เล่ห์หวนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 607,204 Views

  • 1,149 Comments

  • 10,219 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    283,006

    Overall
    607,204

ตอนที่ 7 : พบกันอีกครั้ง - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1253 ครั้ง
    29 ก.ย. 61

หญิงสาวเหลือบมองเขาเพียงนิดแล้วเบนสายตากลับมาตามเดิม ก่อนจะถามเขากลับ

"ถามทำไมคะ ถ้าตอบว่ามีแล้วก็จะไม่ให้ผ่านโปรหรือ" เธอถามจบก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

"ดูพูดเข้า พี่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกน่า"

เขาหันไปมองเธอครู่หนึ่งแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นมือทั้งสองข้างของจันทร์เจ้าจับสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น เขาจำได้ว่าเธอมักทำอย่างนี้เสมอเวลาตื่นเต้น เมื่อก่อนเวลาเขาพาเธอนั่งรถเล่นโดยไม่บอกว่าไปไหน หญิงสาวมักจะนั่งจับสายเข็มขัดอย่างนี้ไปตลอดทาง

ชินดนัยไม่คิดถามคำถามเดิมอีกครั้งเพราะรู้ว่าคงไม่ได้คำตอบแน่นอน อีกทั้งหากเขาเดาไม่ผิด คำตอบก็น่าจะเป็นเธอยังไม่มีใคร เพราะหากจันทร์เจ้ามีคนรักอยู่แล้วคงไม่ทำมึนตึงเฉยชากับเขาแบบนี้แน่ แต่ถ้าหญิงสาวสามารถพูดคุยกับเขาได้เป็นปกติเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง นั่นจึงหมายความว่าเธอลืมความบาดหมางครั้งนั้นไปหมดสิ้นแล้ว

ชายหนุ่มพาจันทร์เจ้ามากินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา ร้านนี้เขาเคยมากินกับครอบครัวตอนฉลองเรียนจบจากต่างประเทศแล้วกลับมาเมืองไทย เขาเห็นว่าบรรยากาศดี อาหารรสชาติอร่อยถูกปากจึงแวะมากินบ่อย ซึ่งโดยส่วนใหญ่ก็มักมากับเพื่อนสนิท หรือไม่ก็บิดามารดา

"ร้านนี้อร่อยใช้ได้เลยนะ พี่ไม่แน่ใจว่าจันทร์เคยมารึยัง ตอนพี่เรียนจบแล้วที่บ้านพามาฉลองที่นี่น่ะก็เลยติดใจ"

เขาพูดพลางรับเมนูจากบริกร เห็นหญิงสาวก้มหน้าดูเมนูด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเขาจำไม่ผิด ครอบครัวของจันทร์เจ้าทำธุรกิจเกี่ยวกับนำเข้าส่งออกไม่ใช่หรือ และเธอก็เคยบอกว่าเรียนจบแล้วจะช่วยงานบริษัทของครอบครัว แต่ทำไมมาสมัครเป็นเลขานุการในบริษัทของเขาได้

หลังจากสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย ชินดนัยก็เริ่มชวนหญิงสาวคุยอีกครั้ง

"แล้วนึกยังไงถึงมาสมัครเป็นเลขาฯ บริษัทพี่ได้ล่ะ พี่จำได้ว่าจันทร์จะช่วยงานทางบ้านหลังเรียนจบไม่ใช่หรือ"

ได้ยินคำถามจากเขา จันทร์เจ้าก็รู้สึกแปลบในใจขึ้นมาทันที เธอไม่เคยอายที่จะพูดถึงความล้มเหลวในครั้งนั้น แต่เพราะเหตุการณ์นั้นได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของตนไปตลอดกาลจึงอดสะท้อนใจไม่ได้

"ไม่ได้ทำแล้วค่ะ ที่บ้านไม่มีบริษัทแล้ว"

เธอพูดออกไปตามตรงอย่างไม่คิดปิดบัง เรื่องความล้มเหลวของบริษัทในครั้งนั้นเป็นข่าวดังพาดหัวหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ คนที่อยู่ในวงการธุรกิจนำเข้าส่งออกย่อมต้องจำข่าวนั้นได้ แต่การที่ชินดนัยมาถามเธอก็หมายความว่าเขาไม่รู้เรื่องจริง ๆ ซึ่งน่าจะเป็นเพราะช่วงนั้นเขากำลังเรียนอยู่ต่างประเทศ

