กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 18 : บทที่ ๘ ลินของคมน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    25 ก.พ. 63






ลินของคมน์






ในที่สุดคมน์ก็เรียกลูกน้องมาเปลี่ยนกับตนเอง ชายหนุ่มก้าวลงจากรถไถแล้วเดินตรงไปยังเสื่อใต้ร่มไม้

จำปียิ้มให้เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายหมากรุกกับกางเกงยีนสีดำซีดๆ เนื้อผ้าขาดบริเวณหัวเข่าที่กำลังก้าวตรงมา

“ลิน รินน้ำใส่แก้วให้พี่เขาหน่อย” จำปีบุ้ยปากไปทางคมน์ หญิงสาวจึงหันมองตามแล้วหันไปรินน้ำตามที่มารดาบอก 

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งลงบนเสื่อข้างนิลินนั่นเอง ทำให้หญิงสาวชะงักเล็กน้อยขณะสบตาคนตัวโตที่นั่งลงเกือบชิดอย่างจงใจ เขายิ้มให้หล่อนพร้อมกับรับแก้วในมือเล็กไปถือแล้วยกดื่ม

“นึกว่ากลับแล้วซะอีก” คมน์เอ่ยทักมาโนช อีกยิ้มตอบ

“ยังครับ กลับวันมะรืน ก่อนกลับเลยตั้งใจมารับลินกับแม่ไปกินข้าวนอกบ้าน”

จำปีและนิลินสบตากัน ต่างรู้สึกลำบากใจ

“ถ้าเป็นวันนี้เห็นทีจะไม่ว่างเสียแล้วละโนช แม่กับลินต้องอยู่ทางนี้ ปล่อยให้คมน์กับลูกน้องอยู่ทำกันลำพังไม่ได้หรอกจ้ะ”

จำปีออกตัว เกรงใจทั้งคมน์และมาโนช ที่ต่างก็มาเพื่อนางและลูกสาว เห็นเช่นนี้แล้วจำปีปราบปลื้ม แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกลำบากใจ

มาโนชมีสีหน้าผิดหวัง แต่เพียงวูบเดียวก็จางหาย เขายิ้มให้สองแม่ลูกแล้วบอก

“อย่างนั้นเรากินข้าวกันที่นี่ก็ได้ คนเยอะๆ สนุกดีนะครับ แต่ไหนๆ ผมก็มาแล้ว มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับแม่”

คำถามของมาโนชจุดรอยยิ้มให้กับคมน์ทันที 

“มีสิ โนชมาก็ดีเลย ทางนี้กำลังต้องการแรงงาน เอาเป็นว่าช่วยแม่เซาะร่องที่มุมไร่ให้หน่อยนะ เดี๋ยวไปหยิบจอบกับเสียมมาให้” ร่างสูงผุดลุกอย่างคล่องแคล่ว ทำเอาเจ้าของไร่ทั้งสองคนอ้าปากค้าง ห้ามปรามไม่ทัน ขณะที่มาโนชเองก็นิ่งอึ้ง แต่เดี๋ยวเดียวเขาก็หันมายิ้มให้กับสองแม่ลูก

“ตายจริง คมน์นะคมน์” จำปีเปรยเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ผู้มาใหม่ 

“โนชไม่ต้องทำหรอกเดี๋ยวแม่ทำเอง อยู่คุยกับลินไป”

มาโนชยิ้มกว้างทันทีพร้อมกล่าวอาสาอย่างกระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรครับแม่ งานพวกนี้เล็กน้อยมากสำหรับผม แม่อย่าลืมสิครับผมผ่านมาเยอะ” พูดจบมาโนชก็หัวเราะขบขัน ราวกับช่วงชีวิตหนึ่งของเขาคือเรื่องตลก ไม่ได้รันทดหรือน่าสงสารแต่อย่างใด ชายหนุ่มผุดลุกเต็มความสูงทันทีที่คมน์เดินกลับมาถึงพร้อมจอบและเสียมที่เตรียมไว้

“ไหวหรือเปล่าโนช” เขาถามพลางมองคนตรงหน้าด้วยแววตายิ้มๆ น้ำเสียงเอื้อนเอ่ยราวหยั่งเชิงกรายๆ ส่วนมาโนชเองก็รู้ดีว่ากำลังถูกทดสอบปนนกลั่นแกล้ง เขาจึงยืดอกแล้วตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นออกมาว่า

“ไหวสิครับ แค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก” ตอบพลางถลกแขนเสื้อขึ้นพับ เพื่อความกล่องตัวแล้วรับเครื่องมือจากอีกฝ่ายมาถือไว้

