หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 8 : บทที่ ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    17 พ.ย. 62








บ้านไม้ยกพื้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก จะมีเพิ่มก็ตรงรั้วบ้านที่ปลูกดอกไม้เพิ่มขึ้นมา และมีชิงช้าที่ผูกติดกับไม้ยืนต้นใหญ่ขนาดใหญ่ คาดว่าคงทำเอาไว้ให้มะเหมี่ยวเล่น

แพรวพรรณมองพี่ชายอย่างเป็นห่วง เขาคงกำลังจมอยู่ในความคิดเมื่อได้กลับมาเห็นบ้านของกุสุมาอีกครั้ง แต่เสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่ดังเข้ามาปลุกคนที่จมในความคิดให้ตื่นขึ้นมาพบความจริง เขาหันมองน้องและหนูน้อย ก่อนจะยิ้มให้แล้วเอื้อมมือไปอุ้มเด็กน้อยที่ถือขนมไม่ยอมวางลงจากรถ

แพรวพรรณผ่อนหายใจยาว เขาปั้นปึ่งกับแม่ แต่ไฉนจึงพะเน้าพะน้อลูกไม่ห่าง ดวงตาของแพรวพรรณอ่อนแสงลง เมื่อคิดว่าหากคนทั้งสองหันหน้ามาคุยกันอีกครั้งได้ก็คงดี

กุสุมาขับรถเข้าไปจอดเอาไว้ใต้ถุนบ้าน แม่ของหล่อนได้ยินจึงเดินออกมาดูลูก

“กลับมาแล้วเหรอ” 

เสียงนางกาญจน์ร้องทัก แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อร่างสูงคุ้นตาก้าวตามเข้ามาพร้อมแพรวพรรณ ชายหนุ่มวางหนูน้อยลงบนพื้น แล้วยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่ายที่ยกมือขึ้นรับไหว้อย่างงงงัน จำได้ว่าคนตรงหน้าคือคนที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทสนมอย่างลึกซึ้งเป็นอย่างดีกับลูกสาว

“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มทักทายแม่ของกุสุมา หญิงสาวรับของจากเพื่อนนำไปวางไว้บนแคร่ 

“ไหว้พระเถอะ มาส่งมะเหมี่ยวเหรอ” นางหันไปถามแพรวพรรณ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับผู้ชายที่ครั้งหนึ่งท่านเคยเอ็นดู แต่ในเมื่อเหตุการณ์กลับตาลปัตร ท่านจึงได้แต่ยอมรับและปล่อยให้มันผ่านเลยไปดังสายน้ำ

“จ้ะ พรรณกับพี่มนพามะเหมี่ยวมาส่ง เห็นว่าวันนี้ก้อยมีของเยอะเลยอาสามาส่งให้ที่บ้าน” ตอบพลางมองไปทางเพื่อนที่ดึงมือลูกไปกุมเอาไว้ เด็กหญิงยิ้มให้อย่างไร้เดียงสา ขณะที่มนรัตน์ก็มองลงไปที่เจ้าหล่อนด้วยสายตาอ่อนโยน 

“ขอบคุณมากนะที่มาส่ง” กุสุมาตัดสินใจพูดกับเขา ก่อนมองไปยังเพื่อน “ขอบใจมากนะ”

มนรัตน์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว เขาไม่ได้ตอบรับหรือพูดอะไร ได้แต่ยืนมองนิ่งๆ เช่นนั้น จนแพรวพรรณต้องตัดบท เพราะไม่อยากให้อึดอัดกันไปมากกว่านี้

“งั้น เรากับพี่มนกลับก่อนแล้วกัน มะเหมี่ยวจ๊ะ ไว้วันหน้าป้ามารับไปเล่นกับพี่พลับใหม่นะ”

“ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มให้ ทั้งสองจึงบอกลาเจ้าบ้าน แต่ก่อนกลับ ไม่วายที่มนรัตน์จะมองกุสุมาอีกครั้ง ทว่าหญิงสาวหลุบตาลงอย่างไม่อยากสบตาด้วย ชายหนุ่มเม้มปาก ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นรถแล้วขับออกไปในที่สุด   

นางกาญจน์หันมามองลูกสาวที่ยืนนิ่งไม่ขยับ ก่อนจะเรียกหลานแล้วจูงมือพาเดินขึ้นเรือน ปล่อยให้กุสุมายืนรำลึกความหลังตามลำพัง...