ชินดนัยจับอารมณ์เศร้าหมองในน้ำเสียงของจันทร์เจ้าได้จึงไม่ถามเรื่องนั้นอีก แม้ว่าจะอยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเลี่ยงไปคุยเรื่องอื่นแทน

“แต่มาทำที่นี่ก็ดี เพราะทำให้เราได้เจอกันอีก” เขายิ้มแล้วมองเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ

“บางทีเราสองคนอาจจะหนีกันไม่พ้นก็ได้นะจันทร์ เขาเรียกว่าอะไรนะ พรหมลิขิตใช่ไหม”

จันทร์เจ้าถอนหายใจเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ มุมปากเบะลงเล็กน้อยพร้อมกับจ้องตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้

“เขาเรียกว่าตามหลอกตามหลอนค่ะ ไม่ใช่พรหมลิขิตอะไรหรอก วันหยุดฉันจะไปทำบุญให้นะคะจะได้ไปผุดไปเกิดสักที” พูดจบเธอก็ผินหน้ามองไปทางอื่น ขณะที่คนฟังหัวเราะร่าอย่างถูกใจพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้

“เยี่ยม! ไม่เจอกันหลายปีฝีปากพัฒนาขึ้นเยอะเลย...แต่พี่ก็ชอบนะ” ประโยคหลังเขายื่นหน้ามาพูดเบา ๆ พร้อมกับส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ ยิ่งเห็นใบหน้าสวยหวานนั้นเชิดขึ้นราวกับนางพญาผู้มองไม่เห็นหัวใคร เขาก็ยิ่งรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากยื่นมือไปบีบจมูกเธอเล่นเหมือนเมื่อก่อน แต่เพราะรู้ว่าอาจทำให้เธอไม่พอใจได้ เขาจึงพยายามเก็บมือเก็บไม้ไม่ให้ทำรุ่มร่ามกับเธอ

แม้ว่ามือคู่นี้จะเคยสัมผัสเรือนร่างอรชรตรงหน้ามาทุกตารางนิ้วแล้วก็ตาม

อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ จันทร์เจ้าจึงลงมือกินไปเงียบ ๆ เช่นเคย โดยเพิ่มความเร็วในการกินมากขึ้นเพราะอยากกลับไปสะสางงานที่ออฟฟิศต่อ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่รีบไปกับเธอด้วย เพราะเขาเอาแต่ละเลียดชิมทีละนิดละหน่อยพลางชมทิวทัศน์ของแม่น้ำเจ้าพระยาด้วยสีหน้ารื่นรมย์

“ขอโทษนะคะท่านประธาน ฉันต้องรีบกลับไปเคลียร์งานค่ะ”

“แต่พี่ไม่รีบ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มไก่ขนาดพอดีคำยื่นไปใกล้กับปากของจันทร์เจ้า

“กินไก่ราดครีมมายองเนสนี่สิ อร่อยดีนะหวาน ๆ เปรี้ยว ๆ กำลังดี”

เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ ไปได้...จันทร์เจ้าได้แต่บ่นเขาอยู่ในใจ แต่สีหน้าที่แสดงออกไปยังคงเรียบเฉย มีเพียงหัวคิ้วเท่านั้นที่ขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์

"อย่าอารมณ์เสียสิ เราต้องทำงานด้วยกันไปอีกนานนะ พี่เห็นจันทร์ดูเครียด ๆ ก็เลยอยากให้ผ่อนคลายบ้าง ทำงานที่นี่ทุกอย่างต้องเป๊ะก็จริง แต่ทุกสิ่งเรายืดหยุ่นกันได้ เรื่องเอกสารที่เลขาฯ คนเก่าเขาทำไว้ยุ่งเหยิงก็ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรมากนัก เพราะโดยส่วนใหญ่มันเป็นงานที่ผ่านไปแล้ว เก็บเฉพาะที่จำเป็นก็พอ อีกอย่างนะ เอกสารพวกนั้นเราจะเก็บไฟล์ในรูปแบบพีดีเอฟเอาไว้อยู่แล้ว เข้าไปดูที่เซิร์ฟเวอร์เอาก็ได้ คุณเอมคงสอนเรื่องการเข้าใช้เซิร์ฟเวอร์แล้วใช่ไหม"

