เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 15 : บทที่ ๔ อ่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    3 มี.ค. 62











คำพูดที่อันธิตาทิ้งท้ายไว้รบกวนจิตใจเขาอย่างหนักจนหงุดหงิด ก่อนปัดทิ้ง ไม่คิด ไม่ค้น ว่าคำตอบคือเช่นไร นอกจากรอยจำและรสจูบไม่ประสายังกำซาบอยู่ในส่วนลึก จนเขาไม่แน่ใจว่าจะทำตามที่หล่อนห้ามได้ ชายหนุ่มสั่นหน้า รีบเตือนตัวเองว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว และไม่ควรยุ่งกับอันธิตาอีกอย่างที่หล่อนบอก

แต่หล่อนเป็นเมียเขานะ! ใจหนึ่งโต้ 

แต่เขามีคนรักแล้ว อีกใจตอบ

ร่างสูงใบหน้าเครียดขรึมเดินออกมาจากห้องสมุด พอดีกับที่ได้รับโทรศัพท์จากคนรัก เขารีบเดินหลบสาวใช้ตรงไปยังระเบียงบ้าน ซึ่งปลอดโปร่ง ไม่มีใครเพ่นพ่าน…

“สวัสดีครับปลา”

คนโทร.หายิ้มหวานทันทีที่คนรักส่งเสียงกลับ

“ดิศทำอะไรอยู่คะ”

คิ้วหนาขมวดมุ่น พยายามปรับอารมณ์ที่ยังคงค้างมาจากอันธิตาให้สดชื่นขึ้นแล้วตอบ

“วันนี้วันหยุดครับ ผมอยู่บ้าน ปลาล่ะ ทำอะไรอยู่” 

ปาริสาซึ่งกำลังนอนกลิ้งบนโซฟาตัวยาวภายในบ้านยิ้มเจ้าเล่ห์

“ดิศลองทายสิคะ...”

กษิดิศนิ่วหน้า เขาไม่มีอารมณ์เล่นเกมกับหล่อนเสียด้วย แต่หากปฏิเสธไปดื้อๆ คนรักของเขาก็คงจะงอนอีก

“นั่งคุยกับผมนี่ไง ใช่ไหม”

เสียงหัวเราะคิกดังตามสาย ก่อนจะเฉลยออกมา

“เกือบถูกค่ะ แต่ปลาไม่ได้นั่ง นอนต่างหาก ที่สำคัญ ตอนนี้ปลานอนอยู่ที่บ้านในเมืองไทยแล้วด้วย ดีใจไหมคะดิศ” เสียงหวานร่าเริงเจื้อยแจ้ว ทว่ากษิดิศกลับรู้สึกประหลาดใจมากกว่ายินดี เขาไม่ทันได้สำรวจความรู้สึกของตนเองว่าเหตุใดจึงไม่ดีใจ แต่กลับถามหญิงสาวออกไปว่า

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่เห็นบอกผมก่อนเลย แล้วกลับมาทำไม คุณยังมีเรียนอีกนี่นา” เขาเอ่ยถาม เพราะรู้ดีว่าคนรักได้เรียนปริญญาด้านการบริหารอีกหนึ่งใบ ทำให้ยังไม่ได้กลับเมืองไทยเหมือนเพื่อนๆ

“อะไรกันคะดิศ ฟังพูดเข้า แทนที่จะดีใจที่ปลากลับ กลับถามว่ามาทำไม” หญิงสาวกระเง้ากระงอด 

“ไม่เอาน่าปลา” 

เมื่อคนรักไม่เออออเอาใจ หญิงสาวจึงต้องเป็นฝ่ายงอนง้อเขาเสียเอง

“แหม อย่าทำเสียงรำคาญสิคะ ปลาเพิ่งกลับมาถึงไม่กี่ชั่วโมงนี่เองค่ะ พอตื่นก็รีบโทร.หาดิศเป็นคนแรกเลย” ปาริสาปด ความจริงหล่อนมาถึงเมืองไทยตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว และได้พบกับภรรยาของเขาแล้วด้วย…

“ถ้าอย่างนั้นปลาพักผ่อนก่อนเถอะครับ”คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวนิ่วหน้า รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใส่ใจและไม่ดีใจเลยสักนิดที่รู้ว่าหล่อนกลับมา

“ดิศพูดเหมือนไม่ดีใจที่ปลากลับมา” น้ำเสียงตึงๆ ของคนรักทำให้กษิดิศนิ่งงัน เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังกระวนกระวายกับอันธิตามากจนลืมสนใจคนรัก 

“เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่ผมเป็นห่วงปลา อยากให้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน แล้วเราค่อยคุยกันอีกครั้ง” เขาพยายามเอาใจ ทว่าปาริสาไม่คิดจะเชื่อ

“ปลาไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ได้ยินเสียงดิศก็หายเหนื่อยแล้ว อีกอย่าง ปลาอยากเจอดิศเย็นนี้ได้ไหมคะ นะคะที่รัก ออกมาพบปลาหน่อยนะคะ”

กษิดิศผ่อนลมหายใจอย่างหนักใจ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงยินดีกับน้ำเสียงอ่อนหวานออดอ้อนของคนรัก ทว่าเวลานี้เขามีหลายอย่างกวนใจให้ต้องคิดมากกว่าหล่อน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาแทบจะไม่อยากเชื่อว่าจะมีอะไรหรือใครที่สำคัญกว่าปาริสาไปได้ ถ้าไม่ใช่อันธิตา ผู้หญิงที่เริ่มมีบทบาทในความคิดของเขามากขึ้นทุกเวลา ทุกนาที...

แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่หญิงสาวตะโกนใส่หน้า ชายหนุ่มก็โกรธแวบขึ้นมา หล่อนห้ามไม่ให้แตะต้องตัวหล่อน ทั้งที่เขามีสิทธิ์ทุกอย่าง ชายหนุ่มเม้มปาก นึกโกรธ พลางบอกกับตนเองว่าดีแล้ว ให้หล่อนรู้ว่าคนที่สำคัญกับเขามากที่สุดไม่ใช่หล่อนน่ะดีแล้ว อะไรๆ ในอนาคตมันจะได้ง่ายขึ้นเขาบอกตนเองเช่นนั้น ทว่าลึกลงไปกลับรู้สึกตรงข้าม และพยายามไม่คิดถึง จึงตัดสินใจรับปากปาริสา

“ได้ครับ เย็นนี้ผมจะไปหา ตอนนี้คุณพักอยู่ที่ไหน บ้านหรือว่าคอนโดฯ”

คนต้นสายยิ้มหวานทันที

“ที่คอนโดฯค่ะที่รัก ปลาจะทำอาหารรอนะคะ” น้ำเสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้นทำให้กษิดิศยิ้มออกมานิดหนึ่ง อย่างน้อยปาริสายังต้องการเขา…

“โอเค แล้วเจอกันนะครับ”

“ค่ะที่รัก แล้วเจอกันค่ะ”

ปาริสาวางสายไปแล้ว กษิดิศจึงถอนหายใจ รู้สึกหนักอึ้งประหลาด ทั้งที่เขาควรจะดีใจแต่กลับไม่ใช่เลยสักนิด

“เป็นบ้าอะไรวะ เราต้องดีใจสิถึงจะถูก” กษิดิศบ่นตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้าน... 

เย็นนั้น กษิดิศอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย แต่ชุดที่เขาใส่เป็นเสื้อยืดกางเกงยีนทำให้อันธิตาที่เพิ่งกลับเข้าห้องต้องหรี่ตามอง ชายหนุ่มหันมาสบตาภรรยาพลางบอก

“พี่จะออกไปข้างนอกนะอัน อาจจะกลับดึกสักหน่อย ไม่ต้องรอ” 

เขาบอกเสียงเรียบและมองตาหล่อนราวกับจะรอให้หล่อนถาม แต่หญิงสาวกลับเมินหน้าไปอีกทาง พลางบอก

“ตามสบายเถอะค่ะ จะกลับเช้าเลยก็ได้ ถ้าคุณแม่ถามจะแก้ตัวให้แล้วกันค่ะ”คำตอบของอันธิตาทำให้กษิดิศเสียหน้าไม่น้อย ก่อนจะโต้กลับด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะ

“ขอบใจนะที่เข้าใจพี่ ก็หวังว่าอันคงจะนอนหลับสนิท ไม่สะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะคิดถึงพี่ พี่ไปละ เดี๋ยวปลาจะรอนาน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงพาลๆ ทำท่าผละออกจากห้อง แต่เมื่อนึกได้จึงหันกลับมาบอกหญิงสาวว่า 

“อ้อ! พี่ลืมบอกอันไป ปลาเพิ่งกลับมาถึงเมืองไทย ช่วงนี้พี่อาจจะกลับบ้านดึกสักหน่อย แล้วก็อาจจะไม่ได้รอรับอันกลับบ้านพร้อมกัน พี่หวังว่าอันคงไม่ว่าอะไรพี่นะ”

ใบหน้าเจือรอยยิ้มคล้ายเยาะของเขา ทำให้คนฟังฝืนยิ้มก่อนจะหันมาสบตาคนพูด แววตาฉายความเย็นชาไม่แพ้สายตาอีกคู่เลยสักนิด

“ไม่ว่าเลยค่ะ จะกลับดึกหรือจะนอนค้างก็ตามสบายนะคะ สำหรับอันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” หญิงสาวกอดอกพลางสบตาคมยิ้มๆ ด้วยแววตาท้าทาย ทำให้คนที่มองมาแววตาไหววาบ รู้สึกไม่พอใจวูบหนึ่ง ที่หล่อนทำราวกับว่าเขานั้นไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด ทั้งที่หล่อนควรจะหวงแหนเขาในฐานะสามี ร้องไห้หรืออ้อนวอนให้เขาอย่าไป แต่นี่มันตรงกันข้ามทุกอย่าง บ้าชะมัด!

คนไม่ได้ดังใจคิดอย่างพาลๆ โกรธขึ้ง ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องนอนใหญ่รวดเร็ว ทิ้งให้ภรรยามองตามด้วยสายตาเรียบสนิท แต่เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง สิ่งที่พยายามปั้นออกมาต่อหน้ากษิดิศกลับสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงจิตใจที่หม่นเศร้า ร่างกายไร้เรี่ยวแรง... 
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #25 Churee34 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 17:06
    ดีแล้วอันจ้า...ทำใจเดี๋ยวหย่า...ก็เจอคนดีๆเองแหละ....
    #25
    0
  2. #24 หมู (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 10:36

    พระเอกใจโลเลจัง อยู่ใกล้ใครก็หวั่นไหว

    #24
    0