เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 6 : บทที่ ๒ ยิ่งเจ็บยิ่งรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 ก.พ. 62







ยิ่งเจ็บยิ่งรัก



เมื่อตื่นในเช้ารุ่งขึ้น สิ่งแรกที่กษิดิศคิดถึงคืออันธิตา เป็นอีกครั้งที่เขาไม่ชอบใจตัวเอง เพราะคนที่เขาควรจะคิดถึงคือปาริสา ซึ่งนอนกอดเขาอยู่แท้ๆ แต่กลับคิดไปถึงคนอื่น ชายหนุ่มส่ายหน้า บางทีอาจเป็นเพราะว่าเขากังวลใจเรื่องของหล่อนมากเกินไป จึงทำให้ไม่เป็นสุขเท่าที่ควร ชายหนุ่มดึงแขนที่กอดตนเองเอาไว้ออกจากตัว แล้วลุกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ ไม่นานนักเมื่อเขากลับออกมาปาริสาก็ตื่นขึ้น

“รีบตื่นทำไมแต่เช้าคะ อากาศเย็นออก มานอนต่อเถอะค่ะ”

ปาริสาเรียกเขาไว้ ชายหนุ่มยิ้มให้คนรักพลางสาวเท้าก้าวเข้าไปแล้วก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มหนักๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ผมต้องกลับก่อนปลา” 

ปาริสาตาสว่างทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ร่างบางลุกนั่งโดยไม่คิดจะปกปิดเนื้อตัวที่เปิดเผยแก่คนรัก กษิดิศปรายตามองยอดอกสีสดแล้วผละร่างหนีห่าง ป้องกันอารมณ์กระหายในตัวคุขึ้นมาอีก

“คุณจะไปไหน ไปหาผู้หญิงคนนั้นสินะ” เสียงห้วนของคนรักทำให้อารมณ์หวามเมื่อครู่ของกษิดิศหดหาย เขาหันมองใบหน้างามที่บูดบึ้งแล้วเริ่มหงุดหงิด เวลาปาริสาไม่เรื่องมากหล่อนน่ารักนัก แต่เมื่อใดที่มีเรื่องขัดใจ เมื่อนั้นหล่อนจะกลายเป็นคนพูดยากและกลายร่างเป็นอีกคนที่เขาแทบไม่รู้จัก

“ผมต้องไปดูเขาบ้าง ความจริงเราสองคนต้องขอบคุณเขานะ ที่ไม่ว่าอะไรเราเลย ทั้งที่ผมทิ้งเขามาอยู่กับคุณแบบนี้”

“ฮึ มันฉลาดน่ะสิ!”

คำพูดไม่เสนาะหูของปาริสาทำเอากษิดิศนิ่วหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะปลา”

“แล้วทำไมคุณต้องเข้าข้างผู้หญิงคนนั้นด้วย”

“ผมไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้นนะปลา แต่ผมกำลังพูดถึงความเป็นจริง เอาเถอะ เย็นนี้ผมจะมาหาปลาก็แล้วกันนะ” พูดจบร่างสูงก็เดินอาดๆ ออกจากห้องของปาริสา ซึ่งนั่งกำมือแน่นอยู่บนเตียงกว้างและมองตามแผ่นหลังของคนรักด้วยความเจ็บใจ

กษิดิศกลับมาถึงห้องพักเมื่อสายแล้ว เขาเคาะประตูอยู่หลายครั้งก็ยังไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะเปิดรับ จึงรีบไขกุญแจเข้าไปภายใน เขากวาดตามองหาร่างบางของภรรยา แต่เมื่อไม่พบจึงตรงไปยังเตียงนอนแต่แล้วเขาต้องชะงักและปราดเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนพังพาบอยู่บนพื้นพรมด้วยความตกใจ

