กลิ่นไอรักร้าย

ตอนที่ 14 : บทที่ ๖ เพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    15 ก.พ. 63









“ผมย้ายไปอยู่ที่อื่นมาครับ พอดีพ่ออยากจะมาเยี่ยมญาติ ก็เลยพามา”

คนฟังพยักหน้าอย่างรับรู้

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พี่จำเราไม่ได้ แต่ก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่นะ”

“เช่นกันครับ” มาโนชส่งยิ้มให้ ไม่เคยลืมคนที่ทำให้เขาเกิดแรงฮึดสู้ในใจ จะว่าไปคมน์เปรียบกับไอดอลของเขาเลยก็ว่าได้ แม้จะจากกันไปนานแต่คมน์แทบไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลย ยังดูดีเหมือนเดิม มาโนชได้แต่คิด ขณะที่อีกฝ่ายที่หันไปมองนิลิน ผู้ชายสองคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน มีหรือไม่รู้ว่าฝ่่ายตรงข้ามกำลังคิดเช่นไร

จำปีลอบถอนหายใจยาว คิดว่าไม่นานมาโนชก็จะกลับ สถานการณ์คงจะคลี่คลาย แต่นางคิดผิด...

“เข้ามานั่งก่อนสิคมน์ ยืนนานๆ เมื่อยขาแย่ จะได้มาคุยกัน โนชก็เพิ่งมาถึงตะกี้เอง กำลังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอยู่เลย”

คมน์ยิ้มให้นาง ก่อนจะหันไปมองนิลินที่เมินสายตาจากเขาไปยังมาโนช เวลานั้นเขารู้สึกร้อนวาบแถวโหนกแก้มสูง เจ็บหนึบๆ ที่หัวใจเมื่ออีกฝ่ายสนใจคนอื่นมากกว่าตน

“นั่นสิครับ เรากำลังคุยกันสนุกเลย” มาโนชกล่าวสำทับ ทำให้คนที่กำลังจะเอ่ยขอตัวต้องชะงัก และคนที่ทำให้เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปนั่งเก้าอี้ก็คือนิลิน เพราะอีกฝ่ายเมินหน้าจากเขา ชายหนุ่มจึงตัดสินในก้าวขึ้นไปบนระเบียงบ้าน แล้วเลือกที่นั่งข้างลูกสาวเจ้าของบ้านเสียเลย!

“โนชจะกลับมาอยู่ที่นี่หรือเปล่า” คมน์เอ่ยถามทันทีที่นั่งลงข้างๆ นิลิน ไม่สนใจอาการหันขวับมามองเขา และไม่สนใจว่าจะถูกหล่อนมองด้วยสายตาแบบไหน 

มาโนชหรี่ตาลงเล็กน้อยยามมองปฏิกิริยาที่ทั้งคู่มีต่อกัน เขาคิดว่ามองไม่ผิดว่าทั้งสองอาจจะกำลังมีปัญหา

“ผมกำลังคิดอยู่เหมือนกันครับ” ตอบพลางหันไปมองนิลิน สายตาคมเข้มนั้นเต็มไปด้วยความหมายหลายประการ และมันทำให้คนถูกมองที่หันมายังอีกฝ่ายนิ่งอึ้ง เพราะไม่คิดว่าจะพบกับสายตาอ่อนหวานและอ่อนโยนจากเพืื่อนได้

มาโนชยิ้มให้หญิงสาวแล้วหันกลับมาตอบคำถาม ขณะที่คมน์พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้ อย่าผลีผลามทำอะไรที่ไม่เข้าท่าเด็ดขาด

“พี่รู้มาว่าโนชกับพ่อขายที่ไปแล้ว”

“ผมกำลงคิดว่าจะซื้อกลับมาใหม่สักแปลงครับ” มาโนชตอบกลับทันควันพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย คมน์สำรวจคนตรงหน้าอีกครั้ง เขาเริ่มรับรู้ความเปลี่ยนแปลงในหลายๆ ด้านของมาโนช และมั่นใจว่าอีกฝ่ายมีศักยภาพมากพอที่จะซื้อที่สักแปลงโดยไม่เดือดร้อน มาโนชเปลี่ยนไปจากเด็กชายพูดน้อย ราวคนละคน

“พี่เชื่อว่าโนชทำได้แน่นอน แล้วดูๆ ตรงไหนเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า”

คำถามของคมน์ทำให้มาโนชหันไปยิ้มกับสองแม่ลูกทันที

“ผมว่ากำลังจะถามแม่กับลินดูพอดี ว่าพอจะมีที่ดินแบ่งขายผมสักแปลงไหมครับ” เขายิ้มให้จำปีอย่างจริงใจ ทำเอาสองแม่ลูกนิ่งงัน ก่อนจะยิ้มตามออกมา แต่มีเพียงคนเดียวที่หน้าชักตึงขึ้นทุกที แม้ริมฝีปากจะแต้มยิ้มอยู่ก็ตาม

“โนชก็พูดไป แม่มีที่ไม่กี่แปลง แล้วก็แบ่งให้ลูกๆ มันไปหมดแล้ว จะเหลือก็มีแต่ที่บ้านนี่แหละ แต่ไม่ขายนะ” พูดจบจำปีก็หัวเราะประสานเสียงกับมาโนช มีเพียงนิลินที่ยิ้มเจื่อนๆ ขณะที่คมน์ยิ้มคาดโทษ... 

