ปานฤทัย

ตอนที่ 36 : บทที่ ๑๑ ใกล้ยิ่งกว่าเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    14 ก.พ. 62











๑๑

ใกล้ยิ่งกว่าเดิม



อาหารมื้อเที่ยงผ่านพ้น เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามา ปานกมลเหลือบตามองคู่หนุ่มสาวที่ต่างเมินหน้าหนีไปคนละทางด้วยความรู้สึกปวดหัวตุบ ยังไม่เพียงแค่นี้ แต่ยังมีปัญหาใหม่ให้เขาต้องรับมืออีก โน่นไง… เดินตรงมาโน่นแล้ว 

“สวัสดีค่ะคุณลุง เมนี่คิดถึงคุณลุงค่ะ…” เด็กหญิงมานิดาเตรียมโผเข้ากอดปานกมลเช่นเคย แต่เมื่อพบว่าภายในห้องโถงใหญ่ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวแม่หนูน้อยก็ชะงัก ต่างจากมารดาที่ยิ้มหวานเมื่อพบรุตม์

“บังเอิญจัง! เจอคุณรุตม์อยู่ที่นี่ด้วย สบายดีหรือคะ” 

“ครับ ผมสบายดี” เขาปรายตามองอดีตภรรยาแวบหนึ่ง “แล้วคุณ   จีด้าล่ะครับ สบายดีหรือเปล่า”

“สบายดีค่ะ วันนี้จีด้ากับเมนี่ไปซื้อของกันมาด้วย นี่ค่ะ จีด้าซื้อมาฝาก” หญิงสาวส่งข้าวของให้กับปานกมล

“เชิญนั่งสิครับ…”

“ขอบคุณค่ะ” จิรดาดึงบุตรสาวให้นั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับเจ้าของบ้าน โดยมีสายตาของชุลีมองตามไม่วางตา เช่นเดียวกับสายตาของรุตม์ที่มองตามชุลีอยู่เช่นกัน

“ความจริงคุณไม่ต้องลำบากซื้อของมาฝากผมก็ได้” 

“ไม่ลำบากค่ะคุณลุง เมนี่กับคุณแม่ซื้อกันแป๊บเดียว ไม่เหนื่อย คุณลุงออกข้างนอกหรือเปล่าคะ ถ้าไปพาเมนี่ไปด้วยนะคะ เมนี่อยากให้คุณลุงสอนขี่ม้า…” ดวงตากลมโตของมานิดาเปล่งประกายแห่งความหวัง เด็กน้อยคาดหวังว่าจะได้ขี่ม้าแคระตัวเดิมสีน้ำตาลดำตัวนั้นที่เคยขี่มาแล้วครั้งหนึ่ง…

“ได้สิครับ คุณลุงจะสอน แต่มีข้อแม้ว่าต้องรอน้องเต้ก่อน อีกไม่นานน้องเต้ก็กลับมาแล้ว วันนี้คุณครูบอกว่าน้องเต้เรียนแค่ครึ่งวัน…” เขาบอกกับเด็กน้อย ทำให้ใบหน้าเล็กๆ นั้นแสดงความไม่พอใจขึ้น 

“แต่ว่า…” 

“ม้าตัวนั้นเป็นของน้องเต้ แต่น้องเต้มีน้ำใจแบ่งให้เมนี่ขี่เล่น เมนี่ก็ต้องมีน้ำใจแบ่งให้น้องเต้เล่นด้วยเหมือนกัน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางเงยหน้าขึ้นสบตาจิรดาด้วยแววตาที่แฝงรอยตำหนิ เขาโทษหล่อนที่มีส่วนทำให้เด็กหญิงมีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะสิ่งที่เจ้าหล่อนพอใจไม่ว่ามันจะเป็นของใครมาก่อนแต่หากมานิดาต้องการเจ้าหล่อนจะแสดงอาการอยากได้และหวงแหนทันที ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเขา ข้อนี้เขาก็รู้ดีเช่นกัน…

เด็กหญิงก้มหน้าลงจนติดลำคอ จิรดาหลบตามองไปยังรุตม์และชุลี จึงสังเกตเห็นความผิดปกติของทั้งคู่

“เอะ คุณสองคนรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะนี่ ดูเหมือนรู้จักกันนะคะ” ถามพลางยิ้มล้อเลียน รุตม์ตวัดสายตาจากชุลีมายังจิรดาแล้วตอบกลับยิ้มๆ

