กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 33 : บทที่ ๑๓ ไม่รักไม่ว่าขอขึ้นหาคืนละหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    5 เม.ย. 63







๑๓

ไม่รักไม่ว่า ขอขึ้นหาคืนละหน


วันรุ่งขึ้น ฉวีและประภาสมาพร้อมกับเงินค่าสินสอดที่ชายหนุ่มบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ จำปีไม่ยอมรับทำให้ฉวีต้องยื่นคำขาด

“แกต้องรับนะจำปี ถ้าไม่รับฉันกับพี่ภาสไม่สบายใจ ลูกฉันทำผิดกับเจ้าลินมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ทั้งจำปีกับเจ้าลินไม่เคยเอาเรื่อง ครั้งนี้มันหนักหนาสาหัสจริงๆ ในเมื่อตัดสินใจไม่ให้เจ้าคมน์มันรับผิดชอบ ก็ควรรับเงินเอาไว้ เลือกเอาสักอย่างหนึ่ง จะรับเอาคนมาอยู่ด้วยหรือเอาเงินไว้แทน” 

พูดจบก็ยัดเงินในซองสีน้ำตาลใส่มือจำปี แล้วกุมมืออีกฝ่ายพลางบอก

“ฉันในฐานะพ่อและแม่ของเจ้าคมน์ ต้องขอโทษจำปีและลูกที่มันทำอะไรหุนหันพลันแล่น ทำให้เจ้าลินต้องเสียหายครั้งแล้วครั้งเล่า ไอ้ตัวฉันเองก็คิดว่าถ้าให้สองคนนี้ร่วมหัวจมท้ายก็คงจะดี แต่ในเมื่อเจ้าลินไม่ได้รักใคร่เจ้าคมน์แล้ว ฉันก็คงจะต้องยอมรับ แม้จะเสียดายก็ตาม”

หลังจากนั้นฉวีและประภาสเดินทางกลับออกไป นิลินจึงลงมาจากชั้นบนของบ้าน มองตามท้ายรถยนต์ของอีกฝ่ายไปจนลับตาแล้วหันกลับมาหามารดาที่นั่งนิ่ง มองซองเงินด้วยสายตาเฉยชา ไม่แม้จะนับว่าครบตามจำนวนที่เคยคุยกันเมื่อครั้งก่อนหรือไม่

“แม่รับเงินพวกเขามาทำไม ก็หนูบอกแล้วว่าไม่รับ”

เอ่ยถามด้วยอาการไม่เห็นด้วย ทำให้คนเป็นแม่ถอนหายใจยาว

“ถ้าไม่รับเงิน แกก็คงจะต้องรับตัวเขามาแทน จะเอาอย่างไหน เอาคนหรือเอาเงิน”

นิลินเม้มปาก ตวัดสายตามองออกไปทางหน้าบ้าน บอกตนเองว่าหล่อนไม่อยากได้อะไรจากเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือว่าเงิน

“หนูไม่อยากได้อะไรเลย”

จำปีถอนหายใจเฮือก

“ทำใจเสียเถอะ แม่รับเงินเขามาแล้ว เขาคงไม่มากวนใจเอ็งอีกแล้วละ คราวนี้ก็รอดูแค่ว่า จะท้องหรือไม่ท้อง...”

คำพูดของมารดาสิ้นสุดเพียงแค่นั้น พร้อมร่างอวบที่เดินเข้าบ้านพร้อมห่อเงิน ขณะที่คนฟังมีอาการลมหายใจสะดุด ทรุดนั่งกับเก้าอี้ริมระเบียง

ไม่หรอก ไม่มีทาง...

แม้จะปลอบใจตนเองเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็อดกังวลไม่ได้เลย

เวลาเดียวกัน คมน์ทำงานตามปกติ คนงานของเขาแม้จะแอบซุบซิบแต่ก็ไม่มีใครกล้านินทาต่อหน้าสักคน ชายหนุ่มยังคงมีน้ำใจกับคนงานของตนเช่นเดิม แต่เวลาเดียวกันก็เคร่งขรึมมากขึ้น 

คมน์ออกจากบ้านแต่เช้า ทำงานหนักตลอดวันและกลับบ้านค่ำ ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปอยู่ไหน จะรู้ก็ต่อเมื่อเขากลับถึงบ้านด้วยอาการเมามายติดๆ มาเกือบหนึ่งอาทิตย์ ทำให้ฉวีเกิดความเป็นห่วงในตัวลูกชายเป็นอย่างยิ่ง

