กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 34 : บทที่ ๑๓ ไม่รักไม่ว่าขอขึ้นหาคืนละหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    6 เม.ย. 63








meb E-book Fair 2020 - สัปดาห์หนังสือที่บ้าน นิราอรเข้าร่วมค่ะ 




คมน์ดับเครื่องก่อนจะถึงหน้าบ้านของนิลิน แล้วแอบจอดรถเอาไว้ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ชายไร่ที่มีพุ่มไม้ขึ้นหนาทึบ สามารถพรางสายตาจากคนทั่วไปได้ดี ยิ่งดึกขนาดนี้ก็ยากที่จะมีใครมาพบเจอ คนบ้านนอก พอมืดค่ำก็ปิดไฟนอนกันหมดแล้ว 

เสียงเจ้าขาวเห่าสองสามครั้งก็เงียบลงไป ทำให้นิลินที่เพิ่งเข้านอนทิ้งศีรษะลงบนหมอนตามเดิม หญิงสาวผ่อนลมหายใจยาวพร้อมเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์

สิบนาทีต่อมาประตูห้องนอนของนิลินถูกเปิดเข้ามาแล้วปิดลงตามเดิมอย่างแผ่วเบา ปลายเท้าได้รูปก้าวตรงไปที่หน้าเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่ง สำหรับคนตัวโตนั้นคงอึดอัดพอควร แค่พลิกทีเดียวก็มีสิทธิ์ตกเตียง แต่สำหรับคนตัวเล็กร่างบางอย่างนิลิน ยังเหลือพื้นที่ให้กลิ้งได้ 

เจ้าของดวงตาคมทอแสงประกายในความมืดมองเจ้าของห้องที่นอนหายใจอย่างสม่ำเสมอด้วยสายตาอ่อนแสง เขาขยับกายเข้าไปชิดเตียงแล้วนั่งลงข้างๆ ร่างบาง ไล้มือกับแก้มนวล ก่อนจะสอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่มขยับร่างแนบชิดคนตัวนุ่ม วาดแขนสวมกอดร่างละมุน เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าของเตียงสาวรู้สึกตัวตื่น 

นิลินกำลังเคลิ้มหลับแต่แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมากวนใจทำให้ตื่น พอลืมตาขึ้น ก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อรับรู้ว่าเวลานี้ไม่ได้กำลังนอนอยู่ตามลำพังเหมือนทุกๆ  คืนที่ผ่านมา 

“กรี๊ด อุ๊บ!” เสียงร้องของหญิงสาวดังออกมาได้แค่นิดเดียวก็ถูกมือใหญ่ตะปบลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างหนักอึ้งที่ทาบทับลงมาเพื่อบังคับไม่ให้หญิงสาวดิ้นหนี

“ลิน พี่เอง พี่คมน์เอง!”

คำตอบของชายหนุ่มและน้ำเสียงคุ้นเคยของเขาทำให้แรงดิ้นและเสียงร้องของหญิงสาวสงบลง แต่แล้วก็เบิกตากว้างพร้อมกับยกมือขึ้นทุบตีเขาไม่นับและไม่สนใจว่าโดนที่ตรงไหนบ้าง

“ลิน! หยุดตีพี่เสียที ไม่งั้นพี่ปล้ำเราจริงๆ ด้วย”

สิ้นเสียงทุ้มห้าวอาการดิ้นรนและทุบตีของหญิงสาวก็สงบลงอีกคราพร้อมอาการหอบหายใจแทนที่

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก แล้วบอก

“พี่จะปล่อยมือแล้ว ลินห้ามร้องนะ ไม่งั้นพี่ไม่รับรองความปลอดภัย”

นิลินสบตาเขาในความสลัว พอเขาปล่อยตามสัญญา หญิงสาวก็ผลักเขาออกห่างแล้วกระโดดลงจากเตียงหนีไปหยุดที่ริมหน้าต่างทันที

“พี่คมน์เข้ามาได้ยังไง!” คนถามหัวใจเต้นแรงรัว ขณะที่คนมองลุกขึ้นนั่งแล้วยกแขนขึ้นกอดอก

“ก็เข้ามาทางประตูบ้านนี่แหละ”

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น นึกถึงมารดา ท่านไม่มีทางเปิดประตูให้คมน์เดินเข้าห้องลูกสาวได้ง่ายๆ แน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็เม้มปากแน่น พร้อมขยับไปเปิดไฟที่หัวเตียงจนสว่างวาบ เห็นหน้ากันถนัดชัดเจนทันที

คมน์กวาดสายตามองร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนสองชิ้น เสื้อกับกางเกงแบบเด็กสาวทั่วไป ไม่ใช่อย่างพิมพ์พิลาศที่ตั้งใจใส่เพื่อยั่วยวนเขา แต่ไฉนนิลินในชุดนอนแสนธรรมดา ไม่อวดสัดส่วนยวนตากลับทำให้เขาเกิดความต้องการขึ้นอย่างทันท่วงที

นิลินเห็นสายตาที่อีกฝ่ายมองมายังตนแล้วก็แก้มร้อนผ่าว กำมือแน่นด้วยความโกรธ

“ไม่ว่าพี่คมน์จะเข้าบ้านลินด้วยวิธีไหน แต่ตอนนี้พี่ต้องออกไปเสียที เราจบกันแล้ว พี่ยังจะมาทำแบบนี้เพื่ออะไรอีก ที่พูดๆ ออกมาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกันมันเรื่องโกหกทั้งเพใช่ไหม มีอะไรที่ออกมาจากปากพี่คมน์แล้วเชื่อถือได้บ้างฮะ!”

