เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 3 : บทที่ ๑ เผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ก.พ. 62










เผชิญหน้า



สายการบินเที่ยวตรงจากเมืองไทยถึงอเมริการ่อนลงสู่รันเวย์ ในที่สุดกษิดิศและอันธิตาก็เดินทางมาถึงปลายทาง โดยที่ตลอดการเดินทางทั้งสองไม่ได้สนทนากันเลย ยกเว้นเพียงเวลาอาหารเท่านั้นที่ชายหนุ่มจะเอ่ยถามหล่อนบ้างนิดหน่อย ซึ่งก็ยังดีที่เขายังใส่ใจว่ามีหล่อนอยู่ด้วยอีกคนข้างๆ เขา...

ทั้งสองตรงไปยังโรงแรมที่ทำการเปิดเอาไว้ล่วงหน้า เขาส่งหล่อนเข้าห้องดูจนแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยจึงคิดแยกตัว...

“ไม่มีอะไรแล้ว พี่ขอตัวเลยแล้วกันนะอัน”

คนที่นั่งอยู่บนโซฟาหันมามองเขาด้วยสายตาที่พยายามทำให้ว่างเปล่ามากที่สุด

“แล้วพี่ดิศจะกลับห้องตอนไหนคะ”

 กษิดิศสบตาภรรยานิ่งเป็นครู่ก่อนจะตอบ

“พี่คงอยู่กับปลาจนกว่าจะกลับ”

คำตอบนั้นทำให้คนที่ทำใจเอาไว้แล้วถึงกับใจหายวาบ เขาตั้งใจทิ้งหล่อนเอาไว้เพียงลำพัง ในขณะที่ตัวเองก็แล่นไปหาคนรักอย่างไม่คิดถึงอะไรทั้งสิ้น ฮึ! จะโทษใคร ถ้าไม่ใช่หล่อนที่ตามเขามาเอง

“อันอยู่ได้ใช่ไหม” เขาถามเพื่อให้แน่ใจ แต่อันธิตาคิดว่าต่อให้หล่อนบอกว่าอยู่ไม่ได้เขาก็คงจะไปอยู่ดี

“ได้สิคะ ที่นี่ดูปลอดภัยดีมาก ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไปเถอะแล้วเจอกันวันกลับนะคะ”

คำตอบของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มถึงกับผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เขาลากกระเป๋าส่วนตัวตรงไปยังประตูห้อง มือหนาเอื้อมไปยังลูกบิดแตะค้าง แล้วหันกลับไปยังเบื้องหลัง ซึ่งอันธิตายังนั่งอยู่ที่เดิมและมองมาด้วยแววตาหม่นเศร้าจนเขาใจหาย...

แต่แล้ว หล่อนก็ยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับวันแรกที่เขาได้พบหล่อน มันอ่อนหวาน งดงามและดูเป็นมิตรจนเขาเริ่มรู้สึกว่ากำลังทำผิดมหันต์...

“ไปสิคะ มัวโอ้เอ้เธอจะรอนานนะคะ”

คำคะยั้นคะยอของหญิงสาวทำให้เขาจำต้องตัดใจ แล้วบอกกับตนเองว่าเขาทำถูกแล้ว คนที่เขาควรจะคิดถึงมากที่สุดคือปาริสา เพราะหล่อนจะต้องเจ็บช้ำมากกว่าเขาและอันธิตาหลายเท่านัก...

เสียงประตูที่ถูกปิดลงแผ่วเบา ราวกับเสียงสะท้อนของความเหงา เมื่อภายในห้องใหญ่เหลือเพียงร่างเล็กจ้อยที่โดดเดี่ยว มองไปทางไหนก็ไร้ซึ่งความสุข น้ำตาที่เก็บเอาไว้ค่อยๆ ไหลรินอีกครั้ง จากเสียงสะอื้นเบาๆ ก็กลายเป็นเสียงร้องไห้อย่างเจ็บช้ำและไม่จำเป็นต้องปกปิด เพราะไม่มีใครอยากจะมารับรู้ว่ามีผู้หญิงอีกคนที่ถูกทอดทิ้งไว้เพียงลำพัง และคนที่ทอดทิ้งก็คือสามีถูกต้องตามกฎหมายที่เพิ่งแต่งงานกันได้เพียงแค่วันเดียวเท่านั้น!!

