ปานฤทัย

ตอนที่ 16 : บทที่ ๕ อยากลืมกลับเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    12 ม.ค. 62














“หนูเป็นลูกคุณแม่จีด้าคะ แล้วคุณล่ะ เป็นลูกเต้าเหล่าใคร”

“ตายแล้ว! ปานคะ เด็กคนนี้ทำไม” เปรมปรีดิ์เบิกตากว้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นเด็กอะไรไร้การอบรมสั่งสอน! ทว่าจิรดากลับลอบยิ้มด้วยความสะใจ! 

“เอ่อ ต้องขอโทษด้วยนะคะ เมนี่ไม่ค่อยรู้วัฒนธรรมไทยเท่าไรค่ะ” จิรดาแก้ต่างให้บุตรสาว ทว่าความรู้สึกลึกๆ กลับรู้สึกส้มน้ำหน้าไม่น้อย ส่วนปานกมลนั้นต้องถอนหายใจยาว 

“ผมต้องขอโทษแทนเมนี่ด้วย เมนี่ยังเด็ก แกไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร” เปรมปรีดิ์ตวัดตามองสองแม่ลูกแวบหนึ่งก่อนจะค้อนคมชายหนุ่ม

“เด็กคือเด็กคงไม่เป็นไร แต่ถ้าเด็กแก่แดดเพราะคนโตเสี้ยมก็คงจะเป็นเข้าสักวัน!” 

เจ้าบ้านหนุ่มถอนหายใจอีกเฮือก ขณะที่จิรดาถลึงตามองคนพูดอย่างเอาเรื่อง เปรมปรีดิ์แสร้งยิ้มหวานแต่ในใจนึกชังน้ำหน้าสองแม่ลูกนัก มองแวบเดียวก็รู้ว่าทั้งคู่กำลังคิดการณ์ไกล       ปานกมลเห็นท่าจะไปกันใหญ่จึงตัดบทโดยการเชิญทั้งหมดรับประทานอาหารกลางวัน เก้าอี้ติดเจ้าของบ้านที่เด็กหญิงเคยจับจองเมื่อคราวก่อนโดนฉก เพราะมาคราวนี้เปรมปรีดิ์เร็วกว่า หล่อนเข้าไปนั่งฉุบอย่างรวดเร็วจนจิรดาต้องจูงลูกไปนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยความเจ็บใจ 

ทุกคนนั่งเรียบร้อยฤทัยรัตน์จึงเลี่ยงออกไปยืนตรงตำแหน่งเดิมที่สายใจเคยยืน โดยมีดวงตาคมใหญ่มองตามตลอดเวลา และเพิ่งสังเกตว่าบนโต๊ะอาหารเวลานี้มีเพียงสี่ที่นั่ง 

“ไหนของเธอล่ะนุ่ม” คำถามของชายหนุ่มเรียกสายตาของทุกคนให้มองไปยังสาวน้อยที่ชะงักอยู่กับที่ 

“เอ่อ นุ่มทานในครัวค่ะ” หญิงสาวหลีกเลี่ยงการร่วมโต๊ะกับเจ้านายและคนสำคัญ ก่อนหลบตาคมกริบที่มองมาอย่างดุๆ นั่นเสีย เปรมปรีดิ์ลอบมองสายตาอดีตคนรักที่มองไปยังสาวน้อยแล้วให้ฉุกคิด ก่อนจะหันขวับไปยังแม่สาวร่างบางที่ยืนนิ่งรอเรียกใช้อย่างพิจารณา แม้ยังไม่แน่ชัด แต่ก็ไว้ใจไม่ได้เสียทีเดียว เพราะแววตาที่กำลังมองจ้องฤทัยรัตน์เป็นแววตาที่แสดงถึงความห่วงใยจนเกินกว่านายจ้างที่พึงมีต่อลูกจ้างในแบบธรรมดาเสียแล้ว เขาอาจยังไม่รู้ตัว แต่หล่อนรู้ว่าจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปอีกไม่ได้ เพราะไม่เช่นนั้น สิ่งที่คิดก็คงเป็นจริงในสักวัน แม้แต่แม่สาวลูกติด ก็ไม่มีทางสู้ได้…

“เอ่อ ทานกันเถอะนะคะปาน อุ๊ย! อาหารมื้อนี้น่าทานจังเลยค่ะ ดูสิคะ ของโปรดปานทั้งนั้น” 