เสียงโทรศัพท์ของมาโนชดังขึ้น เขาจึงขอตัวรับสายของบิดา คุยกันไม่กี่คำจึงวางสาย

“ผมคงต้องกลับก่อนนะครับแม่ ลิน เอาไว้จะแวะมาอีก ผมกลับก่อนครับพี่คมน์”

ทั้งหมดลุกขึ้นไปส่งชายหนุ่มที่รถของเขา ก่อนไปมาโนชไม่ลืมหันมายังเพื่อนรักแล้วบอก

“เราพูดจริงนะลิน ถ้าคิดจะแบ่งขายที่ขอให้บอกเราก่อนใครเลยนะ”

นิลินที่ยืนข้างประตูรถคนขับยิ้มขัน พลางส่ายหน้า ขณะที่คมน์ก้าวไปยืนอยู่ไม่ห่างจากหญิงสาวนัก มองเผินๆ เหมือนเขาไปยืนส่งแต่แท้จริงแล้วกำลังกันท่า

“โธ่ โนชก็พูดไป ลินยังไม่ขายหรอก” 

มาโนชยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มให้จำปีและคมน์ 

“แล้วเจอกันนะลิน ก่อนกลับจะแวะมารับไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ แม่ด้วยนะครับ” เจ้าของรถจี๊ปยิ้มส่งท้าย ก่อนจะขับรถออกไปในที่สุด ทิ้งระเบิดก้อนโตเอาไว้ที่บ้านของจำปี และสุ่มกองไฟย่อมๆ ไว้ในใจของคมน์

ชายหนุ่มมองตามท้ายรถของมาโนชด้วยสายตาแห่งความหมั่นไส้ ก่อนจะหันมาทางสองแม่ลูกที่กำลังมองเขาเช่นกัน

“ดูท่าทางโนชคงประสบความสำเร็จในชีวิตไม่น้อยเลยนะครับ”

จำปียิ้มกว้างเมื่อคมน์เปรยออกมา ส่วนนิลินก้าวเข้าบ้านแล้วไปนั่งที่เดิม หยิบผลไม้ขึ้นกัดเบาๆ ทำทีเป็นไม่ใส่ใจคนตัวโตที่ตามมาติดๆ

“ใช่แล้วละ เห็นว่าตอนนี้เป็นถึงผู้รับเหมาเชียวนะ รับสร้างบ้านทั่วราชอาณาจักรเลย เจ้าโนชมันเป็นเสี่ยแล้วนะคมน์” 

ขณะกล่าว สีหน้าจำปีเต็มไปด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มก่อนจะก้าวขึ้นบ้าน คำตอบนั้นยิ่งทำให้คมน์รู้สึกหงุดหงิด แต่ใบหน้ายังแต้มยิ้มไม่จางหายไปไหน ได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ข้างใน เขามองไปยัง    นิลิน มองแผ่นหลังบอบบาง เรือนร่างอ้อนแอ้นแล้วนึกถึงสายตาที่    มาโนชมองหญิงสาว 

ไม่มีทาง เขาไม่มีวันยอมให้มาโนชมาทำให้นิลินไขว้เขวเป็นอันขาด 

อย่าหวังจะเลื่อนสถานะเป็นอย่างอื่นเลยนายมาโนช เพื่อนเก่า ยังไงก็ยังเป็นได้แค่เพื่อนเก่านั่นแหละ!

สิ่งที่คิดทำให้รอยยิ้มของคมน์กว้างขึ้นเล็กน้อย และเมืื่อนิลินหันมามอง เขาก็ยกยิ้มราวแสยะจนหญิงสาวใจกระตุก รู้สึกขนลุกชันแปลก ๆ เพราะเมื่อไรที่เขายิ้มแบบนี้ มักมีเรื่องร้ายกาจตามมาเสียทุกครั้งไป

คนบ้ากำลังคิดจะทำเรื่องอะไรอยู่อีกล่ะ!!

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

113 ความคิดเห็น

  1. #28 tutue (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:08

    เสี่ยคมคิดแผนร้ายอะไร

    #28
    0
  2. #27 maruko-deww (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:56
    มั่นเบอร์แรงนะอิพี่คม55555555
    #27
    0
  3. #26 Cheeryblue (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:54
    หึงเบอร์แรง ยิ้มร้ายๆแบบนี้ มีแผนล่ะเซ่
    #26
    0