ปานฤทัย

ตอนที่ 29 : บทที่ ๙ ดอกหญ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ก.พ. 62










ห่างออกไปอีกมุมหนึ่งของเขตติดต่อตัวเมือง…

“เมนี่! เสร็จหรือยัง แม่จะไปแล้วนะ” 

“เสร็จแล้วค่ะ…” เสียงตอบรับและร่างเล็กของเด็กหญิงมานิดาที่วิ่งออกมาจากห้องโดยมีนางบุปผาตามออกมาติดๆ

“แล้วอย่ากลับมืดค่ำนักล่ะ เกรงใจคุณปานเขาบ้าง…” 

จิรดาเมินหน้าหนีอย่างรำคาญใจ

“จีด้าไปก่อนนะคะ อ้อ! แล้วเย็นนี้ไม่ต้องรอทานข้าวนะคะ” 

คว้าแขนบุตรสาวจูงเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ผู้เป็นป้ามองตามไปด้วยแววตาหนักใจ

“เมนี่… ทำไมหนูไม่ไปเกิดกับครอบครัวที่ดีกว่านี้นะ” 

พึมพำด้วยความสงสารหลานสาวตัวน้อย มองจนกระทั่งรถยนต์ของจิรดาเคลื่อนออกไปจึงหมุนตัวกลับเข้าบ้าน…

เด็กหญิงกวาดตาไปรอบๆ แล้วหันกลับมายังมารดาที่ตั้งใจขับรถข้างๆ

“คุณแม่ชอบคุณลุงหรือคะ” คำถามของบุตรสาวทำให้ผู้เป็นแม่เหลือบตามองแล้วกดยิ้มมุมปากนิดๆ

“แล้วถ้าแม่ชอบ หนูจะชอบด้วยหรือเปล่าล่ะ” หยั่งเชิงบุตรสาวเล่นๆ ทว่าภายในใจจริงแล้วไม่ว่าใครจะคิดเช่นไร หล่อนก็จะทำตามที่ตั้งใจไว้อย่างแน่นอน ไม่มีเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด…

“ชอบค่ะ แต่คุณลุงจะชอบคุณแม่เหรอคะ” คำถามไร้เดียงสานั้นทำหัวคิ้วเรียวสวยของจิรดากระตุกเข้าหากัน

“ต้องชอบสิ! อ้อ! แล้วถ้าเมนี่อยากให้ลุงปานชอบแม่ หนูก็ต้องช่วยแม่กำจัดพวกผู้หญิงคนอื่นไปให้หมดรู้ไหม”  

“กำจัดเหรอคะ” มานิดาเลิกคิ้วเล็กๆ ของตนเองขึ้นสูง มองมารดาด้วยความไม่เข้าใจ อีกฝ่ายหันมองบุตรสาวแล้วยิ้มหวาน

“ใช่จ้ะ หนูต้องคอยกันผู้หญิงทุกคนไม่ให้เข้าใกล้คุณลุงได้ เพราะถ้าหนูไม่ทำ แม่พวกนั้นจะมาแย่งคุณลุงของหนูไป ที่สำคัญ คุณลุงจะเลิกรักหนู แล้วเราก็จะไม่ได้มาที่นี่กันอีกเลย…” มานิดาหน้าเผือดเกิดความกลัวว่า  ปานกมลจะไม่รัก

“ไม่ค่ะ! เมนี่จะไม่ยอมให้คนอื่นมาแย่งคุณลุงไปแน่ๆ” จิรดายิ้มอย่างพอใจ

“ดีมากจ้ะ ถ้าอย่างนั้น วันนี้ไปถึง คุณลุงอยู่ที่ไหน หนูต้องอยู่ที่นั่นนะจ๊ะ”

“ค่ะ เมนี่จะอยู่กับคุณลุงตลอด”

“ดีจะลูกรัก… แม่รักหนูรู้ไหม อยากให้หนูสบาย ถ้าหนูทำให้ลุงปานรักหนู ต่อไปในอนาคตหนูก็จะไม่ลำบาก อยากได้อะไรก็จะได้ทุกอย่าง”