“อัน! อัน” เขาเขย่าร่างอ่อนปวกเปียกของหญิงสาว แต่หล่อนไม่ไหวติงทำให้เขาใจหายรีบอังมือกับใบหน้าของหล่อนแล้วต้องสะดุ้ง เพราะเนื้อตัวร้อนผ่าวราวไข้ขึ้นสูง เขารีบอุ้มร่างระหงกลับขึ้นไปบนเตียงด้วยอาการอ่อนโยนอย่างที่ตัวเขาก็ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มลูบใบหน้างามที่เผือดซีดด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะผละจากหญิงสาวแล้ววิ่งออกไปจากห้อง ครู่หนึ่งจึงกลับมาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำ เขาวางมันลงบนโต๊ะหัวเตียง แล้วจับร่างเล็กพลิกตะแคงเพื่อรูดซิปเอาชุดที่หล่อนใส่ตั้งแต่เมื่อคืนออก ใจเขาหายวาบ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหล่อนคงเป็นลมไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น เพราะหากหล่อนเป็นลมก่อนถึงห้อง ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น 

เมื่อซิปถูกรูดออกจนสุดสาย ชุดแซกตัวสวยจึงถูกกระตุกออกจากร่าง ก่อนที่จะหงายร่างเล็กกลับมา มือที่หมายแตะลงบนต้นแขนเรียวชะงัก เมื่อได้ยลความงามชนิดหนึ่งไม่มีสองตรงหน้า ร่างเกือบเปลือยของอันธิตาทำให้กษิดิศลืมหายใจ ก่อนจะเตือนตัวเองว่าห้ามเสียมารยาท เขาต้องเช็ดตัวให้หล่อนและควรห่วงหล่อนมากกว่าจะมามัวชื่นชมความงามที่เขาไม่ควรแตะต้องและรู้สึกเช่นนี้

ดังนั้นชายหนุ่มจึงปรับอารมณ์ที่ไม่มั่นคงให้สงบ หันไปหยิบผ้าชุบน้ำแล้วบิดหมาด ค่อยๆ เช็ดตัวให้หญิงสาวอย่างเบามือ ระหว่างนั้นมีเสียงครางออกมาจากลำคอเรียวระหงของอันธิตาเบาๆ 

“พี่ขอโทษ แต่เดี๋ยวก็หายนะอัน เดี๋ยวก็หาย” เขาปลอบทั้งที่รู้ว่าหล่อนไม่มีวันได้ยิน  สายตาคมกริบพยายามมองข้ามความงามบนเรือนร่างของภรรยา เมื่อเช็ดตัวเสร็จก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายหญิงสาว นำผ้าหมาดมาวางพาดบนหน้าผากมนที่ร้อนผ่าวเป็นอย่างสุดท้าย แล้วถอนใจเฮือกขณะจ้องมองใบหน้างามที่ซีดเซียว เขาดึงมือเล็กขึ้นมากุมเอาไว้ ก่อนจะหันไปเห็นโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาแล้วหันไปมองหล่อน

“ที่อันไม่รับโทรศัพท์พี่เพราะแบบนี้นี่เอง” หัวใจไหววาบ รู้สึกผิดจนไม่อาจบรรยาย เขาเกือบเป็นสาเหตุทำให้หล่อนตายหากยังไม่กลับมาหาในเช้านี้ ชายหนุ่มขยับนั่งลงบนเตียงข้างๆ ร่างนุ่มของ   อันธิตา และคอยเฝ้าไข้เช็ดตัวให้หล่อนจนล่วงเลยกระทั่งบ่ายแก่ หญิงสาวจึงค่อยรู้สึกตัว เช่นเดียวกับที่กษิดิศลืมตาขึ้นทันทีหลังจากงีบหลับไปพักใหญ่ 

“อัน” 

เสียงแว่วๆ ที่ดังมาจากไม่ไกลทำให้คนป่วยพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง หญิงสาวกวาดมองไปรอบๆ ก่อนมาหยุดตรงหน้านิ่งนาน ภาพเลือนๆ จึงค่อยๆ กระจ่างชัด 

“พี่ดิศ...” อันธิตาทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องทิ้งตัวลงไปอีกครั้งจนอีกฝ่ายต้องเข้าไปประคอง

“ช้าๆ อัน ตอนนี้ไม่สบายอยู่นะ” เขาเตือน พลางจัดท่าทางให้หล่อนนอนสบายขึ้น หญิงสาวได้แต่ทำท่ามึนงง คิดย้อนกลับไปเมื่อคืน แล้วก็ต้องผ่อนลมหายใจอย่างช้าๆ 

