ห้วงรักซ่อนเร้น

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ธ.ค. 58





บทนำ

เช้าวันจันทร์...

“นี่คุณตื่นได้แล้ว!

เสียงหวานๆ ที่ติดจะหงุดหงิดทำให้คนที่กำลังหลับสบายต้องดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาคลุมหน้าทันที แต่การกระทำเช่นนั้นยิ่งทำให้คนที่พยายามปลุกถอนหายใจพรืด ดวงตาเรียวเบิกกว้างพลางค้อนขวับ...

“ก็ได้! ไม่ตื่นก็อย่าตื่น ไม่ตื่นฉันไปละ!

ไม่ทันที่รัตติยากรจะผุดลุกจากเตียงนอนของตนเอง ข้อมือเรียวเล็กก็ถูกมือใหญ่คว้าหมับพร้อมกับกระตุกจนถลาเข้าไปหาอ้อมแขนกว้างของคนใต้ผ้าห่มทันที

“ว้าย! จะบ้าหรือไง ปล่อยนะคุณพี!” คนที่อยู่ในชุดทำงานเรียบร้อยยกมือขึ้นทุบสะเปะสะปะไปตามเนื้อตัวของคนเจ้าเล่ห์ที่หัวเราะดังลั่นนั่นทันที

“โอ๊ย คุณแป๋ว อะไรกันเนี่ย ผมคนนะครับไม่ใช่กระท้อน ไม่ต้องทุบมากก็ได้ โอ๊ย!” ระพีปัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วรวบมือเล็กที่กำหมัดแน่นระดมทุบเนื้อตัวเขาจนนวมเข้าด้วยกันก่อนจะคว้าร่างระหงเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของหญิงสาว

“นี่ปล่อยนะฉันคนบ้า ปล๊อย!!

แทนการปล่อยเขากลับกดจมูกโด่งๆ ของตนลงบนแก้มนวลผ่องของรัตติยากรฟอดใหญ่ คนที่แทบจะอกแตกตายอยู่รอมร่อหน้าแดงเถือกเพราะความโกรธและอาย ต้องข่มกลั้นไม่ให้กรีดร้องออกมา เมื่อ คนบ้าที่ชื่อระพีทำหน้าระรื่นจนน่าโมโห!

“เรื่องอะไรจะปล่อย ถ้าปล่อยก็ถูกคุณทำร้ายร่างกายก็เท่านั้น” เขาพูดพลางกวาดตามองคนที่ทั้งนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นด้วยสายตาชื่นชม หญิงสาวอยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย เตรียมพร้อมออกจากบ้าน “นี่จะไปแล้วเหรอ”

เขาหลุบตาลงดูนาฬิกาข้อมือแล้วสบตาคมวับที่ค้อนแล้วค้อนเล่าอีกครั้ง

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันไม่ใช่เจ้าของกิจการแบบคุณนี่ จะได้ไม่ต้องรีบต้องร้อน คิดจะเข้าบริษัทเมื่อไรยังไงก็ได้” ว่าพลางผลักอกหนาของอีกฝ่ายออกห่าง นึกเจ็บใจที่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวอีกจนได้ คนบ้านี่ก็เป็นจริง เผลอเป็นไม่ได้ต้องแอบย่องเข้าหาตลอดเวลา!

ค้อนคมๆ ที่ตวัดมาอีกครั้งทำให้ระพียิ้มหวานเอาใจ ก่อนจะคลายอ้อมแขนแต่ยังไม่ยอมปล่อย

“โธ่ ก็ไม่ถึงกับอย่างนั้นหรอกครับ ถ้าผมขืนทำตัวไร้สาระแบบนั้นมีหวังบริษัทได้เจ๊งกันพอดี” เขาแก้ต่างพลางปิดปากหาวหวอดๆ จึงถูกคนมองค้อนคมเข้าอีกคราว

“งั้นก็ลุกเสียทีสิ ฉันจะไปแล้ว คุณนะคุณ ทำไมถึงเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้นะ ทำแบบนี้อยากให้ฉันเสียหายใช่ไหม เกิดวันใดคนในบ้านมาพบคุณแบบนี้ฉันจะถูกพวกเขามองว่ายังไง”

รัตติยากรบ่นเหมือนทุกครั้งที่เขาแอบย่องเข้าหา วิธีที่เขาใช้ก็เดิมๆ จอดรถยนต์ไว้นอกประตูรั้วอย่างไม่กลัวหาย แล้วดอดปีนรั้วข้ามตามหลังหล่อนที่เพิ่งเข้าบ้านได้ไม่กี่นาที ก่อนจะเข้าห้องไปนอนรอหล่อนเรียบร้อย ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป คนอะไรหน้าด้านหน้าทนเสียไม่มี! สงสัย อีกไม่นานคงจะต้องจ้างยามมาเฝ้าบ้านเสียแล้วกระมัง...

หญิงสาวได้แต่คิดแค้นใจคนที่ยิ้มแป้นแล้นตรงหน้า พลางสะบัดหน้าหนีใบหน้าสดใสหล่อเหลาของอีกฝ่าย ไม่อยากมองใบหน้าอ่อนเยาว์แต่คมคายเต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายเหลือให้ใจสั่นขึ้นมาอีก...

