กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 17 : บทที่ ๗ มารผจญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    20 ก.พ. 63










“นี่หิ้วอะไรมาอีกล่ะ” นิลินเอ่ยทักเมื่อมาโนชถือถุงอะไรต่อมิอะไรพะรุงพะรัง เขายิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาด แล้วไหวไหล่เบาๆ ยามตอบคำถามเพื่อน

“ก็พวกผลไม้นี่แหละ รับไปสิ เราตั้งใจซื้อมาฝากลินน่ะ เลือกเองเลยด้วย” เขาสบตาหญิงสาว รอยยิ้มแจ่มใส่ทุกครั้งที่พบหน้าหล่อน ทำให้นิลินส่ายหน้ายิ้มๆ 

“ขอบใจมากนะ”

“ไงโนช แม่นึกว่ากลับบ้านไปแล้วซะอีก”

“สวัสดีครับแม่” มาโนชพนมมือไหว้ทักทายจำปี ฝ่ายนั้นก็รีบรับไหว้แล้วหันไปแนะนำคนข้างกายให้รู้จักกัน

“นี่พิมพ์ เป็นลูกสาวของอารุณ น้องชายของลุงภาสพ่อของเสี่ยคมน์ไงล่ะ ส่วนคนนี้ชื่อโนช เป็นเพื่อนของลินตั้งแต่สมัยเด็กๆ มาแยกย้ายกันไปก็ตอนเรียนจบมัธยมปลายนั่นแหละ”

มาโนชยิ้มให้พิมพ์พิลาศ หญิงสาวจึงยิ้มตอบเขา สายตาที่มองนั้นบอกถึงความสนใจแกมชื่นชม

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“ครับผม” มาโนชกล่าวสั้นๆ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ นิลิน แล้วเริ่มชวนหญิงสาวคุย ขณะที่พิมพ์พิลาศใช้ช่วงเวลานั้นลอบสังเกตความสัมพันธ์ของคนทั้งสองไปเงียบๆ แล้วชำเลืองมองไปยังกลางไร่ที่มีคมน์กำลังทำงานอย่างขมักเขม่น ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ เพราะหากนิลินกำลังสนใจผู้ชายคนอื่น ก็เท่ากับคมน์จะมีโอกาสน้อยลงหากคิดจะหวนกลับไปคืนดีกับนิลิน แล้วยิ่งผู้ชายที่ชื่อมาโนชดูดีขนาดนี้ด้วยแล้ว ความหวังของคมน์ก็ยิ่งริบหรี่ ซึ่งเป็นเรื่องดีสำหรับหล่อน...

คนที่กำลังยกร่องมันอย่างตั้งใจมองตรงไปยังใต้ร่มไม้ เจ้าของใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วเข้าหากัน ดวงตาคู่คมมองรถจี๊ปสีดำคันนั้นแล้วนึกถึงมาโนช จากที่กำลังตั้งใจทำงานแปรเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มในอก สะทกสะท้านเบาๆ ยามเห็นร่างของฝ่ายนั้นนั่งเคียงข้างร่างบาง ระยะทางไม่ไกลแต่ใจเขากลับว้าวุ่น ย้ำผานยกร่องมันหนักหน่วงพร้อมเร่งเครื่องเดินหน้า แต่ยิ่งใกล้เท่าไรก็ยิ่งเห็นร่างของมาโนชและนิลินที่กำลังพูดคุยหยอกล้อสนุกสนาน มีเพียงพิมพ์พิลาสที่หันมาส่งยิ้มให้เขาพร้อมโบกมือเป็นสัญญาณทักทาย

คมน์มองนิลินด้วยสายตาผิดหวัง แต่แล้วดวงตาสีเข้มก็หรี่ลง ยามมองไปยังคนทั้งสอง มาโนชเงยหน้าที่กำลังหัวเราะกับนิลินขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มและโบกมือให้เขาอีกคน คมน์พยักหน้ายิ้มตอบแต่ในใจนั้นเดือดปุด แล้วมองเลยไปที่นิลิน ซึ่งกำลังรินน้ำให้กับมาโนชจนไม่สนใจเขา ฝ่ายนั้นหันไปรับแก้วจากเพื่อนสาวแล้วส่งยิ้มให้กันและกัน 

กรามแกร่งของคมน์ถึงกับกระตุก ใบหน้าเข้มร้อนผ่าว สมองตึงเครียดยามคิดถึงหัวใจของหญิงสาวที่กำลังแปรเปลี่ยนเมื่อมาโนช กลับเข้ามาในชีวิต ที่สำคัญหล่อนกำลังท้าทายและล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา

นิลินยังคงหัวเราะด้วยสีหน้าเบิกบาน ในขณะที่คมน์มีสีหน้าบึ้งตึงขึ้นทุกนาที

ขณะที่เขาอาสามาทำงานให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่หล่อนกลับไปเอาอกเอาใจคนอื่นแทน 

ชายหนุ่มเม้มปาก นัยน์ตาขวาง อะไรๆ กำลังจะดี แต่จู่ๆ กลับมีมารผจญเสียอย่างนั้น เขาคงจะต้องแสดงให้ทั้งคู่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร

คิดจะลองดีกับพี่ใช่ไหมลิน ได้ซี ได้เลย เดี๋ยวรู้กัน

รถไถคล้ายเร่งเร็วขึ้นจนลูกน้องที่ขับไปด้วยกันถึงกับเขม้นตามองด้วยความแปลกใจลูกพี่ของตนเอง

“พี่คมน์เป็นอะไรไปวะ ขับยังกะจะบิน”









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #50 kar1965 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:14

    พายุหมุนๆๆกำลังมาๆๆ55555

    #50
    0
  2. #47 Papa24579 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:14
    เหอะ
    โดนซะบ้างจะแหละดี
    #47
    0
  3. #46 IDFOUR (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:36
    หึงล่ะสิๆ 555
    #46
    0
  4. #45 fsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:47

    พี่อุตส่าห์จะทำคะแนน ก็โดนขโมยซีน

    #45
    0
  5. #44 bunmatong276 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:36
    ที่ตัวเองไปไหนมาไหนเอาผู้หญิงตามไปทุกที่ทำยังเป็นผัวเมียผัวเมียเขายังไม่ตามขนาดนี้เลย
    #44
    0
  6. #43 tutue (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:50

    ก็เลิกกันแล้ว ให้มันจบๆไป

    พี่คมน์ยังพาสาวมาเลย ลินจะพาหนุ่มมามั่งไม่ได้หรา

    #43
    0