“อันเป็นอะไรไปคะ แล้วพี่ดิศกลับมาตั้งแต่เมื่อไร” ใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวจ้องมองเขาอย่างอ่อนแรง ลืมความบาดหมางชั่วคราว

“พี่กลับมาเมื่อเช้า เห็นอันนอนอยู่กับพื้นตัวร้อนจี๋ เลยพาขึ้นมานอนบนเตียง ตอนนี้เป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง” เขาถามพลางเลื่อนมือขึ้นมาอังใบหน้าและลำคอของหญิงสาว ทำให้คนที่นอนนิ่งใจกระตุกวูบ ใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มมีสีเลือด กษิดิศที่กำลังตรวจสอบก็ชะงักมือ อุณหภูมิลดลงแล้วแต่ก็ยังไม่น่าไว้ใจ ดึงมือออกแล้วถาม “อันลุกไหวไหม ถ้าไหวพี่จะพาอันไปหาหมอ พี่เช็ดตัวให้อันแล้ว แต่ไข้ยังมีอยู่”

เมื่อเขาพูดจบอันธิตาก็หลุบตาลงมองตัวเองแทบทันทีแล้วก็มีเหตุให้ต้องหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและอับอาย…

“พี่ดิศถอดเสื้อผ้าอันออกหรือคะ”คำถามและสีหน้าซีดสลับแดงของอันธิตาทำให้กษิดิศสบตาหญิงสาวอย่างรู้สึกเอ็นดู ใครจะเชื่อว่านับจากแต่งงานกันมา เขาและหล่อนต่างก็ยังไม่เคยเห็นเรือนร่างภายใต้ร่มผ้าของกันและกัน 

“ใช่ พี่เป็นคนทำเอง” เขาบอก และแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอาการขัดเขินของเจ้าหล่อน ก่อนจะขยับตัวเข้าไปพยุงทำให้คนที่หวั่นไหวไม่น้อยนั้นสะดุ้งเมื่อฝ่ามือใหญ่ทาบลงกับแผ่นหลังเกือบเปลือยของหล่อน พลันถอยหนีทันทีจนชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่น

“เป็นอะไรไปอัน พี่แค่จะช่วยพยุงให้อันลุกขึ้นมาแต่งตัว”

อันธิตาไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์นี้จึงส่ายหน้ารัว 

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอันจัดการเองได้ ตอนนี้อันดีขึ้นมากแล้ว พี่ดิศออกไปก่อนเถอะนะคะ”

กษิดิศพ่นลมหายใจพรู หล่อนจะให้เขาออกไปไหน ในเมื่อห้องที่เขาเปิดไว้ก็แค่ห้องพักธรรมดา ทุกอย่างเปิดโล่งตั้งแต่ เตียงด้านในสุด ชุดรับแขกด้านหน้าและครัวเล็กๆ ติดกับด้านหนึ่งของผนังห้อง ทว่าก็เข้าใจหล่อนดี แต่ความเป็นห่วงทำให้เขาต้องถามย้ำอีกครั้ง

“แน่ใจนะว่าทำเองได้”

“แน่ใจค่ะ พี่ดิศออกไปเถอะ”

เมื่อได้รับคำยืนยันหนักแน่น กษิดิศจึงยอมออกไปนั่งรอที่ชุดรับแขก หันหลังให้หล่อน อันธิตามองเขาแล้วถอนใจ ก่อนจะเลิกผ้าห่มดูตัวเองแล้วหน้าแดงก่ำ เนื้อตัวของหล่อนแม้จะยังมีบราเซียร์และกางเกงชั้นในแต่ทว่าผ้าทั้งสองชิ้นก็บอบบางเสียจนไม่อาจปกปิดสัดส่วนสำคัญได้สักเท่าไรเลย ช่างน่าขายหน้าที่สุด!









สั่งซื้อรูปเล่มได้ที่ร้านบุ๊กฟอร์ฟันและร้านนิยายรักดอตคอมนะคะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #11 readernook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:46
    สงสารอัน
    #11
    0