กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 30 : บทที่ ๑๒ ตัวแปร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 เม.ย. 63







๑๒

ตัวแปร


เหตุการณ์บนเตียงที่ผ่านไปหยกๆ นอกจากสร้างความหวามไหวให้กับคนที่ไม่เคยพานพบเรื่องอย่างว่าแล้ว ยังสร้างความโกรธแค้นขึ้นทันทีหลังจากทุกอย่างกลับสู่สถานการณ์ปกติ

“คนสารเลว! โกหก! หลอกลวง!!”

เสียงหวานดังแหวพร้อมหมอนใบโตที่ถูกฟาดลงบนใบหน้าและลำตัวของคนที่นอนแนบชิดร่างละมุนจนต้องสะดุ้งตื่นขึ้น มือใหญ่ยกปัดป้องพัลวันก่อนจะตัดสินใจรวบอันธพาลตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับพลิกกายขึ้นทาบทับเอาไว้เป็นการยุติการกระทำรุนแรงจากหญิงสาว

“อะไรกันเล่าลิน” เขาถอนหายใจเฮือก นิลินมองเขาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า มือที่ถูกยึดเอาไว้กำแน่น ก่อนสะอื้นฮัก จนคนมองอ่อนใจ

“คนโกหก” หญิงสาวสะอื้นไห้ เมื่อรับรู้ว่าทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่คิด หล่อนไม่ได้สูญเสียสิ่งสำคัญไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน แต่เพิ่งจะเสียมันก็เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง

คมน์ก้มลงจูบเนินไหล่นุ่มหอมกรุ่นแผ่วๆ แล้วเลื่อนริมฝีปากตามลาดไหล่เรื่อยไปยังลำคอระหง หญิงสาวเอียงกายหนี  รู้สึกเสียใจที่ไม่ขัดขืนเขาให้มากกว่านี้ ทำไมถึงได้โง่นัก เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ว่ามันต่างกันอย่างไรระหว่างคนที่เพิ่งผ่านการถูกข่มเหงมาใหม่ๆ แม้จะหลับใหลไม่ได้สติ แต่กับคนที่ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน ย่อมบอกถึงความแตกต่างกันได้ชัดเจน

“เรื่องอะไรลินมาว่าพี่” เขาแนบแก้มสากกับผิวเนียนนุ่มบนแก้มสาว ดวงตากวาดมองคนสวยของเขาอย่างแสนรักใคร่เอ็นดู

“ทำไมพี่คมน์ไม่บอกว่า...” พูดได้แค่นี้หญิงสาวก็ทำท่าจะร้องออกมาอีก จนคมน์ต้องพลิกใบหน้าลงประกบปากกับหล่อน เขาจูบปากสาวอย่างดูดดื่มและอ่อนโยนเป็นนานจึงผละห่างเช่นเดียวกับหญิงสาวที่เปิดเปลือกตาขึ้นมองเขา

“ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับลินก่อนหน้านี้น่ะหรือ” เขาเลิกคิ้วถาม ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมสลวยเบาๆ หญิงสาวเม้มปาก หลุบตามองแค่อกกว้างของเขา เห็นรอยข่วนจางๆ ที่หล่อนทำเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็จำไม่ได้ชัดเจน พลันแก้มนุ่มก็แดงเรื่อ ริมฝีปากสั่นระริก เช่นเดียวกับบ่อน้ำตาที่ตื้นขึ้นอีกครา

“ที่ไม่บอก เพราะรู้ว่าถึงยังไง พี่ก็ต้องทำแบบนี้กับลินอยู่ดี”

หญิงสาวกำมือหมายจะทุบเขา แต่ชายหนุ่มก็ยึดข้อมือเล็กเอาไว้ทัน เขายิ้มใส่ตาคนใต้ร่างก่อนจะจูบหน้าผากมนแล้วบอก

“ไม่ว่าลินจะคิดยังไง ตอนนี้ลินเป็นเมียพี่แล้ว กลับไปพี่จะให้แม่ไปสู่ขอลินกับแม่จำปี เราจะมีลูกกันหลายๆ คน ให้ปู่ย่ากับยายได้ชื่นชม ลูกๆ ของเราจะเหมือนพี่บ้าง เหมือนลินบ้าง” 

ดวงตาสีเข้มเปล่งประกายเจิดจ้า บอกความฝันที่เขาตั้งใจมีร่วมกับหล่อน ทว่านิลินกลับสับสน ไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง แม้ว่าหล่อนจะตกเป็นของเขาแล้วก็ตาม ทว่าตั้งแต่ถูกเขาหักหลังเมื่อครั้งก่อน ทำให้รู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน คนเราต่อให้สัญญามากมายแค่ไหน แต่มันก็เป็นเพียงแค่ลมปาก จะกลับคำเสียเมื่อไรก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่คมน์

คิดได้เช่นนั้น หญิงสาวก็ขยับตัว แล้วเอ่ยออกมาเบาๆ

“ลินอยากเข้าห้องน้ำ พี่คมน์ถอยไปหน่อยได้ไหม” บอกพลางหลุบตามองสภาพของตัวเองที่ถูกผ้าห่มห่อร่างเอาไว้ ชายหนุ่มมองตามแล้วอมยิ้มนิดๆ พร้อมขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่าทำให้หญิงสาวหน้าแดงเถือกรีบเบือนหน้าหนีอุบอิบต่อว่าเขาทันควัน

