หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 7 : บทที่ ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    16 พ.ย. 62













มนรัตน์พามะเหมี่ยวเดินดูของและซื้อขนมให้หนูน้อยได้มาสองอย่าง แต่เขายังไม่เห็นแม้เงาของคนที่คิดอยากเจอ ชายหนุ่มเม้มปาก ถามตนเองว่าจะอยากเจอไปทำไม ก็ในเมื่อไม่เจอมานานแล้ว ไม่อยากรู้ ไม่อยากเห็นหน้าไม่ใช่หรือ ไม่หรอก...เขาบอกตนเอง ที่อยากเจออีกครั้งเพราะอยากเห็นสภาพของหล่อนทีเป็นอยู่ในตอนนี้ต่างหาก คนที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดีจะมีสภาพแบบไหน ยากจนข้นแค้นหรือไม่

เขานิ่วหน้า ถามตนเองว่าหากเป็นแบบนั้นแล้วเขาจะรู้สึกดีไหม คำตอบคือไม่... 

ร่างสูงเดินผ่านใครต่อใครที่มองเขาอย่างสนใจเพราะรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่น บางคนเมียงมองเพราะจำหนูน้อยได้ เพราะเป็นลูกแม่ค้าด้วยกัน

“มากับใครจ๊ะมะเหมี่ยว” แม่ค้าสาวหน้าตาแฉล้มร้องทักแม่หนูน้อย แต่สายตาชะม้ายชายตามองคนรูปหล่อ หนูน้อยมองแม่ค้าคนสวยแล้วตอบ

“มากับลุงค่ะ” 

แม่ค้าคนเดิมทำตาวาว ขณะที่มนรัตน์หลุบตามองหนูน้อยอย่างเอ็นดู ก่อนจะยิ่มให้แม่ค้าคนนั้นแล้วเดินจากไป

“ใครน่ะ” แม่ค้าร้านข้างกันเอ่ยถาม

“มะเหมี่ยวบอกว่าลุง ถ้าลุงจะล้อหล่อแบบนี้ฉันก็อยากจะขอเป็นหลานด้วยอีกสักคน” แม่ค้าคนเดิมเปรย ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นึกอยากตีสนิทกุสุมาที่เป็นแม่ค้าขายของเหมือนกัน แต่แม่คนนั้นก็พูดน้อยไว้ตัวเหลือเกิน นึกแล้วหมั่นไส้!

เวลาเดียวกันสีหน้าเคร่งเครียดของกุสุมาทำให้เพื่อนรู้สึกผิด

“ขอโทษนะก้อย แต่พี่ไม่รู้จะห้ามพี่มนยังไง ก็ตอนจะมาส่งเขาก็นั่งกินกันอยู่กับพี่เชิด พี่โนช แต่พอพี่บอกกับพี่เชิดว่าจะมาส่งมะเหมี่ยว พี่มนก็ขอตามมาเฉยเลย”

“กุสุมาหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น ถ้าเป็นไปได้หล่อนอยากหายตัวไปตั้งแต่ตอนนี้ด้วยซ้ำ ทว่าลูกสาวไปอยู่กับเขาเสียนี่ ถ้ามาไม่เจอแม่เดี๋ยวก็ร้องได้โยเยอีก”

หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ แล้วผ่อนออกมาช้าๆ บอกตนเองให้ใจเย็น อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ก็แค่คนเคย...รู้จักกลับมาพบหน้าอีกครั้ง จะเป็นไรไป!

ร่างสูงที่เดินเข้ามาก้าวช้าลง หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อพบว่าน้องสาวยืนอยู่กับคนที่เขาอยากเจอ ชายหนุ่มหลุบตา ลงมองหนูมะเหมี่ยวในอ้อมแขนที่กำลังกินขนมแล้วเคี้ยวตุ้ยด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อพอจะเดาอะไรได้ลางๆ

  ใบหน้าหวานเงยขึ้นเมื่อรู้สึกราวกับมีใครจับจอง จนเมื่อได้สบตาคนที่ก้าวเข้ามาจังๆ หญิงสาวก็หัวใจหล่อนไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ซ่านกลับขึ้นมาอยู่ที่เดิมและเต้นแรงจนแทบเอาไม่อยู่

“แม่ก้อยจ๋า” มะเหมี่ยวร้องเรียกแม่ ทำให้หญิงที่ยืนนิ่งขึงด้วยอาการตกตะลึงรู้สึกตัว ขณะที่ร่างสูงก้าวมาหยุดตรงหน้ามองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา เขากวาดตามองหล่อนอย่างให้รู้ว่ามอง แล้วหันไปมองร้านเล็กๆ ของหล่อนราวกับดูแคลน กุสุมาร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า กำมือและกัดริมฝีปากแน่นเมื่อสบนัยน์ตาสมเพชของเขา  

