กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 26 : บทที่ ๑๐ ยอมเป็นคนเลว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    29 มี.ค. 63











โหลดอีบุ๊กได้เลยนะคะ






เดิมทีมาโนชตั้งใจพักที่บ้านของนิลินตามคำชวนของจำปี ทว่ามีสายด่วนจากคนงานทำให้เขาต้องขอโทษสองแม่ลูกเป็นการใหญ่ ก่อนจะรีบออกจากบ้านไปในค่ำนั้น ทำให้สองแม่ลูกที่ช่วยกันทำอาหารต้องนั่งกินกันเพียงลำพังเช่นเคย

“น่าเสียดาย โนชไม่ได้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน” จำปีเปรยขณะตักกับข้าวใส่จานข้าวของตนเอง

“ทำไงได้ล่ะแม่ งานคงด่วนจริงๆ” หญิงสาวตอบพร้อมกับตักผัดตับหมูกับดอกหอมใส่จานของตน 

จำปีกลืนข้าวแล้วมองลูกสาวด้วยสีหน้าสบายใจ

“โนชเป็นคนดีนะ เมื่อก่อนเป็นยังไง เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น คงเส้นคงวาไม่เปลี่ยน ใครได้ไปเป็นลูกผัวคงเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง”

ถ้อยคำเยินยอของมารดาเรียกรอยยิ้มจากนิลินได้ หล่อนมองมารดาอย่างรู้ทัน

“ไม่ต้องมาคิดเป็นแม่สื่อแม่ชักเลยนะแม่”

คำตอบของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม้ค้อนขวับ 

“แม่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ”

นิลินหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำแก้ตัวของมารดา

“ไม่พูดแต่ทำเลย แล้วที่โนชมาบ้านเราวันนี้เพราะแม่ชวนมาไม่ใช่เหรอ” 

เมื่อถูกลูกสาวจับได้ คนเป็นแม่ก็ถอนหายใจพรืดแต่ใบหน้ากลับยิ้มกริ่ม

“แม่ก็แค่ไม่อยากให้เอ็งเหงา มีเพื่อนมาคุยด้วยก็น่าจะดี”

“หนูไม่ได้เหงา อีกอย่างโนชก็อยู่ไกลจะตาย ให้ขับรถไปกลับไกลๆ แบบนี้น่าเป็นห่วงออก”

คนเป็นแม่มองยิ้มๆ เมื่อลูกสาวกล่าวเช่นนั้น

“เป็นห่วงเขาเหมือนกันเหรอ”

มือเรียวที่จับช้อนชะงัก เหลือบตามองแม่แล้วถอนหายใจ

“โนชเป็นเพื่อนหนูนะแม่ จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง”

“แค่เพื่อน?” จำปีเลิกคิ้วสูง ใบหน้าแต้มยิ้ม คำพูดแฝงคำถามเต็มเปี่ยม ขณะที่คนเป็นลูกส่ายหน้าช้าๆ เจือยิ้มเบาบาง

“แค่เพื่อน” ตอบแล้วก็ตักข้าวใส่ปาก เคี้ยวช้าๆ พร้อมกับคิดทบทวนความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนชายนามว่ามาโนช บางครั้งเขาทำให้หล่อนใจเต้นแรง แต่ก็เพียงระยะสั้นๆ แล้วก็กลับไปเป็นปกติ ความรู้สึกวูบวาบที่เคยเกิดกับคมน์ ยังไม่ปรากฏเมื่ออยู่กับมาโนช อาจมีบ้างเล็กๆ แต่ยังเจือจางมากหากเทียบกับอีกคน

หรือว่าสิ่งเหล่านี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกดีๆ ที่หล่อนมีให้กับเขา อาจเพิ่มขึ้นหากได้ใกล้ชิดกันมากกว่านี้

ดวงหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆ ไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของคนเป็นแม่ จำปีหลุบตาลงแล้วยิ้มให้กับตนเอง หวังใจให้ลูกสาวมองเห็นความดีของมาโนชเหมือนที่นางมองเห็นบ้าง ความดีของอีกฝ่ายไม่ด้อยไปกว่าคมน์เลยสักนิด เหลือเพียงอีกอย่างที่ต้องพิสูจน์กันต่อไปก็คือเรื่องของความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์ที่มีต่อคนรัก ว่าจะเดินรอยตามคมน์หรือไม่ เพราะหากเป็นเช่นนั้นนางก็พร้อมจะเป็นคนกำจัดอีกฝ่ายออกไปจากชีวิตของลูกสาวด้วยมือของนางเอง

คมน์นั่งมองแสงไฟที่ส่องสว่างออกมาจากตัวบ้านของ       นิลินอยู่ภายในรถของตนเอง เขาไม่สูบบุหรี่ แต่เรื่องเหล้าเบียร์พอมีบ้าง วันนี้เป็นวันที่เขาดื่มหนักเป็นน้ำ เพราะรู้สึกได้ว่ากำลังจะสูญเสียนิลินไปจริงๆ ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกใจหายแบบนี้มาก่อน แต่วันนี้เขากำลังรู้สึก

