ หลังนั้นแหละ”

            “เออ พื้นที่มันกว้างเหมือนกันนะ...”คุณฐาทำท่านึกภาพตาม

            “ลองไปคุยกับมันดูว่ามันยังจะขายรึเปล่า”

            “อืม อยู่ข้างบ้านเลม่อนน้องจีนจะได้มีเพื่อนด้วย”คุณฐาพึมพำ แต่ทามยังอยากคิดดูก่อนยังไงก็ต้องเอาที่เรียนน้องจีนเป็นสำคัญ ทามเรียนกรุงเทพฯก็จริง แต่ว่าอยู่หอได้ไม่ลำบาก คุณฐามาทำงานกรุงเทพฯก็ยังเข้าไปนอนที่บ้านครอบครัวได้ ถ้าจะต้องซื้อบ้านเราคงต้องคิดและปรึกษาเรื่องนี้กันดี ๆ

            “อาเสือ”พี่กาวสะกิดเรียกสามีตัวเอง

            “ครับ”

            มือเรียวชี้ให้ดูเด็กสามคนนอนเรียงกัน น้องจีนหลับไปแล้วข้าง ๆ น้องเกล พี่กาวหยิบขวดนมออกจากมือเบา ๆ ทามหัวเราะเล็กน้อย เดินมาจัดท่านอนให้คุณลูกแล้วห่มผ้า ข้างนอกฝนยังไม่หยุดตกเลย 

 




น้องแฝด




สายตาอ้อนคุณป๊าของเลี้ยงหมา







 
น้องจีนเลี้ยงน้อง


 

 
หลับฝันหาน้องก่อน 
"คุณป๊าป๋มอยากมีน้องงงงง"

Cr.ayasakai

เด็กแฝด Cr. Lee Seo-eon & Lee Seo-jun


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

5,155 ความคิดเห็น

  1. #5083 _Guardian._ (@moon_night) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 20:14
    น้องจีนจากที่อ่านๆมาไม่น่ารักเลยอะ ทามก็เหมือนกันเอะอะร้องๆ ฐาก็เรื่องมาก
    #5083
    0
  2. #5039 love bb lava (@lava2000lava) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:17
    อยากให้น้องจีนได้อยู่บ้านข้างๆพี่เลม่อน น้องจะได้ไม่เหงา
    #5039
    0
  3. #4943 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:42
    หลงรักน้องจีนเลย
    #4943
    0
  4. #4912 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 20:22
    น่ารักกกกกก

    ความอยากได้น้อง และความแอบกลัวน้องตอนแรกยิ่งน่ารัก

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    ป.ล. "พ่อไท" ไม่รู้อันนี้ตั้งใจเพราะการออกเสียงของน้องจีน หรือว่าต้องเป็น "พ่อไผท"

    "ก็ดีขึ้นมาแล้วฮะ" คำว่า "มา" น่าจะเป็น "มาก"


    "ทั้งกลางและกลางคืน" ตก "วัน"


    "พอเข้าโรงเรียน" ตรง "พอ" น่าจะ "พา"


    "ที่นั่นแล้วเหรอว่ะ" ตรง "ว่ะ" คือ "วะ" รึเปล่า


     



    #4912
    0
  5. #4831 mook (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:21
    น้องจีนอยากเลี้ยงน้องก็ทำน้องให้น้องจีนสิคุณฐาน้องทาม5555
    #4831
    0
  6. #4341 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 12:28
    ให้น้องจีนเลี้ยงหมาเถอะนะ น่ารักดี
    #4341
    0
  7. #4274 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:09
    น้องจีนนี้น่ารักจริงๆ
    #4274
    0
  8. #4241 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:51
    น้องจีนน่ารักจริงๆ
    #4241
    0
  9. #4094 ppond23 (@ppond23) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:22
    งืออออ น่ารักมากกกกก
    #4094
    0
  10. #3819 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 22:17
    โอ๊ยยยยยยย น่ารักขนาดนี้เราจะไม่ทน
    #3819
    0
  11. #3282 E.L.F*JW (@noosmind) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 12:53
    อร้ายยยย ยิ่งโตยิ่งน่ารักนะน้องจีน
    #3282
    0
  12. #2680 PartieBerry Evannof (@davenevannof) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 03:19
    น้องจีนคนเก่งงงง นานแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณฐาพูดหยาบคาย หึๆ
    #2680
    0
  13. #2527 apple_72 (@piyapa72) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 20:57
    ทำน้องกันหน่อยจีนอยากมีน้อง>< น่ารักมากกกก><
    #2527
    0
  14. #2418 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 13:02
    ชอบการเลี้ยงลูกของคุณป๊ากะคุณพ่อมากเลย รักคึณป๊ากับคุณพ่อมากๆนะค่ะน้องจีน
    #2418
    0
  15. #2251 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 15:06
    สงสารน้องจีนจัง น้องจีนอยากมีน้อง 555
    #2251
    0
  16. #2207 ทวิต_y dao (@starry1991) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 23:05
    คุณป๋าจัดน้องให้น้องจีนสักคนสิ เอาแบบอุ้มบุญก็ได้
    #2207
    0
  17. #2170 tipsara (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 22:55
    น่ารักทั้งสองครอบครัวเลยค่ะถ้ามีครอบครัวนาวติณมาอีกคงน่ารักสุดๆเลย
    #2170
    0
  18. #2164 maruko (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 16:19
    ซื้อบ้านน้องเจเลย มันส์ละคราวนี้
    #2164
    0
  19. #2154 sompriaw ak (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 17:54
    น่ารักกกก น้องจีนยิ่งโตยิ่งน่ารัก

    หลงรักครอบครัวนี้ครั้งที่ร้อยแล้ว

    อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆเลย
    #2154
    0
  20. #2153 aommy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 17:07
    น่ารักยิ้มแก้มแตกแว้วว,
    #2153
    0
  21. #2151 Baekhyuny'Jj (@xoxosis) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 00:24
    สนุกมากกกก เค้าชอบบบบ น่ารักทุกคนเลยย ><
    #2151
    0
  22. #2149 ญาฐิณี กระมล (@yatinee1827) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 20:36
    สนุกมากค่ะ
    #2149
    0
  23. #2148 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 20:35
    น้องจีนน่ารักตลอดดดด แต่เดียวนี้ดื้อนะ ไม่ยอมกินข้าว 
    ชอบทามเลี้ยงลูกนะเลี้ยงแบบมีเหตุผลเสมอ ขอให้กาวเอามาใช้นะ 
    คุณฐาอยากมีนืองค่ะ จัดค่่ะ
    #2148
    0
  24. #2146 thenungning (@thenungning) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 18:27
    น้องจีนน่ารักตลอดดดดดด >\\\<
    #2146
    0
  25. #2142 shikyu (@amp3211) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 15:07
    จำไม่ได้ว่าเม้นไปหรือยัง แต่จะเม้นอีกกันพลาด ขอบอกว่าน้องจีนนี่ต้องมีคุณป๊ากำกับตลอดนะเนี่ยไม่งั้นทามเอาไม่อยู่แน่ๆ
    #2142
    0