   “โธ่ อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับคุณนะแป๋ว ถ้าคุณยอมคบหากับผมแบบตรงไปตรงมา ยอมให้ใครๆ รู้ว่าผมเป็นแฟนคุณ ก็จะหมดปัญหาทำตัวหลบซ่อนทันที”

“ใครหลบซ่อน?” หญิงสาวถามกลับทันควัน คนตัวโตเปลือยเปล่าภายในผ้าห่มที่ร่นลงมาถึงเอวยิ้มระรื่น

“ก็ผมไง ใช่ว่าผมชอบทำหลบๆ ซ่อนๆ นะ บอกเอาไว้เลยที่ผมต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละต้นเหตุสำคัญ”

เขาไม่ว่าเปล่าแต่ยังชี้หน้าหล่อนพร้อมทั้งสะบัดผ้าห่มออกจากร่าง เผยให้เห็นร่างกายเปล่าเปลือยแต่แข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกรามงดงามจนหญิงสาวต้องร้องกรี๊ดเบาๆ ในลำคอ รีบสะบัดหน้าไปอีกทาง แต่คนหน้าด้านกลับหัวเราะหึๆ ขณะคว้าเอาเสื้อคลุมที่หญิงสาวพาดไว้ให้ที่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่

“บ้า ทุเรศ คนบ้าอะไรหน้าด้านที่สุด”

ระพีหัวเราะอีก สาวเท้าเข้ามาหาคนที่ยังนั่งที่เดิมแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หอมแก้มอีกฟอดจนหญิงสาวต้องหันขวับทำตาโตแล้วผุดลุกกระโดดหนีไปจนชิดผนังห้องเตรียมพร้อมเผยอปากผรุสวาท

“ห้ามด่าผมเด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นวันนี้คุณไม่ได้ไปสอนเด็ดขาด ผมจะปล้ำให้หนำใจ ให้หมดเรี่ยวหมดแรง ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปสักสองสามวันดีไหม”

“บ้าสิ!” หญิงสาวแหว หน้าตาแดงก่ำ ไม่เคยชินกับการเปลือยเปล่าของฝ่ายเลยสักนิด คนหน้าด้านยิ้มกริ่มไม่ได้สะทกสะท้านประการใด สาวเท้าก้าวตรงไปยังร่างงามที่ยืนชิดผนังห้องรวดเร็ว ยกมือทั้งสองข้างขึ้นวางทาบผนังห้อง กันหล่อนไม่ให้หนีหาย ขณะที่คนถูกกักตัวไว้ทำหน้าไม่ไว้ใจ ต่างจากชายหนุ่มที่ยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมยื่นหน้าหล่อๆ เข้าไปใกล้พลางบอก

“ถึงจะบ้าแต่ก็บ้าเพราะว่ารักนะครับ” พูดจบเขาก็ตอย้ำคำรักด้วยการหอมแก้มหล่อนอีกฟอดก่อนผละห่าง “เอาละ! ผมไม่แกล้งคุณแล้ว ขออาบน้ำแป๊บนะจ๊ะ เดี๋ยวจะรีบออกมาแต่งตัว รอผมด้วยล่ะ ถ้าทิ้งผมไว้ผมจะตามไปรังควานจนถึงมหาวิทยาลัยเลยเชียว”

เขาคาดโทษด้วยนัยน์ตาคมดุ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ตามเคย ก่อนโน้มตัวลงหาแล้วจุมพิตหน้าผากมนของรัตติยากรหนักๆ อีกที ก่อนจะเดินเลยหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้อีกคนยืนตัวแข็งทื่อเพราะกลัวว่าเขาจะรวบหัวรวบหางในยามเช้าเหมือนครั้งที่ผ่านๆ มาผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก...

“อีตาบ้า...” รัตติยากร ศาสตร์สารหรือแป๋ว ผ่อนลมหายใจแผ่วพร่าพลางส่ายหน้าด้วยความระอาแกมสุขซ่านอยู่ภายใน มือเรียวยกขึ้นทาบแก้มนุ่มข้างที่ถูกจุมพิตพลางครุ่นคิด จริงอยู่ รพีมักทำให้ใจหายใจคว่ำอยู่เนื่องๆ กับพฤติกรรมของเขา แต่ลึกลงไปในจิตใจหล่อนกลับรู้สึกเป็นสุข...

เสียงน้ำดังซ่าอยู่ภายในห้องน้ำ เรียกหญิงสาวให้เหลียวไปมองค้อนแวบหนึ่งก่อนจะตรงไปยังเตียงกว้าง สะบัดผ้าห่มขึ้นคลุมจนเรียบร้อยก็หันไปเก็บเสื้อผ้าของเขาที่เกลือนกลาดอยู่บนพื้นด้วยฝีมือของเจ้าของขึ้นมาถือไว้ พลันความสุขก็สะดุดลงเมื่อคิดถึงความถูกต้องเหมาะสม ใบหน้าอมยิ้มค่อยๆ คลายแล้วถูกแทนที่ด้วยความกังวล...

