หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 5 : บทที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    13 พ.ย. 62













ด้านมนรัตน์และเชิดชัยช่วยกันนำคันเบ็ดลงจากรถยนต์ สถานที่ที่พวกเขานัดกันคือแอ่งน้ำธรรมชาติ มีต้นไม้ร่มรื่น และมักมีนักตกปลาหนาแน่นในวันหยุด แต่วันนี้บางตากว่าปกติ ทั้งสองจึงรู้สึกดีเป็นอย่างยิ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว 

“ทางนี้...” มาโชนลุกที่มาถึงก่อนกำลังรออยู่ เขาโบกมือให้เพื่อนทั้งสองและรอจนทั้งคู่เดินมาถึง “ไงมน สบายดีใช่ไหม” 

อีกฝ่ายทักทายเพื่อนรุ่นน้องด้วยความดีใจ ใบหน้าค่อนข้างกว้างเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิมไม่ผิด มนรัตน์นั่งลงข้างๆ แล้วยิ้มให้

“สบายดีพี่ พี่โนชสบายดีนะ” เขามองอีกฝ่ายที่มีรูปร่างอ้วนท้วนขึ้นกว่าแต่ก่อนด้วยสีหน้ายิ้มๆ มาโนชหันไปพยักพเยิดกับเชิดชัยแล้วหัวเราะร่วน

“สบายดีมากๆ เมียเลี้ยงดีไม่เห็นเรอะเนี่ย” เขาอวดพุ่งโตๆ ด้วยการลูบเบาๆ มนรัตน์มองแล้วหัวเราะตาม ขณะที่ฝ่ายนั้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาชื่นชมแกมพินิจพิเคราะห์

“เมื่อไรแต่งงานวะเอ็งน่ะ อายุก็ไม่น้อยแล้วนะโว้ย” 

“ไอ้มนมันรอเนื้อคู่” เชิดชัยตอบ พลางปรายตามองพี่ชายภรรยาด้วยสายตายิ้มๆ 

“ผ่านไปกี่คนแล้ววะเนื้อคู่มัน เห็นมีแต่ระดับนางฟ้าทั้งนั้นนี่หว่า ขืนชักช้าระวังมีลูกไม่ทันใช้นะโว้ย”  

มาโนชเปรยพลางเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำ มนรัตน์ชะงักมือที่จับคันเบ็ด ตามองไปที่รอยกระเพื่อมของน้ำที่กระจายออกเป็นวงกว้าง พลันภาพในอดีตก็วาบเข้ามาในความคิด ก่อนปัดภาพเหล่านั้นออกจากความคิดแล้วจัดการใส่เหยื่อเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำตามกันไป 

“ยังไม่เจอที่ใช่เลยพี่ อีกอย่างผมไม่รีบ ใช้ชีวิตแบบนี้ก็สบายดีนะ ไม่ต้องมาคอยห่วงคนข้างหลังเวลาต้องเดินทางไกลๆ” เขาตอบ แต่ลึกๆ ยังไม่ลืมสิ่งที่ทำให้เขาเข็ดขยาดในความรัก ทั้งมาโนชและเชิดชัยมองหน้ากันอย่างรู้ทัน ก่อนจะเลิกพูดเรื่องนี้อีก เกือบบ่าย ทั้งหมดเลิกตกปลาเพราะได้กันมาเพียงพอ ระหว่างทางกลับบ้านมาโนชแวะบ้านที่อยู่ในตลาดเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะเขาพลาดตกน้ำ สองหนุ่มจึงรออยู่ที่รถ มนรัตน์มองเข้าไปในตลาดแล้วนึกถึงวันเวลาเกาๆ เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น ก่อนจะเห็นร้านเก่าแก่ที่ยังคงขายข้าวเหนียวปิ้งเหมือนเดิม จึงหันไปทางเชิดชัยที่นั่งอยู่ด้านข้างแล้วบอก เดี๋ยวผมมานะ จะลงไปทักป้าที่ร้านโน้นหน่อย

เชิดชัยไม่ทันได้พูดอะไรร่างสูงของมนรัตน์ก็ก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาพี่เขยมองนิ่งก่อนจะทิ้งศีรษะกับพนักพิง แต่นัยน์ตามองอีกฝ่ายไม่คลาด

