กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 23 : บทที่ ๙ หนามยอกอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    14 มี.ค. 63






“แต่ไม่ใช่กับลิน ไหนๆ ก็พูดกันเรื่องนี้แล้ว ลินขอพูดตรงๆ เลยแล้วกันนะ พี่คมน์อย่ามาหาลินอีกเลย เราจบกันไปแล้ว ก็ขอให้มันสิ้นสุดเสียที การที่พี่คมน์มาๆ ไปๆ แบบนี้มันทำให้ลินลำบากใจรู้ไหม”

คำพูดตรงๆ ของนิลินทำให้คมน์ใจหาย เพราะไม่ว่าเขาจะงอนง้อหรือบอกเล่าความในใจอย่างไรนิลินกลับไม่ใจอ่อนลงเลย หล่อนยังยึดมั่นและยืนยันคำพูดของตนเสมอ ในขณะที่เขาเองก็ยึดมั่นและรักหล่อนเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าในอดีตจะเคยทำผิดพลาดพลั้งไปก็ตาม

“พี่ต้องทำยังไง ลินถึงจะให้โอกาสพี่อีกครั้ง ให้พี่ได้แก้ตัว” เป็นประโยคที่เขาไม่คิดจะเอ่ยออกมา แต่สุดท้ายเขายอมเอ่ยถาม เพราะต้องการให้โอกาสทั้งหล่อนและตัวเองอีกครั้ง...

“ไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าพี่คมน์จะทำอะไร ลินก็ไม่คิดจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก” ตอบพลางสบตาเขานิ่ง เพื่อให้เขารู้ว่าหล่อนไม่หวั่นไหวและจะไม่ยอมใจอ่อนไปกับเขาอีก

“แน่ใจนะ” เขาสบตาคนตรงหน้า หญิงสาวหลุบตามองผลไม้ในจาน แล้วจึงสบตาเขาอีกครั้งพร้อมคำตอบ

“แน่ใจค่ะ”

คมน์ถอนหายใจยาว สีหน้าและแววตาที่มองมาไม่ใช่ผิดหวังเสียใจ แต่กลับเรียบขรึมจนหล่อนรู้สึกขนลุกและใจกระตุกเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นพี่คงต้องกลับก่อนแล้วกัน” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ทำให้นิลินต้องลุกขึ้นตาม รู้สึกแปลกใจที่ชายหนุ่มยอมลามือไปง่ายๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดหวังลึกๆ เมื่อรู้สึกตัวจึงตำหนิตนเองทันที

เขาพูดง่ายแบบนี้ก็ดีแล้วไง ดีที่สุดเลยแหละ 

แม้จะพยายามบอกตนเองเช่นนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกเบาโหวงและอ้างว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะแค่คิดว่าเขายอมปล่อยมือตามที่หล่อนเรียกร้องให้เขาปล่อยมานานแสนนาน กลับเป็นหล่อนที่รู้สึกเหมือนคนใจสลายไปได้

“ขอบคุณที่เข้าใจนะคะ” ร่างบางเดินไปหยุดห่างจากเขาเกือบเมตรเมื่ออีกฝ่ายเปิดประตูรถกระบะ เขาหันมามองหล่อนนิ่ง ก่อนยิ้มตอบจางๆ 

“พี่แค่ไม่อยากให้ลินต้องรำคาญพี่มากไปกว่านี้อีก ลองทำตัวว่าง่ายดูบ้าง เผื่อลินจะเปลี่ยนใจ...”

คนฟังรู้สึกไหววูบในใจ ขณะที่คนพูดปิดประตูรถหนักๆ วินาทีต่อมาเสียงสตาร์ตรถยนต์ดังขึ้นพร้อมกระจกฝั่งคนขับลดลง ทั้งคู่ต่างสบตากันเช่นนั้นกระทั่งรถกระบะเคลื่อห่างออกไป 

เป็นอันว่าสายใยเส้นสุดท้ายระหว่างคมน์และนิลิขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น 

นิลินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมทั้งที่คมน์จากไปนานแล้ว รู้สึกตัวอีกทีน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นทางจนต้องรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าบ้านด้วยอาการเหมือนคนหมดแรง

จำปีที่เดินกลับบ้านตั้งแต่ได้ยินรถกระบะของคมน์สตารต์ ยืนนิ่งที่ส่วนครัว มองลูกสาวอยู่นาน กระทั่งอีกฝ่ายหมุนตัวเข้าบ้านแล้วถอนหายใจยืดยาว ได้แต่หวังว่าจะมีใครสักคนที่ทำให้ลูกของนางลืมคมน์ได้สนิทใจและทำให้หญิงสาวกลับมาร่าเริงได้อีกครั้ง