“ครับ… เรารู้จักกัน รู้จักดีเสียด้วย…” น้ำเสียงของชายหนุ่มบ่งบอกเป็นนัยว่าความรู้จักของเขาและชุลีนั้นไม่ธรรมดาเลย ทำให้จิรดาเริ่มมีความหวังมากขึ้นเมื่อเดาว่าชุลีอาจไม่ใช่ศัตรูหัวใจที่น่ากลัวนัก

“อ้อ! แหม… ไม่ยักรู้นะคะ ว่ารู้จักกันหมด” เอ่ยไปแล้วก็ลอบชำเลืองมองสีหน้าของแต่ละคน ทางรุตม์หลบตาลง แน่นอนเพราะเขาไม่เคยบอกใครว่า ‘เคย’ แต่งงานมาแล้วกับผู้หญิงข้างๆ นี้ จิรดายิ้มหวานก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหล่อนและลูกมาได้สักพักหนึ่งแล้วแต่ยังไม่มีใครยกน้ำมาเสิร์ฟเสียที 

“เอ… ปานคะ จีด้ากับเมนี่มาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นเด็กของคุณยกน้ำมาเสิร์ฟเลย” 

“ป้าใจคงยังไม่ว่างหรือไม่ก็ไม่ได้ยินเสียงรถยนต์…” จิรดาหันมาสบตารุตม์ซึ่งตอบคำถามแทนเจ้าบ้านแล้วยกมุมปากขึ้นนิดคล้ายจะบอกเขากลายๆ ว่าไม่ได้หมายถึงสายใจสักนิด

“ขอบคุณค่ะ แต่แหม… จีด้าเองก็ไม่ได้คิดจะใช้แรงงานผู้สูงอายุนะคะ ลูกจ้างสาวๆ ก็มีนี่ หรือวันนี้จะแอบอู้งานเสียก็ไม่รู้” 

รุตม์เหลือบตาไปยังเพื่อนที่นั่งฟังอีกฝ่ายพล่ามจนจบแล้วให้นึกหมั่นไส้ในใจ

“คุณนุ่มต้องทำงานหนักขึ้นเพราะตอนนี้ปานทิพย์ดูท่าจะเนื้อหอมเป็นพิเศษ…” เหลือบตามองเพื่อนรักแวบหนึ่ง ฝ่ายนั้นก็ลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ก็เลยอาจจะทำให้ดูแลได้ไม่ทั่วถึง เพราะรู้สึกว่าหมู่นี้จะมีสาวๆ พาตัวมาเป็นแขกเหรื่อนายปานมากกว่าปกติ บางคนนี่ก็ถึงกับนอนค้างอ้างแรมเลยก็มี แบบนี้น่าเห็นใจคุณนุ่มนะครับ ที่ต้องวิ่งเอาใจคนนั้นที ดูแลคนนี้ที…”

แขวะคนนั้นทีคนนี้ทีให้หน้าม้านกันไปเป็นแถบจนพอใจร่างสูงของ  รุตม์ก็ลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยออกมาเบาๆ เมื่อทั้งหมดต่างมองเขาเป็นตาเดียว แม้หนึ่งในนั้นจะเป็นการมองแบบหวังดูดเลือดกินเนื้อเขาก็ตามที…

“ผมขอตัวไปดูคุณนุ่มก่อนก็แล้วกันครับ เผื่อว่าเธอจะมีอะไรให้ผมช่วยบ้าง” ปานกมลมองตามร่างสูงของเพื่อนที่ปลีกตัวออกไปแล้วถอนหายใจเฮือก

“ผมเองก็ขอตัวสักครู่แล้วกันนะครับ เมนี่รอคุณลุงอยู่ที่นี่ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวคุณลุงจะเอาน้ำหวานมาให้ดื่ม” เขารีบบอกเมื่อเด็กหญิงทำท่าจะลุกตาม

“ค่ะ เร็วๆ นะคะคุณลุง” นั่งลงอย่างว่าง่ายรอคุณลุงกลับมาตามสัญญา ดวงตาคมกริบเหลือบมองชุลีแวบหนึ่งก็ก้าวออกจากวงสนทนา ตาม รุตม์ไปอีกคน ทิ้งให้สาวๆ ได้อยู่กันตามลำพัง 

“ขอโทษนะคะคุณชุ… ไม่ทราบว่า คุณกับคุณรุตม์รู้จักกันมานานหรือยังคะ” คำถามของจิรดาทำให้ชุลีต้องมองลึกลงไปนัยน์ตาของอีกฝ่าย ผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ธรรมดานักหรอก แต่จะอยากรู้เรื่องของหล่อนไปทำไมกัน…