ด้านปาริสากำลังรอกษิดิศด้วยหัวใจจดจ่อที่อพาร์ตเมนต์ของหล่อน ทันทีที่ประตูถูกเคาะ ร่างงามก็ถลาออกไปเปิดประตูรับทันที

“ดิศ!” ปาริสาโผเข้าหาคนที่อ้าแขนรับอย่างรวดเร็ว คนทั้งสองกอดรัดกันแน่นด้วยความโหยหาสุดหัวใจ หญิงสาวประทับริมฝีปากกับปากของคนรักด้วยความคิดถึงทั้งที่ประตูยังไม่ทันปิดสนิท 

“ปลา...” เสียงทุ้มเตือนคนรักแต่แล้วก็เงียบลงเมื่อหญิงสาวไม่เปิดโอกาส ชายหนุ่มจึงต้องจูบตอบหญิงสาว รับจุมพิตเร่าร้อนและป้อนกลับไปอย่างเท่าเทียมกันพร้อมกับขยับเขยื้อนเข้าไปในห้องแล้วใช้เท้าดันประตูปิดลง ก่อนจะพากันไปล้มลงบนโซฟาขนาดใหญ่กลางห้อง เป็นนานกว่าทั้งสองจะผละออกจากกัน แต่ปาริสายังคงซุกซบอยู่กับอกกษิดิศเช่นนั้น เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่พรมจุมพิตไปทั่วศีรษะของคนรัก

“ที่รัก ปลาคิดถึงคุณเหลือเกิน คิดว่าคุณจะไม่มาหาปลาเสียแล้ว” 

สาวสวยคร่ำครวญชิดแผ่นอกกว้างของคนรักเมื่ออยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของเขา ชายหนุ่มเองก็แสนปลื้มปริ่ม ที่ได้สัมผัสหล่อนอีกครั้ง

“ต้องมาสิครับ ไม่มาได้ยังไง สัญญาไว้แล้ว” เขาตอบแผ่วๆ พลางยิ้มให้กับหญิงสาว ปาริสาขยับตัวยกมือขึ้นเท้าคาง สบตาคมยิ้มๆ พลางเอ่ยถามถึงภรรยาของเขา

“แล้วภรรยาคุณเขาไม่ว่าอะไรเลยหรือคะ ที่คุณมาแบบนี้” 

คำถามของปาริสาทำให้กษิดิศชะงัก เขาเกือบลืมอันธิตาไปเลยหากคนรักไม่ถามขึ้น และอาการนั้นทำให้คนถามแทบกัดปากตัวเอง ที่ไม่ควรจะเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้นให้สะกิดใจเขาเลย 

“เอ่อ ปลาขอโทษ ปลาคงทำให้คุณกับเธอลำบากใจมากใช่ไหม”

สีหน้าสำนึกผิดของปาริสาทำให้กษิดิศรีบปลอบใจ

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ปลาอย่าคิดมาก ผมกับอันไม่ได้ลำบากใจอะไร เธอเข้าใจผมดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้ผมมาหาคุณทั้งที่ช่วงนี้เราต้องอยู่ฮันนีมูนกันหรอก” พูดจบเขาก็เงียบกริบ เมื่อปาริสามีสีหน้าสลดลง

“ปลา ผมขอโทษ”

“ปลาไม่เป็นไรหรอกค่ะดิศ ว่าแต่คุณกับเธอ...” ปาริสาหวั่นใจนัก ว่าเขาและภรรยาจะมีสัมพันธ์กันไปไกลและหล่อนคงเป็นได้แค่เมียน้อย กษิดิศมองคนรักพลางนิ่วหน้า 

“ปลาคิดอะไรอยู่” เขาสบตาหล่อนนิ่งราวค้นคว้า ปาริสาถอนใจพลางบอก

“ปลาคงเป็นได้แค่เมียน้อยใช่ไหมคะ แล้วปลาจะต้องอยู่ในสภาพนี้อีกนานแค่ไหน” 

คำตัดพ้อของสาวคนรักทำให้กษิดิศรั้งร่างงามเข้ามากอดทันที

“โธ่ คิดว่าเรื่องอะไร ปลาครับ ผมกับอันเราไม่ได้มีอะไรกันเกินเลย ผมยังเป็นของคุณเสมอคนดี”

ปาริสาชะงัก สบตาเขาอย่างไม่เชื่อถือ มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยผู้หญิงคนนั้นโดยไม่ทำอะไร หล่อนเคยเห็นมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นสวยหวานแบบผู้ดีนั่นแหละ และไม่ได้ด้อยไปกว่าหล่อนเลยสักนิดเดียว!