“เมนี่ไม่อยากได้อะไร แต่เมนี่อยากให้คุณลุงรักเมนี่คนเดียว” ใบหน้าเล็กๆ เคร่งขรึม เด็กน้อยขาดความอบอุ่น โหยหาความรักจากบิดามานานแรมปี เมื่อพบเจอคนที่ใกล้เคียงบิดาทุกอย่าง จึงทำให้เด็กหญิงเกิดความหวงแหน และต้องการครอบครองความรักของเขาเพียงผู้เดียว จิรดาเหลือบตามองบุตรสาวยิ้มๆ วาดหวังว่าสักวันหล่อนจะได้ในสิ่งที่ต้องการ นึกถึงอาณาเขตกว้างใหญ่ ก็ให้ยิ่งกระตือรือร้นที่จะครอบครองมันร่วมกับเขา…

บ่ายสามโมงเศษ แต่ปานกมลยังอยู่บนหลังม้า กระตุ้นให้มันเหยาะย่างเลาะไปเรื่อยๆ ตรวจตราดูแลในส่วนต่างๆ โดยเฉพาะทุ่งโล่งที่เต็มไปด้วยวัวนมซึ่งถูกปล่อยให้ออกมายังแปลงหญ้าที่ปลูกไว้สำหรับวัวโดยเฉพาะ ใบหน้าคมคายมีเหงื่อหยดแหมะลงมาเป็นระยะ แดดไม่แรงแต่อากาศค่อนข้างอบอ้าวเป็นพิเศษ คาดว่าเย็นนี้คงได้มีฝนพรำลงมาบ้างไม่มากก็น้อย ชายหนุ่มกำลังกระตุ้นม้าให้ตรงไปยังชายเขตของปานทิพย์ ทว่ามีคนงานขับมอเตอร์ไซค์ตรงมายังเขาเสียก่อน

“คุณปานครับ” 

“ว่าไงชา”

“ป้าใจให้มาบอกว่าคุณจิรดากับคุณหนูเมนี่มาครับ ตอนนี้รออยู่ที่บ้านแล้ว” ปานกมลถึงกับถอนหายใจเฮือก ก่อนจะพยักหน้าให้กับคนงาน แล้วบอกให้ฝ่ายนั้นกลับไปได้…

“ช่วงนี้มันอะไรกันนักหนาวะ” ชายหนุ่มสั่นหน้าด้วยความระอา ดูเหมือนช่วงนี้ชีวิตของเขาจะถูกห้อมล้อมไปด้วยอิสตรี แลดูเนื้อหอมในสายตาผู้อื่นไม่น้อย ทว่าสำหรับตัวเขากลับเป็นอะไรที่น่าเบื่อหน่ายไม่น้อยเช่นกัน…

ซึ่งเวลาเดียวกัน คนที่มาเยือนพร้อมบุตรสาวก็นั่งเชิดหน้าอยู่บนโซฟาตัวตรงข้ามกับชุลี หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจและไม่ชอบหน้าของผู้มาใหม่ ทว่าในฐานะเพื่อนของเจ้าบ้านจำต้องทำหน้าที่ต้อนรับแทนชั่วขณะ

“คุณเป็นใครคะ ทำไมมาอยู่บ้านคุณลุงปานได้” เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงมานิดาทำให้ชุลียิ้มให้อย่างอ่อนโยน ทว่าจิรดากลับค้อนอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้

“น้าเป็นเพื่อนของคุณลุงปานค่ะ” เด็กหญิงสบตาคนตอบนิ่งแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

“งั้นคงกลับวันนี้ใช่ไหมคะ” ชุลีขมวดคิ้ว เหลือบมองผู้เป็นมารดาของเด็กหญิง

“อุ๊ยตายจริง! เมนี่ ทำไมไปถามคุณน้าอย่างนั้นล่ะจ๊ะ ไม่เอาลูกอย่าถามแบบนั้น”

“ทำไมล่ะคะ ก็เมนี่อยากรู้” มานิดาเงยหน้าขึ้นสบตามารดาเขม็ง ชุลีเห็นสองแม่ลูกจ้องตากันจึงตัดบท

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณจิรดา”

“เรียกฉันว่าจีด้าก็ได้ค่ะ ปานเขาก็เรียกฉันแบบนั้น” คุณแม่ลูกหนึ่งเงยหน้าขึ้นบอก ชุลีจึงยิ้มกับคำแนะนำนั้น

“ค่ะ… คุณจีด้า” 

“ว่าไงล่ะคะ จะกลับวันนี้เลยหรือเปล่า” คำถามห้วนๆ ทำให้ชุลีเริ่มมองมานิดาด้วยสายตาครุ่นคิด

“ยังหรอกจ้ะ น้าว่าจะอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง ทำไมล่ะจ๊ะ หนูมีอะไรหรือเปล่า” ยังคงไว้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ทำไมต้องอยู่ด้วยล่ะคะ เมนี่ไม่ชอบให้คุณอยู่ที่นี่ ห้ามอยู่ใกล้คุณลุงของเมนี่นะ!”