“คนหน้าด้าน” 

เสียงหัวเราะดังจากลำคอแกร่งพร้อมกับร่างของหล่อนที่ถูกเขาช้อนอุ้มจนหญิงสาวหวีดร้องด้วยความตกใจ

“ว้าย พี่คมน์จะบ้าหรือไง” หญิงสาวผวาตัวกอดคอเขาเอาไว้ด้วยความตกใจเมื่อร่างเปลือยเปล่างดงามขึ้นมาอยู่ในวงแขนกำยำ ชายหนุ่มยิ้มใส่ตาคนที่ตกเป็นเมียของเขาด้วยความรักใคร่

“พี่จะพาไปห้องน้ำยังไงล่ะ เราอาบน้ำพร้อมกันเลยดีกว่า เสร็จแล้วจะได้กลับบ้าน หรือลินอยากจะอยู่ต่อ พี่ก็ไม่ว่านะ”

“ไม่ๆ ไม่เอานะ ลินจะอาบเอง พาลินกลับไปที่เตียงเดี๋ยวนี้!”

คนตัวโตหรี่ลง แต่ริมฝีปากยกยิ้ม หมุนตัวพากลับเตียงอย่างรวดเร็วตามคำเรียกร้อง แต่พอเขาวางหล่อนลงร่างหนาหนักก็ทาบทับตามลงมาพร้อมบอก

“ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก”

สิ้นเสียงพูดและหัวเราะเบาๆ ของชายหนุ่ม หญิงสาวก็เบิกตาโพลงพร้อมกับดันใบหน้าคมเข้มที่กำลังก้มลงหาพร้อมโวยวายลั่น

“อี๊ ถอยออกไปนะ ลินไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้เสียหน่อย ปล่อย ปล่อยลินได้แล้ว” หญิงสาวหัวใจเต้นโครมคราม หวั่นๆ ว่าจะถูกเขาปล้ำซ้ำอีก “ไม่หยุดใช่ไหม”

ดวงตาคู่งามวาววาบ ขณะที่ชายหนุ่มยิ้มยั่ว จากนั้น คมฟันซี่เล็กๆ ก็งับขวับลงมาบนลาดไหล่ของเขาทันที

“ลิน!” คมน์ปรามหญิงสาว แล้วก็ข่มความเจ็บปวดด้วยการซบหน้าลงกับซอกคอระหง ทั้งยังกอดรัดหล่อนแน่นขึ้น นิลินเหลือบตามองเขาอย่างหวั่นๆ ทั้งโกรธ ทั้งกลัวว่าเขาจะเจ็บ กระทั่งรู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปะแล่มๆ ของเลือดสดๆ จึงรีบละคมฟันออกจากไหล่เขาทันที

“ลินปล่อยพี่คมน์แล้ว พี่คมน์ก็ปล่อยลินสักทีสิ” เอ่ยปากบอกพลางหลุบสายตามองไหล่กว้างที่ตอนนี้มีรอยฟันซี่เล็กๆ ที่มีเลือดซึมออกมาแล้วต้องทำหน้าเหยเกเสียเอง

คมน์ผงกศีรษะขึ้น มองหล่อนด้วยแววตาลึกซึ้ง เปิดเผยถึงความรักความเสน่หาในตัวหญิงสาวอย่างไม่ปิดบัง

“พี่ไม่เคยคิดจะปล่อยลินเลยสักวินาที ต่อให้ลินกัดพี่จนจมเขี้ยวก็ไม่ปล่อย”

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น ผิวแก้มร้อนผะผ่าวเมื่อชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลี่ยเบาๆ

“ต่อให้เนื้อหลุดออกมาเป็นก้อนๆ พี่คมน์ก็ไม่ปล่อย?”

ดวงตาสองคู่สบกัน อีกคนค้นคว้าด้วยความไม่เชื่อถือ อีกคนเปิดเปลือยความรู้สึก

“ไม่ปล่อย ยังไงก็ไม่ปล่อย เพราะฉะนั้นลินรู้เอาไว้เลย ว่าจากนี้ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ไม่มีวันยอมให้ลินทิ้งพี่ไปอีกแน่นอน จะว่าพี่เลว หรือเห็นแก่ตัวพี่ก็ไม่สน ขอแค่ข้างๆ กายพี่มีลินอยู่ด้วยเท่านั้นก็พอ”

ได้ฟังเขาพูดออกมาเช่นนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจยาว เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงอีกครั้ง เมื่อใบหน้าคมโน้มลงหา และริมฝีปากนุ่มก็ถูกทำให้ชุ่มชื้นด้วยริมฝีปากหนาอีกครั้งพร้อมเสียงครวญครางแผ่วเบาที่เปล่งออกมาจากเตียงกว้าง จากที่คิดจะกลับบ้านในช่วงสาย ก็กลายเป็นบ่ายคล้อยแทน...











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

113 ความคิดเห็น