คมน์ยิ้มตอบและไม่ลืมเหลือบตามองไปยังนิลินที่กำลังมองเขาด้วยสายตาวาววับ เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มจงใจกลั่นแกล้งทั้งหล่อนและเพื่อนของหล่อน

“พิมพ์” คมน์หันไปเรียกพิมพ์พิลาศที่มองคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างประเมิน ก่อนหันขวับไปยิ้มหวานให้คนเรียกทันที

“คะพี่คมน์” เสียงหวานที่ขานรับทำให้คนทั้งหมดในบริเวณนั้นมองอีกฝ่ายเป็นตาเดียว แล้วเวลาต่อมาก็แทบตาถลนเมื่อคมน์เอ่ยออกมาว่า

“เอ้ารับเสียมเอาไป ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปช่วยโนชเซาะร่องมันก็แล้วกันนะ”

คำสั่งของคมน์ทำเอารอยยิ้มหวานๆ ของพิมพ์พิลาศจืดลงทันที ดวงตาคู่งามกะพริบปริบๆ ขณะที่นิลินหันไปมองเขาอย่างนิ่งอึ้ง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะกล้าใช้ให้พิมพ์พิลาศไปทำงานหนักกล่งแจ้ง เช่นเดียวกับจำปีและมาโนชที่มองเขาด้วยสายตาตกตะลึง ต่างคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรที่เกินความคาดหมายขนาดนี้ เพราะต่างก็ไม่เชื่อว่าผู้หญิงสาวสวยผิวบางตรงหน้าจะทำงานหนักได้

คมน์เลิกคิ้วสูงขึ้นเมื่อถูกคนอื่นๆ มองมาด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความไม่คาดคิด และนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน

“ทำไมมองผมแบบนั้น เห็นอย่างนี้พิมพ์เขาเก่งนะครับ นี่ก็อาสาออกมาช่วยงานเอง ผมไม่ให้มาก็รั้นจะมาให้ได้ท่าเดียว แล้วนี่ถ้าผมไม่จ่ายงานให้ กลับบ้านไปก็คงจะตัดพ้อต่อว่าหาว่าผมไม่เชื่อใจให้ทำงานในไร่อีก เอาเถอะๆ คราวนี้ก็ไม่ต้องน้อยอกน้อยใจไปแล้วนะพิมพ์ ไปช่วยโนชทำให้เต็มที่เลยก็แล้วกัน”

คมน์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าและแววตาที่มองหนุ่มสาวทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยความเบิกบานใจมากเสียจนนิลินต้องหรี่ตา และเมื่อมองให้ลึกลงไปจึงได้เห็นความสะใจจากสายตาของเขาแทน

      ขณะเดียวกันจำปีคิดว่าตนเดาใจคมน์ไม่ผิด ทั้งมาโนชและพิมพ์พิลาศกำลังถูกชายหนุ่มเล่นงานเข้าให้แล้ว 

นางถอนหายใจอีกคำรบเมื่อมองร่างบอบบางของพิมพ์พิลาศเดินกระย่องกระแย่งเหมือนคนถูกรองเท้ากัดขณะตามมาโนชที่มีท่าทางทะมัดทะแมงไปยังกลางไร่ที่มีแสงแดดร้อนจ้า ก่อนหันมามองหน้าชายหนุ่มที่มีสีหน้าเจือยิ้มอยู่ตลอดเวลานั้นแล้วผ่อนลมหายใจแผ่วเบา รู้สึกเป็นห่วงหนุ่มสาวคู่นั้นกลัวจะเป็นลมเป็นแล้งลงไปโดยเฉพาะพิมพ์พิลาศที่ดูท่าว่าจะไม่ทนแดดทนฝนเลยสักนิดเดียว








ช่วงนี้มาช้าหน่อยนะคะ พอดีติดงานมงคลที่บ้านค่ะ กำลังต้องเตรียมงานนานนับอาทิตย์จ้า เลยมามั่งไม่มามั่งอย่าได้โกรธเคืองกันน้า พอจบงานแล้วจะมาถี่ๆ เลยจ้า





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #53 Papa24579 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:45
    โดน​ โดนอิพี่มันเล่นงานทั้งคู่เลย​ น่าสงสารเนอะ55555​
    #53
    0
  2. #52 fsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:30

    สบายๆ คะ ขอให้งานเป็นไปตามที่ตั้งใจนะคะ

    #52
    0
  3. #51 สิริพร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:33

    รอออออค่าาาา

    #51
    0
  4. #49 AijaSolothurn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:04
    รออออออออ
    #49
    0
  5. #48 tutue (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:46

    ร้ายกาจมาก...พี่คมน์

    #48
    0