หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 3 : บทที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    9 พ.ย. 62







“เธอไม่เป็นไรนะก้อย” 

น้ำเสียงปลอบใจของเพื่อนรุ่นพี่ทำให้กุสุมาเงยหน้า ก่อนจะยิ้มให้และส่ายหัวเบาๆ

“ไม่หรอกพี่ ฉันจะเป็นอะไรเล่า อ้าวนั่น บะหมี่มาพอดี” 

แพรวพรรณลอบถอนหายใจ ทำไมหล่อนจะไม่รู้ว่าเพื่อนยังรักพี่ชายของตนอยู่เสมอ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่ไยดี ทั้งที่หัวใจจะขาดรอน พี่ชายหล่อนก็เหมือนกัน อยากรู้นักว่าถ้าได้มาเจอกับกุสุมาจังๆ แบบนี้จะทำหน้ายังไง...

เมื่อรับประทานบะหมี่หมดก็ออกจากร้านเพื่อไปซื้อของกันต่อ เสร็จจากนั้นแพรวพรรณจึงพาสองแม่ลูกกลับไปส่งที่บ้าน บ้านของกุสุมาเป็นบ้านไม้ยกพื้นซึ่งเป็นของบิดาและมารดา หล่อนเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อและแม่ และตอนนี้ก็เหลือแม่เพียงคนเดียวเพราะบิดาได้เสียชีวิตไปแล้ว...

“ขอบใจมากนะพี่พรรณ” กุสุมากล่าวยิ้มๆ เมื่อออกมายืนนอกรถ อีกฝ่ายชะโงกหน้าออกมาแล้วบอก

“ไม่เป็นไร อาทิตย์หน้าจะมารับอีกแล้วกัน”

กุสุมาขมวดคิ้ว เกรงใจเพื่อนเหลือเกิน

“อย่าเลยพี่พรรณ มารับมะเหมี่ยวไปเรื่อยๆ แบบนี้เหนื่อยแย่”

“ฮื้อ จะเหนื่อยอะไร แค่เด็กคนเดียว อีกอย่างพาไปอยู่กับตาพลับ รายนั้นนะรักน้อง ดูแลน้องอย่างดีเลยละ”

พูดถึงพลับหรือเด็กชายพลากร กุสุมาก็อมยิ้ม

“เมื่อไรจะโกนจุก”

เจอคำถามนั้นคนเป็นแม่เลยยิ้มตอบพลางนึกไปถึงลูกชายและผู้เป็นป้า

“คุณป้าว่ารอก่อน น่าจะสักเก้าขวบสิบขวบถึงจะโกน”

“อ้อ แล้วพี่เชิดเป็นไง หมู่นี้เงียบไปเลย”

“งานยุ่ง โรงเรียนใกล้เปิดแล้ว”

“อ้อ...” กุสุมาพยักหน้า พลางยิ้มให้เพื่อน “ขอบใจนะพี่พรรณ ขับรถดีๆ ล่ะ มะเหมี่ยวธุจ้าป้าพรรณเสียสิลูก”

แม่หนูน้อยกระพุ่มไหวพร้อมยิ้มหวาน

“ป้าพรรณมารับหนูอีกนะ” 

“จ้ะ แล้วป้าจะมารับนะ ไว้อาทิตย์หน้า”

“แน่ะ ไปสั่งคุณป้าได้ไง” กุสุมาเอ็ดลูกสาว แต่แพรวพรรณกลับส่ายหน้ายิ้มๆ

“ไม่เป็นไรน่า ฉันตั้งใจไว้แล้ว เออ! เกือบลืม มะเหมี่ยวจ๋า มะม่วงของหนูไงจ๊ะ” แพรวพรรณหันไปหยิบถุงมะม่วงส่งให้กุสุมา อีกฝ่ายรับไปแล้วยิ้มให้เพื่อน

“ขอบใจจ้ะ”

“อือ ไปล่ะ แล้วเจอกัน” ว่าแล้วแพรวพรรณก็ขับออกไป สองแม่ลูกจึงเดินเข้าบ้าน แต่ยังไม่ถึงไหนแม่หนูน้อยที่พอรู้ความก็เอ่ยออกมาว่า

“คุณลุงใจดีบอกให้เอามาให้แม่ก้อยจ๋า”

คนที่กำลังก้าวตรงไปยังใต้ถุนถึงกับชะงัก มือที่กำหูหิ้วชาวาบ ก่อนจะมองลูกสาวด้วยสายตาโศกสลด พลางบอกกับบุตรสาวในใจว่า

ถ้าคุณลุงของหนูรู้ว่าเป็นแม่ เขาคงไม่มีวันฝากอะไรมาให้แน่ๆ จ้ะ ในเมื่อเขาเกลียดแม่จะตายไป...


ยามดึก พระจันทร์ส่องแสงเรืองรอง หริ่งเรไรร้องระงม ทำให้นึกถึงบรรยากาศและความหลังอันเยาว์ ร่างสูงในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาก๊วยเกาะระเบียงที่นอกชาน บ้านนอกแบบนี้อาการสดชื่น มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเห็นดาวกลาดเกลื่อน หากเขามีชีวิตอยู่แบบนี้ไปเรื่อยก็คงดีไม่น้อย....

คิวหนาสีเข้มขมวด ริมฝีปากปิดสนิทเม้มแน่น มือที่เกาะระเบียงออกแรงบีบเมื่อใบหน้าของใครบางคนวาบขึ้นในห้วงคำนึง...

ไม่หรอก! เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่คิดจะมาเหยียบด้วยซ้ำหากคุณป้าไม่บังคับ...

“มน...”

มนรัตน์ชะงัก เขาหันไปมองด้านหลังจึงได้พบกับคุณมาลัย ชายหนุ่มรีบก้าวเข้าไปพยุงท่านแล้วถามอย่างเป็นห่วง

“คุณป้าออกมาทำไมกันครับ น้ำค้างแรงเดี๋ยวก็ไม่สบายอีก”

คนถูกต่อว่าจากหลานรักยิ้มป็นปลื้ม แค่เพียงเขาแสดงออกว่าเป็นห่วงท่านก็ดีใจเหลือเกินแล้ว คิดพร้อมกับรอยยิ้มที่แย้มออกมา ยกมือขึ้นวางทาบบนหลังมือหลานชายที่โอบประคองและเกาะกุมอยู่ที่ต้นแขนของท่าน

“ป้าไม่เป็นอะไรหรอก มนเถอะ ออกมายืนทำไมมืดๆ แบบนี้” ท่านถามเมื่ออีกฝ่ายประคองเข้าไปหยุดที่เรือนชานด้านใน ซึ่งมีหลังคากันแดดกันฝน ชายหนุ่มประคองอีกฝ่ายให้นั่งลงแล้วจึงตอบ

“ผมนอนไม่หลับครับ อยู่ที่โน่นกว่าจะได้นอนก็เลยเที่ยงคืน มาแบบนี้เลยยังนอนไม่หลับ” ตอบยิ้มๆ คนฟังที่มองหน้าหลานรักจึงพยักหน้าเบาๆ ทำไมท่านจะไม่รู้ เคยใช้ชีวิตแบบนั้นมาเหมือนกันนี่นะ









หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น