“เมนี่!” จิรดาแสร้งอุทาน และหันไปขอโทษขอโพยคนที่นั่งตกใจตรงหน้า “ต้องขอโทษด้วยนะคะ คือ เมนี่แกรักลุงปานค่ะ ถ้ารักใครแล้วละก็หวงไปหมด”

“เมนี่พูดจริงนะ!” เด็กหญิงยังไม่ลดราวาศอก ทำให้ชุลีต้องถอนหายใจยาว แต่ใบหน้าหวานซึ้งก็ยังคงยิ้มแย้มเช่นเคย หล่อนไม่ได้ถือสาหาความเด็ก แต่สำหรับผู้เป็นแม่นั้น ดูท่าปากจะปราศรัยแต่น้ำใจนี่ยังไม่กล้าฟันธงว่าจะเชือดคอจนเลือดกระฉูดหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ทั้งแววตาและการจีบปากจีบคอพูดดูจะไม่ธรรมดาสักนิด

จิรดาต้องคิดหนักเมื่อได้มาพบแม่หญิงไทยใจงามมาดนางพญาเข้าก็ต้องถอยหลังมาตั้งหลัก เพราะด้วยมาดนิ่งๆ ของชุลีทำให้หล่อนไม่มั่นใจที่จะตีแตกในทันที แต่โชคดีที่พาลูกมาด้วยและมานิดาก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลยสักนิด

“เมนี่เงียบเถอะ เสียมารยาท คุณน้าเป็นแขกของคุณลุงเหมือนกันนะ”

“แต่คุณแม่บอกเมนี่ว่า…”

“เมนี่!!” จิรดาตวาดลูกทันควันเสียจนชุลีนั้นยังตกใจ

“อย่าไปเอ็ดแกเลยค่ะ แกยังเด็ก…” จิรดาหลุบตาลงมองบุตรสาวด้วยสายตาวาววับ ทำให้มานิดาต้องก้มหน้านิ่ง ก่อนจะหันขวับไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาหยุดบริเวณหน้าบ้าน

“คุณลุงมาแล้ว…” ทั้งสีหน้าแววตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นอย่างชัดเจน ทำให้ชุลีต้องมองตามด้วยความแปลกใจและไม่เข้าใจว่า     ปานกมลมาสนิทสนมกับสองแม่ลูกนี้ได้อย่างไร เพราะเท่าที่รู้เจ้าของปานทิพย์ฟาร์มไม่สุงสิงกับผู้หญิงมากนัก หากเขารักใครเขาจะรักจริงและยุ่งวุ่นวายอยู่แต่กับหญิงที่เขารักเท่านั้น ยิ่งกับคนมีลูกมีสามี ปานกมลยิ่งไม่ข้องแวะ…

ร่างสูงก้าวลงจากยานพาหนะคู่ใจแล้วถอนหายใจยาวเหยียด บอกตัวเองว่าเขาคือเจ้าของบ้าน ต้องทำหน้าที่ต้อนรับแขก แม้จะยินดีหรือไม่ยินดีก็ตามที…

“คุณลุง!” ปานกมลอ้าแขนรับเด็กหญิงแทบไม่ทัน เมื่อแม่สาวน้อย หน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งเข้าใส่ชนิดไม่ยั้ง “เมนี่คิดถึงคุณลุงค่ะ”

ไม่เพียงแต่คำพูดเท่านั้น ที่มานิดาต้องการบอกเขา แต่เด็กน้อยยังกอดคอเขาเอาไว้แน่นเมื่ออีกฝ่ายอุ้มขึ้นพร้อมกับหอมแก้มของเขาหนักๆ แสดงให้รู้ว่าคิดถึงจริงไม่ได้หลอก…

“โห หอมแก้มคุณลุงด้วย แบบนี้เขาเรียกว่าแต๊ะอั๋งกันนะสาวน้อย” 

เด็กหญิงเริ่มคุ้นคำไทยมากขึ้นจึงยิ้มเขิน 

“มาถึงกันนานหรือยังครับ” เขาเอ่ยถามจิรดา พลางส่งยิ้มเลยไปยังชุลี ทำให้จิรดาต้องตวัดค้อนขวับเมื่อฝ่ายนั้นยิ้มรับชายหนุ่ม

