หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 4 : บทที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    11 พ.ย. 62








“นั่นสินะ เฮ้อ ได้ข่าวว่ากิจการไปได้ดี”

“ครับ กำลังรุ่งเรือง” เขาตอบยิ้มๆ รู้สึกภาคภูมิใจกับความสำเร็จที่เริ่มต้นด้วยตัวเอง คุณมาลัยมองหลานแล้วรู้สึกภูมิใจยิ่งนัก แม้มนรัตน์จะเสียบิดาและมารดาไปนานแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเกเรหรือทำให้ท่านผิดหวัง ซ้ำยังประสบความสำเร็จในทุกเรื่องที่ผ่านมาด้วยดีเสียด้วย

“ดีจริง หลานป้าเก่ง ว่าแต่เมื่อไรจะพาแฟนมาให้ป้ารู้จักบ้าง อายุสามสิบกว่าแล้วนี่ ปีนี้สามสิบสองใช่ไหม” คนถูกถามถึงกับชะงัก แต่ผู้เป็นป้าสบตายิ้มๆ “ป้ารู้นะ ข่าวออกดัง แม่หนูคนนั้นน่ะ แฟนหลานใช่ไหม สวยดีนะ พามาให้ป้ารู้จักสักหน่อยเป็นไรไป”

มนรัตน์ถอนใจเฮือก เมื่อคุณมาลัยกล่าว หลายเดือนก่อนเมื่อเขาแข่งรถยนต์ทางเรียบและขึ้นรับรางวัล วิเวียนคือนางแบบสาวกำลังโด่งดังที่มาดูการแข็งขันเข้ามายินดีกับเขา ทำให้สื่อตีข่าวว่าเป็นคนพิเศษ ซึ่งเขาเองก็ไม่ตอบอะไร เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์ของเขาและวิเวียนเป็นเพียงผิวเผิน ไม่ผูกมัด หรือผูกพัน...

“ไม่ใช่หรอกครับ ข่าวออกมั่ว”

“แต่ป้าอยากเจอ” คุณมาลัยสบตาหลานชายอย่างดื้อดึง

“ทำไมครับ” เขาสบตากลับไปอย่างค้นคว้า ฝ่ายนั้นยิ้มแล้วบอก

“ป้าก็แค่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น”

“อย่าดีกว่าครับ ผมอาจไม่ได้พบกับเธออีก”

เมื่อเขาตอบออกมาเช่นนี้คุณมาลัยจึงพอเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ 

“อย่างนั้นหรอกรึ แล้วเมื่อไรมนจะพาคนรักมาพบป้าสักที ป้าอยากอุ้มแหลน” 

คนถูกทวงถามหัวเราะเบาๆ หากในใจปวดหนึบ 

คนรักอย่างนั้นเหรอ...

“ผมยังไม่คิดเรื่องนี้เลยครับคุณป้า อยากทำงานไปก่อน”

“ได้ยังไง” คุณมาลัยขมวดคิ้วนิ่วหน้า “ถ้ามนยังหาไม่ได้ป้าหาให้ไหม”

ท่านกล่าวยิ้มๆ ขณะที่มนรัตน์ส่ายหน้าทันที 

“ไม่ครับ เรื่องแบบนี้ผมจัดการเองดีกว่า ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม แต่ถ้าวันใดผมเจอคนที่ใช่ คนแรกที่ผมจะพามาพบคือคุณป้าครับ ผมสัญญา” เขากุมมือคุณมาลัย ทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาได้หลังจากทำหน้าผิดหวัง

“ก็ได้ ป้าจะรอ เอ้อ... ชักปวดหลัง มนช่วยพยุงป้าเข้าห้องทีเถอะ”

“เห็นไหมครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ป่วยอีก” มนรัตน์ไม่วายบ่นแต่ก็พยุงท่านกลับเข้าห้อง จากนั้นไม่นานจึงกลับมายังห้องของตนเอง ถอดเสื้อออกเหลือแต่กางเกง เอนตัวล้มนอนบนเตียงไม้สักแท้ พลิกตะแคงนอนมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ก่อนจะข่มตาหลับ ไม่ให้คิดถึงใครบางคนที่ทำเขาไว้เจ็บแสบ...