“คมน์กินเหล้ามาอีกแล้วเหรอ แม่ว่าเพลาๆ ลงบ้างเถอะนะ” ฉวีบอกกับลูกชายในวันหนึ่งเมื่อเขากลับเข้าบ้านพร้อมกลิ่นเหล้าโชยคลุ้งเช่นเดิม

“ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะแม่” เขาก้าวเข้าไปหา ทำท่าจะกอดท่าน แต่คนเป็นแม่รีบดันลูกชายออกพร้อมกับต่อว่า

“ไม่ต้องมาใกล้แม่เลย เหม็นเหล้า ไปๆ ไปอาบน้ำอาบท่านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องออกไปทำงานแต่เช้า แล้วยังจะทำตัวเมาหัวราน้ำอีก ไม่เอา แม่ไม่ชอบแบบนี้ เลิกเถอะ เรื่องเหล้ายาเนี่ย” 

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว 

“กินแค่นิดหน่อยเองแม่” 

ฉวีค้อนขวับ 

“ถ้านิดหน่อยจริงคงไม่มีกลิ่นเหม็นหึ่งแบบนี้หรอกมั้ง ไปเลย ไปอาบน้ำนอน แม่เองก็จะนอนแล้วเหมือนกัน” 

สองแม่ลูกคุยกันอีกสองสามคำ จากนั้นจึงแยกไปคนละทาง เวลานั้นพิมพ์พิลาศที่แอบฟังสองแม่ลูกคุยกันก็แง้มประตูออกมาดู ทันได้เห็นแผ่นหลังกว้างของคมน์หายขึ้นไปบนห้อง หญิงสาวก้มลงสำรวจตัวเองแล้วก้าวออกมา ปิดประตูอย่างเงียบเชียบแล้วเดินเข้าครัว...

คมน์อาบน้ำเสร็จก็กลับเข้าห้อง ชายหนุ่มกำลังเช็ดผมที่สระมาใหม่ๆ ยังไม่ทันแห้ง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เขาคิดว่าคงเป็นมารดาอีกเช่นเคย จึงเดินไปเปิดประตูให้ ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลายเป็นพิมพ์พิลาศ หญิงสาวอยู่ในชุดนอนบางเบาสีชมพูอ่อน ในมือถือแก้วนมอุ่นๆ ที่มีควันกรุ่นลอยออกมาจางๆ 

คมน์กวาดตามองอีกฝ่ายทันที และมองไม่ผิดว่าเห็นสัดส่วนรำไรภายใต้ชุดนอนบางเบา 

“มีอะไรหรือเปล่าพิมพ์” 

หญิงสาวหลบสายตาคมเข้มที่มองมาอย่างเอียงอาย เพราะอีกฝ่ายมีเพียงผ้าขาวม้าพันรอบเอว อกกว้างกำยำยังเปลือยเปล่า 

“พิมพ์เห็นว่าพี่คมน์กลับมาแล้ว เลยอุ่นนมมาให้ค่ะ คืนนี้จะได้นอนหลับสบายๆ ยังไงล่ะคะ”

ดวงตาที่ช้อนขึ้นมองเขาเปิดเปลือยความรู้สึก ทำให้ลมหายใจคนมองสะดุดลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักอันตรายขึ้นทุกที

“ปกติพี่ไม่กินนมก่อนนอน จำได้ว่าเคยบอกแล้ว” เขาตอบพลางจ้องหล่อนนิ่ง ขณะที่หญิงสาวแก้มแดงเรื่อเมื่อเขาตอบออกมาเช่นนั้น 

“ลองกินหน่อยแล้วกันนะคะ บางทีอาจเปลี่ยนใจมาชอบก็ได้” บอกพลางยื่นแก้วนมส่งให้ชายหนุ่ม คมน์หลุบตามองคนที่ขยับตัวเข้ามาใกล้มากเสียจนแก้วนมเกือบชนอกของเขา กวาดตามองดวงหน้างาม ละสายตาเรื่อยลงยังริมฝีปากอิ่มที่เผยอนิดๆ แต่ก่อนที่อารมณ์หนุ่มจะคุกรุ่นมากไปกว่านี้ เขาดันร่างอวบอิ่มของพิมพ์พิลาศออกห่าง ไม่สนอาการตกใจของอีกฝ่ายแล้วบอก

“ขอโทษนะพิมพ์ พี่ชอบดื่มนมสดมากกว่านมยูเอชที” 

“เดี๋ยวพี่คมน์!” ร้องห้ามแล้วยกมือข้างที่ว่างขึ้นวางบนอกกว้างของเขาพร้อมลูบเบาๆ อย่างเชิญชวน 

“นมสดก็มีนะคะ”

