หนามรักสนิมใจ

ตอนที่ 17 : บทที่ ๘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    26 พ.ย. 62












“ก้อย บอกพี่เถอะ”

หัวใจดวงน้อยสั่นไหว เมื่อได้ยินคำพูดที่ออกจากปากของเขาเหมือนเมื่อครั้งก่อน น้ำเสียงอ่อนโยนและแววตาอ่อนหวานนั้นกำลังทำให้จิตใจที่พยายามเข้มแข็งหวั่นไหวลงทุกขณะ

“ตามน!!”

กุสุมาหน้าซีดเผือด เมื่อคุณมาลัยก้าวเข้ามาพร้อมกับแพรวพรรณ หญิงสาวมองเพื่อนและพี่ชายด้วยแววตาเสียใจที่ไม่อาจยับยั้งคุณป้าได้

“คุณป้ามาทำอะไรที่นี่” เขาเอ่ยถาม ดวงตาจ้องแขม็งไปยังคนที่ร่วมมือกันหลอกต้มเขาเสียเปื่อยมาหลายปี

“คุณป้าก็รู้ใช่ไหม ว่ามะเหมี่ยวเป็นลูกผม”

คนเป็นป้าหันขวับไปทางกุสุมา ใบหน้าซีดสลับแดงด้วยความโกรธ

“แกจะบ้าเหรอ ลูกใครก็ไม่รู้แล้วมาบอกเป็นลูกแก อย่าไปเชื่อนะลูก เรากลับบ้านกันเถอะ” 

ทั้งแพรวพรรณและกุสุมามองหน้าคุณมาลัยด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าท่านจะพูดออกมาเช่นนี้

“คุณป้า” แพรวพรรณร้องออกมา แต่คุณมาลัยตวัดสายตาปรามไม่ให้พูดก่อนจะก้าวไปหาหลานชาย ยื่นมือไปจับมือเขาแต่ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบ แล้วมองไปที่กุสุมา

“ว่าไงก้อย จะไม่บอกก็ได้ แต่ผมต้องขอตรวจดีเอ็นเอของมะเหมี่ยว!”

“ไม่นะ!!”

คุณมาลัยร้องออกมาด้วยความตกใจ ทำให้ทั้งสามที่ยืนประจันหน้าหันมามองท่านพร้อมกัน มนรัตน์มองผู้เป็นป้าด้วยสายตาผิดหวัง และเห็นอาการลุกลี้ลุกลนชัดเจน ทั้งใบหน้ายังซีดเผือดบอกอาการว่ามีเรื่องปิดบังเขาอยู่

“คุณป้ารู้มาตลอดใช่ไหมครับ”

คุณมาลัยสบตาหลานชาย ก่อนจะหันไปมองกุสุมที่ยืนกำมือแน่น

“มนเชื่อเหรอ ว่าแม่ก้อยท้องกับมน  อาจจะเป็นคนอื่นก็ได้ แต่โบ้ยมาให้มน มนคิดดีๆ นะลูก” 

ท่านพยายามหว่านล้อมหลานชาย ขณะที่กุสุมาแค่นยิ้ม และมองคนที่เรียกตนว่าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่น่าเคารพนับถือมีแต่ผู้คนกราบไหว้ด้วยสายตาสมเพช

ชายหนุ่มหันไปมองกุสุมา หญิงสาวมองเขาอย่างดูแคลน ทำให้คนถูกมองรู้สึกราวกับถูกหยาม จึงเอ่ยออกมาว่า

“ผมต้องการตรวจดีเอ็นเอ ถ้าใช่ลูกผม ผมจะรับผิชอบสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถ้าไม่ ผมจะไม่ยุ่งกับก้อยและมะเหมี่ยวอีก”

กุสุมานิ่งงัน รู้สึกไหววาบไปทั้งร่างกาย น้ำตารื้นขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะจางหายรวดเร็วเมื่อคุณมาลัยร้องค้าน

“ไม่ได้นะตามน!”

ชายหนุ่มนิ่วหน้า แล้วเอ่ยถาม

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ก็แค่ตรวจดีเอ็นเอ ไม่เห็นจะยุ่งยากตรงไหน คุณป้าเองก็จะได้สบายใจด้วยยังไงล่ะครับ ว่า มะเหมี่ยวน่ะ ลูกใคร!” สิ้นประโยคนั้นเขาสบตากุสุมาอีกครั้ง 

“แล้วถ้าฉันไม่อนุญาตให้ตรวจล่ะ”

คุณมาลัยหันไปมอง ท่านยิ้มออกมาอย่างพอใจ 

“เห็นไหม แม่เขาไม่อนุญาต มนอย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย”

แต่มนรัตน์กระตุกยิ้ม เขาไม่ยอมเด็ดขาด หาก       มะเหมี่ยวเป็นลูกของเขาจริง เขาก็จะไม่ยอมให้หนูน้อยต้องลำบากอีก เขาจะดูแลเธออย่างดี ให้สมกับที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนว่ามีแม่หนูอยู่บนโลกใบนี้ และเขามั่นใจว่า...ใ่ช่!