ปานกมลหลุบตาลงมองอาหารมื้อเที่ยงสองอย่างที่ถูกเตรียมไว้สำหรับหลายคนในจานใบกว้างสามจาน จริงอย่างที่  เปรมปรีดิ์บอก ทุกอย่างที่ตั้งตรงหน้าล้วนแต่เป็นของที่เขาชอบ และคนทำก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากฤทัยรัตน์ เจ้าของดวงตาคู่คมเหลือบมองไปยังร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเจียมเนื้อเจียมตัวทำราวเป็นคนใช้แล้วให้รู้สึกทนไม่ไหว และไม่ทันที่ใครจะได้คิด ร่างสูงก็ลุกจากโต๊ะสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังคนตัวบางที่ทำท่าตกใจอยู่มุมห้องก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวแล้วจูงเข้าไปยังโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน… 

…ไม่เพียงเท่านั้น เขายังทำให้ผู้มาเยือนหัวใจกระตุกวาบพร้อมกันด้วยการลากเก้าอี้ตัวใหญ่มาวางข้างๆ แล้วกดบ่าบอบบางของฤทัยรัตน์ให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างที่หล่อนไม่อาจขัดขืน ส่วนเขาเองก็นั่งลงข้างกันกับหญิงสาวอย่างไม่สนใจสายตาของผู้ใด ซ้ำยังเอื้อมมือคีบเนื้อปลาที่ราดซอสขลุกขลิกมาใส่จานว่างอีกใบให้หญิงสาว แล้วตักซอสราดลงบนเนื้อปลาอีกครั้งให้เสร็จสรรพ 

“กินซะ ฉันรู้นะ ว่าเธอยังไม่ได้กินเหมือนกัน” กระซิบเสียงดุ ก่อนหันไปบอกกับคนที่นั่งทำตาค้างมองการกระทำอันรวดเร็วของเขาราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น “เชิญทุกคนเลยครับ เชิญครับ” 

บอกไปแล้วก็ตักอาหารใส่จานของตนท่ามกลางสายตาไม่พอใจของทุกคน แม้แต่เด็กหญิงเมนี่เองก็ยังทำหน้าตูมที่คุณลุงไม่สนใจหล่อนเสียแล้ว…

“คุณลุงตักให้เมนี่บ้างสิคะ เอาปลาด้วยนะคะ” ปานกมลชะงัก แต่ก็แวบเดียวที่สบตาเอาเรื่องของเด็กหญิง เขายิ้มให้พร้อมกับเอื้อมตักปลาราดเฮิร์บ เปสโตใส่จานคนตัวเล็กสุดของโต๊ะอาหารแล้วสำทับให้ทานเยอะๆ 

เปรมปรีดิ์และจิรดาต่างเขม้นมองไปยังฤทัยรัตน์ที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ ปานกมลด้วยสายตาเป็นอริ ต่างจากหญิงสาวที่อึดอัดจนทานไม่ลงทั้งที่ก่อนหน้ายังทำท่าน้ำลายสอ จนเมื่อถูกชายหนุ่มดุมาทางสายตาจึงจิ้มปลาเข้าปากเสียคำแล้วก็เคี้ยวไปนานๆ ซึ่งก็ไม่ต่างไปจากสองสาวที่แทบกลืนอะไรไม่ลงแม้จะยอมรับว่าอาหารมื้อนี้ได้ผู้ที่มีรสมือไม่เลวมาทำก็ตามที มีเพียงเด็กหญิงมานิดาเท่านั้นที่เจริญอาหารมากกว่าใครเพื่อน…

“อร่อยจังค่ะ เมนี่ชอบปลา” เด็กหญิงเอ่ยทำลายความเงียบ และมันก็ทำให้ฤทัยรัตน์ยิ้มออก ปานกมลที่จับตามองอยู่ก่อนแล้วจึงยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมตักอาหารให้แม่หนูและเลยมายังพี่เลี้ยงสาวน้อยด้วยอีกคน เว้นเพียงสองสาวแสนสวยที่ต่างก็ลุ้นให้ชายหนุ่มตักเสิร์ฟเธอบ้าง ทว่าจนทุกอย่างบนโต๊ะอาหารเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ไม่เคยได้รับการเอาใจใส่จากชายหนุ่มแม้แต่นิดเดียว…