สายตาร้อนแรงหวังยั่วยวนเต็มที่ของพิมพ์พิลาศทำให้ชายหนุ่มยืนหรี่ตาแคบก่อนแสยะยิ้มออกมาพร้อมบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแทบเป็นกระซิบแต่หนักแน่นมั่นคงว่า

“ขอบใจ แต่พี่ไม่อยากได้จากพิมพ์” หญิงสาวหน้าซีดสลับแดง รู้สึกร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ส่วนชายหนุ่มกระตุกยิ้ม “เพราะพี่มีนมสดส่วนตัวของพี่แล้ว กลับไปนอนซะ แล้วไม่ต้องขึ้นมาบนนี้อีก”

สิ้นเสียงทุ้มๆ ร่างระหงก็ถูกผลักห่างพร้อมประตูที่ปิดลง ได้ยินเสียงล็อกประตูลงกลอนแน่นหนาดังคลิก...

พิมพ์พิลาศเกือบกระทืบเท้าอย่างลืมตัว แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็กัดริมฝีปากแน่น ทั้งยังสบถในใจสาปแช่งชายหนุ่มอย่างเสียๆ หายๆ ก่อนจะย่ำเท้ากลับลงไปชั้นล่างของตัวบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่าน!

ชายหนุ่มยืนฟังเสียงเดินห่างออกไปจนเงียบกริบแล้วก็ถอนหายใจพรืด แล้วเดินไปทิ้งตัวบนเตียงใหญ่ยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดศีรษะแรงๆ ไล่อารมณ์หวามที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนให้ลดลงอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากเป็นเวลาปกติอาการเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นเร็วจนเกินไปถ้าไม่มีการคลุกเคล้าแนบชิด แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงหลงเหลือในกระแสเลือดทำให้อารมณ์เร้นลึกถูกกระตุ้นได้ง่ายดาย แต่ต้องขอบคุณสติของเขาที่เอาตัวรอดมาได้ ไม่เช่นนั้น อะไรๆ คงแย่ลงไปยิ่งกว่าเดิม

คมน์หลับตาลงแล้วคิดถึงใบหน้าของนิลิน คิดถึงร่างกายอวบอุ่นหอมละมุน กลิ่นหอมจางๆ ที่เป็นกลิ่นเฉพาะกายของหล่อน นี่ต่างหากที่เขาต้องการสุดหัวใจ ไม่ใช่จากใครที่ไหนก็ได้อย่างที่แล้วๆ มา

เขาถอนหายใจทิ้งอีกครั้ง แล้วผุดลุกตรงไปยังตู้เสื้อผ้า มือใหญ่คว้าเสื้อยืดตัวเก่าแล้วชะงัก ความคิดหนึ่งพุ่งขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนใจขยับมือห่างออกไปอีกนิด แล้วคว้าเอาเสื้อเชิ้ตลาย สก็อตออกมาพร้อมกับกางเกงยีนสีซีดตัวเก่ง...

เสียงสตาร์ตรถดังกระหึ่ม ทำให้ฉวีผงกศีรษะขึ้นนั่ง ก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระตุกม่านออก ทันได้เห็นไฟท้ายรถกระบะของลูกชายตัวแสบ ฉวีเม้มปาก หันไปมองสามีที่หลับปุ๋ยอย่างหัวเสีย ได้แต่นึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะออกไปที่ไหน ไปหาใคร...









กลิ่นไอรักร้าย โปรฯลดราคา เหลือแค่ 14 ชั่วโมงสุดท้าย แล้วนะคะ หมดโปร 199 ปรับราคาขึ้นเป็น 260 บาทค่ะ  

ส่วนการอัปนิยาย หลังจากตอนนี้ นิรารอจะอัปอีกแค่สองตอนนะคะ จากนั้นจะหยุดอัป เพราะหมดโควต้าที่ตั้งเอาไว้แล้ว ส่วนรูปเล่มนิราอรงดพิมพ์จนกว่าสถานการณ์ของไวรัสโควิด 19 จะจบลง 

ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้ ขอบคุณทุกท่านที่อุดหนุนค่ะ 


โหลดอีบุ๊กได้เลยนะคะ



เว็บไฮเทคส์ https://www.hytexts.com/ebook/B024293-กลิ่นไอรักร้าย
 




อีบุ๊กเรื่องอื่นๆ 










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #104 25142551 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 11:32

    เราไม่อยากให้คมง้อลินอีกแล้ว ทำใจแล้วหาคนใหม่เถอะ ปล่อยให้นินยึดติดถือติดไปตลอดชีวิตคนเดียวเถอะ

    #104
    0
  2. #103 visr (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 10:39
    เฮอะ พิมพ์ ร่านอ่ะ
    #103
    0