"สอนแล้วค่ะ" พอเห็นเขาพูดเป็นการเป็นงาน จันทร์เจ้าก็นิ่งฟังอย่างตั้งใจ เพราะเอมิกาบอกว่าตั้งแต่ชินดนัยมาบริหารแทนบิดา เขาก็ปรับเปลี่ยนระบบการทำงานของบริษัทใหม่ทั้งหมดให้ดูทันสมัยด้วยการใช้โปรแกรมสำเร็จรูป ลดการใช้กระดาษ และลดขั้นตอนการทำงานลงไปเยอะ

"อืม ก็อย่างที่บอกไว้นั่นแหละว่าเอกสารทุกอย่างอยากให้เก็บในรูปแบบของไฟล์อิเล็กทรอนิกส์มากกว่ากระดาษ เพราะมันช่วยลดความยุ่งยากในการจัดเก็บเอกสารเข้าแฟ้ม รวมไปถึงการนั่งงมหาเอกสารแต่ละแผ่น พี่เห็นพนักงานบางคนเก็บแต่แผ่นกระดาษเป็นแฟ้ม ๆ เรียงใส่ตู้ เวลาจะหาแต่ละทีก็แทบรื้อทั้งตู้ ใช้เวลาเกือบทั้งวันกับแค่กระดาษแผ่นเดียว พี่ไม่เห็นด้วยเท่าไร และกระดาษพวกนั้นเวลาไม่ใช้แล้วก็ทิ้งกองเป็นตั้ง ๆ กลายเป็นขยะให้พนักงานทำความสะอาดเอาไปชั่งกิโลขาย พี่เลยอยากตัดขั้นตอนที่ไม่จำเป็นพวกนั้นทิ้งไป"

เขายิ้มบาง ๆ แล้วตักอาหารใส่จานให้หญิงสาวอีกครั้ง ก่อนพูดต่อ

"เวลามันเดินไปข้างหน้ามันไม่เคยเดินถอยหลัง เพราะฉะนั้นเราควรใช้เวลาแต่ละนาทีให้คุ้มค่าดีกว่า"

จันทร์เจ้าฟังที่เขาพูดก็เห็นด้วย แม้จะดูเหมือนว่าเขากำลังสอนเธอทางอ้อมในเรื่องสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ แต่เธอกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองเขาที่มาสั่งสอน เพราะเธอเองก็ยอมรับว่าเสียเวลากับเอกสารเก่าพวกนั้นมากเกินไปจริง ๆ

"ที่ทำงานเก่าชอบให้เก็บเป็นกระดาษจัดใส่แฟ้มไว้ค่ะ เขาบอกว่ามันง่ายต่อการเรียกใช้งานฉันก็เลยติดนิสัยนั้นมาจากที่เก่า" หญิงสาวบอกเขาไปตามตรง

"เจ้านายเป็นคนมีอายุละสิ และพวกหัวหน้าหรือผู้จัดการส่วนใหญ่ก็อายุมากกันทั้งนั้นใช่ไหม" เขาถามยิ้ม ๆ

"ใช่ค่ะ" เจ้านายเก่าของเธออายุห้าสิบกว่าแล้ว และไม่ค่อยสันทัดกับบรรดาเทคโนโลยีในปัจจุบันเท่าไรนัก การทำงานจึงเน้นรูปแบบเดิม ๆ อีกทั้งยังไม่ค่อยยอมปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันด้วย

"เป็นธรรมดา คนหัวเก่ารุ่นเก่ามักจะไม่ค่อยเปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าระบบใหม่มันดีกว่า แต่เพราะความรั้นและความยึดติดกับสิ่งเดิม ๆ เอะอะอะไรก็บอกว่าเราทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วจะเปลี่ยนไม่ได้ แบบนั้นน่ะจะทำให้บริษัทย่ำอยู่กับที่ และตามบริษัทอื่นเขาไม่ทัน"

เขาหยุดพูดพลางผินหน้ามองทิวทัศน์ของแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งกำลังมีเรือโดยสารข้ามฟากบรรทุกผู้โดยสารเต็มลำเรือแล่นตัดแนวขวางของแม่น้ำเพื่อไปเทียบท่าอีกฝั่ง