นับตั้งแต่วันที่พูดกันตรงๆ คมน์หายไปอย่างที่นิลินต้องการ เขาไม่เยี่ยมหน้ามาอีก เจอหญิงสาวเขาก็ทำเพียงแค่พยักหน้ายิ้มแล้วต่างคนต่างไป ไม่ได้เข้ามาป้วนเปี้ยนวอแวให้รำคาญตารำคาญใจอีกเลย มิหนำซ้ำ ทุกครั้งที่เจอกันเขายังมีสาวสวยอย่าง     พิมพ์พิลาศตามติดเสมอ แตนิลินก็สามารถผ่านพ้นวันเวลาเหล่านั้นมาได้ จนกระทั่งวันนี้ วันที่หล่อนและแม่ต้องเข้าเมืองเพื่อซื้อของในตลาด 

“นี่ไงแม่แก้วมังกร ร้านนี้สดกว่า ลูกใหญ่กว่าร้านนั้นอีก” 

นิลินรั้งแม่เอาไว้ที่ร้านผลไม้ จำปีเองก็ลงมือเลือกแก้วมังกรทันทีพร้อมเอ่ยกับบุตรสาว

“เอาลำใยสักกิโลหนึ่งไหม” 

นิลินขยับปากเตรียมจะตอบ ทว่าสายตากลับไปปะทะเข้ากับคนคู่หนึ่งเข้าเต็มตา

คมน์กำลังเดินตรงมาทางหล่อนและแม่ ในมือของเขามีของกินของใช้ แต่ที่ทำให้หญิงสาวต้องกัดริมฝีปากด้านในจนรู้สึกเจ็บก็คือคนที่เดินตามเขามานั่นเอง

“อุ๊ย! ลิน” ยุดาวรรณปรี่เข้ามาหาเพื่อนเก่าด้วยสีหน้าแจ่มใส ยิ้มแย้ม รูปร่างหน้าตาดูเปล่งปลั่งสวยขึ้นกว่าแต่ก่อน พลางหันไปมองคนที่หยุดทักทายจำปี

“ซื้ออะไรกันเยอะแยะครับ” คมน์เอ่ยถามจำปี พลางกวาดสายตามาหยุดที่นิลินซึ่งยืนนิ่ง แม้ริมฝีปากมีรอยยิ้ม แต่ก็เย็นชาเสียจนเขารู้สึก โดยเฉพาะแววตาที่มองมายังเขาและยุดาวรรณ ที่ทั้งเย้ยหยันและดูแคลน ชายหนุ่มนึกฉุนในใจแต่ก็ยังเก็บอาการเอาไว้

“มะรืนวันพระ แม่เลยชวนลินมาซื้อของเตรียมเอาไว้ทำบุญจ้ะ” จำปีตอบคำถามคมน์ ใบหน้าของนางยังคงอ่อนโยนและเจือยิ้มเสมอ ต่างจากใครอีกคนลิบลับ

“แล้วคมน์ล่ะ ซื้ออะไรเยอะแยะเชียว” จำปีเอ่ยถามพลางหลุบตามองมือใหญ่ทั้งสองข้างที่หิ้วของพะรุงพะรัง

ชายหนุ่มยิ้มให้คนตรงหน้าแล้วตอบ

“กับข้าวแล้วก็ผลไม้ครับ พอดีวันนี้ผมเข้าเมืองมาสั่งปุ๋ย แม่เลยฝากให้ซื้อของเข้าบ้านด้วย”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง เอ...วันนี้หนูพิมพ์ไม่ได้มาด้วยเหรอ” 

ชื่อนั้นสะดุดหูยุดาวรรณเข้าอย่างจัง หญิงสาวมองจำปีและคมน์สลับกันไปมา คันปากยิบๆ อยากจะถาม แต่มารยาททำให้หล่อนยั้งปากเอาไว้ได้ทัน

“เปล่าหรอกครับ ผมไม่ให้มา” เขาตอบตามตรง ไม่ได้มองไปทางนิลินเลยสักนิด ทำให้หญิงสาวแอบเบ้ปาก แต่คนไม่มองก็ยังทันเห็นทางหางตา จึงหันไปมองอีกฝ่าย หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นแล้วตวัดสายตามายังเพื่อนเก่าแสนสวย

“ลินสบายดีเหรอ ไม่เจอกันนานเลยนะเรา” ยุดาวรรณกล่าวกับเพื่อนเก่า 

“ก็สบายดีตามอัตภาพนั่นแหละ” ตอบไปแกนๆ แม้ความจริงไม่อยากจะเสวนาด้วยเลยสักนิดเดียว ยุดาวรรณยกยิ้ม พลางปรายตามองคนตัวสูงข้างกาย สายตาที่ใช้มองนั้นยั่วยุอารมณ์นิลินให้ร้อนระอุ แต่หญิงสาวก็บอกตนเองว่าอย่าไปสนใจคนคู่นี้อีก 

อยากทำอะไรก็ตามใจ ไม่เกี่ยวกับหล่อนสักนิด คิดได้ดังนั้นจึงหันไปพูดกับมารดา

“เสร็จหรือยังแม่ เรายังได้ของไม่ครบเลย” เลิกสนใจคนทั้งสองและหันไปเร่งมารดาแทน 

“เสร็จแล้วๆ”