“มะเหมี่ยว มาหาแม่ลูก” หญิงสาวเรียกร้อง หนูน้อยจึงโผเข้าหาแม่ หญิงสาวจำต้องรับลูกมาจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม จังหวะที่หล่อนช้อนอุ้มลูกสาว ปลายนิ้วของหล่อนสัมผัสกับปลายนิ้วของเขา รู้สึกชาวูบราวถูกไฟฟ้าช๊อต รีบดึงลูกสาวกลับคืนด้วยความตกใจ แต่อีกฝ่ายกลับมีท่าทีสงบและเย็นชาจนหัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ 

เขาคง...เกลียดหล่อนมาก

“สบายดีเหรอ” เขาเอ่ยถาม ดวงตามองนิ่งที่หญิงสาวและลูก กุสุมาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะสบตาเขากลับ

“สบายดีตามอัตภาพ”

คนฟังพยักหน้า สีหน้ามีรอยยิ้มชนิดหนึ่งเจือมา และกุสุมาคิดว่ามันคือรอยยิ้มเยาะ ทำให้หญิงสาวได้แค่ข่มกลั้นความเจ็บปวดและโกรธเคือง

“พี่พรรณฉันกลับก่อนนะ ขอบใจที่พามะเหมี่ยวมาส่ง” 

พูดจบก็หันไปลากรถเข็นเล็กๆ เพื่อตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดเอาไว้ ทำให้แพรวพรรณที่ยืนอึ้งรู้สึกตัว

“เฮ้ยได้ไง!” หญิงสาวอุทาน หันไปมองพี่ชายที่ยืนเฉย ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เดี๋ยวเราพามะเหมี่ยวกับขนของไปส่งให้ที่บ้าน แล้วก้อยก็ขับรถตามไปนะ”

“ไม่ละ แค่พามะเหมี่ยวมาส่งก็เกรงใจมากแล้ว ฉันกลับเองดีกว่า มะเหมี่ยวธุจ้าป้าพรรณลูก” หญิงสาวสั่งลูกน้อย แม่หนูกระพุ่มมือไหวแพรวพรรณที่ส่งยิ้มให้ กุสุมาเม้มปากนิดหนึ่งเมื่อเหลือบตาไปทางเขา แล้วบอกลูกสาว “ธุจ้าคุณลุงด้วย”

หนูน้อยยิ้มแป้น ธุจ้าคุณลุงที่ยิ้มอ่อนโยนให้ หญิงสาวมองแล้วหลุบตาลง รู้สึกสะท้อนสะท้านหัวใจ รอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้ไม่ใช่หรือที่เขาเคยมอบให้ แต่มันก็นานมากเสียจนเกือบลืมว่าเป็นเช่นไร และรู้สึกเช่นไรที่เขามอบรอยยิ้มแบบนี้มา

แพรวพรรณมองพี่ชายแล้วกระตุกมือเขา ขณะที่ชายหนุ่มปรายตามองน้องสาวอย่างดุๆ และเมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่คิดจะทำอะไรจริงๆ แพรวพรรณจึงไม่สนใจเขาอีก

“มานี่เลยก้อย เราไปส่งเอง มะเหมี่ยวมากับป้า เดี๋ยวไปส่งที่บ้านนะจ๊ะ”

“พี่พรรณ” กุสุมาทำเสียงดุ นัยน์ตาก็ดุไม่แพ้กันเมื่อเพื่อนแย่งลูกสาวของตนไปอุ้ม ก่อนจะเหลือบตามองร่างสูงที่กอดอกนิ่ง ไม่ออกความคิดเห็นใดๆ นอกจากสายตาที่มองมาอย่างท้าทายและเยาะหยัน และเพราะท่าทางแบบนี้จึงทำให้หญิงสาวไม่อยากรับความช่วยเหลือจากเพื่อน

“ขอบใจมาก แต่เอาไว้วันหลังเถอะพี่พรรณ วันนี้ขอ กลับเองแล้วกันนะ” หญิงสาวทำท่าจะแย่งลูกคืน แต่หล่อนและแพรวพรรณต้องชะงัก เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาแล้วคว้า   มะเหมี่ยวไปอุ้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะเขากำลังคุยกับลูกน้อยของหล่อน

“ไปกับลุงดีกว่านะคะ เดี๋ยวลุงไปส่ง ให้คุณแม่หนูขับรถตามไปแล้วกันเนอะ” พอเอ่ยกับมะเหมี่ยวจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองหล่อนด้วยสายตาที่ต่างกับมองแม่หนูลิบลับ น้ำเสียงยังเย็นชาห่างเหิน “เดี๋ยวไปส่ง จะขนของไปให้ด้วย พรรณ ช่วยขนของไปขึ้นรถที”

แพรวพรรณยิ้มให้พี่ชาย แล้วรีบขนของของเพื่อนตามร่างสูงที่ก้าวผ่านหน้าหญิงสาวไปอย่างรู้งาน ขณะที่คนตัวบางได้แต่ยืนมือสั่นปากสั่น กระบอกตาร้อนผ่าว ด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูกว่าดีใจ เจ็บใจหรือน้อยใจ...










หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น