“ถ้าไม่อนุญาต เราก็คงต้องยุ่งยากนิดหนึ่ง และผมคิดว่าคุณคงไม่อยากขึ้นโรงขึ้นศาลให้เสียเวลาใช่ไหมก้อย”

คนเป็นแม่หัวใจกระตุก ใบหน้าหวานซีดลง เช่นเดียวกับแพรวพรรณ ที่มองพี่ชายอย่างตกใจ

“พี่มน จะบ้าเหรอ!”

มนรัตน์หันไปมองน้อง พลางยิ้มเย็น

“ก็แล้วใครล่ะ ที่ทำให้พี่เป็นบ้าแบบนี้”

เขากวาดตามองทุกคนและหยุดนิ่งที่กุสุมาอีกครั้ง

“คิดดูให้ดีๆ นะ”

แต่ยังไม่มีใครพูดอะไรต่อ มะเหมี่ยวก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงของผู้ใหญ่ พอลืมตาเต็มที่ แม่หนูก็มองคนโน้นทีคนนี้ทีด้วยความงุนงงว่าทำไมมีคนเต็มห้องไปหมด

“แม่ก้อยจ๋า”

หญิงสาวรีบวางถาดแล้วตรงเข้าไปกอดลูกสาวด้วยความรักและหวงแหน เช่นเดียวกับร่างสูงที่ก้าวเข้าไปหยุดอยู่อีกด้าน ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่กุสุมาจะหลบตาด้วยการมองลูกสาวแทน

“เป็นยังไงจ๊ะ ปวดหัวหรือเปล่า ไหนแม่ดูสิ” หญิงสาวคลำเนื้อตัวลูกสาว ตรวจดูอาการเบื้องตน มนรัตน์มองแม่หนูน้อยแล้วยิ้มจางๆ เขาวางมือลงบนศีรษะเล็กได้รูปสวยของเจ้าหล่อน ลูบเบาๆ จนคนเป็นแม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เขาสบตาหล่อน ไม่ยอมละมือจากลูก

“หิวไหมมะเหมี่ยว” เขาเอ่ยถามแม่หนูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หนูน้อยมองหน้าคุณลุงแล้วพยักหน้ายิ้มหวาน

“หิวนิดหน่อยค่ะ”

“เหรอ” เขาเลิกคิ้ว สีหน้าท่าทางใจดีสุดๆ “งั้นเดี๋ยวลุงป้อนนะจ๊ะ ไหน กินอะไรดีเอ่ย” เขาหันไปคว้าขนมที่เป็นคนซื้อมาฝากหนูน้อยออกมาให้เลือก

คุณมาลัยมองภาพนั้นด้วยความขัดใจ แน่นอนว่าท่านรู้ดีว่ามะเหมี่ยวคือลูกสาวของกุสุมา ลึกๆ ท่านเองรู้สึกเอ็นดูและถูกชะตาไม่น้อย จึงยอมให้แพรวพรรณพาไปเล่นกับน้องพลับที่บ้านบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยคิดจะยอมรับว่ามะเหมี่ยวเป็นเหลนของตน

“ก้อย” เขาส่งถุงขนมให้หญิงสาว ทำให้กุสุมาต้องรับไปอย่างไม่เต็มใจนัก ส่วนเขาทำหน้าที่ป้อนขนมให้ลูก แววตาที่มองแม่หนูเต็มไปด้วยความรักอย่างท่วมท้น มากมายเสียจนคนมองอย่างกุสุมาและคนอื่นๆ หัวใจอ่อนยวบ

หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะรักจะเอ็นดูมะเหมี่ยวมากมายถึงเพียงนี้ ทั้งที่เจอกันไม่กี่ครั้ง แต่เขากลับแสดงออกอย่างเปิดเผยว่่าเอ็นดูลูกสาวมากแค่ไหน

หญิงสาวหลุบตาลงอย่างข่มกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล ลอบมองมือใหญ่โตที่ค่อยๆ ป้อนขนมให้ลูกด้วยท่าทางอ่อนโยน จนอดคิดไม่ได้ว่าหากเขาอยู่ด้วยตอนที่แกคลอดมาใหม่ๆ เขาคงจะช่วยหล่อนได้มากเลยทีเดียว

มนรัตน์ชะงักเมื่อหญิงสาวน้ำตาไหล ขณะที่หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาพร้อมกับวางถุงขนมลงบนเตียงแล้วผุดลุกเข้าห้องน้ำไปโดยมีสายตาของมนรัตน์มองตามด้วยแววตาอ่อนแสง...











หนามรักสนิมใจโหลดอีบุ๊กได้แล้วนะคะ 










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #28 Ple411 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 12:20

    คุณป้าคือนางมารร้าย

    #28
    0
  2. #27 737662 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 19:04

    หัวใจทำด้วยอะไรคุณป้า บ้าดีเดือดจริงๆ เด็กตาดำๆนะ

    #27
    0
  3. #26 25142551 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 15:11

    คุณป้าโรคจิตหรือเปล่าคะ ทำไมใจร้ายใจดำขนาดนี้คะ เป็นคนแก่ที่ไม่น่านับถือเลย ค่าของคนวัดกันที่อะไรหรือคะคุณป้า

    #26
    0