นับจากวันที่หล่อนและเขาสานสัมพันธ์เรื่อยมา ก็ยังไม่มีการเปิดเผยอย่างเป็นทางการ แม้เพื่อนบ้านอย่างณนนท์และมินตรา[1] จะรับรู้เรื่องระหว่างหล่อนและเขาดี หรือแม้แต่เพื่อนร่วมงานบางคนที่กระเซ้าเย้าหยอกกันเป็นประจำเมื่ออีกฝ่ายเยี่ยมหน้าหล่อๆ ไปรับหล่อนจนถึงมหาวิทยาลัยในบางคราว ทว่าตัวหล่อนเองกลับยังไม่มั่นใจในตัวเขามากนัก แม้จะรู้สึกดีและนานวันยิ่งผูกพัน แต่ก็ยังอดหวั่นไหวและหวาดกลัวว่าในสักวันสิ่งที่เป็นอยู่เช่นตอนนี้จะแปรเปลี่ยนไป...

ความเพียบพร้อมของรพีในทุกด้าน เป็นสาเหตุให้หล่อนยังไม่พร้อมเปิดตัวเขาในฐานะคนรัก แม้ชายหนุ่มจะเคยบ่นหลายครั้งเรื่องหล่อนยังไม่ยอมรับเขาเป็นคนรักจนแล้วจนรอด แต่การกระทำและคำพูดส่วนใหญ่ของเขาก็เป็นไปอย่างทีเล่นทีจริง จึงไม่ทำให้หล่อนมั่นใจได้เลยว่าเขาต้องการเช่นนั้นจริง ความเป็นคนขี้เล่น อารมณ์ดี เข้ากับคนง่าย รูปหล่อ ร่ำรวย ความมั่นคงเหล่านี้ทำให้เขาเป็นบุคคลที่ใครๆ ต่างให้ความสนใจโดยเฉพาะสาวสวยทั้งหลายที่มักพาตัวเข้ามาพัวพันและส่งสายตายั่วยวนเชิญชวนเขาเสมอ บ่อยครั้งยังเป็นเวลาที่เขามีหล่อนเคียงข้างอยู่แล้วทั้งคน...

ลึกๆ รัตติยากรจึงรู้สึกน้อยใจ ไม่พอใจ เมื่อมีผู้หญิงอื่นเข้ามาพูดคุยหรือแสดงออกชัดเจนว่าชื่นชมและพร้อมจะยื้อแย่งหากเขาเอ่ยปากเพียงคำเดียว จึงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้หล่อนไม่กล้าบอกใครๆ ว่าเขาคือคนรักของหล่อนอย่างเต็มตัว ทั้งยังไม่กล้ายอมรับกับตนเองว่าเขาคือคนเจ้าของหัวใจตัวจริงเสียงจริง...

หญิงสาวนั่งลงบนเตียงนุ่ม ผ่อนลมหายใจยาวเมื่อตรองไม่ตก ดวงตาคู่งามหลุบมองเสื้อเชิ้ตตัวสวย มือเรียวลูบไล้ลงไปบนเสื้อเนื้อดีช้าๆ พร้อมความคิดที่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรับรู้แม้กระทั่งตัวเขา

...ความคิดที่ได้แต่แอบหวัง ว่าเขาจะไม่ทำให้ต้องผิดหวังและเสียน้ำตาก่อนถึงเวลานั้น เวลาที่หล่อนมั่นใจ

ประตูห้องน้ำเปิดออกแผ่วเบา ร่างสูงหยุดยืนเพียงหน้าประตูอิงไหล่กับวงกบ ใบหน้าสดชื่นมองไปยังคนที่กำลังจัดเสื้อเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ริมฝีปากได้รูปเผยอยิ้ม พลางคิดว่าหากหล่อนยอมรับเขาอย่างเต็มหัวใจ สักวัน เขาคงจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับหล่อนในอ้อมแขนทุกเช้า ไม่ต้องทำตัวเสี่ยงตายอย่างทุกวันนี้อีกต่อไป...

คิดแล้วก็ผ่อนลมหายใจยาว เมื่อไรหนอ... หล่อนจึงจะยอมรับและเชื่อใจเขาเสียที  

[1] ณนนท์ มินตรา พระนางในเรื่องเมียในเงา

 


*********มาแล้วตอนแรก ของ สามีจอมมาร อิอิ บทนำมีการเปลี่ยนแปลงนะคะ ** ชื่อเรื่องโหดไปงั้น แต่เนื้อหาไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกค่ะ เป็นงานเขียนสบายๆ ไม่ได้มีปมอะไรเลย แค่เรื่องความรักของหญิงชายคู่หนึ่ง หากใครหวังให้นิยายเรื่องนี้มีปมนั้น คิดผิดเลย 55 เอาเป็นว่าอ่านสบายๆ คลายเครียดนะคะ 

ขอบคุณทุกท่านที่อดทนรอคร่าา ฝากผลงานเรื่องที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆ ด้วยนะคะ

  



  

 

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น