“พี่รักลิน”

คำตอบสั้นๆ แต่เสียดแทงใจทำให้คนฟังชะงักกึก หญิงสาวเม้มปากแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างทะนง แม้ส่วนลึกจะรู้สึกไหวหวั่นกับคำรักสั้นๆ จากคนอันธพาลคนนี้ก็ตาม

“อย่าเสียเวลาเปล่าเลย เก็บคำรักของพี่คมน์เอาไปบอกคนอื่นเถอะ ลินไม่ต้องการมันจากพี่อีกแล้ว ขออย่างเดียว ขอ   ลินอยู่อย่างสงบเถอะนะคะ ถือเสียว่าเป็นคำขอร้องจากน้องสาวคนหนึ่ง”

ชายหนุ่มร้อง ‘ฮึ’ ในลำคอ แล้วก้าวเข้าไปหาคนตัวบาง ก่อนหยุดชะงักเมื่อหล่อนทำท่ากระโจนหนี

“พี่น้องท้องชนกันพอได้ แต่ถ้าอยากจะเป็นน้องสาวพี่ไม่เอา พี่จะเอาเมีย ลินเป็นเมียพี่ จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ อย่าพยายามเลย คิดจะจับตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำไปให้ใครก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะพี่ไม่ยอม”

หญิงสาวเบิกตากว้าง ทั้งโกรธทั้งกลัว 

“คนสับปลับ! พี่คมน์สัญญากับลินกับแม่แล้ว มากลับคำแบบนี้ได้ยังไง ป้าหวีกับลุงภาสก็รับรู้” น้ำเสียงเริ่มสั่นจนคนตรงข้ามจับอาการหวาดกลัวของหญิงสาวได้ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะหล่อนรับรู้ถึงสัญชาตญาณดิบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายใหญ่โตของคมน์ และกำลังกลัวเหลือเกินว่าจะผ่านพ้นคืนนี้ไปโดยไม่ถูกข่มเหงได้อย่างไร

“พี่ก็อยากทำได้อย่างที่พูด” เขายอมรับออกมาในที่สุด แววตาคมกล้าเมื่อครู่หมองลงชั่ววูบก่อนเจิดจ้าอีกครั้งเมื่อสบตาหญิงสาว “แต่ทุกครั้งที่พี่เห็นลินอยู่กับคนอื่น พี่ก็ทนไม่ได้ ลินคงยังไม่ได้เผลอใจไปกับไอ้โนชมันหรอกใช่ไหม อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ว่ามันแวะมาหาลินบ่อยๆ” ดวงตาของเขาแข็งกร้าวยามเอ่ยชื่อมาโนช ทำให้นิลินแสยะยิ้มใส่คนตรงหน้า

“ก็คงไม่ต่างกับพี่คมน์ที่เดี๋ยวนี้ได้ยินว่าต้อนรับนัง        ยุดาวรรณแทบทุกวันไม่ใช่เหรอ ก็นี่ไง อยากจะบอกรักใครก็น่าจะเป็นแม่นี่นี่แหละที่เหมาะสมที่สุด หญิงร้ายชายเลว!”

ดวงตาสีเข้มวาววาบขึ้นทันทีที่ถูกประณาม 

“ลิน!”









กลิ่นไอรักร้าย อัปตอนหน้าเป็นตอนสุดท้ายแล้ว  

ขอบคุณทุกท่านที่อุดหนุน และทุกท่านที่ติดตามค่ะ 


หนี้รักวิวาห์เดิมพัน ภาคต่อ กลิ่นไอรักร้าย จ้า ไปตำกันนะคะ 

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2075490&fbclid=IwAR2s16h6YYzC5HB890VH6pbVJUut7Zfku6gt0eCWD_skj1JV2MYTU_7XyQg




โหลดอีบุ๊กได้เลยนะคะ


เว็บไฮเทคส์ https://www.hytexts.com/ebook/B024293-กลิ่นไอรักร้าย
 




อีบุ๊กเรื่องอื่นๆ 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

113 ความคิดเห็น

  1. #105 mommyhomehug (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 12:52

    เยี่ยมค่ะลิน...อุ้ย!ไม่ได้ๆต้องเอาใจช่วยพี่คมhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-08.png

    #105
    0