เปรมปรีดิ์ไม่พอใจกับการทำตัวห่างเหินของปานกมล ทั้งที่หล่อนนั่งชิดจนแทบเกยไปบนตักขนาดนี้แต่ชายหนุ่มก็สนใจแต่จะตอบคำถามไร้สาระของแม่เด็กแก่แดดนั่นมากกว่าใครๆ จริงอยู่ว่ามีเหตุผลให้เขาทำเช่นนั้น ทว่าหล่อนมาแล้ว อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาก็ควรจะใส่ใจหล่อนบ้างถึงจะถูก ไม่ใช่เอาอกเอาใจแต่แม่ม่ายกับลูกติดเพียงสองคนเท่านั้น…

“ปานคะ วันนี้เปรมค้างที่นี่นะคะ เอาห้องเดิมก็แล้วกัน นุ่มจ๊ะ เดี๋ยวช่วยจัดห้องให้ฉันด้วยนะ” โพล่งออกมาหลังจากนั่งคิดมานาน และมันก็ทำให้สองแม่ลูกที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มต้องมองหล่อนเป็นตาเดียวกัน ส่วนฤทัยรัตน์ก็ได้แต่รอฟังคำสั่งจากชายหนุ่มเท่านั้น…

 “ผมเกรงว่าคงไม่เหมาะ” ตอบออกมาหลังจากนิ่งไปอึดใจ พลันเกิดเสียงหัวเราะเบาๆ ตามออกมาจากจิรดา เมื่อถูกมองด้วยสายตาปรามจากปานกมลและสายตาวาววับของเปรมปรีดิ์อีกฝ่ายก็ก้มหน้าก้มตาเสคุยกับลูกสาว “ไม่ใช่อะไร แต่คุณจะเสียหายได้ อีกอย่างเจ้าสัว…”

“เปรมมาพักผ่อนค่ะ ใครก็มาว่าเปรมไม่ได้!” เปรมปรีดิ์ตัดบท ก่อนเหลือบตามองไปยังคนที่หัวเราะเยาะหล่อนก่อนหน้านี้ด้วยสายตาขุ่นขึ้ง 

หน็อย! นังแม่ลูกติด ทำเป็นหัวเราะเยาะดีไปเถอะ รู้จักคนอย่างเปรมปรีดิ์น้อยไปแล้ว…

 “เมนี่ก็อยากค้างกับคุณลุงด้วยนะคะ” เด็กหญิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทุกคนเงียบไป ใบหน้าคมคายเรียบตึงเมื่อผู้มาเยือนเริ่มจะเรียกร้องในสิ่งที่เขาไม่เต็มใจให้…

“ที่นี่ห้องเยอะก็จริง แต่ไม่มีใครทำความสะอาดให้หรอกนะครับ”

“ก็นุ่มไง ป้าใจอีกคน…” เปรมปรีดิ์ท้วงขึ้น ทว่ากลับถูกสายตาคมกริบของคนเคยรักตวัดมองอย่างไม่ใคร่พอใจนัก และมันก็ทำให้หล่อนใจหายกับสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นอย่างมากของเขา

“นุ่มไม่ใช่คนใช้ เขามีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและช่วยงานผมเท่านั้น ส่วนป้าใจแกก็แก่มากแล้ว ไม่มีแรงทำความสะอาดให้พวกคุณหรอก ที่สำคัญวันนี้แกไม่สบาย นี่ไม่ใช่ว่าไม่อยากต้อนรับนะ แต่ผมไม่พร้อมที่จะต้อนรับ ไม่ว่าใครทั้งนั้น แต่ถ้าพวกคุณยืนยันว่าจะอยู่ให้ได้ ก็คงต้องทำความสะอาดห้องกันเอง…”

คราวนี้ต่างก็เงียบกันไปพักใหญ่ มีเพียงสายตาที่ชำเลืองมองไปยังฤทัยรัตน์ด้วยความไม่พอใจนัก ส่วนเด็กหญิงมานิดามองคนนั้นคนนี้ก่อนมามองเจ้าของบ้านเป็นคนสุดท้ายแล้วเอ่ย

“แต่เมนี่อยากค้างกับคุณลุงนี่คะ ให้เมนี่นอนกับคุณลุงก็ได้” 

เด็กหญิงอ้อน ทว่ากลับทำให้เขาอึดอัดใจมากขึ้น

“ไม่ได้หรอก ถ้าหนูอยากค้าง หนูก็ต้องอยู่กับคุณแม่ แล้วก็ต้องช่วยคุณแม่ทำความสะอาดห้องด้วย…” 

“แต่เมนี่ไม่ชอบทำความสะอาด ฝุ่นเยอะเมนี่แพ้ฝุ่น…” 

เด็กหญิงทำหน้าเง้า เปรมปรีดิ์เบ้ปากอย่างหมั่นไส้

ฮึ! นังเด็กแก่แดด คิดจะจับปานไว้ให้แม่ล่ะสิท่า ฝันไปเถอะนักเด็กนรก!