เมื่อมาถึงบ้านมนรัตน์ก็เอาแต่ดื่มจนเพื่อนแปลกใจ เชิดชัยที่สังเกตเงียบๆ เดินไปหาภรรยา

“มีอะไรหรือเปล่า” เขาสบตาแพรวพรรณ หญิงสาวถอนหายใจพรืด แล้วเล่าให้สามีฟัง ฝ่ายสามีได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจตาม

“เจอจนได้สินะ เฮ้อ แล้วรู้เรื่องมะเหมี่ยวไหม”

แพรวพรรณอดมองไปที่พี่ชายไม่ได้ 

“ยังไม่รู้”

เชิดชัยพยักหน้า

“ถ้ารู้เป็นเรื่องแน่ เชื่อพี่ไหมล่ะ” เขามองภรรยาอย่างไม่สบายใจนัก และคิดว่าเขาคิดไม่ผิด หากมนรัตน์รู้เรื่องที่ลึกลงไปกว่านี้ ปัญหาใหญ่ต้องตามมาอย่างแน่นอน

ครบกำหนดที่มนรัตน์ต้องกลับ คุณมาลัยจึงออกมาส่งจนถึงที่รถยนต์

“ขับรถดีๆ นะลูก ป้าเป็นห่วง แล้วอย่าลืมที่สัญญากับป้าไว้” ท่านจับแขนหลานชายเอาไว้ ดวงตาที่มองมานั้นทวงสัญญา ชายหนุ่มจึงยิ้มให้ท่านพลางบอก

“ไม่ลืมหรอกครับ คุณป้ารักษาตัวด้วยนะครับ ผมต้องไปแล้ว” เขากอดผู้เป็นป้าอีกครั้ง ก่อนจะผละห่างแล้วเข้าไปนั่งในรถแลนด์โรเวอร์ “ไปแล้วนะพรรณ”

หญิงสาวยิ้มตอบพี่ชาย แล้วมองท้ายรถของอีกฝ่ายที่ห่างออกไปด้วยอาการใจหาย คุณมาลัยถอนหายใจแผ่วเบา แล้วเอ่ยเบาๆ

“ขึ้นบ้านกันเถอะแม่พรรณ” กล่าวพลางหมุนตัวเดินนำ แพรวพรรณจึงละสายตาจากท้ายรถของพี่ชาย รีบพยุงคุณมาลัยขึ้นบนบ้าน

รถแลนด์โรเวอร์แล่นไปตามถนน ผ่านตลาดที่เคยคุ้น ไปเรื่อยๆ กระทั่งถึงบ้านของใครบางคนจึงจอดรถ 

ดวงตาภายใต้แว่นตาสีดำมองเข้าไปภายในบ้านหลังนั้น เห็นร่างของนางกาญจน์และมะเหมี่ยวกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่บนแคร่ ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาเมื่อแม่หนูน้อยหัวเราะ ก่อนจะผ่อนลมหายใจ ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกถูกชะตากับหนูน้อยนักทั้งที่ลึกๆ เขาไม่อยากแม้แต่จะพบหน้าคนเป็นแม่ของมะเหมี่ยว

ไม่อยากพบจริงหรือ...

ถอนหายใจอีกรอบ แต่แล้วหัวใจที่คิดว่าด้านชากลับเพิ่มจังหวะการเต้น เมื่อร่างบอบบางของคนที่เขาบอกตนเองว่าไม่อยากเจอเดินลงมาจากบนบ้าน ในมือถือจานอะไรสักอย่าง ก่อนจะมานั่งกับลูกสาว แล้วป้อนใส่ปาก 

ชายหนุ่มมองภาพนั้นอีกอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจออกรถไปในที่สุด 

กุสุมาเงยหน้าขึ้นทันได้เห็นท้ายรถไวๆ ทำให้หัวใจกระตุกวูบ หญิงสาวชะเง้อมองเป็นนาน ก่อนสะดุ้งเมื่อลูกสาวร้องเรียก

“เอาอีกแม่ก้อย”

กุสุมาหลุบตามองลูกสาวแล้วยิ้มหวานให้ พร้อมกับตักขนมใส่ปากจิ้มลิ้มของแม่หนู ขณะที่ดูแลลูกสาวตัวน้อยเป็นอย่างดี ทว่าหัวใจไม่เคยเลือนไปจากคนที่เพิ่งจากไปเลยสักวินาที...





หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น