อุ้มรักอิงใจ (หัวใจสองรัก)

ตอนที่ 17 : บทที่ ๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 พ.ค. 62














หลังจากต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลานานกว่าสามเดือน ปภาวดีก็ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในที่สุด 

 “ถึงบ้านเราแล้วค่ะพี่ปูน” ปภาพินท์บอกพี่สาวขณะขนของลงจากรถยนต์ โดยมีวรรณาตามลงมาติดๆ จอมทัพเดินอ้อมมาอีกด้านแล้วอุ้มภรรยาตรงไปยังประตูบ้านที่       ปภาพินท์ก้าวไปเปิดรอเอาไว้แล้ว

“นั่งตรงนี้ก่อนไหม หรือจะขึ้นห้องเลย” 

จอมทัพถามภรรยา พลางสบตาคู่งามที่สดใสขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อน

“นั่งข้างล่างก่อนดีกว่าค่ะ”

จอมทัพจึงวางร่างภรรยาลงบนโซฟาเบดทันที  วรรณาก้าวเข้ามานั่งข้างสะใภ้ ครู่หนึ่งร่างบางก็เดินออกมาพร้อมน้ำส้มและขนมที่หัดทำเองหลังออกจากโรงพยาบาล

ปภาวดีเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ แม้จิตใจลึกๆ ยังหดหู่ พลางเหลือบตามองดูท่อนขาของน้องสาวที่โผล่พ้นมาจากกระโปรงทรงพลีทชุดนักศึกษา จึงกระเซ้าอีกฝ่ายเบาๆ ว่า

“ขาคนละสีเลยนะแป้ง”

ปภาพินท์ก้มลงมองขาตัวเองพลางหัวเราะขัน

“ใช่ค่ะ เพื่อนๆ ล้อแป้งกันใหญ่ แต่อีกเดี๋ยวสีก็เสมอกัน พี่ปูนลองกินขนมที่แป้งทำหน่อยสิคะ แป้งทำสุดฝีมือเลยนะ แม่คะลองสิคะ พี่จอมพอก่อนเถอะ เดี๋ยวก็อ้วนหรอก” ไม่วายค้อนพี่เขยที่เกือบจะเอื้อมมือมาหยิบขนม   

“พี่จอมกินเก่งขึ้นทุกวันเลยค่ะแม่ แป้งน่ะกินไม่ทันเลย อีกหน่อยคงอ้วนเป็นหมู” 

ได้ทีสาวน้อยก็หันไปฟ้องมารดาของชายหนุ่ม ฝ่ายนั้นกลับหัวเราะเบาๆ เห็นจริงว่าช่วงหลังบุตรชายมีเนื้อมีหนังเพิ่มมากขึ้น อาจเป็นเพราะตั้งแต่ป่วยเขาก็ไม่ได้ออกกำลังกาย 

ปภาวดียิ้มขันในขณะที่สามีนิ่วหน้าพลางเอ่ย

“โอ๊ย อย่างพี่ไม่อ้วนง่ายๆ หรอก เดี๋ยวพอออกกำลังกายได้เต็มที่ก็กลับมาเฟิร์มเหมือนเดิมแล้ว แป้งนั่นแหละระวังจะอ้วนนะ เห็นกินเอาๆ”

เขาโต้กลับ ก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาว่า

“แต่แป้งก็ทำอาหารเก่งขึ้นเยอะแล้วนะปูน” 

เขาบีบมือนุ่มเบาๆ หญิงสาวมองน้องสาวยิ้มๆ พลางบอก

“จริง พี่ชอบชี้สเค้กที่แป้งทำ อร่อยมาก” 

ปภาพินท์ยิ้มแป้นเมื่อพี่สาวเอ่ยชม 

“ขอบใจแป้งมากนะ ที่คอยดูแลเรื่องในบ้านให้พี่”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราต้องช่วยกันสิคะ เมื่อก่อนพี่ปูนทำให้แป้งทุกอย่าง ตอนนี้แป้งก็ทำบ้างเพื่อแบ่งเบาภาระพี่ปูนกับพี่จอมยังไงล่ะคะ”

“น้องสาวพี่น่ารักที่สุด ว่าแต่เรียนเป็นไงบ้าง” 

เปลี่ยนเรื่องคุยเสีย เพราะเมื่อเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้ทีไร จิตใจของหล่อนมีแต่หดหู่

“ดีค่ะ สนุกดี เพื่อนเยอะเลยค่ะ” ปภาพินท์ตอบ พลางเลื่อนขนมให้วรรณา พอฝ่ายนั้นลองชิมแล้วพยักหน้าแสดงออกว่าอร่อยหญิงสาวก็ยิ้มหวาน 

“ดีแล้ว ตั้งใจเรียนนะแป้ง” น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและแฝงความหมายไว้หลายต่อหลายอย่าง ทำให้คนฟังต้องมองหล่อนเป็นตาเดียว ปภาพินท์จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วจับมืออีกฝ่ายเอาไว้พลางยิ้ม สบตาแล้วบอกให้มั่นใจว่า

“พี่ปูนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แป้งจะตั้งใจในทุกๆ เรื่อง จะไม่ให้พี่ปูนต้องเป็นห่วงอะไรเลย ขอให้มั่นใจว่าน้องสาวของพี่ปูนคนนี้จะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง”

ปภาวดีน้ำตาคลอ บีบมือน้องสาวเบาๆ ทำเอาคนที่มองอยู่ถึงกับน้ำตาคลอไปด้วย...

“ขอบใจจ้ะ ขอบใจมาก” 

ปภาวดีสูดลมหายใจยาว แล้วมองไปยังสามีกับมารดาพร้อมรอยยิ้มเบาใจ ด้วยความเชื่อที่ว่า         ปภาพินท์จะไม่ทำให้ผิดหวัง ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม... 










ขอบคุณทุกท่านที่อุดหนุนจ้า 

รีวิว ที่บอกเล่าเรื่องราวบางส่วนในเนื้อหาค่ะ 
ใครยังสองจิตสองใจลองอ่านรีวิวนี้ดูกันก่อนนะคะ

ขอบคุณสำหรับรีวิวดีๆ จ้า













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

22 ความคิดเห็น