“ดิศจะให้ปลาเชื่ออย่างนั้นหรือคะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ขี้เหร่สักนิด คุณเองก็หนุ่มแน่น อยู่กันมาตั้งเป็นคืนๆ แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีอะไรเกินเลย” ปาริสามีท่าทีแง่งอนใส่คนรัก กษิดิศจึงขยับตัวลุกนั่ง โดยรั้งหญิงสาวให้ลุกตาม 

“คุณเห็นว่าผมเป็นคนโกหกไปเสียตั้งแต่เมื่อไรกันปลา” น้ำเสียงขรึมๆ และสีหน้าตึงๆ ทำให้ปาริสารีบเบียดตัวเข้าหาอย่างเอาใจ 

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”

“แต่คุณไม่เชื่อผม” 

ปาริสาสบตาคนรักแล้วซุกตัวกอดเขา

“ปลาขอโทษค่ะ ปลาเชื่อคุณ แต่คุณต้องเข้าใจปลาบ้างนะคะ ปลากำลังฟุ้งซ่าน เพราะกลัวว่าคุณจะทิ้งปลา”

“ถ้าผมจะทิ้งคุณ คงไม่มาให้คุณเห็นอีก” เขาตอบพลางสบตาหล่อนอย่างแน่วแน่ ทำให้ปาริสาผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก

“ค่ะ ปลาเชื่อคุณแล้ว ขอโทษนะคะ อย่าโกรธปลาเลยที่รัก”

คำขอโทษที่แสนออดอ้อนทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายความกังวลลง เมื่อหญิงสาวเบียดเข้าหาและสบตาอย่างมีความหมายอีกครั้ง อารมณ์รักที่หดหายเพราะเรื่องอันธิตาก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นตามแรงรั้งของคนรักตรงไปยังห้องนอนอีกด้านหนึ่ง และต่างมอบความรักความใคร่ให้กันและกันตามความคิดถึงที่ต่างก็โหยหากันมานานแสนนาน

เมื่อกิจกรรมรักสิ้นสุด ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าก็พลิกกายลงเคียงข้างร่างงามของคนรัก ในขณะที่ปาริสาพลิกกายตามชายหนุ่มและเบียดตัวก่ายเกยร่างใหญ่เอาไว้ด้วยความสนิทเสน่หา เขายังดีเยี่ยมเหมือนเดิม ร้อนแรงและเร้าใจหล่อนไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งนี้ทำให้หล่อนติดเขายิ่งกว่าติดยาไม่แพ้กับความรักที่มีให้ ชายหนุ่มหอบหายใจชั่วครู่ก็ผุดลุก แล้วดึงเอาเครื่องป้องกันออกจากความเป็นชายของตนทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ นั้นอย่างชำนาญ ปาริสามองคนรักไม่คลาด พลางคิดว่าหล่อนจะต้องท้องให้ได้ เพื่อที่ชายหนุ่มจะได้เลิกกับอันธิตาแล้วกลับมาหาหล่อนอย่างถาวร หญิงสาวขบคิดวางแผนก่อนจะยิ้มหวานเมื่อร่างสูงกลับขึ้นเตียงอีกครั้งแล้วรวบร่างนุ่มเข้าไปกอดไว้ 

“ปลารักคุณค่ะ อย่าทิ้งปลานะคะ” บอกพลางซุกกายเบียดร่างกำยำของเขา ราวกับจะปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นมาสนองหล่อนอีกหน ทว่ากษิดิศกลับทำเพียงลูบฝ่ามือกับต้นขาหล่อนเบาๆ แล้วยิ้มจางๆ ขณะกระซิบบอก

“ผมก็รักคุณ” เขาบอกคนรักไป แต่อีกใจกลับคิดถึงอันธิตา ไม่รู้ป่านนี้หล่อนกำลังทำอะไรอยู่ 

เสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงของเขาทำให้ปาริสาเหลือบตามอง แต่อีกฝ่ายหลับตาลงไปแล้ว หญิงสาวจึงได้แต่กัดฟัน เขากลับมาคราวนี้แม้จะยังรักหล่อนแต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป คล้ายกับว่ามีอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา และสิ่งที่อยู่ในใจนั้นคงไม่พ้นผู้หญิงที่มาแย่งเขาไปจากหล่อนแน่

ไม่! หล่อนจะไม่ยอมเสียเขาให้ใครเด็ดขาด...


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #5 readernook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:59
    สนุกกกติดตาม
    #5
    0