"ตอนที่พี่กลับมารับช่วงต่องานบริษัทใหม่ ๆ ก็ต้องไฟต์กับบรรดาผู้จัดการรุ่นเก่าเก๋าเกมหลายคนอยู่เหมือนกัน ใครที่ทำใจยอมรับระบบใหม่ได้ก็อยู่ต่อ แต่บางคนรับไม่ได้เพราะทิฐิกับหัวโขนที่สวมอยู่ เขาเห็นว่าพี่อายุยังน้อยแต่ต้องมาเป็นเจ้านายของพวกเขา ก็พากันลาออกไปหลายคน" พูดถึงตรงนี้เขาก็หันมามองหน้าจันทร์เจ้าแล้วพูดว่า

"อีกหน่อยพี่คิดว่าจันทร์คงต้องเจอแรงกดดันจากคนที่พยายามทำตัวเป็นผู้อาวุโสกว่าแน่ ๆ เพราะฉะนั้น งานอะไรที่เป็นหน้าที่หลักของจันทร์ก็ให้ทำไป แต่ถ้างานไหนไม่ใช่ แล้วมีบางคนมายัดเยียดให้ทำนั่นทำนี่ จันทร์ก็ปฏิเสธไปได้เลยไม่ต้องไว้หน้าใคร เพราะถ้ายอมหนึ่งครั้งย่อมต้องมีครั้งต่อไป ถ้าใครทำท่าไม่พอใจก็บอกไปเลยว่าจันทร์มาทำตำแหน่งเลขาฯ ของประธานบริษัท หน้าที่คือมาเป็นผู้ช่วยของท่านประธานเท่านั้น จำเอาไว้นะ"

จันทร์เจ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับคำแต่โดยดี อดคิดไม่ได้ว่าการที่เขาเตือนเธอแต่เนิ่น ๆ แบบนี้น่าจะเป็นเพราะมีใครบางคนในบริษัทชอบวางอำนาจบาตรใหญ่กับผู้น้อยเป็นแน่ และคน ๆ นั้นคงมีตำแหน่งสูงพอควร หรืออาจเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนกระมัง ชินดนัยจึงไม่สะดวกจะงัดข้อด้วย

 

ทั้งสองคนกลับถึงออฟฟิศในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ขากลับนี้จันทร์เจ้ารู้สึกว่าตนเริ่มผ่อนคลายกับชินดนัยมากขึ้นเพราะตลอดการรับประทานมื้อเที่ยงด้วยกัน เขาจะคุยแต่เรื่องงานและบริษัทเสียส่วนใหญ่ จึงทำให้เธอเห็นทัศนคติของเขาที่มีต่อองค์กรและคนในปกครองว่าเป็นอย่างไร นั่นจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกวางใจมากขึ้น

ขณะเดียวกัน ทันทีที่กลับถึงโต๊ะทำงาน ชินดนัยก็เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเสิร์ชหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของบิดาจันทร์เจ้าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาจำชื่อบริษัทไม่ได้จึงใช้นามสกุลของหญิงสาวเป็นคีย์เวิร์ดในการค้นหาแทน

...ประสิทธิเวช...

แล้วข้อมูลต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับนามสกุลนี้ก็ปรากฏออกมาให้เขาคลิกอ่านมากมายจนแทบตาลาย ใบหน้าของชายหนุ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อคลิกอ่านข่าวแล้วข่าวเล่า

...เอสพีชิปปิ้ง ส่อแววไปไม่รอดหลังจากสินค้ามูลค่านับร้อยล้านถูกระเบิดพร้อมเรือบรรทุกจมกลางทะเล...

...ซีอีโอเอสพีชิปปิ้งถูกฟ้องล้มละลาย...

...นายเมฆา ประสิทธิเวช ซีอีโอเอสพีชิปปิ้งยิงตัวตายในคฤหาสน์หรู...

...ทรัพย์สินตระกูลประสิทธิเวชถูกนำขายทอดตลาดเพื่อใช้หนี้ ปิดตำนานเอสพีชิปปิ้ง...