“ขอบใจนะจ๊ะ” แม่ค้ายิ้มแป้น จำปีจึงหมุนตัวออกจากร้าน ไม่ลืมยิ้มให้คมน์ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“แม่ไปก่อนนะคมน์ ป้าไปก่อนนะจ๊ะหนู” จำปีเอ่ยลาคนทั้งสอง แล้วเดินตามลูกสาวที่ก้าวฉับๆ นำหน้าไป 

คมน์มองตามแผ่นหลังบอบบางของนิลินด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ทำให้ยุดาวรรณที่เงยหน้าขึ้นมองต้องชะงัก เพราะแววตาของเขาคล้ายกับว่าเป็นแววตาของนายพรานอย่างไรอย่างนั้น หญิงสาวตวัดสายตาขวับไปมองเพื่อนที่เดินห่างออกไปไกลด้วยความครุ่นคิด

“ลินมีแฟนหรือยังคะพี่คมน์” 

คำถามของหญิงสาวทำให้คนที่ตกอยู่ในความคิดหลุบตาลงมอง เขานิ่งไปอึดใจแล้วตอบ

“มีแล้ว” ตอบแค่นั้นก็หมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถด้านหลัง ทิ้งให้คนที่เดินตามเขามาแต่แรกที่เห็นยืนนิ่งเป็นนาน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจที่อีกฝ่ายมีแฟนไปแล้ว แต่เมื่อคิดถึงสายตาที่คมน์มองนิลินใจก็ไม่สงบ ทำท่าจะเดินตามอีกฝ่ายไปแต่แล้วก็หยุด เมื่อคิดถึงช่วงเวลาหนึ่ง และเป็นช่วงเวลาดีๆ ที่เคยมีเพื่อนชื่อว่านิลิน 


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

113 ความคิดเห็น

  1. #73 fsn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 21:09

    ดีมานด์ มากกว่าซัพพลาย อะนะ

    #73
    0
  2. #72 bunmatong276 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 17:16
    คนมักมากเอาได้แม้กระทั้งเพื่อนแฟนทำเมียพอสมสู่กันเสร็จก็มาขอโอกาสจากคนรักอ้างว่ารักต้องการการให้อภัยตอนจะทำไม่คิดพอทำเสร็จอ้างนั้นอ่างนี้คนสิ้นคิดอย่างนี้อย่ากลับไปรักและให้อภัยอีกเลยสันดานไหนก็สันดานนั้นทั้งๆที่รู้ว่านั้นเพื่อนแฟนแต่ยังทำและรู้ว่าผลมันจะออกมาอย่างไรก็ทำเอาเพื่อนแฟนทำเมียแล้วมาอ้างที่หลังยังรักแฟนเหมือนเดิมขอโอกาสอีกจะไม่ทำถุยหมาเคยกินขี้ก็กินอยู่วันยันค่ำผู้ชายที่เอาไม่เลือกแม้กระทั้งเพื่อนแฟนเป็นหัวหน้าครอบครัวใครไม่ได้หรอกไม่มีความยับยั่งชั่งใจตัวเองไม่มีสมองไม่มีความคิดปล่อยไปเถอะอย่าไปเสียดายเลย
    #72
    2
    • #72-1 มะปราง (จากตอนที่ 23)
      14 มีนาคม 2563 / 21:18
      อินมากเหมือนกันค่ะ ถ้าเป็นชีวิตจริง เรื่องนี้จพไม่มีพระเอกค่ะ เพราะมันไม่จบที่กลับมาคบกันแน่นอน นึกว่าจะแอบพาสาวมหาลัยแค่ไปเที่ยวไปไรนางเอกจับได้ ถ้าขนาดมีอะไรกับเพื่อยสนิทแฟนก้อไม่ไหวค่ะ อ่านมาสนุกมาก แต่ใจออกห่างแล้วไม่ชอบพระเอกที่เอาไม่เลือก เพราะยังไงนางเอกก้อดูโง่ที่ให้อภัย เสียเปรียบตัวละครทุกตัว ถูกนอกใจสุดท้ายบทก้อต้องบังคับให้ๆอภัยพระเอก (อินมากแม่)

      ปล. ถามไรต์ค่ะ นอกใจขนาดไหน ไปเอากับเพื่อนนางเอกหรือเปล่าคะ เราอ่านไม่เจอหรือเราอ่านข้าม หรือไรต์ยังไม่เฉลยว่านอกใจระดับไหน55555
      #72-1
    • #72-2 bunmatong276(จากตอนที่ 23)
      14 มีนาคม 2563 / 23:28
      คิดว่าเอาอ่านมาถึงตอนนี้บอกตามตรงรับไม่ค่อยได้ล่ะไม่ชอบผู้ชายที่มักง่ายคิดอะไรง่ายๆคล่ำไม่มีหางเอาหมดไม่ไหว
      #72-2
  3. #71 Neng38 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 16:44
    รออีบุ๊คค่ะ เมื่อไหร่มา
    #71
    0