กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 29 : บทที่ ๑๑ บังคับรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    1 เม.ย. 63







ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้างก่อนถูกปิดพร้อมเสียงร้องอู้อี้ดังแค่ในลำคอ เช่นเดียวกับผ้าห่มผืนหนาที่เลื่อนหลุดลงไปจนถึงเอวคอด พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่วางลงมาบนอกอวบอิ่มแล้วลูบไล้ก่อนคลึงเคล้นทั้งซ้ายขวา กระตุ้นเลือดอุ่นๆ ในกายของหญิงสาวให้พลุ่งพล่าน ขนกายชูชัน ท่อนขาเรียวงามขยับถีบดิ้นรน กระตุกมือออกจากการเกาะกุมได้ก็ดันอกเขาออกห่าง 

ทรวงอกอิ่มนุ่มหยุ่นพอเหมาะมือเขาเหลือเกิน ราวกับว่าหล่อนถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ แต่เมื่อคนตัวบางที่มีแรงมหาศาลดิ้นรนหนักหน่วง เขาจึงยอมรามือจากเนินเนื้อนุ่มนิ่มแล้วเลื่อนลงสอดฝ่ามือลงช้อนแผ่นหลังขึ้นพร้อมทิ้งตัวลงทาบทับจนแผงอกกว้างของเขาบดเบียดทรวงอกเต่งตูม

นิลินเบิกตากว้าง พยายามงับปลายลิ้นที่ควานไปมาในอุ้งปากอิ่ม ดูดดื่มปลายลิ้นนุ่มหวานราวรวงผึ้ง  แต่คมน์เหมือนนกรู้ เมื่อหล่อนจะงับลิ้นเขาก็ถอนหนีทันควัน ก่อนผละออกแล้วซุกไซ้ใบหน้ากับซอกคอระหง สอดลำแขนทั้งสองข้างกอดเอวนุ่ม ปล่อยให้หล่อนระดมมือทุบบ่าไหล่ แผ่นหลังกว้างของเขาได้ตามใจ แต่ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกเล็บสั้นๆ ของหญิงสาวข่วนลงมาเต็มแรงบนแผ่นหลังของตนเอง

“ปล่อยนะ อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง อย่า...” แม้จะพยายามต่อสู้กับเขามากเพียงใด แต่กลับทำให้หล่อนอ่อนแรงลงทุกที เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าเขาคือความอ่อนไหวภายในจิตใจของหล่อนเอง 

เนื้อตัวอบอุ่นที่เบียดเสียดเนื้อนุ่มปลุกอารมณ์สาวให้ลุกฮือ ร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจับไข้ จนไม่รู้ว่าอย่างไหนมากกว่ากัน

“พี่รักลิน ต่อให้ลินเกลียดพี่ พี่ก็ยังรัก” เขากระซิบพร้อมกับยกใบหน้าของตนขึ้นจูบลงบนนวลแก้มนุ่มที่มีหยาดน้ำตาไหลริน 

“ถ้ารักกันจริง ก็ต้องเสียสละได้ พี่คมน์ปล่อยลินเถอะนะ”

พยายามหว่านล้อมด้วยการเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่คมน์รู้ดีกว่านั้น เขาไม่อาจทนได้หากหล่อนต้องเป็นของใครคนอื่น โดยเฉพาะมาโนช

“พี่รักลินจริง รักและต้องการ นิยามของคนอื่นอาจเป็นอย่างที่ลินพูดมา แต่ไม่ใช่กับพี่ เพราะรักของพี่คือต้องได้ ไม่ใช่เสียสละ”

สิ้นเสียงทุ้มแผ่ว ผ้าห่มผืนหนาที่ปิดส่วนสาวท่อนล่างถูกปัดพ้นกายงาม ความหนาวแผ่ซ่านทันใดจนหญิงสาวต้องรีบห่อกายหนี ขณะที่คมน์กวาดตามองอย่างชื่นชม หญิงสาวสบตาเขาเพียงวูบเดียวก่อนเบือนหน้าหนีซุกลงกับหมอน ปล่อยน้ำตาให้ไหลซึม ร่างนุ่มสั่นสะท้านเบาๆ ตามแรงสะอื้น 

เสียงผ้าขนหนูเสียดสีผิวกายของชายหนุ่ม แล้วหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาเบียดกายแนบชิด

“พี่คมน์” ยกมือขึ้นกั้นตัวเองและเขา ใบหน้างามส่ายไหวไปมา น้ำตาเปรอะแก้ม

ชายหนุ่มสงสารหญิงสาว แต่เขาก็ปล่อยหล่อนไปไม่ได้เช่นกัน ใบหน้าคมเข้มขยับชิดดวงหน้างาม ยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใส กดปากและจมูกกับแก้มข้างนั้นแผ่วเบา แล้วเคลียริมฝีปากลงบนเรียวปากสีหวาน

“ลินจะเกลียดพี่ก็ได้ แต่พี่ปล่อยลินไปไม่ได้จริงๆ ต่อให้ต้องตายพี่ก็ไม่ปล่อย” สิ้นเสียงพร่า ใบหน้าคมเข้มบดเบียดดวงหน้าหวาน ริมฝีปากร้อนรุ่มกดจูบเรียวปากนุ่มหวาน แทรกปลายลิ้นหนาลงดูดดึงเกี่ยวกวัดปลายลิ้นอ่อนนุ่ม ซับความหวานราวรวงผึ้งเป็นนานจึงผละห่าง จนได้ยินเสียงหอบเบาๆ จากคนตัวนุ่มใต้ร่าง ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วตัดพ้อทั้งสายตาและคำพูด