ชินดนัยหลับตาลงพลางแหงนศีรษะพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงหลังจากอ่านข่าวพวกนั้นจนจบ เขานึกถึงใบหน้าเฉยชากับรอยยิ้มไม่สดใสของจันทร์เจ้าแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ ตอนนั้นเธอเป็นสาวน้อยสดใส เปล่งประกาย แววตามีแต่ความสุข เป็นคุณหนูลูกผู้ดีที่มีมารยาทและกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน เธอมีพร้อมทุกอย่างในชีวิต แต่เพราะเหตุการณ์คราวนั้นกระมัง จึงเปลี่ยนให้ผู้หญิงนุ่มนิ่มคนหนึ่งแข็งแกร่งขึ้นมาขนาดนี้

"เธอผ่านช่วงนั้นมาได้ยังไงนะหนูจันทร์" เขาอดนับถือเธอไม่ได้ เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะผ่านจุดต่ำสุดของชีวิตมาแบบนั้นแล้วสามารถยืนหยัดอยู่ได้อย่างเข้มแข็ง

และยิ่งเธอเป็นอย่างนี้ ความรู้สึกที่อยากเดินเคียงข้างเธอก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น ไม่ใช่เพราะสงสารหรือเวทนา แต่เป็นเพราะว่าเขาอยากเห็นรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปความสุขแบบวันวานอีกครั้ง

************************************************************

29/9/2561

มาต่อแล้วจ้าาา

โอ้โห 14 คอมเมนต์ ด่าพระเอกกันหมดเลย 555555 

ใจร่มๆ กันค่าาาา ทุกอย่างมันเป็นอดีต ตอนนี้อิพี่ชินเขาโตขึ้น ความคิดก็โตตามไปด้วย เหมือนผู้ชายหลายคนที่ตอนวัยรุ่นวัยมหาลัยก็คึกคะนอง ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเพราะฮอร์โมนพุ่งพล่าน แต่พอโตขึ้นอยู่ในวัยทำงาน ความคิดก็จะเริ่มเปลี่ยนไปตามวัย และตามภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนั่นแหละค่ะ

มาคอยลุ้นกันดีกว่าว่าพี่ชินจะทำให้หนูจันทร์กลับมารักกันเหมือนเดิมได้ไหม และจะใช้วิธีไหนมาเอาชนะใจถ่านไฟเก่าคนนี้ 

ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.253K ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #949 Naiyana1612 (@Naiyana1612) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:00

    หนูจันทร์ สู้ๆนะ(กัดหัวประธานเลย)

    #949
    0
  2. #944 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 01:18
    เห็นใจพระเอกไม่ลง ทำน้องเจ็บ
    #944
    0
  3. #926 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 02:21
    ไม่รู้สึกผิดหรืออยากขอโทษอะไรบ้างเลยหรอ คิดแค่ว่าอยากเอาจันทร์กลับมาเพราะน้องดี แค่นั้น?
    #926
    0
  4. #903 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:43
    สงสารนางเอก
    #903
    0
  5. #867 Penny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:40

    เปลี่ยนพระเอกเถอะ น่าสมเพช

    #867
    0
  6. #832 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 03:18
    มีความสงสารหนูจันทร์
    #832
    0
  7. #812 bire0032 (@0820992901) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:34
    เห็นด้วยกับเม้น #691 มากกก คือจากที่อ่านความคิดมา เชียร์นายไม่ลงจริงๆ
    #812
    0
  8. #691 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:41
    จากพฤกรรมครั้งเก่า เชียร์นายไม่ลง
    #691
    0
  9. #289 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:03
    ชอบมากค่ะ💓💓💓
    #289
    0
  10. #285 CHOO56162 (@choocheep56162) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 07:38

    สนุกมากค่ะติดตามตอนต่อไป

    #285
    0
  11. #230 gamkhun (@gamkhun0528) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 20:11
    พระเอกต้องรับกรรมจากเรื่องในอดีตก่อนนะ หมั่นไส้
    #230
    0
  12. #88 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 14:39