“ถ้าแบบนั้นต้องกลับบ้าน เมนี่รู้ไหม ว่าน้องเต้ก็ต้องทำความสะอาดห้องเองนะ” เด็กหญิงสบตาคมใหญ่ของคนพูดอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าเด็กผู้ชายตัวเล็กที่แอบมองเธอบ่อยๆ เมื่อคราวที่แล้วจะทำความสะอาดห้องก็เป็นด้วย

“แต่เมนี่…” 

“เด็กดีต้องขยัน คุณลุงรักเด็กดี ถ้าเด็กไม่ดีคุณลุงไม่รัก แต่เอาเถอะ วันนี้ลุงเองก็ไม่พร้อมจะต้อนรับแขก ห้องหับแต่ละห้องมีฝุ่นมากพอควร เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน ถ้าจะมาค้างก็บอกคุณลุงล่วงหน้า ลุงจะได้ให้คนทำไว้ให้ โอเคไหม”

เด็กหญิงทำท่าครุ่นคิด ขณะที่เปรมปรีดิ์นั้นยกขาขึ้นไขว่ห้างและยกมือขึ้นกอดอก แววตาเหลือบมองแม่เด็กแก่แดดอย่างไม่ชอบใจแกมหมั่นไส้ ก่อนตวัดมองคนเป็นแม่ที่นั่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง

“แต่เปรมยืนยันคำเดิมนะคะ แล้วก็ นุ่มจ๊ะ ฉันขอแรงช่วยสักหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวขึ้นไปช่วยฉันหน่อยได้ไหมจ๊ะ” ฤทัยรัตน์อึกอัก จะตอบรับก็ถูกดักไว้ด้วยสายตาคมเข้มของเจ้านายหนุ่ม

“ก็บอกแล้วไงเปรม ว่านุ่มไม่ใช่…”

“เปรมบอกว่าขอแรงค่ะ ขอแรงช่วยประเดี๋ยวประด๋าว เปรมก็จะขึ้นไปทำเหมือนกัน ไม่ได้จะใช้นุ่มทำคนเดียวนี่คะ นะคะปานขา… นะ” ทุกคนได้ยินเสียงถอนหายใจของชายหนุ่มอย่างชัดเจน แม้แต่ฤทัยรัตน์เองก็ยังได้ยิน 

“นุ่ม บัญชีเสร็จหรือยัง คืนนี้ฉันว่าจะตรวจเสียหน่อย” หญิงสาวสบตาคมที่จ้องตาไม่กะพริบแล้วใจแป้ว

“ยังค่ะ คือเพิ่งทำได้แค่ครึ่งเดียวค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงอ่อยๆ พลางก้มหน้าอย่างสำนึกผิด แต่น้ำเสียงของปานกมลที่ใช้กับแม่สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแม้ค่อนไปทางกระด้างก็จริง ทว่าแววตาที่เขาใช้มองกลับแตกต่างกันลิบลับ เป็นที่สังเกตและชวนให้จับตามองจากผู้มาเยือนแบบตาไม่กะพริบโดยเฉพาะเปรมปรีดิ์

“ตายแล้ว แบบนี้จะทันหรือจ๊ะ เจ้านายไม่อยู่แอบอู้หรือเปล่า…” คนถูกกล่าวหาเงยหน้าซีดๆ ขึ้นมองเปรมปรีดิ์พร้อมกับส่ายหน้าดิก

“เอ่อ เปล่านะคะ คือนุ่ม…” ฤทัยรัตน์ชะงัก เมื่อสบตาของเจ้านายหนุ่ม นึกน้อยใจที่ถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาตำหนิ ทั้งที่เขาเองก็รู้ว่าหล่อนแทบไม่มีเวลาเลยวันนี้… แต่ปานกมลไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาหันกลับมามองจิรดา เปรมปรีดิ์และมานิดาแล้วถอนหายใจอีกครั้ง 

“อย่างที่บอก วันนี้ป้าใจไม่ว่าง นุ่มเลยต้องดูแลเรื่องงานบ้านแทน รวมถึงเรื่องอาหารกลางวันที่พวกเราทานกันนั่นแหละ” 