“หวังว่าคงจะไม่เจอไอ้ก้อยนะ” เชิดชัยรู้สึกไม่สบายใจนัก กลัวว่ามนรัตน์จะพบเจอกับกุสุมาโดยบังเอิญ เขาเปลี่ยนสายตาไปมองซอยข้างๆ ที่มาโนชเดินหายไป แล้วนึกเร่งให้ฝ่ายนั้นออกมาเร็วๆ 

แม่ค้าที่มีวัยชรามากขึ้นเงยหน้ามองลูกค้าหนุ่มหล่อ นางยิ้มจนเห็นฟันซี่ดำๆ เพราะกินหมากประจำ

“เอากี่ชิ้นดีจ๊ะพ่อหนุ่ม” 

มนรัตน์ก้มลงยิ้มให้กับป้าขายข้าวเหนียวปิ้ง 

“เอาสิบชิ้นครับ ป้าจำผมได้ไหม เมื่อก่อนที่เคยมาซื้อข้าวเหนียวป้ากินบ่อยๆ ไง”

ป้าคนขายขนมชะงักมือที่กำลังหยิบข้าวเหนียวใส่ถึง เงยหน้ามองคนพูดแล้วย่นคิ้ว ก่อนจะยิ้มให้เขา

“หน้าคุ้นๆ นะลูก แต่เอ ใช่ที่มากันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ เมื่อหลายปีใช่ไหม”

มนรัตน์ยิ้มกว้าง

“ใช่ครับ ผมมนไง”

ป้ายิ้มกว้างพลางถาม

“โอ๊ย ไอ้หนูนี่เอง หายไปไหนนานเลย” นางส่งถุงขนมให้พลางหยิบแถมให้อีกหนึ่งชิ้น “ป้าแถมให้ลูก”

มนรัตน์เอ่ยขอบคุณพลางหยิบเงินให้ป้า นางรับไปอย่างยินดี ก่อนเอ่ยถามขึ้น

“มาเยี่ยมน้องสาวเหรอ” นางถาม เพราะแม้จะขายข้าวเหนียวปิ้งมานานนับสิบปี แต่นางไม่ค่อยได้สนใจเรื่องส่วนตัวของใครนัก รู้แต่ว่ามนรัตน์ในวัยเรียนมักมากับเพื่อนหญิงชายหลายคน เมื่อเรียนจบเขาหายไปอีกนานก่อนจะกลับมาอุดหนุนนางอีกครั้ง แต่คราวนั้นเขามีสาวน้อยมาด้วย นางไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเคยคบหากับหญิงสาวฉันท์คนรักมาก่อน จึงคิดว่าทั้งคู่เป็นแค่พี่น้องกัน เพราะชายหนุ่มมักกระเซ้าเย้าแหย่ทีเล่นทีจริงและซื้อขนมให้เมื่อฝ่ายนั้นทำท่าโกรธทุกครั้ง

“ใครครับ” 

“อ้าว ก็น้องสาวที่เคยมาด้วยกันไง ผู้หญิงคนที่หนูเคยซื้อขนมป้าให้ประจำนั่นแหละ เขาขายของอยู่ในตลาดนี้แหละ อยู่ซอยเดียวกัน แวะมาอุดหนุนป้าบ่อยๆ ด้วยนะ ลองไปดูเถอะ วันนี้น่าจะมาขาย” นางบอกก่อนจะหันไปขายของให้กับลูกค้าอีกคน โดยไม่ทันสังเกตว่ามนรัตน์ยืนตัวชาหน้าขรึมไม่ขยับ แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ เขาจึงรู้สึกตัว แล้วบอกลาอีกฝ่ายก่อนจะเดินจากมา เขามองรถยนต์ตนเอง แล้วมองเข้าไปในซอยตลาด ก่อนตัดสินใจกลับไปที่รถยนต์ ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้เรื่องของหล่อนอีกแล้วแม้แต่นิดเดียว 

แต่แม้จะบอกตนเองเช่นนั้น ลึกๆ มนรัตน์กลับกระวนกระวาย และกระสับกระส่ายจนเชิดชัยรู้สึกผิดสังเกต











หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น