“ก็พอสมควรค่ะ คุณจีด้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” 

“โอ๊ะ! ไม่ค่ะไม่มีอะไรเลย แค่ถามเฉยๆ” เลิกคิ้วแสดงความบริสุทธิ์ใจแต่เมื่อชุลีเมินหน้าหันกลับไปอีกทาง จิรดาก็เหยียดยิ้มหยัน…

ฮึ! ทำเป็นชูคอ คิดว่าเหนือกว่าคนอื่นหรือไง คอยดูจิรดาบ้างก็แล้วกัน… 

“เมนี่จ๊ะ ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีไหม” 

“ไม่ค่ะ เมนี่จะรอคุณลุงอยู่ที่นี่ คุณลุงบอกว่าเดี๋ยวก็มา…” จิรดายิ้มหวานให้กับชุลีที่หันกลับมามอง

“แกติดปานค่ะ ไม่รู้ถูกชะตาอะไรกันนักหนา…” เอ่ยพร้อมยกมือขึ้นลูบไล้ศีรษะน้อยๆ ของบุตรสาวไปพลาง ชุลีหลุบตาลงมองมานิดาอย่างครุ่นคิด มานิดาค่อนข้างก้าวร้าวและเอาแต่ใจ ส่วนจิรดานั้นเจ้าเล่ห์แสนกลนักดูจากแววตาของอีกฝ่าย และดูท่าว่าทั้งคู่มีแผนบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าของปานทิพย์ฟาร์มเสียด้วย หญิงสาวนึกเป็นห่วงปานกมลขึ้นครามครัน ฝ่ายนั้นเป็นเหมือนเพื่อนอีกคนหนึ่งของหล่อน ดังนั้นหากในอนาคตเขาจะมีใครสักคนเคียงข้าง หล่อนก็ขอให้เป็นผู้หญิงที่มีความจริงใจเป็นที่ตั้ง ไม่เจ้าเล่ห์หูตาแพรวพราวแบบคนตรงหน้านี้…

ส่วนคนถูกนึกถึงก็เดินลิ่วตามหลังรุตม์ไปติดๆ เมื่อทันกันเขาก็เปล่งเสียงเรียกทันที…

“จะไปไหน” คนถูกถามชะลอฝีเท้าพร้อมกับหันมายังคนถาม 

“เข้าครัว…”

“ถ้าจะไปดูนุ่มนายไม่ต้องก็ได้ เพราะฉันกำลังจะเข้าไปเหมือนกัน”

เขาบอกพลางยกของฝากของจิรดาให้อีกฝ่ายดู รุตม์ไม่สนใจเขายังสาวเท้าเข้าไปด้านในของครัวเหมือนเดิม

“ไม่เป็นไร ไหนๆ ก็เข้ามาแล้วก็ไปให้ถึงสักหน่อย” คนฟังกระตุกคิ้วพันกัน ใบหน้าเรียบเฉยเริ่มไม่เฉยเหมือนขามา 

“นายจะประชดคุณชุไปทำไมวะรุตม์ ทำไมไม่พูดกันให้รู้เรื่อง” 

คำถามนี้ทำให้คนที่กำลังเลี้ยวเข้าครัวหยุดกึก 

“เขาไม่ได้อยากพูดกับฉันสักนิด แต่คนที่เขาอยากพูดด้วยน่ะมันเป็นนายต่างหาก!”

“หึงล่ะสินะอาการแบบนี้น่ะ” คนถูกรู้ทันหันขวับ ยิ่งสบตาพราวระริกของคนตรงหน้ายิ่งเม้มปากเป็นเส้นตรง

“อย่ามารู้ดีหน่อยเลยน่า…” หมุนตัวหันหลังหนีสายตารู้ทัน ปานกมลกระตุกยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ

“อย่างน้อยสิ่งที่ฉันรู้มันก็ถูกต้อง ถ้ารู้ว่ารักเขาแล้ว ก็บอกเขาเถอะ บอกก่อนที่นายจะต้องเสียเขาไปตลอดชีวิต” มือหนาที่วางลงบนบ่ากว้างของรุตม์หนักๆ ทำให้ฝ่ายนั้นถอนใจยาว มองร่างสูงของเพื่อนที่เดินหายเข้าไปภายในด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจเป็นครั้งแรก…













จัดส่งรูปเล่มเรียบร้อยแล้วเน่อ ไปตรวจสอบรายชื่อกันที่แฟนเพจนิราอรบุ๊กส์ได้เลยจ้า













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น