“สักพักแล้วละค่ะ ก็เมนี่สิคะ ร้องแต่จะมาหาคุณลุง จีด้าเลยต้องพามาเนี่ยละค่ะ ดูสิ เลยมารบกวนคุณลุงเลย เห็นไหมเมนี่ คุณลุงเลยไม่ต้องทำงานกัน” เด็กหญิงก้มหน้าซุกอกคุณลุงเมื่อถูกมารดาสบตาราวกับจะปราม ชายหนุ่มยิ้มให้กับคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู สำหรับเด็กๆ เขาจะเอ็นดูโดยไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง…

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถือเสียว่าได้พักไปในตัว” พูดจบร่างสูงก็เดินไปนั่งยังเก้าอี้นุ่มตัวเล็ก เงยหน้าขึ้นมองชุลีแล้วเอ่ยถามเบาๆ “เป็นไงบ้างครับวันนี้”

“ดีค่ะ ได้ลงมาช่วยป้าใจทำนู่นทำนี่” ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูสดใสขึ้น ระหว่างนั้น ฤทัยรัตน์ก็เดินออกมาพร้อมกับน้ำดื่มของชายหนุ่มและของว่างสำหรับทุกคน ที่ต่างหยุดสนทนาชั่วขณะและมองหญิงสาวเป็นตาเดียว กระทั่งฤทัยรัตน์เงยหน้าขึ้นจึงชะงักไปนิดเมื่อรู้ตัวว่าได้กลายเป็นเป้าสายตาให้กับบุคคลทั้งสาม

“มีอะไรจะใช้นุ่มหรือเปล่าคะ” ชุลีเหลือบตามองเจ้าบ้านแล้วต้องหรี่ตามองอย่างค้นคว้า ก่อนจะหันไปสังเกตสาวน้อยนามว่านุ่มด้วยสายตาจับผิด 

“ไม่มี ขอบใจนะที่เอาน้ำมาให้” 

“ไม่เป็นไรค่ะ นุ่มขอตัวนะคะ” เมื่อชายหนุ่มอนุญาตฤทัยรัตน์ก็โกยแน่บออกมาจากห้องรับแขกทันที อยู่ตรงนั้นหล่อนอึดอัดจนหายใจไม่ออก คล้ายสายตาทุกคู่จ้องมองมายังหล่อนตลอดเวลา…

ปานกมลมองตามร่างบางของพี่เลี้ยงจนลับสายตาแล้วก็ต้องสั่นหน้ายิ้มๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงสองคนที่จ้องเขาเป็นตาเดียว ชายหนุ่มก็ต้องถอนหายใจ

“เชิญทานของว่างกันเลยครับ เมนี่ ทานอะไรดี อันนี้ไหม” 

เขาหันมาเอาใจเด็กหญิง ซึ่งสามารถหลบซ่อนสายตาอยากรู้อยากเห็นจากคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี พลางพึมพำในใจอย่างเหนื่อยหน่าย…

ฮึ! ผู้หญิง… อะไรนิดอะไรหน่อยก็เห็นเป็นเรื่องผิดปกติ แล้วไอ้สายตาเมื่อครู่ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทั้งสองมองเขาแบบไหน คงคิดว่าเขาจะเลี้ยงต้อยหรือไงกัน บ้าสิ เขาก็แค่…

ปานกมลชะงัก พลันเหลือบตาขึ้นมองสาวสวยทั้งสองที่ยิ้มให้ราวกับนัดกัน เขายิ้มตอบพลางมองไปรอบๆ ก็ต้องถอนหายใจซ้ำซาก ความจริงเขาไม่ควรมานั่งถอนหายใจเฮือกๆ แบบนี้เลยสักนิด ควรดีใจเสียด้วยซ้ำไป ทำไมน่ะหรือ… ก็เพราะว่ารอบตัวของเขามีแต่ผู้หญิงสาวสวย จะเด็กจะแก่ก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น วันนี้เรียกได้ว่าเขาอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาชนิดเชียว มีทั้งดอกกล้วยไม้ ดอกกุหลาบ และก็… ดอกหญ้า

ดวงตาคมกริบหลุบลงเมื่อคิดถึงดอกไม้ชนิดสุดท้าย ดอกไม้ที่ใครๆ ต่างมองข้าม จริงนะหรือ แล้วเขาเล่ามองข้ามด้วยหรือเปล่า…






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น