    อย่างน้อยก็ยังช่วยสอนหนูจันทร์ให้ทันคนในเรื่องงาน เอ็นดูหนูจันทร์มากๆนะ

    #88
    0
  13. #87 ธรมาน (@pontip82810) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 13:42
    รออยู่นะค่ะ
    #87
    0
  14. #86 SukumaPhaemai (@SukumaPhaemai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 11:16
    มาต่อค่ะ ค้างงงง
    #86
    0
  15. วันที่ 30 กันยายน 2561 / 09:12
    ชอบมากคะ😊😊
    #85
    0
  16. #84 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:03
    555555 ตามอ่านต่อไปค่ะ ชอบการบรรยายของไรต์ แต่พี่ชินตอนนี้ยังทำให้เราชอบไม่ได้ แต่จะตามกันไปยาวๆ ค่ะ
    #84
    0
  17. #83 Thittayaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 07:37
    แต่อย่างน้อยพี่แกควรรู้สึกผิดหน่อยนะ แต่ที่แสดงออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

    เคยเป็นนะ ทำงานครั้งแรกหลังจากจบใหม่ๆ รับสมัครแค่ตำแหน่งนี้ แต่ให้ทำจริงๆประมาณสิบตำแหน่งได้ พี่ที่ทำงานเหมือนสอน แต่ความจริงก็แค่จับผิด แม้แต่การพิมพ์เสร็จยังเอาไม้บรรทัดมาวัด คือในคอมฯมันก็มี ยังมาวัดด้วยไม้บรรทัดที่ไม่ได้มาตรฐานอีก ข้อมูลที่รู้ก็ไม่บอก คนเก่าทำงานมาเป็นห้าปี เราไปทำไม่กี่สัปดาห์ แล้วเอามาเปรียบเทียบ ทนมาเป็นปี งานเยอะขึ้น สุมมามากมาย ทำทันบ้างไม่ทันบ้าง ไม่เห็นใจกัน บางครั้งทำเสร็จอีกคนรับไปทำหาย เราทำใหม่ดันถูกว่า ตอนลาออกไม่ทำอะไรไว้เลย ทิ้งไว้งั้น แล้วออกมา ทำให้รู้สึกแย่กับองค์กรประเภทนี้ไปเลย
    #83
    0
  18. #82 กวาง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 04:55

    รอจ๊ะๆ รอว่าไรด์จะดำเนินเรื่องไงให้ไ อ้ที่ไม่ชอบพี่ชินเปลี่ยนเป็นหนับหนุนได้ อัพรั่วไรด์ อัพๆ เอะ เม้นนี้มันยังไงว้า 555555

    #82
    0
  19. #81 pu_peee (@pu_peee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:16
    เฮอะๆถ่านไฟเก่ากำลังจะคุค่ะ
    #81
    0
  20. #80 ravinipa (@ravinipa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:09
    เราเชื่อเรื่องผิดที่ผิดเวลาอะไรแบบนี้อยู่นะ ตอนนั้นมันวัยรุ่นไง แต่ที่มาหยอกมาทำขำเหมือนไม่เคยทำให้นางเอกเสียใจงี้ ...มันน่าหมั่นไส้ 555
    #80
    0
  21. #79 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:49
    5555ตอนนี้ก็โดนด่าไปก่อนนะพี่ชิน
    รอดูการกระทำ
    #79
    0
  22. #78 namymelody (@namymelody) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:31
    เอาใจช่วยพี่ชินค่า สู้ๆ
    #78
    0
  23. #77 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:20
    รอต่อไปค่ะ เผื่อจะเห็นความดีของพี่ชินซักนิดนึง แต่ช่วงนี้ ยังเบ้ปากรัวๆค่ะ
    #77
    0
  24. #76 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:07

    รอดูค่ะ ว่าพี่เค้าจะงัดอะไรมาง้ออิอิ
    #76
    0
  25. #75 sakkas123 (@sakkas123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:13
    ว่าอิพี่ต่อ ไตร ร้ายละชินนี่ร้ายสุด #คนไม่รู้จักพอ เอ้าอินไปดิ
    #75
    2
    • #75-1 จรสจันทร์ (@nink-ning) (จากตอนที่ 7)
      29 กันยายน 2561 / 21:06
      อุ๊ย แฟนพันธุ์แท้ น่ารักที่สุดเลยยยยย >.<
      #75-1
    • #75-2 กวาง (จากตอนที่ 7)
      29 กันยายน 2561 / 21:34
      พี่ต่อ พี่ไตรไม่มั่วแบบนี้อะ แค่วิธีการเข้าหญิงเจ้าเล่ย์ แต่เขาก็มีคนเดียว อันนี้ไม่ไหวอะ
      #75-2