ร่างบางในชุดนอนเนื้อดีเสื้อแขนสั้นคอบัวกับกางเกงขาสั้นสีฟ้าจางก้าวออกมาจากในบ้าน จัดการจุดยากันยุงเตรียมเอาไว้ให้หมาเช่นทุกวัน ซ้ำยังเปิดพัดลมส่วนตัวให้อีก แต่เจ้าตัวยุ่งกลับหนีเที่ยวเช่นทุกคืน จากนั้นจึงเดินไปหน้าบ้านเพื่อใส่กุญแจรั้วให้มิดชิดแน่นหนา แต่ระหว่างที่กำลังคล้องกุญแจ มือของใครบางคนก็ยื่นเข้ามาหา ร่างสูงปรากฏชัดเจนพร้อมกลิ่นคละคลุ้งที่โชยออกมาจากร่างของคนตรงหน้า

“พี่คมน์” นิลินขยับห่างออกมาจากประตู เมื่อร่างสูงดันรั้วให้เปิดออกเว้นช่องพอดีกับร่างของเขา ดวงตาสีเข้มมองคนตัวบางตรงหน้านิ่ง เป็นสายตาที่ทำให้นิลินรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก 

“พี่คมน์มีธุระอะไรหรือเปล่า ทำไมมาดึกดื่นแบบนี้คะ แล้วนี่ไปสังสรรค์มาหรือไง เหม็นกลิ่นเหล้าหึ่งเลย”

ไม่พูดเปล่าแต่หญิงสาวยกมือขึ้นปิดจมูก แสดงสีหน้ารังเกียจกลิ่นที่โชยออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้คมน์เกิดความโกรธปนน้อยใจขึ้นอีกครั้ง

“ทำไม รังเกียจพี่นักเหรอ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง พร้อมทั้งยังก้าวเข้าหาด้วยอาการคุกคาม หญิงสาวหันไปมองรอบตัว นึกอยากเรียกมารดาแต่ก็กลัวจะทำให้เพื่อนบ้านตระหนกตกใจ จึงถอยหลังหนีคนตัวโต แต่กลับถูกชายหนุ่มฉุดหัวไหล่ทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยฝ่ามือแข็งๆ ที่กรำงานหนักมาตลอดชีวิต

“พี่คมน์ ลินเจ็บ ปล่อยลินนะ” หญิงสาวพยายามแกะมือของเขาออก แต่ก็เหมือนกับราดน้ำมันลงไปในกองไฟที่กำลังลุกโหม  

“พี่ก็เจ็บ เจ็บตรงนี้” เขาปล่อยมือจากไหล่นุ่มแล้วเลื่อนลงไปกุมมือเล็กดึงขึ้นมาวางตรงบริเวณหัวใจของตนเอง ดวงตาสีเข้มจ้องนิ่งที่ใบหน้างามลออ ทำเอาคนตัวบางนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยจ้องนิ่งที่หน้าอกกว้างตรงที่มือของหล่อนถูกกดเอาไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยแววตาไหวระริก ซึ่งเกิดขึ้นจากความหวาดกลัวและหวั่นไหว ยิ่งได้เห็นแววตาที่มืดมนของคมน์ หัวใจของหล่อนเกิดความรู้สึกปวดหนึบขึ้นโดยอัตโนมัติ

“พี่คมน์เมามากแล้ว กลับบ้านเถอะนะคะ ป่านนี้ป้าหวีคงจะเป็นห่วงแย่” เอ่ยเสียงอ่อน พยายามหว่านล้อมให้เขากลับไป แต่ชายหนุ่มกลับแสยะยิ้ม รั้งร่างบางพร้อมเลื่อนมือลงตวัดเอวนุ่มเข้าหาตัว ทำให้คนที่ระแวดระวังอยู่แล้วยกมือขึ้นดันอกกว้างของเขาทันที

“พี่คมน์!!”

“กับพี่ ลินไล่ กับไอ้โนชทำไมถึงยินดีต้อนรับ อยู่กับพี่ทำเหมือนคนถูกบังคับให้กินยาพิษ อยู่กับมันลินยิ้มกว้าง หัวเราะคิกคัก ดูมีความสุข บอกพี่หน่อยสิ ว่าทำไม”

นิลินเม้มปากแน่น ตวัดตามองเขาอย่างโกรธขึ้ง

“อะไรที่ลินควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงไม่มีอะไรจะพูดอีก ปล่อยลิน ไม่อย่างนั้นลินจะร้อง”

คมน์กัดฟันกรอด ดวงตาสีเข้มตวัดมองไปยังตัวบ้านของนิลินแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวแล้วกระซิบแผ่วเบา

“ก็ลองร้องดูสิ” 

หญิงสาวใจวูบไหว แต่ความต้องการหลุดพ้นทำให้หล่อนตั้งใจกรีดร้องออกไป ทว่าสิ่งที่ปิดกั้นเสียงของหญิงสาวคือริมฝีปากร้อนรุ่มพร้อมอ้อมแขนที่รวบรัดร่างนุ่มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว

“ช่วยดะ...” เสียงของนิลินเล็ดลอดได้เพียงแค่นั้นก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ พร้อมร่างกายที่ถูกตวัดรัดพาออกไปจากบ้านโดยคนตัวโตอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว ไม่เหมือนคนเมาทั่วไป เมื่อถูกยัดเข้าไปภายในห้องโดยสาร หญิงสาวก็สะบัดตัวออกจากการกอดรัด แต่กลับมีบางสิ่งที่โปะลงมาบนใบหน้าของหล่อนเข้าอย่างจัง หญิงสาวเบิกตากว้างไม่คิดมาก่อนว่าคมน์จะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ จึงส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ พร้อมกับทุบตีร่างแกร่งไม่ยั้ง ทว่าเวลาต่อมาร่างที่ขัดขืนก็ค่อยๆ อ่อนแรงลงกระทั่งเปลี่ยนเป็นอ่อนปวกเปียกและหมดสติในเวลาต่อมา

คมน์มองร่างบอบบางด้วยสายตาหม่นแสง ก่อนจะจัดร่างเล็กให้นอนสบายในห้องโดยสารด้านหลัง จากนั้นจัดการปิดประตู เข้านั่งประจำที่แล้วสตาร์ตรถ ก่อนเคลื่อนตัวออกเขามองเข้าไปในบ้านของจำปี บอกกับตนเองในใจว่าเขายอมเป็นคนเลวในสายตาของจำปีและนิลิน แต่เขาจะไม่ยอมเสียหญิงสาวให้กับผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น

“พี่ขอโทษ แต่พี่เสียลินให้คนอื่นไม่ได้จริงๆ”

เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะขับเคลื่อนรถกระบะออกจากบริเวณนั้น เมื่อพ้นเขตบ้านของจำปี ฝ่ายเจ้าของบ้านก็ออกมาชะเง้อมองหาบุตรสาว เพราะอีกฝ่ายออกมาล็อกรั้วบ้านในเวลาที่นานผิดปกติ






แจ้งข่าวสาร กลิ่นไอรักร้ายโหลดได้แล้วนะคะ มีโปรลดราคาด้วยค่ะ ส่วนรูปเล่ม นิราอรของดพิมพ์ก่อนนะคะ เนื่อจากสถานการณ์ของไวรัสโควิด 19 ยังไม่สงบ จึงยังไม่พิมพ์เล่มค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้


โหลดอีบุ๊กได้เลยนะคะ







โปรโมชั่นเรื่องเก่าจ้า ไปกดโหลดโลด ราคาถูกๆ ไม่บ่อยที่จะลดนะคะ รีบโหลดกันก่อนหมดโปรค่ะ หมดโปรลดราคาแค่สิ้นเดือนนี้เท่านั้นนะคะ 









อีบุ๊กเรื่องอื่นๆ 












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #90 Cheeryblue (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 21:19
    พี่คมน์
    ก็ทำผิดอีกและ

    คดีเก่าก็ยังอยู่ ยังจะสร้างเรื่องใหม่อีก
    #90
    0
  2. #88 bunmatong276 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 11:13
    คมน์ต้อง...ขนาดไหนละถึงเอาเพื่อนแฟนทำเมียคนอย่างนี้หรือที่ลินและแม่ต้องฝากชีวิตไว้ในมืออย่าดีกว่าทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกันยังทำได้เหมือนสัตว์พร้อมผสมพันธุ์เอาไม่เลือกแค่มีรูกับผู้หญิงถ่างขาให้เอาหมดไม่ไหวมักมากสำส่อน
    #88
    0
  3. #87 fsn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 09:58

    อึดอัดแทนนิลิน แม่ก็จัดให้เหลือเกิน เห็นแค่1ส่วน ถือว่าดีทุกส่วน สมมุติถ้าพอมีปัญหาอะไร ก็จะแนวขอโทษ แนวไม่รู้ ไม่คิดว่าเป็นแบบนี้ แต่ว่าไม่ทันนายหัวแล้วละค่ะ นายแม่

    #87
    1
    • #87-1 bunmatong276(จากตอนที่ 26)
      29 มีนาคม 2563 / 11:17
      มันก็ดีกว่าคมน์ไหมเอาได้แม้กระทั้งเพื่อนแฟนแทงข้างหลังคนที่ตัวเองรักแล้วมาขอโทษขอโอกาสตอนจะเอากันไม่คิดพอเขาจับได้มาสำนึกคนอย่างนี้หรือดีถ้าดีจริงมันไม่เอาเพื่อนเราหรอกคนอย่างนี้เขาเรียกว่าเลวโดยกมลสันดานและการเลี้ยงดูคนเราสันดานไหนก็สันดานนั้นคนมักง่ายจะให้มันกลับตัวดีหรือเป็นไปไม่ได้หรอก
      #87-1
  4. #86 Papa24579 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 09:55
    โธี อิพี่ แกรโง่จริงๆด้วย ทำแบบนี้จะชนะใจสาวได้งั้ยย
    #86
    0
  5. #85 tom247 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 08:10
    อีคมมันชั่วจริงใช่ป่ะเนี่ย จะมีหักมุมป่ะ555
    #85
    0