เอก อี้ เอ้ก เอ้ก...

ไก่โต้งโก่งคอขันรับอรุณ ปลุกใครต่อใครให้ตื่นฟื้นจากการหลับใหล ไม้เว้นแม้กระทั่งมนรัตน์ ที่กว่าจะนอนหลับก็ปาเข้าไปตีสอง แต่เวลานี้ยังไม่หกโมงดีเขาก็ต้องมาตื่นเพราะเสียงไก่ขัน ชายหนุ่มสะบัดผ้าห่มพ้นตัว นั่งหาวหวอดๆ อยู่ครู่จึงลุกขึ้นบิดกายซ้ายขวา ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่าง มองออกไปเห็นพระอาทิตย์ที่เริ่มทอแสงโผล่พ้นขอบฟ้า...

เสียงสับอะไรสักอย่างในครัวดังถี่ๆ เขาเดินเข้าไปดูก็เห็นนางแย้มและแพรวพรรณกำลังช่วยกันทำกับข้าวกับปลา…

“อ้าวพี่มน กาแฟสักแก้วไหมคะ” หญิงสาวถามพี่ชาย ลามือจากการสับหมู

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จัดการเอง ได้ยินเลยเข้ามาดู คุณป้าล่ะ” 

“คุณป้าอยู่ข้างล่างจ้ะ เห็นเดินลงไปกับน้องพลับ” 

นางแย้มตอบแทนแพรวพรรณ ชายหนุ่มจึงยิ้มให้ ก่อนจะหมุนตัวออกไปเงียบๆ นางแย้มมองตามแล้วหันมายิ้มให้หลานสาวนายจ้าง ซึ่งนางเองก็ถูกจ้างมาอยู่เป็นเพื่อนท่านและเป็นแม่ครัวไปด้วย 

“รูปหล่อจริงๆ เลยนะคุณมนนี่ ตอนเด็กเห็นว่ารูปหล่อแล้ว พอโตก็ยิ่งหล่อกว่าที่คิด แล้วนี่เมื่อไรจะมีลูกเมียเสียที” 

แพรวพรรณชะงักมือที่จับมีด ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินลงบันไดด้วยสายตาความเป็นห่วง 

“หรือว่ายังไม่ลืมอีก เรื่องนั้นน่ะ ก็ไหนว่าแม่คนนั้นเค้ามีผัวใหม่แล้วไง มีลูกเต้าออกมาคนหนึ่งแล้วด้วยนี่” 

แพรวพรรณเม้มปาก นึกอยากตะโกนบอกออกมาว่าไม่ใช่อย่างที่ใครๆ พูดกันเลยสักนิด แต่คำขอร้องของเพื่อนรักและคำขอร้องของผู้เป็นป้าทำให้หญิงสาวจำต้องกล้ำกลืนความจริงนั้นลงไป

“คงไม่ใช่หรอกค่ะ พี่มนคงจะวุ่นวายอยู่กับเรื่องงาน”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง แต่แหม ป้าเห็นคุณท่านบ่นเรื่องนี้บ่อยๆ เห็นบอกว่าถ้าไม่มีสักทีจะหาผู้หญิงให้ด้วยนะ” 

นางพูดไปหัวเราะไป ทำให้คนฟังใจหาย คิดถึงเพื่อนขึ้นในบัดดล แต่แล้วก็ต้องสงบจิตใจ ในเมื่อทุกอย่างได้กลายเป็นอดีต เป็นสายน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับเสียแล้ว...

รับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย เชิดชัยสามีของ แพรวพรรณก็เอ่ยชวนมนรัตน์ไปข้างนอก ซึ่งทั้งสองคนต่างก็เป็นเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องกันมาก่อน

“จะไปกันแล้วเหรอคะ” แพรวพรรณเอ่ยถามสามี

“จ้ะ พี่ไปก่อนนะ นัดไอ้โนชเอาไว้ ไปมน สายกว่านี้ไอ้โนชมันบ่น” 

หญิงสาวมองดูสามีและพี่ชายเดินไปขึ้นรถยนต์ ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นบ้าน ซึ่งก็พอดีกับที่คุณมาลัยเรียกหา











หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น