“พี่คมน์อาจใช้ความช่ำชองบังคับให้ลินเป็นของพี่คมน์ได้สำเร็จ แต่อย่าหวังว่าจะบังคับใจของลินให้กลับไปรักพี่คมน์ได้เหมือนเดิม”

ดวงตาคมกริบหรี่แคบ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“มาลองดูกันไหมล่ะ ว่าพี่จะบังคับใจของลินให้กลับมารักและต้องการพี่ได้อีกไหม”  

มือเรียวที่ดันแผ่งอกแกร่งหยุดนิ่งอยู่กับที่ แรงดันชะงักตามไปด้วยเพราะสัมผัสอ่อนโยนราวผีเสื้อโบยบินจากเรียวปากหนา แม้จิตใจเคยประหวั่นพรั่นพรึง แต่ลึกสุดใจไม่อาจปฏิเสธได้ว่ายังคงมีเขาเก็บซ่อนเอาไว้เสมอ 

หญิงสาวหลับตาลง สะอื้นแผ่วๆ ออกมา บอกตนเองว่าคงไม่มีอะไรจะเสียมากไปกว่าที่แล้วมาอีก เหตุการณ์ต่อจากนี้อาจเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่หล่อนจะได้รับรู้ความรู้สึกจากสัมผัสเสน่หาที่ได้รับจากเขาว่าเป็นเช่นไร จะเร่าร้อนหรืออ่อนหวานแค่ไหน...

ความคิดที่ล่องลอยนั้นสะดุด เมื่อริมฝีปากอุ่นเลื่อนลงดูด***ซอกคอระหง ก่อนเคลื่อนต่ำลงไปเรื่อย แล้วหยุดนิ่งที่***อกอิ่ม หญิงสาวผวามือขึ้นปิดบัง แต่ถูกเขายื้อเอาไว้ได้ ดวงตาสีเข้มสบตาคู่หวานที่มีอาการอยากรู้ระคนสับสน เขายิ้มให้ เป็นยิ้มอบอุ่นที่แฝงเอาไว้ด้วยความเร่าร้อน ก่อนก้มลงถูไถใบหน้ากับ***สีหวานที่ชูชันรับสัมผัส ร่างงามแอ่นระแน้ หยัดยก***งาม ผวากายขึ้นรับสัมผัส***

“พี่คมน์ ยะ...อย่า” สิ้นเสียงหวานพลิ้วยอด***สีเรื่อถูกอุ้งปากร้อนรุ่มรวบดูดทันที “อ๊ะ!”

ร่างงามแอ่นกระตุกด้วยความตกใจแกม*** สิ่งที่เคยจินตนาการอย่างซุกซนนั้นห่างไกลความเป็นจริงไปมาก เพราะเวลานี้ร่างของหล่อนร้อนวูบวาบ ขนกายลุกชัน ท้องไส้ปั่นป่วน สมองพร่าเบลอ งุนงงกับสิ่งที่เกิด ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรระหว่างผลักไสเขาออกห่างกับตอบรับสัมผัสเร่าร้อนนี้

ระหว่างที่คมน์ปลุกเร้าอารมณ์ของคนรัก ดวงตาสีเข้มของเขาไม่เคยคลาดไปจากร่างงาม ทุกการสัมผัสนั้นแม้จะเต็มไปด้วยความปรารถนาทางกาย แต่ความรักไม่เคยจางหายไปจากความรู้สึก เมื่อประกอบหลอมรวมทั้งสองเข้าด้วยกัน ก็ยิ่งท่วมท้นจนล้นออกมา

“พี่รักลิน ทุกอย่างที่พี่ทำลงไปไม่ใช่บังคับ แต่เป็นการขอร้องในแบบของพี่ต่างหาก”

“คนเห็นแก่ตัว”

“เป็นแบบนั้นก็เพราะพี่รักลินอีกนั่นแหละ”

นิลินฟังคำรักที่ออกจากปากของเขาถี่เสียจนรู้สึกเฝือ... ทว่าสิ่งที่กำลังเฝือ กลับทำให้เจ้าของร่างนุ่มสั่นสะท้าน

หญิงสาวปรือตามอง ริมฝีปากขยับราวจะค้านแต่ก็ต้องร้องครางออกมาแทนเมื่อมีบางอย่างระหว่างกึ่งกลางกายของเขาบดเบียดส่วนสาวลงมา ดุนดันจนรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านและกำลังเสียดสีจากอวัยวะที่แข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้า...







กลิ่นไอรักร้าย มีโปรฯลดราคาจนถึงวันที่ 5 เมษายน ค่ะ 

ส่วนรูปเล่มนิราอรของโรงพิมพ์ก่อนนะคะ 

เนื่องจากสถานการณ์ของไวรัสโควิด 19 ยังไม่สงบ จึงยังไม่พิมพ์เล่มค่ะ 

ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้


โหลดอีบุ๊กได้เลยนะคะ



เว็บไฮเทคส์ https://www.hytexts.com/ebook/B024293-กลิ่นไอรักร้าย
 




อีบุ๊กเรื่องอื่นๆ 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

113 ความคิดเห็น