ต่างหันมองหน้ากันอย่างไม่คาดคิด ว่าอาหารมื้ออร่อยจะกลายเป็นฝีมือของสาวน้อยตรงหน้า เช่นเดียวกับหญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น 

“แล้วที่ผมถามนุ่ม ก็เพื่อจะบอกให้พวกคุณทุกคนรู้ ว่าวันนี้ ไม่ว่าจะให้นุ่มช่วยทำความสะอาดเล็กน้อยหรือว่าทั้งหมด นุ่มก็ไม่มีเวลาอยู่ดี เพราะเธอต้องทำงานให้ผมต่อหลังจากนี้ ตกลงว่าวันหลังแล้วกันนะครับทุกคน เพราะผมเองก็… ต้องทำงานเช่นกัน”

เอ่ยพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สบตาตัดพ้อของ   เปรมปรีดิ์แม้แวบเดียว เขารู้ว่าหล่อนกำลังคิดจะทำอะไร แต่ไม่มีทางที่เขาจะกลับไปเป็นลูกไก่ในกำมือของหล่อนอีกแล้ว ที่สำคัญ เขาไม่คิดเป็นผู้ชายแก้ขัดให้กับหล่อนระหว่างที่รอพิธีวิวาห์แน่นอน สำคัญไปกว่านั้นอีก เขาไม่คิดจะร่วมปีนต้นงิ้วไปกับหล่อน ต่อให้ดอกงิ้วสีจัดจะแย้มกลีบรอท่าเขาสักแค่ไหน เขาก็ไม่คิดสน! 

เพราะคนอย่างเขา ถ้าจะได้ ก็ต้องได้ทั้งตัวและหัวใจ ที่สำคัญต้องเป็นผู้หญิงที่รักและพร้อมจะมอบความจงรักภักดีให้กับเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น ไม่ใช่ผู้หญิงที่รัก แต่ก็พร้อมที่จะสะบัดก้นหนีได้ทุกเมื่อหากพบเจอกับสิ่งที่ดีกว่า และต้องไม่ใช่ผู้หญิงที่จ้องจะจับเขาเพราะความร่ำรวยเพียงอย่างเดียว…








ตอนนี้มียอดจองทั้งหมด 28 เล่มแล้วนะคะ รอคนที่จะมาเป็นเจ้าของอีก 22 ท่านเท่านั้นจ้าา





ขออนุญาตสอบถามค่ะ 
#ปานฤทัย เคยออกกับ สนพ.แสนรัก พอหมดสัญญาเลยเอามาทำอีบุ๊ก มีนักอ่านถามเรื่องรูปเล่มเข้ามาเรื่อยๆ นิราอรเลยแนะนำให้ไปซื้อกับ สนพ.ตลอด แต่ก็มีอีกหลายท่านที่ยังรอในแบบทำมือกับนิราอร เลยอยากสอบถามความคิดเห็นจากทุกท่านว่ามีท่านใดสนใจปานฤทัยในฉบับทำมือกับนิราอรบ้างไหมคะ ถ้ามีถึง 50 คน นิราอรจะพิมพ์เล่มค่ะ 
.
ราคาเล่มละ 350 บาทรวมส่ง 
หากสนใจลงชื่อใต้โพสนี้ได้เลยนะคะ นิราอรจะนับดูว่ามีถึงจำนวนที่กำหนดไหม ถ้าถึงจะพิมพ์ค่ะ 

.
***ขอความร่วมมือจากคนที่ต้องการสั่งซื้อกับนิราอรจริงๆ นะคะ ไม่ใช่มาดันเท่านั้น เพราะมีผลต่อจำนวนเล่มค่ะ 
.
เปิดโอนเงินหลังจากนับจำนวนครบตามที่กำหนด
.

เข้าไปกดสั่งจองที่ลิงก์ด้านล่างนะคะ พอครบ จำนวนแล้วนิราอรจะส่งเลข บช.ให้โอนเงินค่ะ ขอบคุณค่า

https://www.facebook.com/niraonbooks/photos/a.488246141195258/2236192753067246/?type=3&theater










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #5 punnada400 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 12:33

    ปรบมือค่ะ><

    #5
    0
  2. #2 namal (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 01:46

    ต้องให้ได้อย่างนี้สิคุณปาน

    พระเอกยุค 4G ต้องไม่โง่

    ปรบมือรัวค่ะ

    #2
    0
  3. #1 RodsarinNinnul (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:30
    ไปสอยebookล่ะ รอไรท์อัพไม่ไหวอิอิอิ
    #1
    0